Zoeken


Web www.fileunder.nl

Chad VanGaalen - Soft Airplane

(Sub Pop / Konkurrent)

Chad VanGaalen - Soft AirplaneWie de komende anderhalve maand rondloopt in Den Haag zal regelmatig een opvallende groene poster zien voor Crossing Border, dat half november weer in Den Haag plaatsvindt. Deze poster is gemaakt door Chad VanGaalen, die niet alleen een begenadigd liedjessmid is, maar ook een schilder wiens werk je er zo uitpikt. Vanzelfsprekend treedt deze uit Calgary afkomstige multi-kunstenaar ook op in Den Haag. Dat lijkt me iets om naar uit te kijken. Zo ben ik wel benieuwd of hij in zijn eentje het podium zal gaan betreden of met een band. VanGaalen is namelijk zo'n ouderwetse knutselaar die alles lekker in zijn eentje opneemt in de kelder van zijn huis. Zijn nieuwe cd Soft Airplane is hier ook weer zo'n sterk staaltje van. Beter nog dan zijn diens voorgangers Infiniheart en Skelliconnection, waarvan ik vooral Skelliconnection al heel fraai vond. Je moet wel tegen breekbare mannenstemmen kunnen en houden van ruwe, maar uitermate doeltreffende geluidsschetsen om VanGaalen te kunnen waarderen. Nog meer dan bij Skelliconnection heb ik bij Soft Airplane het gevoel naar de Canadeze evenknie van Buckley's Sketches For My Sweetheart The Drunk te luisteren. Met dit verschil dat Chad ze gelukkig bij leven en welzijn aan ons kan presenteren en dat de liedjes wel degelijk zo op plaat beland zijn als hij dat bedoeld heeft. Dat wil zeggen, voorzien van allerhande knutselwerkjes uit samplers en, zoals hij het zelf zegt: primarily recorded on an old tape machine and a JVC ghetto blaster. Toch is de laag, die je aantreft als je door dit vernis heen prikt, eigenlijk altijd broos en intrigerend.

File: Chad VanGaalen - Soft Airplane
File Under: Cries of the dead
File Audio: [Willow Tree][Streaming on MySpace]

Volcano! - Paperwork

(The Leaf Label / Konkurrent)

Volcano! - Paperwork2007 en 2008 waren toch wel een beetje de jaren van de Yeasayers en de Vampire Weekends: intelligente popmuziek met een knipoog naar stromingen als wereldmuziek en avant-garde. Daarnaast was daar ook het onverwachte maar daarom niet minder grote succes van bands als Battles en Animal Collective met hun experimentele, ingewikkelde rock. Misschien is het wel dankzij alle eerder genoemde bands dat Volcano! nu meer aandacht krijgt dan voorheen. Hun nieuwe album, Paperwork, combineert al die namen en maakt er zo mogelijk een nog veel ingewikkelder zooitje van. Zooitje? Tja, makkelijk is anders. Paperwork vereist een geoefend oor en veel geduld, want je wordt om de oren geslagen met een drummer die allerlei ritmes door elkaar lijkt te spelen. Of speelt gewoon elk lid van de band een ander nummer (zoals in "'78 Oil Crisis"?) Gecombineerd met een zanger die soms hijgt als Matthew Bellamy van Muse is het een bijzondere plaat, die echt wel goeie nummers kent, zoals de single "Africa Just Wants To Have Fun", die nog enigszins commercieel klinkt, of "Fairy Tale", dat door het al eerder genoemde Muse gemaakt had kunnen zijn. Kunstig, zeker, en origineel ook, maar voor mensen met gevoelige zenuwen niet aan te raden. Voor wie dan wel? Zij die houden van spanning, verrassingen en ADHD hebben hier een topplaat aan.

File: Volcano! - Paperwork
File Under: (Te?) bizarre math rock
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Africa Just Wants To Have Fun], [Tension Loop (live]

Seun Kuti & Fela's Egypt 80

(Seun Kuti & Fela's Egypt 80, 29 september, Paradiso, Amsterdam. Foto: Riny)

Seun Kuti & Fela's Egypt 80


Vox Von Braun - Something Ain't Wrong

(Subroutine / Konkurrent)

Vox Von Braun - Something Ain't WrongEen debuut van een Nederlandse band. Altijd leuk. Met de hoes begint het al meteen goed, een schattig klein meisje in een zusterkostuum en mooie strakke typografie, natuurlijk hip hoofdletterloos. Het eerste volledige album van het Groningse Vox Von Braun opent rustig met "The Faint-Hearted" waarop zanger Wymer Vaatstra over een lome melodie meteen laat horen wat hij in huis heeft. Gaandeweg wordt Something Ain't Wrong weliswaar een stuk ruiger maar het blijft altijd melodieus. Regelmatig wordt de muziek van Vox Von Braun vergeleken met Pavement maar deze invloed is eigenlijk slechts op enkele nummers te horen, zoals op het ijzersterke "Cool Down". Ik moest zelf vaker denken aan Jesus & Mary Chain of de late House of Love maar dit laatste dat kan ook komen omdat Wymer Vaatstra uiterlijk zo op Guy Chadwick lijkt. In ieder geval kan Vox Von Braun zich prima meten met deze twee bands. Soms slaat Wymer een beetje door in zijn shoegazerige manier van zingen maar op het poppy "Cynic" is te horen dat hij echt een hele mooie stem heeft. Op "Morning Sun" komt Natasha van Waardenburg van Appie Kim even langs voor gastvocalen en zorgt hiermee voor een van de hoogtepunten van Something Ain't Wrong. Sterk debuut.

File: Vox Von Braun - Something Ain't Wrong
File Under: Helemaal niks mis mee
File Audio: [ MySpace]
File Video: [YouTube]

Presto Ballet - The Lost Art Of Time Travel

(Progrock Records / Bertus)

Presto Ballet - The Lost Art Of Time TravelVeel van de betere progrockbands staan onder contract bij Inside Out. Dat was ook het geval met Presto Ballet. Het verbaasde mij dan ook zeer dat hun tweede album eerst werd aangekondigd op de IO-site en uiteindelijk in eigen beheer werd uitgebracht. Gelukkig was dat andere fijne proglabel Progrock Records wakker en kreeg het nieuwe album The Lost Art Of Time Travel alsnog de distributie die het verdient. De belangrijkste ingrediënten van Presto Ballet, de stem van Scott Allbright en het fijne samenspel tussen rockende gitaren en warme toetsenklanken, zijn nog steeds aanwezig. Toch is er het nodige veranderd. Opperhoofd Kurdt Vanderhoof (Metal Church, Vanderhoof) en Scott Allbright zijn er nog steeds, maar de rest van de band is anders dan bij de voorgaande editie. Ook de lengte van de songs is nogal veranderd. Op dit album staan niet meer dan zeven songs, maar slechts drie daarvan zijn korter dan negen (!) minuten. Dat heeft tot gevolg dat er langere instrumentale stukken tussen zitten en de rol van Scott Allbright daarmee toch wat kleiner is geworden. Dat wil niet zeggen dat Presto Ballet nu een eindeloos doorneuzelend bandje is geworden. Ze zijn nog wat meer richting Spock's Beard opgeschoven, dan weet u waarschijnlijk genoeg. De songs zijn dus nog steeds energiek en beslist rocksongs gebleven, maar er is meer ruimte voor instrumentale intermezzo's. Ik vermoed overigens dat de langere nummers niet aan iedere liefhebber van het eerste album besteed zijn. Ook ik moet er nog steeds een beetje aan wennen, vooral omdat het soms wat teveel op Spock's Beard is gaan lijken. Presto Ballet moet niet het eigen gezicht gaan verliezen, daarvoor zijn ze simpelweg te goed. Dat neemt niet weg dat The Lost Art Of Time Travel een waardig opvolger is, mede door een wederom magnifieke productie. Muzikaal is het al een van de topbands in het genre, nu de reputatie nog.

File: Presto Ballet - The Lost Art Of Time Travel
File Under: The Extended Presto Ballet Compendium
File Audio: [BalletSpace]

Maria Mena - Cause and Effect

(Sony)

Maria Mena - Cause and EffectIk ben normaal gesproken niet zo van de gladgestreken Viva-pop. Toch vond ik de eerste Dido-plaat prachtig. Maar de tweede zwaar ruk. Daar sta ik geloof ik niet alleen in. Een dame waarvoor je niet eens heel erg je best hoeft te doen om haar onder de Viva-pop te scharen is Maria Mena. Voor deze dame heb ik een behoorlijk zwak. En dat is niet alleen omdat ze een mooi poppetje is. Al is kijken naar haar nou niet bepaald een straf, ik vind vooral dat ze een fijne stem heeft. Toen ik haar nieuwe single "All This Time" voor het eerst hoorde op de radio hoorde maakte ik een klein vreugdesprongetje: het was haar weer gelukt zo'n fijn melancholisch popliedje te schrijven waar ik voor zou gaan vallen. Daar staat Cause and Effect weer boordevol mee. Al het leed dat de donkerharige Noorse tot nu toe meegemaakt heeft probeert ze in een keer weg te poetsen met deze plaat zegt ze in de diverse interviews. Ik vind het prima. Echt boos wordt het overigens nergens muzikaal gezien. Gelukkig maar, het past ook niet echt bij haar stem die is al roomboter op kamertemperatuur. Die gedijt het beste bij de vertrouwde melancholische en vrolijke melodieën die ze op haar eerdere platen ook liet horen en die blijft ze gelukkig trouw. Voor de niet-fans zal het opvallend zijn dat ze voor deze plaat een cover opgenomen heeft van "I Was Made For Lovin' You". Live speelt ze dat nummer namelijk al een tijdje. Ik vreesde eerlijk gezegd het ergste voor de studioversie, maar het resultaat valt me alleszins mee. Zoals alles aan Cause and Effect me meevalt. Ja hoor, lach maar, dat doet me niets.

File: Maria Mena - Cause and Effect
File Under: Jaja.
File Video: [All This Time]
File Weblog: [Elke dag Maria]

The Explorers Club - Freewind

(Dead Oceans / Konkurrent)

The Explorers Club - FreewindHet kwaakt als een eend, het loopt als een eend en het lijkt zelfs op een eend. Een eend dus, zou u zeggen. Dus niet. Want het is The Explorers Club. En de eend in kwestie is The Beach Boys. The Explorers Club lijkt namelijk in vrijwel alles op The Beach Boys. Het artwork is die van een jaren 70 plaat, inclusief de nodige wear and tear. De heren zijn getooid in puike jaren zeventig kapsels en kleding en hun muziek in koortjes galore. En ze kunnen allemaal zingen. Geen foto's overigens waar ze op surfen, maar goed, dat konden The Beach Boys, op Dennis Wilson na, ook niet. Voor de heren van The Explorers Club is er een goed excuus, want ze komen van de andere kant van de VS (Charleston SC). Maar als je je gaat meten met The Beach Boys dan leg je de lat wel akelig hoog. En daarin zit'm de makke van deze plaat. De lat ligt nog TE hoog. Technisch is het allemaal geen probleem. De heren zijn adequate muzikanten, het zangwerk is puik en de koortjes zijn om je vingers bij af te likken, maar het songmateriaal is gewoon niet goed genoeg (op een enkele uitzondering na, zoals "Freedom Wind"). Niet dat het slecht is, in een wereld zonder The Beach Boys was dit een klapper, maar we kennen nu eenmaal The Beach Boys. Maar toch, als deze jongens iets meer eigenheid krijgen en loskomen van The Beach Boys, dan kon er nog wel iets moois ontstaan. Dus, bijzetten op de lijst, vooral blijven volgen...

File: The Explorers Club - Freedom Wind
File Under: Pastiche met potentie
File Audio: [Do You Love Me] [ MySpace]

Enslaved - Vertebrae

(Indie / Bertus)

Enslaved - VertebraeNoem me een purist, maar als één genre zich slecht laat mengen met andere stijlen, is het wel blackmetal. Helaas denken veel mensen daar anders over. Als die mensen ook nog muzikant zijn krijg je van die wannabe onheilige gedrochten als van Keep Of Kalessin. Of de voorgaande platen van Enslaved, ISA en Ruun. Niet echt slecht, maar verre van overtuigend door het geforceerde gemix van stijlen die maar niet willen emulgeren. Blackmetal moet "tr00" en "kvlt" zijn. En dat is Enslaved op nieuweling Vertebrae weer bepaald niet. Want wat krijg je van de Noren: blackmetal, prog, melodieuze rock, blackmetal-gegil, cleane vocalen. In bands uigedrukt: oude Enslaved maar dan gelardeerd met (een grote dosis) Opeth, Pink Floyd en Rush. Zelf noemen ze ook nog Tool, maar dat mochten ze willen. Is dat allemaal erg? Ja. Één Opeth heb ik meer dan genoeg aan, Pink Floyd heeft na 1970 alleen maar saaie kutplaten afgeleverd, en Rush kan toch niet worden benaderd. Laat staan dat het te mixen is met het bekende heksengeschreeuw van blackmetal. En cleane vocalen in deze setting, dan moet je toch minstens zo goed zijn als Mikael Åkerfeldt, niet dat saaie, emotieloze geblaat op deze plaat. Als er dan uiteindelijk hier en daar plots toch nog lekker geblackmetalt wordt, is er een nauwelijks een greintje agressie of bruutheid te vinden; het blijft allemaal zo braaf en netjes. En dat is vreemd, want toen half Enslaved eerder dit jaar in Trinacria opdook was er bruutheid en durf in overvloed te horen. Plus veel meer compositorisch vernuft, dat ook. Waarom bij een gelegenheidsproject wel, en bij het moederschip niet? Wie het weet mag het zeggen.

File: Enslaved - Vertebrae
File Under: Geef mij Trinacria maar
File Audio: [ MySpace]

The Moi Non Plus - The Moi Non Plus

(Subbacultcha! / Konkurrent)

the_moi_non_plus-the_moi_non_plus.jpgMijn favoriete Nederlandse band van pakweg de laatste vijf jaar is het Amsterdamse Blues Brother Castro (BBC). Het is echter alweer een tijdje stil rond BBC. Zanger/gitarist Caren speelde als gastgitarist bij Scram C Baby, was druk met zijn Subbacultcha!-avonden en speelde in een ander bandje samen met Bas Morsch (ex-Sal en bekend van That Dam! Magazine). Volgens mij is het zeker twee jaar geleden dat ik The Moi Non Plus op zag treden. Het was erg goed, al was er wel iets gebeurd. Caren zat plots achter het drumstel (uiteraard à la de Muppet Animal) en Morsch deed de dingen die Caren bij BBC deed: gitaar spelen en vol overgave zingen. En er waren samples. Hun debuut liet echter op zich wachten, ik was ze zelfs een beetje vergeten. Maar nu is het debuut The Moi Non Plus, geproduceerd door Jan Schenk van de Hospital Bombers, die volop mijn aandacht vraagt. Het is namelijk een behoorlijke bak fijne herrie geworden die absoluut ongeschikt is als achtergrondmuzak. Ondanks de instrumentenwissel klinkt het tweetal als het broertje van BBC, maar dan chaotischer, experimenteler en met meer noise. Een link naar de band Bonne Aparte, waar ze geregeld mee toeren, is dan snel gelegd. Toch heeft The Moi Non Plus genoeg eigens en begrijp ik wel dat ze op hun MySpace-pagina hebben staan dat ze uit Canada komen. A.u.b. niet verder vertellen dat ze gewoon uit Amsterdam komen.

File Under gaf samen met Subbacultcha! kaarten weg voor de releaseparty op 4 oktober in Bitterzoet te Amsterdam.


File: The Moi Non Plus - The Moi Non Plus
File Under: Très bien
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Popkomm 2007 (beelden 3 voor12)]

Week 39, 2008

Storm
mist:thuis

Bas
The Haunted - Versus

Ewie
The Moi Non Plus - The Moi Non Plus

Ludo
Milosh - III

Joice
Kings of Leon - Only By The Night

Prikkie
RC2 - Future Awaits

DubbelMono
The Donkeys - Living On The Other Side

ForestSounds
Peppino d'Agostino & Stef Burns - Bayshore Road


Dark Tooth Encounter / Ten East

(Lexicon Devil / Clearspot & Lexicon Devil / Clearspot )

Dark Tooth Encounter - Soft MonstersGelijk toen ik een aantal jaren terug voor het eerst een cd hoorde van Yawning Man was ik onder de indruk van het gitaarspel van Gary Arce. Niet omdat het uitblonk in notengepiel, maar door het gevoel dat hij legde in het desertrockgeluid van die band. Bij Dark Tooth Encounter val ik ook gelijk weer voor zijn gitaargeluid. Het dromerige, maar broeierig jankende geluid dat hij op Soft Monsters laat horen is weer geweldig. Het album bevat zeven nummers, maar je zou het net zo gemakkelijk zeven jams kunnen noemen die losjes rond een vaste structuur van een riff opgebouwd worden. Dat klinkt wellicht een beetje vrijblijvend, maar neem maar van mij aan dat het dat niet is als Arce aan de basis staat en Bill Stinson de palen heit. Toch zijn de nummers broos en breekbaar en neigen ze af en toe als los zand door je vingers te glippen. Maar als Arce een nummer "Weeping Pines" noemt, dan hoor je de naaldbomen (of pijnbomen zoals ze vroeger heetten) ook echt janken. Waarom tracks "Hyper Air" en "Engine Drone" heten wordt ook al snel duidelijk.


Ten East - The Robot's Guide To FreedomOok in Ten East zijn het gitaarspel van Arce en de drums van Bill Stinson de basis. Beetje vaag dat ze onder een andere naam bijna tegelijkertijd nog een plaat brengen als Dark Tooth Encounter? Ach, van mij hadden ze met hun andere twee bands Yawning Man en A Perfect Rat nóg wel een tweetal cd's uit mogen brengen. Zoals gezegd, ik ben fan van Arce's gitaarspel, dus mij hoor je niet klagen. Op de eerste plaat van Ten East, Extraterrestrial Highway, speelde Brant Bjork nog bas, nu gebeurt dat door Scott Reeder. Hij speelde eerder bas op Kyuss' Welcome to Sky Valley (waar Bjork op drumde) en ...And the Circus Leaves Town. Naast Reeder staat nog er nog een veel legendarische naam in de credits: Greg Ginn. Hij heeft zijn sporen meer dan verdiend als songschrijver en gitarist in Black Flag. Het zal dan ook niemand verbazen dat het geluid dat Ten East op The Robot's Guide To Freedom laat horen veel ruwer is dan dat dat van het verfijnde Dark Tooth Encounter. Alhoewel ze uiteindelijk toch bij dezelfde doelgroep in de kast zullen belanden, snap ik het onder twee verschillende namen uitbrengen van deze twee releases dan ook wel.

File: Dark Tooth Encounter - Soft Monsters
File: Ten East - The Robot's Guide To Freedom
File Under: Gary Arce (en Bill Stinson ook)
File Audio: [Dark Tooth Encounter-space][Ten East-space]

Lucky Fonz III

(Lucky Fonz III, 27 september, De Kelder, Amersfoort. Foto: Storm)

Staind - The Illusion of Progress

(Roadrunner / CNR)

Staind - The Illusion of Progress2009 komt in zicht en steeds meer bands willen voor die tijd nog meedingen naar mijn 'album van het jaar'. Zo komt ook Staind op de proppen met een nieuw schijfje. De groep werd ooit opgepakt door Fred Durst (Limp Bizkit), tegenwoordig is dit echter de laatste persoon waarmee je geassocieerd wilt worden. Zanger/Gitarist Aaron Lewis doet het op The Illusion of Progress dan gelukkig ook lekker zonder zijn hulp. Hierdoor lijkt de 13-jarige groep eindelijk hun eigen kant op te durven gaan: geen geforceerde nu-metal meer, maar alternatieve 80's rock. De muziek mag nieuw zijn, de teksten gaan nog altijd over 'hoe slecht het leven is' en 'hoe moeilijk' de zanger het heeft. Heerlijk om jezelf mee te identificeren als gefrustreerde tiener, maar de echte muziekliefhebber weet beter. Zet nummers als "Save Me", "Raining Again", "Rainy Day Parade" en "Nothing Left To Say" op en die winterdepressie laat niet meer lang op zich wachten. Opvallend is dat de band erg te spreken is over het album en het zelfs vergelijkt met Pink Floyd, zouden we het over hetzelfde hebben!?

File: Staind - The Illusion of Progress
File Under: Geef allemaal Aaron Lewis even een knuffel, als je hem ziet.

Arthur Adam

(Arthur Adam, 27 september, De Kelder, Amersfoort. Foto: Storm)

Arthur Adam


Land Of Tales - Land Of Tales

(Frontiers / Rough Trade)

Land Of Tales - Land Of TalesTja, wat moet ik hier nou van zeggen? Om te beginnen maar dat Land Of Tales alles goed doet: niet te brave en ook niet te ruige gitaren, refreinen die erom smeken meegezongen te worden, de beproefde volgorde coupletje-refreintje-coupletje-refreintje-bruggetje-refreintje-fade out, een zanger met een wat nasale stem met voldoende bereik voor steviger songs én aanstekerballads, toetsen voor het stadiongehalte. Maar u snapt al waar het naartoe gaat: het heeft nergens uitschieters. Niet naar beneden, maar ook niet naar boven. In Finland zullen ze vast heel verguld zijn met wat deze landgenoten laten horen, daarbuiten ligt niemand er wakker van. Ik ook niet. Hmm, en nu is mijn recensie ernstig aan de korte kant. Dan kan ik nog een paar songs gaan noemen, maar dat valt niet mee als er niets opvalt. Ik kan het over de productie hebben, maar die is goed maar wederom - juist. Het uiterlijk van de heren dan? Hmm, ruig bekapselde mannen die nors en quasi-nonchalant in de camera kijken. Hmnee dus. Ach, weet je wat? Ik laat het hier gewoon bij.

File: Land Of Tales - Land Of Tales
File Under: Ach ja. Wel okee. Dus.
File Audio: [Flashspeler op de site] [LandSpace]

Mist

(Mist, 27 september, Huiskamer Storm, Amersfoort. Foto: Dennis)

Mist


Mogwai - The Hawk Is Howling

(Wall of Sound / PIAS)

Mogwai - The Hawk Is HowlingOoit gaf Mogwai Iggy Pop een andere context. Als zijn stem ergens opdook, zette ik me schrap voor een aanzwellende geluidsstorm, een crescendo van gierende gitaren en andersoortig lawaai. Hoe slim was het om een pratende Iggy heel zachtjes het briljante Come On Die Young te laten openen? Automatisch ging de volumeknop iets naar rechts om te verstaan wat hij mompelde. Gevolg was wel dat je een paar passen achteruit werd geblazen door wat er daarna op je af kwam.

De impact die het overrompelende CODY en daarvoor Young Team hadden, zal Mogwai wel niet meer weten te bereiken. Hun laatste twee platen, Mr. Beast in het bijzonder, klonken als een zoektocht naar liedjes, een queeste waar voor de Schotten geen winst te behalen viel. Gelukkig is The Hawk is Howling een return to form. De tracks mogen weer langer zijn en vooral de klassieke Mogwai-ingrediënten bevatten: aan- en afzwellende muren van geluid, een pingelende piano die als de stilte voor een storm het gevaar aankondigt en hier en daar een geluidsgrapje. Over grapjes gesproken: de titels zijn hilarisch ("I'm Jim Morrison, I'm Dead", "The Sun Smells Too Loud" en "I Love You , I'm Going To Blow Up Your School"). The Hawk is Howling is misschien wel de beste Mogwai-plaat sinds Come On Die Young, maar zal de manier waarop je naar Iggy Pop luistert niet meer veranderen.

File: Mogwai - The Hawk is Howling
File Under: Iggy klinkt als Iggy, Mogwai weer als Mogwai
File Audio: [De hele plaat][The Sun Smells Too Loud]
File Video: [Batcat]

Dennis Kolen / Dearhunter

(Wyatt / V2 & V2 )

 Dennis Kolen - Hard Road / Muddy RoadWyatt was ooit een veelbelovend Rotterdams bandje dat net op het verkeerde moment de wind uit de zeilen genomen werd. Sindsdien werkt Dennis Kolen, de voormalige frontman, aan een solocarrière. Die is wat meer singer/songwriter-georiënteerd dan het poppy Wyatt. Die insteek paste op Wild Oats uit 2007 al goed bij Kolen en Hard Road/Muddy Track bevestigt dit. Verwacht overigens geen getormenteerde singer/songwriter uit je speakers te horen schallen. Nee, Kolen zit duidelijk aan de poppy/americana kant van het spectrum. Zo zou "Don't Be Denied" absoluut niet uit de toon vallen op het titelloze debuutalbum van the Rembrandts (je weet wel, van die Friends-tune) uit 1990. Dat zegt wel wat over de kwaliteit van het door Kolen geleverde. "Scotland Road", het liedje dat hier op volgt, heeft weer wat meer Damien Rice-erigs over zich. De rest van de liedjes laveert hier een beetje tussendoor. Wat me opviel was de livefeel die de songs uitstralen. Dat bleek toen ik het na ging zoeken ook de insteek van Kolen geweest, dus die missie kan ik gerust geslaagd noemen. Bizar is nog dat ik net als op voorganger Wild Oats weer denk Ilse deLange te horen in het mid-tempo "Once In A Blue Moon", maar het zal wel net als de volgende keer Wies zijn. En toch: als Ilse nog eens een duet op wil nemen, dan moet ze toch eens bij Kolen aankloppen...

Dearhunter - The Sun Came OutOok Wealthy Beggar haalde het niet, ondanks de vele ophef rond de peperdure clip die ze hadden laten maken voor "Reminder". Als ik die clip nu terug zie moet ik er om echt lachen dat die clip toentertijd verboden werd. Maar goed, Wealthy Beggar is sinds september 2005 historie en zanger Derrick van Schie doet sinds een tijdje onder de naam Dearhunter solo zijn ding. Ik zag 'em in het voorprogramma van Newton Faulkner afgelopen januari en dat maakte me wel nieuwsgierig naar meer. Een liedje dat toen al opviel was "Stacey". Het verbaast me dan ook niet dat dit pakkende liedje gelijk de opener is van Dearhunters debuutalbum The Sun Came Out. Die plaat gaat verscholen achter zonder twijfel de lelijkste hoes van het jaar, maar gelukkig heb je daar bij het luisteren weinig last van. Op The Sun Came Out zit Dearhunter eigenlijk gewoon in dezelfde vijver te vissen als Dennis Kolen, alleen hebben de songs van Dearhunter wat meer piano als basis. Ik snap dan ook eerlijk gezegd niet dat hun beider platenmaatschappij V2 deze twee releases tegelijkertijd uitbrengt. Tenzij het de bedoeling is ze aan elkaar te koppelen voor een tournee. Dan wordt het nog even bekvechten over wie de hoofd- en wie de support act wordt, want veel voor elkaar onder doen ze niet. Al hoewel Dearhunters "Stacey" en het titelnummer "The Sun Came Out" wel de mooiste liedjes zijn van de zevenentwintig die beide platen samen tellen....

File: Dennis Kolen - Hard Road / Muddy Road
File Under: Mooie hoes, mooiere liedjes.
File Audio: [ MySpace]

File: Dearhunter - The Sun Came Out
File Under: Lelijke hoes, mooie liedjes, met twee uitschieters.
File Audio: [Dearhunter]

Yevgueni - Aan De Arbeid

(Petrol / Pias)

yevgueni-aan_de_arbeid.jpgDe stukjes op File Under over nieuwe releases zijn een mix van aangeleverde promomeuk en cd's die we zelf opduikelen. Als niemand van ons het laatste doet en wij niets toegestuurd krijgen dan kan het gebeuren dat ruim een jaar na het verschijnen pas een promo-exemplaar op onze burelen terecht komt. Mogelijk doordat de cd nu pas in ons land gedistribueerd wordt. 'Moet ik dit nog wel recenseren', vroeg ik aan ons opperhoofd. 'Als je het de moeite waard vindt', was zijn antwoord. Dit kon ik bevestigend beantwoorden. Vandaar dat er dus ruim een jaar na de release van Aan De Arbeid van het Belgische vijftal Yevgueni hier nog een stukje verschijnt. In hun Nederlandstalige nummers hoor je de adem van Gorki, maar dan in een wat makkelijk toegankelijke versie. Muzikaal gaat het wat meer richting het Nederlandse The Scene of zelfs Bots. Van wijlen Hans Sanders lijkt Klaas Delrue het stokje over genomen te hebben qua politiek linkse teksten. Muzikaal had "Manzijn" ook best uit Bots' koker kunnen komen. Verder krijgt bijvoorbeeld in het gevoelige "Honger", en wat mij betreft het absolute hoogtepunt van deze cd, de buitenlander een begrijpend schouderklopje. Een onderwerp dat voor geen millimeter minder actueel dan een jaar geleden. Het afsluitende "Zo Donker" is Yevgueni's versie van Bonnie 'Prince' Billy's "I See The Darkness". Tekstueel interessanter dan de muzikale interpretatie. Yevgueni is met Aan De Arbeid wat mij betreft een uitzondering op de regel dat het slecht gesteld is met de Nederlandstalige muziek. Of moet ik Vlaamstalige muziek zeggen. Bovendien is het extra fijn vertoeven met een prachtig hoesje.

File: Yevgueni - Aan De Arbeid
File Under: Schone arbeid
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Manzijn][Verloren Zoon]

Kubus & Bang Bang

(Kubus & Bang Bang, 26 september, Luxor Live, Arnhem. Foto: Dennis)

Kubus & Bang Bang


Brown Feather Sparrow - Brave

(Volkoren / Munich)

Brown Feather Sparrow - BraveBrave is het derde album van de band van Lydia van Maurik-Wever. Voordat ik de kunstig in vouwkarton verpakte CD binnen kreeg had ik eerlijk gezegd nog niet eerder muziek van Brown Feather Sparrow gehoord. Na een eerste beluistering vond ik het eigenlijk vooral niets-aan-de-hand-meisjesmuziek. Het eerste nummer van Brave begint als een slaapliedje maar het album wordt gaandeweg toch spannender. Het is op Brave vooral genieten van de mooie heldere stem van Lydia, die op enkele nummers wordt bijgestaan door Arjen van Wijk (net als haar ook This Beautiful Mess). De begeleiding is ingetogen en vooral het vioolwerk op nummers als "Brick" en "Brave" is erg mooi. Volgens de band gaan alle liedjes op Brave over mensen die op het punt staan een moedig besluit te nemen, al lijkt titelnummer "Brave" eerder een hulpkreet van iemand met beginnend Alzheimer: 'forgive my anger when I don't seem to remember a thing'. Een zwaar onderwerp dat eigenlijk net als alles op dit album op positieve en lichte wijze wordt bezongen. Deze lichtheid is misschien ook wel de grootste zwakte van Brave. De liedjes klinken vaak wel heel erg braaf, soms zelfs op het stichtelijke af. En daar moet je tegen kunnen. Brown Feather Sparrow levert met Brave een album vol gevoelige luisterliedjes af dat muzikaal gezien schitterend in elkaar zit maar hier en daar wel wat meer pit had mogen hebben.

File: Brown Feather Sparrow - Brave
File Under: Brave ietsje te braaf
File Audio: [ MySpace]
File Video: [YouTube]

Kaki King

(Kaki King, 26 september, Vera, Groningen. Foto: Klaas)

Kaki King


Audrey - The Fierce and the Longing

(TenderVersion)

Audrey - The Fierce and the LongingIeder land zijn eigen Pien Feith? (Van Neonbelle moet je dan tegenwoordig zeggen) Zweden heeft Audrey, officieel een kwartet, dus de zangeres zal wel gewoon Anna Per Nilsson heten, of zo. Het label TenderVersion heeft het zelf over Low, Björk en Cat Power. Voor die eerste vind ik 't geluid net iets te vol, maar die laatste twee zijn vocaal in de roos. Muzikaal gezien zou ik daar Radiohead aan toe willen voegen. Ook al zo'n naam die je, kuch, vaker hoort. De schuivende gitaarakkoorden in het intro van "Northern Lights" zijn wat al te gretig uit "Werid Fishes" gejat. Heeft Audrey nog verkoopargumenten van zichzelf? Nou, de productie is gortdroog, wat negatiever klinkt dan ik 't bedoel. Het geeft de muziek iets elitairs, zonder foefjes fantastisch musiceren. De trompetsolo aan het end van "Carving And Searching" is perfect afgepast, zoals alle nummers kort en bondig zijn. In "Rats" gaat onze zangeres ineens nog zachter en liever zingen. Wacht, zouden het meer zijn? Ze lopen er bepaald niet mee te koop, wie snel naar de persfoto kijkt ziet het niet eens en de letters op hun Myspace zijn onleesbaar, maar dit is een all-girl-band. Of het net als geestverwanten Tegan and Sara (luister naar "Bleak") en CocoRosie zusjes zijn is weer 'n andere vraag. Allemaal niet zo van belang, hooguit voor 't plaatje live, op 't plaatje thuis is 't degelijkheid troef.

File: Audrey - The Fierce and the Longing
File Under: Indiepop met die noordelijke sound
File Audio: [Audrey-Space]

Okkervil River - The Stand Ins

(Jagjaguwar / Konkurrent)

Okkervil River - The Stand-insDe favoriete plaat van Har uit het vorige jaar was Okkervil River's The Stage Names. Heel graag had ik hem de opvolger van die plaat, The Stand Ins, gegund om te recenseren. Het mag helaas niet zo zijn en dat is niet eerlijk. Je moet het dus met mijn mening doen, maar ik denk wel dat Har en ik het volkomen met elkaar eens zouden zijn geweest over The Stand Ins. Deze plaat sluit namelijk meer dan naadloos aan op The Stage Names, de twee overlappen zelfs. De songs zijn voor het gros ook opgenomen tijdens de sessies voor The Stage Names. Hierdoor is het mogelijk dat in "Lost Coastlines" - absoluut een van de beste nummers van de plaat - Jonathan Meiburg de degens kruist met zijn voormalige 'baas' Will Sheff. Meiburg heeft Okkervil River ondertussen namelijk verlaten om zich te kunnen focussen op zijn eigen band Shearwater. Hij zal nog gemist worden, vrees ik. Ankerpunten van de plaat zijn de drie bedrijven van het terugkomende titelnummer. Ook in deze plaat - die je dus met een beetje ondankbaarheid een restjesplaat zou kunnen noemen, maar daar doe je The Stand-Ins absoluut tekort mee - toont Sheff zich weer een meester-verteller. Met het afsluitende "'Bruce Wayne Campbell Interviewed on the Roof of the Chelsea Hotel, 1979" misschien wel als summum van zijn vertelkunst. Een andere fijne track is ook het uptempo "Pop Lie" waar ik elke keer weer blij van word. Een geheide meezinger tijdens komende optredens. Daarom moet ik extra grinniken als Will zingt 'He's a liar who lied in his pop song / And you'r lying when you sing along'.

File: Okkervil River - The Stand Ins
File Under: Was ik een adequate vervanger?
File Audio: [ MySpace][Last Coastlines]

The Sound Of Animals Fighting - The Ocean And The Sun

(Epitaph)

the_sound_of_animals_fighting-the_ocean_and_the_sun.jpgThe Mars Volta, die zijn uniek! Of dat ze ook goed maakt, dat is een tweede. Ze zijn goed in experimenteren, maar dat is ook meteen hun probleem. Ik heb het niet zo op die wisselende ritmes, ik word er onrustig van. Maar dan ineens staat er op zo'n album een prachtnummer, neem bijvoorbeeld het nummer "The Widow" van het album Francis The Mute. Maar goed, nu hebben we het over The Sounds Of Animals Fighting, in mijn ogen een duidelijk The Mars Volta-adept, alleen dan zonder de karakteristieke stem van Cedric Bixler Zavala (van wie ik ook eerst dacht dat het een vrouw was). The Sounds Of Animals Fighting is geen vaste band, het is een samenwerkingsverband met sinds 2004 wisselende muzikanten. Op dit derde album zijn dat artiesten uit bands als Rx Bandits, Circa Survive en The Autumns. Ze verbergen hun identiteit (slecht) onder hun maskers van o.a. een wolf, een nachtegaal, een walrus en een lynx. Niet omdat ze zo lelijk zijn, maar om zo de luisteraars niet van de muziek af te leiden. Ondanks hun mooie maskers verzanden zij ook geregeld in chaotische ritmes en zangpartijen, en ook hier word ik onrustig van. Maar dan weten ze me te verrassen met het behoorlijk toegankelijke "Uzbekistan", een nummer dat niet is ingezongen door de mannen maar door (waarschijnlijk) Jessica McWhirter. In mijn geval is dat een verademing, ik hoor ver weg zelfs een beetje UNKLE in dat nummer. Daar onderscheiden ze zich ook van The Mars Volta, ze maken veel meer gebruik van elektronica en drumcomputers, waardoor de muziek misschien beter te verhapstukken is.

File: The Sound Of Animals Fighting - The Ocean And The Sun
File Under: The Mars Volta, maar dan anders
File Audio: [ MySpace]

Kitchen Knife Wife

(Kitchen Knife Wife, 25 september, Tivoli, Utrecht. Foto: Storm)

Kitchen Knife Wife


Rafter - Sweaty Magic EP

(Asthmatic Kitty / Konkurrent)

Rafter - Sweaty Magic EPIk had al een paar maanden een vermoeden, maar ik kon het niet bewijzen en hield daarom mijn mond. Maar ik had gelijk, zo blijkt nu, dus ik kan het eindelijk aan de wereld verkondigen zonder dat mensen me voor gek verklaren en voortaan alles in twijfel trekken wat ik zeg, zoals 'Het gaat regenen' en 'Mag ik de melk?' Hier is waar het om gaat: alle muzikanten van de wereld hebben tegelijkertijd seks met elkaar gehad. Ze hebben met z'n allen in het geniep een enorme gymzaal afgehuurd om daar de grootste orgie te houden die de wereld ooit heeft gekend. Het bewijs is Sweaty Magic van Rafter, want dat kan niet anders dan hun muzikale liefdesbaby zijn. Je maakt bij beluistering van deze EP zo veel associaties met andere artiesten dat het niet anders kan dat onder andere The Dirty Projectors, Beck, Air, The Neptunes, The Knife, James Brown en zelfs Ariel Pink allemaal gepijpt zijn door Rihanna, die na afloop de restjes hardgeworden sperma van haar kin heeft geschraapt om die vervolgens naar een vruchtbaarheidskliniek te brengen. Het probleem met de vrucht die daaruit voortkwam is alleen dat de mooie momenten waaruit hij bestaat zich veel te snel achter elkaar opvolgen. Je hoort steeds minimaal 47 verschillende stijlen door elkaar heen, wat heel wat moois oplevert, maar dat moois is na gemiddeld zeven seconden alweer voorbij. Dat is superjammer, want je krijgt zo geen tijd om te genieten van deze imaginatieve, opgewekte stijlstapelingen. Het lijkt me verstandig dat alle muzikanten van de wereld bij hun volgende orgie hun coke bij de ingang van de gymzaal achterlaten.

File: Rafter - Sweaty Magic EP
File Under: Vers van Rihanna's kin
File Audio: [Pssst! Gratis mp3's?]

Dr. Dog - Fate

(Pack The Van / Rough Trade)

Dr. Dog - FateZe bestaan nog, bands die niet modern of hip hoeven te zijn, en die ook al niet jokken over hun (vaak overduidelijke) invloeden. Dr. Dog is er daar eentje van. Het vijftal uit Philadelphia maakt werkelijk tijdloze muziek, maar past desondanks (of misschien wel juist daardoor) prima in het rijtje van tegenwoordig toch wel hippe bands als Fleet Foxes, My Morning Jacket, Wilco (voor wie ze ooit supportact zijn geweest) of Port O'Brien. In die roots-, country- en folkhoek moet je Dr. Dog namelijk zoeken. Maar er zijn vooral ook oudere invloeden te horen. Zo klinken luid en duidelijk The Beatles door in "From", ouderwetse honkytonkpiano's in "Army of Ancients", jengelende country-gitaren en soms zelfs blazers. Hierdoor liggen ook gelijkenissen met The Band, The Byrds en The Zombies op de loer. Niet dat daar iets mis mee is: beter goed gejat dan slecht verzonnen. Zanger Scott McMicken tenslotte doet met zijn licht hese, gevoelige stem regelmatig denken aan de zanger van The Frames, Glen Hansard, en dat is een compliment. In november doet Dr. Dog Nederland aan voor een korte tour, en dit lijkt me nu typisch zo'n band die je live moet zien en horen. Vakmanschap is meesterschap.

File: Dr. Dog - Fate
File Under: Nieuwe oude muziek
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Hang On], [TheArk]

The Wombats

(The Wombats, 27 september, Tivoli, Utrecht. Foto: Storm)

The Wombats gaan het nog zwaar krijgen een goede tweede plaat af te leveren...


Queen + Paul Rodgers - The Cosmos Rocks

(EMI)

Queen + Paul Rodgers - The Cosmos RocksToen ik hoorde dat Brian May, Roger Taylor en Paul Rodgers samen een nieuw album gingen opnemen, was ik blij en benieuwd. Toen ik hoorde dat dat ging gebeuren onder de naam Queen werden die emoties vergezeld door een fikse dosis cynisme. Queen zonder Freddie Mercury is geen Queen, volgens mij. De man had zo'n invloed met zijn showmanschap, compositorisch talent, gevoel voor arrangementen én humor, dat het zonder hem nooit hetzelfde zou kunnen zijn. En dat is het ook niet. Pas bij "Call Me", de zevende track, hoor je iets dat ook Mercury zo had kunnen uitvoeren. Nou ja, Queen does The Traveling Wilburys. Zelfs het gitaarspel van May, toch een van de meest herkenbare gitaristen, herinnert maar zelden aan betere tijden. Ik krijg in elk geval het gevoel dat ze een album lang serieus een ruige testosteronrockband nadoen. Een beetje als The Darkness. Met een gebrek aan humor, dat wel. En zonder Freddy Mercury, zonder de bas van John Deacon en grotendeels zonder het gitaarspel zoals we dat eigenlijk kennen van Brian May. Okee, May's cheesy ballads zijn ook op dit album terug te vinden, maar dat is amper een pluspunt. Is het allemaal dramatisch slecht dan? Nee hoor, "Warboys" is een fraaie, volwassen track en het spannende gitaarspel in "Voodoo" is ook de moeite waard. Ook andere songs zullen het prima doen bij stadionconcerten. Maar daar staan genante beginnersrockteksten tegenover, zoals 'We got the whole house rocking' en 'It's hard not to cry/ It's hard to believe / So much heartache and pain/ So much reason to grieve'. Door om marketingtechnische redenen aan de naam Queen vast te houden worden ze nu naar Queenstandaarden afgerekend. En vallen ze genadeloos door de mand. Eigen schuld, dikke bult.

File: Queen + Paul Rodgers - The Cosmos Rocks
File Under: Aardig beginnend bandje, maar geen Queen
File Video: [C-lebrity]

Novastar - Almost Bangor

(EMI)

Novastar - Almost BangorBespaar je de moeite om op te zoeken in een woordenboek wat Bangor is, je zult het niet vinden. Je moet hiervoor Google Earth of een andere digitale kaartenbak opstarten of een fijne atlas uit de kast. Bangor is namelijk een plaatsje op een eiland vlak voor de kust van Frankrijk waar Joost Zweegers een deel van de liedjes schreef voor deze nieuwe, derde cd van Novastar. Waar het symbool voor staat kun je later deze week lezen in een interview op File Under. Het verschil tussen Almost Bangor en Another Lonely Soul is er bijna een van dag en nacht. Zo ongeveer alle bombast en tierlantijnen die Another Lonely Soul voor mij ook prachtig maakten zijn verdwenen. Maar nu die voor een groot deel verdampt zijn vind ik Joost' muziek minstens zo fraai, zo niet nog fraaier. Opmerkelijk is dat Zweegers veel minder piano gebruikt dan op zijn eerste twee platen. Toch is het pianoballade "Sundance" dat ik misschien wel het mooiste liedje vind dat 'ie tot nu toe schreef. Aan variatie is op Almost Bangor - ondanks zijn korte duur van iets meer dan 36 minuten - geen gebrek. Zonder dat het overigens een doldrieste rit in een achtbaan wordt. Een deel van de liedjes had zo op zijn debuut uit 2000 gekund. Niet raar natuurlijk als je teruggaat naar je roots. Opmerkelijker vind ik dat ik in "Weller Weakness" aan een band als (het Hogarth) Marillion moet denken, in "Bangor" aan held Jason Falkner en in "Wings on Me" zelfs aan Gino Vanelli. Maar het vormt in combinatie met de meer akoestische liedjes als "Mars Needs Woman" en het pure "Maving Waves" een prachtig geheel. Daarom is het ook zo prettig dat de plaat zo kort duurt, kun je 'em lekker vaak draaien.

File: Novastar - Almost Bangor
File Under: Let's waste our time doing Sundance
File Audio: [ MySpace]

Scott Hull - Requiem

(Relapse / Rough Trade)

scott_hull-requiem.jpgEen cd met filmmuziek bespreken is lastig, want goede filmmuziek hoeft nog geen goede cd op te leveren. Of Requiem van Scott Hull goede filmmuziek bevat is een niet te beantwoorden vraag, omdat de muziek nooit gebruikt is voor de film waarvoor hij aanvankelijk is geschreven. Blijft de vraag over of het een goede cd is. Het is in ieder geval een ongebruikelijke cd voor een man die de wereld heeft verrijkt met bands als Pig Destroyer en Agoraphobic Nosebleed, en die niet te vergeten een tijdelijk lidmaatschap van Anal Cunt op zijn cv durft te zetten. Hier pakt hij de zaken anders aan. Ambient heet het volgens de promo-cd, en wat dat in de praktijk betekent is dat er in ruim 35 minuten voornamelijk traag uitgesponnen toetsen en een enkel minimalistisch gitaartje voorbij komen kabbelen. De meeste stukken zijn alweer voorbij voor ze goed en wel begonnen zijn, waardoor Requiem erg fragmentarisch overkomt. Daar waar Hull zijn composities toestaat langer dan drie minuten te duren, wordt het echter stroperig en saai. Een enkel uitstapje naar Jan Hammer-achtige jaren-tachtig-disco ("Viasta All'ospedale") doet erg gedateerd en vooral amateuristisch aan. De cd eindigt met een 14 minuten durende soundscape (bah, wat een woord, maar hier wel het enige juiste) die geheel nieuwe betekenis geeft aan de term 'overbodig'. Hull is zelf erg tevreden over het werk, en ik heb veel fans hun bewondering horen uiten dat hij ook zo ver buiten zijn reguliere genre weet te imponeren. Dat hij die stap waagde, vind ik toe te juichen. Jammer alleen dat hij heeft gekozen voor een genre dat zijn hoogtijdagen zo'n 20 jaar geleden kende en waarin hij simpelweg geen overtuigende of serieus te nemen speler is.

File: Scott Hull - Requiem
File Under: Ongebruikelijk overbodig.
File Audio: [Enkele fragmenten op myspace]

Wildbirds and Peacedrums

(Wildbirds And Peacedrums, 23 september, AB Club, Brussel. Foto: Joris)

Wildbirds and Peacedrums


Kempi - Du Zoon

(Top Notch / Universal)

kempi-du_zoon.jpgZowiezo dat die debuut van Kempi hard komt. Na mixtapes en beschijden faam in de ondergrond breekt die draaideur criminal eindelijk door. Die album wordt gepushed met de titel Du Zoon en is taaltechnies gezien misschien niet zo goed als mij, maar muziekaal gezien een killer. Zo showen Salah Edin, Willy, Dio en Winne hun support op de tracks, wat het standaart naar een hogere plank brengt. Die teksten op de album zijn autobiografisch; Kempi z'n leven is een bitch en het zit de Brabander allemaal niet zo mee. Hoelang moet die kill nog hosselen voor z'n dagelijkse brood? Beter gaat die album sky en laat de scotoe Kempi met rust. Die kill moet osso om die nummers live te playen, tog. Zowiezo relax dat eindelijk een boy opstaat om die taal van de straat te presenten. En dat het niet helemaal ABN is maakt niet uit tog? Hij verdient geen haat, die boy heeft liefde nodig! Dus spend je floes goed en koop die plaat, veertien harde tracks! Free Kempi! Kemper is the movement, aight.

File: Kempi - Du Zoon
File Under: VanDale.nl
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Wakker in du cel]

Gomer Pyle - Idiots Savants

(Space Jam / Suburban)

Gomer Pyle - Idiots SavantsSoms is het maar beter om je niet te haasten. Gomer Pyle kan dat weten, aangezien ze rustig de tijd hebben genomen om hun nieuwe songs te laten rijpen in het oefenhok. En pas nadat ze er helemaal tevreden over waren hebben ze deze vastgelegd op hun nieuwe full-length, bestaande uit een zevental stonerrock-trips variërend in lengte van een minuut of zes tot bijna elf minuten. Gomer Pyle houdt van dikke, bezwerende riffs die lekker doorploegen, zoveel is duidelijk na een paar draaibeurten. Stoner met een forse knipoog naar de betere seventies-hardrock en de moeder aller stonerbands Kyuss. Ook zijn er duidelijke psychedelische trekjes te horen (hoor ik daar het gebrobbel van een waterpijp aan het begin van "Mimesis"?), waardoor ook een vergelijking met die andere Josh Homme-band Queens Of The Stone Age of een Motorpsycho op zijn plaats is. De rest van "Mimesis" doet me trouwens behoorlijk denken aan Motorpsycho's "The Wheel", ook zo'n heerlijk doordreinende psychedelische exercitie waar maar geen einde aan lijkt te komen (in positieve zin). Alles staat in het teken van de heilige gitaarriff en de spannings-opbouwende groove, Gomer Pyle neemt flink de tijd om haar songs uit te bouwen en de climax naar grote hoogtes te stuwen. Samen met Astrosoniq behoren ze hiermee tot de top van de stonerrock in Nederland, wat ze moeiteloos bewijzen met deze prima plaat. Op naar de podia.

File: Gomer Pyle - Idiots Savants
File Under: De top van de Nederlandse stonerrock
File Audio: [GP-Space]

Lykke Li

(Lykke Li, 23 september, AB Club, Brussel. Foto: Joris)

Civet - Hell Hath No Fury

(Hellcat / Epitaph)

Civet - Hell Hath No FuryLaatst vroeg ik me al zuchtend af waarom iedere Hellcat-band zoveel op Rancid lijkt. Alsof Tim Armstrong het liefst zoveel mogelijk klonen van z'n eigen band wil uitbrengen. Ik snap er niets van. Zelfs bij de vier rockchicks van Civet moet ik onmiddellijk aan Rancid denken. Alsof Armstrong deze keer z'n best heeft gedaan om de vrouwelijke evenknie van zijn groep te vinden. Of komt het doordat ik zo bevooroordeeld als de pest ben en alleen maar hoor wat ik wil horen? Civet is namelijk net zo goed beïnvloed door Motörhead en door die andere female rockband uit Los Angeles The Runaways. De vier volgetatoeëerde dames hebben met Hell Hath No Fury een fijne niets-aan-de-hand-plaat afgeleverd. Agressief ("Bad Luck"), catchy (Son Of A Bitch) en niet al te moeilijk. Snelle punkrock die niet onderdoet voor het werk van hun mannelijke collega's. Dat komt wel erg vaak naar boven trouwens, dat 'kijk ons eens stoere vrouwen in een mannenwereld zijn' mag best wel een beetje minder. Als je zelf zo de nadruk legt op je vrouw zijn - ze noemen hun eigen muziek femme fatale punkrock, ze zijn niet bang zijn om als vrouwen een door mannen gedomineerde wereld binnen te dringen - kom je ook nooit van het label girlband af. Net zomin als ze van de Rancid-vergelijking afkomen, hadden ze Armstrong ook maar niet moeten laten meeschrijven aan "All I Want".

File: Civet - Hell Hath No Fury
File Under: Vrouwen doen Rancid
File Audio: [Op MySpace]

Rusty Truck - Luck's Changing Lanes

(Ryko / Rough Trade)

Rusty Truck - Luck's Changing LanesStel je eens voor dat George, Dennis of Klaas zouden besluiten om een plaat op te gaan nemen, en dat ze daarvoor de artiesten die ze de afgelopen jaren gefotografeerd hebben zouden vragen om bij te dragen. Ik weet niet of ik het zou willen horen. Zo muzikaal zijn ze volgens mij niet. Mark Seliger, een Amerikaanse fotograaf, die nog veel meer artiesten voor zijn camera gehad heeft de afgelopen decennia dan het bovenstaande trio File Under-fotografen, en die vele covers scoorde voor de Rolling Stone besloot het toch eens te proberen. En wat blijkt, de man heeft in ieder geval genoeg talent en inspiratie om onder de mooie naam Rusty Truck met Luck's Changing Lanes een plaat met americana-getinte liedjes vol te zingen. Goed, hij krijgt wel hulp van een buslading bekende muzikanten, maar de basis is toch zijn eigen stem en die blijft verrassend eenvoudig overeind in de twaalf tracks die deze plaat telt. Van wie hij dan hulp krijgt? Nou wat dacht u van Lenny Kravitz, Willie Nelson, Sheryl Crow, Gillian Welch, Burning Spear en Jakob Dylan bijvoorbeeld? Dat zijn geen koekenbakkers. Zelfs Matchbox 20 (gaap!)-mijnheer Rob Thomas levert een bijdrage die me niet teleurstelt. Ik had verwacht dat hij de countryballade "So Long Farewell" vakkundig om zeep zou helpen, maar dat valt alleszins mee. Hier en daar is het wel een beetje simpel en heel veilig en heel erg mainstream (met de door Kravitz geproduceerde draak "Broken Promises" als dieptepunt - echt, het had een Cats-nummers kunnen zijn), maar op de keper beschouwd straalt Luck's Changing Lanes een weldadige warmte uit.

File: Rusty Truck - Luck's Changing Lanes
File Under: Maar wie maakt nu de bandfoto's?
File Audio: [ MySpace]

iO - For The Masses

(Rocker Team / Astral)

iO-For_The_Masses.jpgDe band iO mag dan bij het grote publiek nog vrij onbekend zijn, de muzikanten hebben zeker al hun sporen achtergelaten in de rockmuziek. Voorheen zaten de muzikanten namelijk in The Guano Apes. Na het in 2003 uiteenvallen van die band besloot een ieder zijn of haar eigen weg in te slaan. Zangeres Sandra Nasic heeft inmiddels een niet onverdienstelijk soloalbum uitgebracht. De drie mannelijke bandleden konden het niet laten om samen muziek te maken en met de toevoeging van zanger Charles Simmons, die vanuit de R&B- en soulwereld overkwam, maar nu meer 'in your face' krachtige en energieke muziek wilde maken was een nieuwe band een feit, iO was geboren. En nu, vijf jaar na het einde van de Guano Apes, is het debuutalbum van iO, For The Masses, dan daar. Als ik het album van iO, in een mooie digipack uitvoering, pak is het eerste dat me opvalt de cover die in een soort Sin City-stijl is vormgegeven. Het geeft ook gelijk de stijl van de muziek goed weer: stevige, alternatieve rock met de nodige agressiviteit en rauwe randjes. Krachtige en catchy rockmuziek, met lekkere melodieën en een goede vibe. Waarbij de capabele en veelzijdige vocalist Charles met zijn stem zowel rauw als kwetsbaar, als ook voor de nodige warmte en soul zorgt. Een prima combinatie. In totaal bevat dit album twaalf nummers, samen goed voor net geen 43 minuten. Hele album heeft een solide uitvoering, mix en productie gekregen. Op For The Masses staan geen echte overduidelijke uitschieters. Al doen nummers met gastzangeressen het bij mij meestal wel goed, zo ook "The Last To Know" waarop Kim Sanders (Culture Beat, Schiller) meezingt. Een prima album om met enige regelmaat eens uit de kast te pakken.

File: iO - For The Masses
File Under: Misschien niet voor de masses, maar toch zeker voor een grote groep
File Audio: [Diverse samples]
File Video: [In You]

Hallo Venray - Leather On My Soul

(Excelsior / V2)

hallo_venray-leather_on_my_soul.jpg'Hallo Venray, bestaan die nog?', vroeg een kennis drie weken terug aan mij. 'Jazeker, hun laatste album uit 2005 was zelfs een geslaagde en er komt een nieuwe aan. Een dubbelaar nog wel', was mijn antwoord. Nu ligt ie dus voor mij: Leather On My Soul. Het is een beetje een vreemd album, want ik ken geen band die op dergelijke wijze een nieuw album uitbracht. Het zijn twee cd's met dezelfde twaalf nummers. Alleen is de ene cd akoestisch en de andere elektrisch uitgevoerd. Slim is het wel om dit niet in twee uitgaven te doen. Onlangs is er een album uitgekomen van het Duitse BAP dat ik heb laten liggen omdat ik dan twee cd's moest kopen. Vooraf de goede keuze maken kon niet en twee cd's kopen ging me te ver. Ik kocht dus niets. Maar goed, het gaat hier om Hallo Venray's release. Ik begon met de elektrische versie. Meteen was opwinding mijn deel. Hallo Venray behoort nog steeds tot de beste gitaarindiebands van ons land. "You Lost It", "Woman", "Leather On Their Soul": het is allemaal raak. Direct zonder overbodige opsmuk door een band met klasse. Henk Jonkers, Peter Konings en uiteraard Henk Koorn zetten de liedjes strak neer. Pas na negen liedjes, als het gas eraf gaat, dan zakt het wat in. Tijd om naar de andere cd toe te gaan. De nummers zijn hetzelfde, alleen akoestisch uitgevoerd en bovendien in een andere speelvolgorde. Opener "Woman" is prachtig, maar de aan Lee Hazlewood-denkende uitvoering van "You Lost It" is ronduit geweldig. De daaropvolgende track is de wat saaie afsluiter van de elektrieke disc, maar komt hier veel beter tot zijn recht. 'Hallo Venray, bestaan die nog?' 'Jazeker, en hoe! En welke van de twee discs mijn voorkeur heeft. Moet ik kiezen dan?'

Hallo Venray is behalve op twee cd's te beluisteren ook weer live in het land te zien. Wij geven 2 x 2 kaarten weg voor hun optreden in Paradiso op 29 september weg. Kun je meteen hun cd kopen. Als je in aanmerking wilt komen dan moet alleen even meedoen met onze prijsvraag. Klik dus allen hier.

File: Hallo Venray - Leather On My Soul
File Under: Twee voor een
File Audio: [ MySpace]

The Kevin Costners

(Interview: Eddie Baby. Foto: Marc Driessen)

The Kevin Costners is de nieuwste telg van Excelsior Recordings. De keuze van The Kevin Costners voor Excelsior is niet zo vreemd, want ze grossieren in mooie melodieuze gitaarpopliedjes, enigszins vergelijkbaar met labelgenoten Daryll Ann en Johan. Hun debuutplaat "Come On In" is net uit.

The Kevin Costners

Maar die naam... Die heeft mij een hele tijd tegengehouden om de band überhaupt te proberen. Ik kwam de naam al vaker tegen - want hij blijft wel hangen - maar had het idee dat het niet serieus te nemen zou zijn. Ik bleek niet de enige. Bij navraag in mijn vriendenkring kreeg ik van een paar anderen iets vergelijkbaars te horen: "Ik zag dat ze in de luisterpaal van 3voor12 stonden, maar heb ze niet geprobeerd. Met zo'n naam zal het wel niet veel zijn, dacht ik". Als ik zanger/gitarist Bouke Zoete en gitarist/zanger Sjors van der Meulen na een radio-optreden in DeSmet in Amsterdam daarmee confronteer zie ik bij Zoete een blik van "daar gaan we weer" en legt Van der Meulen geduldig uit waarom de band nou zo heet.

Lees verder..


Juliana Hatfield - How To Walk Away

(Ye Olde Records )

Juliana Hatfield - How To Walk AwayHoeveel hedendaagse, eigentijdse indie-diva's lopen er eigenlijk rond? Ik heb het idee dat de eerste helft van de jaren negentig meer prachtige stoere dames heeft opgeleverd dan de eerste helft van het huidige decennium. Naast uiteraard Kim Deal en Kim Gordon en eventueel Courtney Love waren er de net iets te enge Riot Grrls en, godzijdank, ook dames als Tanya Donelly en Juliana Hatfield. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik de laatste lang beschouwd heb als de vrouwelijke pendant van The Lemonheads. Pas de afgelopen jaren - en met terugwerkende kracht - wil ik toegeven dat ik ongelijk heb. Niet alleen omdat haar uithoudingsvermogen een stuk groter blijkt dan dat van Evan Dando, maar ook omdat haar platen een stuk consistenter zijn. Ook haar alweer tiende soloplaat How To Walk Away laat dat horen. Tien tracks levert ze af, allemaal gebrouwen volgens het vertrouwde recept: akoestische jingle-jangle-gitaren, elektrische gitaren en af en toe even uit de bocht schieten. Jammer genoeg doet ze dat laatste net niet vaak genoeg, waardoor de kracht van de liedjes vooral in de (mooie) melodieën en haar vakmanschap zit. Iets meer agressie had geen kwaad gekund. Deze cd heeft niet voor niets deze titel meegekregen, zullen we maar zeggen. Zou een echte riot grrl kiezen voor de kunst van het weglopen of zijn blijven staan, met het risico op een knokpartij?

File: Juliana Hatfield - How To Walk Away
File Under: Degelijk, al te degelijk
File Video: [This Lonely Love]

Lukestar - Lake Toba

(Tuba / Bertus)

Lukestar - Lake TobaWie niet tegen ijle huizenhoge mannenstemmen kan, kan zich de moeite besparen verder te lezen. Hetzelfde geldt voor de lezers die avontuurlijke indierock met hier en daar een progressief of emorandje maar niets vinden. Weg d'r mee!


Zo, als het goed is zijn we nu over met ongeveer de mensen die houden van bijvoorbeeld een band als Mew. Fans van die band kunnen namelijk stante pede naar de platenzaak lopen om Lake Tabo van Lukestar aan te schaffen. Al was het alleen maar omdat het nog wel even lijkt te gaan duren voor Mew met nieuwe werk komt (ze zitten al wel in de studio). Lukestar is wel het wat minder melancholische broertje van deze geweldige Denen, maar zanger Truls kan net zo ijzingwekkend hoog uit de hoek komen als Mew's Jonas Bjerre. Dat doet hij met speels gemak. Zonder dat 'ie het uit zijn tenen lijkt te hoeven halen gaat Truls qua hoogte af en toe nog hoger. Ik dacht zelf eerst dat ik bij het openingsnummer "White Shade" een vrouw hoorde zingen, maar het was echt een hemmetje. Ik vind het best wonderbaarlijk dat in Noorwegen dit album al een groot succes was. Want zo gemakkelijk in het oor liggen de muzikale speurtochten van dit vijftal zoals ze op Lake Tabo te horen zijn toch niet. Dat de groep bij hun muzikale strooptochten onverwachte streken uithaalt blijkt wel uit het feit dat de band op nieuwjaarsavond 2006 zo maar in het niets opgelost leek en pas weer onder de mensen terugkeerde toen het eigenzinnige, avontuurlijke Lake Tabo af was. Nou, wat mij betreft mogen ze 31 december - of weer 1 januari als ze willen - weer verdwijnen, ik sta nu al te popelen om het resultaat te horen...

File: Lukestar - Lake Toba
File Under: The Shade You Hide
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Lake Toba]

Expedition: Delta / Blue Floyd

(ProgRock / Bertus & Evangeline / Bertus)

Expedition: DeltaEen rondje sympho voor tussendoor! We beginnen met Expedition: Delta van Sdrjan Brankovic. Brankovic is een van de oprichters van Alogia, een toppertje in Servië en vond het nodig om met zijn vele vriendjes in het genre, dat doen ze nu eenmaal graag in de symphohoek, een soloplaat te maken. Dat is gelukt, want het schijfje ligt nu hier. Punt alleen is; ik vraag me af wat de bedoeling was van Expedition: Delta. Want veel meer dan een verzameling solo's is het niet. Adequaat gemusiceerd, dat wel, maar nummers zijn als zodanig niet te herkennen. Maar goed, in Servië schijnen ze er pap van te lusten.

Blue Floyd - BeginsNummers zijn dan wel weer te vinden op Begins van Blue Floyd. En dat is ook niet gek want Blue Floyd speelt covers van, u raadt het al, Pink Floyd. Maar dan, naar eigen zeggen, met een bluestwist. Op cd 1 is dat niet te horen en zijn ze een bijzonder zouteloze Floydkloon, maar op cd2 doen ze het een en ander live en dan gaat het aanmerkelijk beter en hoor je zowaar zo af en toe een eigen geluid. Kortom, cd laten liggen en kijken of ze bij u in de buurt optreden. Want je had er bij moeten zijn...

File: Expedition: Delta
File Under: Zal ik er wat noten bijdoen?
File Audio: [Expedition-space]

File: Blue Floyd - Begins
File Under: Het begint pas als het live is...
File Audio: [Bluespace]

Silence Is Sexy - This Ain't Hollywood

(My First Sonny Weissmuller / Konkurrent)

Silence Is Sexy -  This Ain't HollywoodHet tweede album van Silence Is Sexy, This Ain't Hollywood, wordt gebracht als soundtrack bij de waarschijnlijk weinig glamoureuze, maar hopelijk wel intense film die je aan je voorbij ziet schieten als je met 120 km/h de vangrail raakt. Desondanks, en daar kan de ondersteuning van mooi verzorgd en filmisch ogend artwork niets aan verhelpen, is de plaat toch geen echte soundtrack geworden. Daarvoor ontbreekt het teveel aan een verhaal. Het album opent met het mooie en optimistische "Come Back To You", om er vervolgens met het uptempo "Night Out" nog een schepje bovenop te doen. De nacht kan beginnen! Daarna gebeurt er iets geks: voor je het weet is de plaat voorbij zonder dat zich afzonderlijke nummers lijken te hebben aangediend. Zelfs bij meerdere draaibeurten - en de plaat draait echt wel heerlijk weg - blijft dit gegeven zich voordoen. Hiermee is het album weliswaar een ideale soundtrack voor bij de dagelijkse werkzaamheden, maar wel een wat onopvallende soundtrack. Gelukkig zijn er de veelal grootse refreinen die zich plots uit het nummer losmaken en naar de hemel opstijgen. Zij geven de nummers de intensiteit die we allemaal hopen terug te zien in die film der films.

File: Silence Is Sexy - This Ain't Hollywood
File Under: Naar eigen zeggen: sad songs for optimists
File Torrent: [Torrent]
File Audio: [Download in een zipje][Last.Fm-stream]
File Video: [This Ain't Hollywood]

Heaven And - Sweeter As The Years Roll By

(Staubgold / Konkurrent)

Heaven And - Sweeter As The Years Roll ByOp papier ziet het er zo mooi uit: onderkoelde jazz, ambient, post-rock, experiment, Scott Walker. Zo maar wat dingen die in me opkomen bij beluistering het album van dit Duitse kwartet. Heaven And heten ze. Intrigerende naam, en intrigerende muziek. Zou het moeten zijn. Is het niet. Geen moment wil het boeien. Dronende, percussierijke liedjes met ambientsferen zouden een recept voor succes moeten zijn, maar de muziek haalt nauwelijks een voldoende. Saai, spanningsloos, en vooral te cerebraal. Bedachte moeilijkdoenerij met een kil laboratoriumgeurtje er omheen hangen. Als Einstürzende Neubaut Alexander Hacke dan ook nog eens twee liedjes om zeep helpt met zijn Walker/Bowie-achtige gecroon (laat dat dan over aan de echte meesters) wordt alle overgebleven luisterplezier met chirurgische precisie uit je lijf gezogen. Mensen met masochistische neigingen weten nu wat te doen.

File: Heaven And - Sweeter As The Years Roll By
File Under: Mislukt laboratorium experiment

RC2 - Future Awaits

( ProgRock / Bertus)

RC2 - Future AwaitsIk zat al min of meer klaar om RC2 af te doen als een leuke Saga-kloon met een vleugje Transatlantic, toen ik ergens halverwege ineens een zwaar klassiek themaatje hoorde. In "El Diablo Suelto" gaan de heren loos, en hoe! Met deze track zou geen van de progrockgiganten een slecht figuur slaan. Even later volgen er stukjes flamencogitaar en andere Latijns-Amerikaanse klanken. Dat is niet onlogisch, want de heren wonen weliswaar in Spanje, maar ze komen uit Caracas, Venezuela. Wat wel onlogisch is, is dat ze dat niet eerder doen, want plots is het niet alleen onderscheidend, maar lijken ze er zelf ook meer plezier in te hebben. Nou ja, het voordeel is dat het album gaandeweg beter wordt, en da's beter dan gaandeweg inzakken, zullen we maar zeggen. De vergelijking met Saga is in de eerste plaats het gevolg van de zangstijl van Felix Duque. Wie dacht dat Saga's Michael Sadler een acquired taste was, moet maar eens naar deze Duque luisteren. Wat nasaler dan Sadler en met wat minder inhoud en derhalve een scherpere klank is Duque een acquired taste in het kwadraat. Geen slechte zanger, dat zeker niet, maar wel een die je moet liggen. Dat neemt niet weg dat RC2 - met name op de tweede helft van het album - een fraai potje prog neerzet, ergens tussen Saga, Yes en Marillion met toch een eigen smoel. Voor het volgende album meer van die eigen stijl laten horen en het komt helemaal goed met RC2.

File: RC2 - Future Awaits
File Under: Halverwege plots een hele grote belofte
File Audio: [RC2Space]

Gary Louris & Mark Olson - Ready For The Flood

(Hacktone / Rough Trade)

Mark Olson & Gary Louris - Ready For The FloodIk kondigde al bij de recensie van Gary Louris' solo-cd Vagabonds aan dat deze cd er aan zat te komen, maar Ready For The Flood is er sneller dan ik verwacht had. Het mooie is, dat het tweetal Mark Olson & Gary Louris ook weer samen op tournee gaat. Dat is iets om naar uit te kijken. Het is niet eens dat Ready For The Flood een überbriljante cd is, dat is het, alhoewel echt wel heel goed, namelijk niet. Maar waar het om gaat zijn de hartverwarmende momenten dat 'ie wel briljant is. De momenten waarop de samenzang tussen Louris en Olson uit mijn speakers of koptelefoon schalt. Er zijn niet veel stemmen die zo voor elkaar gemaakt lijken te zijn dan de twee van deze (voormalige) Jayhawks-helden. En als ze elkaar op gitaar dan ook nog eens ragfijn aanvullen, kan ik mijn geluk niet meer op. Een ogenschijnlijk simpel liedje als het mijmerende "Black Eyes" bezorgt me dan keer op keer kippenvel van kruin tot kont. Het laat weer eens goed horen hoe de Jayhawks uit hun begintijd eigenlijk gemist dienen te worden. Chris Robinson, die ook Louris zijn solo-plaat opnam, zat voor Ready For The Flood ook achter de knoppen en heeft de boel relatief kaal in kaart gebracht. Het gaat in de eerste plaats om het samenspel en samenzang van Olson en Louris en pas een heel eind verder in de mix komen de andere instrumenten eens op duiken. Het maakt Ready For The Flood tot een intiem album dat klinkt als twee elkaar uit het oog verloren vrienden die hun vriendschap nieuw leven in geblazen hebben, maar elkaar nog aftasten. Je kunt niet anders dan dankbaar zijn dat dit überhaupt gebeurd is en er van genieten. Vooral dat.

File: Mark Olson & Gary Louris - Ready For The Flood
File Under: Hernieuwde vriendschappen.
File Audio: [ MySpace]

Underground Railroad - Sticks And Stones

(One Little Indian / Bertus)

underground_railroad-stick_and_stones.jpgVorig jaar verscheen het debuut van het van origine Franse maar tegenwoordig in de UK residerende trio Underground Railroad, een lekkere noiserockschijf met zowel shoegazy als no wave-invloeden. Het was een prima debuut en ik was erg benieuwd wat de volgende stap van deze band zou zijn. Nu zijn we een jaar verder, ligt de opvolger in mijn speler en ben ik werkelijk met stomheid geslagen. Wat een ongelooflijke groeispurt heeft deze band doorgemaakt! De band lijkt in een klap volwassen geworden en zet met Sticks And Stones een opvolger neer waar je U tegen zegt. Denk bij volwassen nu alsjeblieft niet dat de band toegankelijker is geworden of gas terug heeft genomen. Nog steeds is de basis striemende noiserock met dwarse gitaarlijnen en noisy escapades, alleen zijn de songs zoveel pakkender en vooral beter geworden dat ik er bijna geen woorden voor kan vinden. Mocht Sonic Youth besluiten om daadwerkelijk met pensioen te gaan, dan staat Underground Railroad alvast in de startblokken om ze op te volgen als koningen van de noiserock. De stem van de zangeres/gitariste klinkt in elk geval alvast als een Kim Gordon met heerlijk lispelende Nico-inslag. Meer referenties? Wat dacht u van The Jesus And Mary Chain, Dinosaur Jr. en de Trail Of Dead, al mocht de laatstgenoemde willen dat ze de afgelopen jaren zo'n bevlogen plaat hebben gemaakt. Hits te over, maar een songs als "Kill Me Now (Or You Never Will)", de titelsong en de ultra-catchy rocksong "New Variety" maken nu al overuren in mijn playlist. Deze band heeft COOL in kapitale letters over zich uitgeschreven en is misschien wel de redding van de gruizige indierock. En dan komen ze binnenkort ook nog eens als voorprogramma van Nada Surf naar Nederland. Gaat dat zien. Grandioze plaat, dikke jaarlijstkandidaat.

File: Underground Railroad - Sticks And Stones
File Under: Grandioze noiserock-plaat
File Audio: [UR=Space]

Filevrije Dag

Er is maar één file die ik niet haat en dat is File Under. Daarom ga ik eigenlijk maar zelden met de auto naar mijn werk. Want als ik dat wel doe, dan kan ik vergif op in nemen dat ik op een flink aantal kilometers van mijn werk al achteraan de file kan aansluiten en de rest van mijn reis stapvoets afleg. Daarom ga ik liever met de trein. Nog liever zou ik op de fiets gaan, maar dat zit er tijdtechnisch meestal niet in. Ik beloof echter plechtig dat ik 9 oktober met de fiets zal gaan. Op die manier wil ik mijn plekje in de - ook drukbezette - stoptrein van Amersfoort richting Utrecht vrijgeven aan iemand die zich inschrijft voor de filevrije dag die de ANWB dan organiseert. Het gaat er op die dag om met zijn allen zo slim mogelijk naar het werk te reizen waardoor de lange rijen vrijwel stilstaande auto's op de snelwegen slinken. Vertrek die dag dus vroeg of laat (slaap eindelijk eens uit en vertrek pas na het eerste ochtendstukje op File Under gelezen te hebben!) of maak gebruik van het plekje dat ik ter beschikking stel in de trein. Je kunt je hier inschrijven.


Bliss - Return To Bliss

(Hallucinations / Clearspot)

Bliss - Return To BlissIn een rechtvaardige wereld was "Music Train" van Bliss een grote hit, ergens rond 1969, geworden. In een rechtvaardige wereld werd het nummer nog geregeld gedraaid op de arbeidsvitamineprogramma's op onze aardkloot. In een rechtvaardige wereld was ook "Fear Of Fears" een regelrechte klassieker. In een rechtvaardige wereld speelde het trio uit Arizona nog steeds de zalen plat. Maar je begrijpt het al: er is geen rechtvaardige wereld. De twee genoemde nummers zijn nu zelfs voor het eerst verkrijgbaar, want Return To Bliss werd destijds niet eens uitgebracht. Het album werd naar verluidt opgenomen in dezelfde sessie als hun debuutalbum Bliss. Maar bij mijn weten is het nooit veel geworden met de band. Dit is absoluut jammer, want zeker de eerste zes tracks geschreven door de drummer Corky Aldred zijn zeer de moeite waarde. E.e.a. wordt bovendien door de geweldige zanger Brad Reed gebracht. Voor een nummer als "Reach Out And Touch You" zou Led Zeppelin zich niet geschaamd hebben. Maar het grote succes kwam niet en zo werd Bliss een van die vele bandjes die het niet gemaakt hebben. Een beetje rechtvaardigheid is er trouwens nog wel, want ik ben maar wat blij met een van de duizend exemplaren die er verschenen is. De productie van Haldey Murrell is overigens ook zeer te pruimen. Doe er je voordeel mee.

File: Bliss - Return To Bliss
File Under: Nee, niet allemaal bij mij op de koffie komen

My Brightest Diamond

(My Brightest Diamond, 21 september, Melkweg, Amsterdam. Foto: George)

Hallo meisje Shara.


Plus/Minus - You Are Here (Extended)

(Teenbeat / BB*Island / Konkurrent)

plus-minus-you_are_here.jpg'I'll find out where you live and surprise the wife and kids', dat zingt James Baluyut in het openingsnummer "She's got your eyes". Ik freak van dat soort teksten, dat wil je toch niet meemaken! Gelukkig getrouwd, een veilig leven, kinderen, gesetteld. En dan in ene keer walst zo'n vrouw je leven binnen en roept dat je nog een kind hebt, met haar, en ze zal je leven wel even zuur maken. Ik hoop voor James dat het niet autobiografisch is. Hij heeft wel andere dingen aan zijn hoofd namelijk. Zoals de release van het nieuwe album Xs on Your Eyes 21 oktober, hun vierde. In de tussentijd is er deze re-release van You Are Here uit 2003, aangevuld met negen extra nummers die niet eerder zijn uitgebracht. Overigens kwam ik er pas later achter dat het om een re-release ging van vijf (!) jaar geleden, dat hoor je er namelijk niet af. Je kunt ze best vergelijken met een hedendaagse band als Athlete. Dat ze verder niet echt vooruitstrevend en ook niet echt heel apart zijn, dat concludeerden we al in de recensie van hun laatste cd uit 2007 Let's Build A Fire. Dat was voor die tijd dus niet anders en ik verwacht ook geen vuurwerk op het komende album. Gelukkig heb je ook niet altijd vuurwerk nodig, zonder kan ook best prima zijn.

File: Plus/Minus - You Are Here (Extended)
File Under: Voorproefje op wat komen gaat?
File Audio: [ MySpace]
File Video: [She's Got Your Eyes]

Week 38, 2008

Storm
Novastar - Almost Bangor

Bas
Shining @ ZXZW / Keeril Makan - In Sound

Ewie
Hallo Venray - Leather On My Soul

Ludo
Nightmares on Wax - Thought So...

Gr.R.
Friska Viljor @ de Helling

Joice
Antony & the Johnsons - Another World EP

Prikkie
Transatlantic - SMTPe

DubbelMono
Mogwai - The Hawk is Howling

ForestSounds
Amaseffer - Slaves for Life

Stonehead
Boemklatsch - Mixing in Action / SebastiAn - Remixes


Finntroll

(Finntroll, 20 september, Melkweg, Amsterdam. Foto: Tim van Veen)

Finntroll


DIT / Qrio

(Eigen Beheer & Eigen Beheer)

 DIT - Dissolving Images Of Idiotic AmbitionsHet duo Moira Mirck en Goran Konjica, die samen Dit vormen, volgen hebben geen flauw benul waar de gebaande paden liggen. De paden die Beefheart en Zappa ook dikwijls betraden. Normaal plaveisel heeft DIT nog nooit onder de voeten gevoeld, en ik denk dat ze daar ook nooit zullen komen. Dat durf ik wel te concluderen na het beluisteren van hun de Dissolving Images Of Idiotic Ambitions. Op zijn zachtst gezegd is dit tweede album van de band nogal een bizarre luisterervaring. Bijzonder is dat ze zo maar niemand minder dan Steve Albini hebben weten te charteren voor het opnemen van deze cd. Die heeft wel een zwak voor eigenwijze vrijdenkers. De productie van Dissolving Images Of Idiotic Ambitions is dus ook gortdroog. Maar het past wel bij de absurde geluidsschetsen die DIT je voorlegt. De grap is eigenlijk dat zodra ze de begaanbare paden beginnen te benaderen, ik ze minder interessant begin te vinden. Het bijna normale nummer "Can't Go Wrong" met ijzingwekkend gegil van Moira en vertederend - dat dan weer wel - Engels van Goran bevalt me het minst. Doe mij maar een absurde geluidsschets zoals het negen minuten durende "Mezzaluni Uno" dat bol staat van de spanning.

Qrio - PapercutsNa zo'n trip in de achtbaan is het wel even fijn om weer wat vastigheid onder de grond te hebben. Daarvoor ben je bij Qrio aan het goede adres, al is het zeker niet zo dat de band dertien in een dozijn rock maakt. Papercuts, hun vierde sinds 2001, heeft de band uit Den Haag laten opnemen door stadsgenoot Henk Koorn. Hij heeft gezorgd voor een helder, maar vet geluid. Dat past wel goed bij de grotendeels uptempo indierock die Qrio laat horen. Het zorgt ervoor dat noisy passages zoals in "You Know They Know" ook behapbaar blijven. Alleen de drums vind ik een beetje te dof klinken, maar dat zal een kwestie van smaak zijn. Frontman Michiel Siebelink heeft een sterke, maar niet erg onderscheidende, stem. Belangrijkste is echter dat hij niet het onderspit delft in de grotendeels uptempo nummers. Dat is wat mij betreft het enige manco van Qrio, ze variëren me net wat te weinig in tempo. Pas bij het beklemmende "Superhighwaymotel" zakt het tempo een beetje, maar dat ligt zo zwaar op de maag dat tot rust komen er ook niet echt in zit. Wat dat betreft is het afsluitende en meest ingetogen nummer van de plaat "Recovery" prima getiteld, maar tegelijkertijd is het ondanks het apocalyptische einde zeker niet de sterkste track van de plaat. Qrio gedijt blijkbaar het beste in de hogere versnellingen.

File: DIT - Dissolving Images Of Idiotic Ambitions
File Under: Absurdities
File Audio: [ MySpace]

File: Qrio - Papercuts
File Under: Gepassioneerde indierock
File Audio: [ MySpace]

Bowerbirds

(Bowerbirds, 20 september, Klub Radar, Tivoli De Helling, Utrecht. Foto: Dennis)

Bowerbirds


Friska Viljor

(Friska Viljor, 20 september, Klub Radar, Tivoli De Helling, Utrecht. Foto: Dennis)

Friska Viljor


Anti-Flag - The Bright Lights of America

(Sony)

Anti-Flag - The Bright Lights of AmericaSommige bands raken niet uitgepraat over oorlog en George W. Bush. Het Amerikaanse Anti-Flag. De achtste plaat uit hun koker staat er wederom vol mee. Gelukkig bevat The Bright Lights of America tevens nieuwe elementen. Zanger Justin Sane zegt zelf het volgende over de nieuwe cd: 'Hij erg verschillend van het vorige werk. Het is een nieuwe stijl geworden, inclusief orkestinstrumenten en kinderkoortjes.' Het oude punkimago is duidelijk stukken minder ruw geworden, zo zijn snelle korte nummers verruild voor vier volle minuten. Het schijfje is hierdoor bijna een uur geworden! Waarschijnlijk een bijkomstigheid van het tekenen bij major Sony Music. De muzikale omslag haalt zijn toppunt in "Wake Up The Town", waarop Benjamin Kowalewicz meezingt. De zanger van Billy Talent is zeer populair bij de jeugd en ook Anti-Flag wil blijkbaar vissen in die vijver. Het album had een erg mooi debuut kunnen zijn van een nieuwe groep, maar van deze jongens mogen we meer verwachten. Na een paar luisterbeurten gaat het nieuwe masker Anti-Flag steeds beter staan, maar het hongerige gevoel blijft. Moeten we ons er bij neerleggen of is het uitstapje eenmalig? We zullen moeten afwachten. Zolang ze blijven toeren is dit alles zo erg nog niet.

File: Anti-Flag - The Bright Lights of America
File Under: Ook punkers worden oud en serieus
File Audio: [ MySpace]
File Video: [YouTube]

Die!Die!Die!

(Die! Die! Die!, 20 september, Klub Radar, Tivoli De Helling, Utrecht. Foto: Dennis)

Die!Die!Die!


The Vietnam Veterans - On The Right Track Now / Crawfish For The Notary

(Way Back / Clearspot)

The Vietnam Veterans - On The Right Track Now / Crawfish For The NotaryLaten we een tijdlijn trekken: in de tweede helft van de jaren zestig was er de oorspronkelijke grote golf van garagerock, freakbeat en psychedelica. Ongeveer twintig jaar later kregen we de eerste neo-psychedelica, ontdekt door jonge muzikanten die, onder invloed van punk, een eigen draai aan het genre gaven. Voor de mainstream bleef het verborgen, maar tot in verre uithoeken waren bandjes bezig om hun eigen versies te verzinnen. Nu, weer twintig jaar later, zien we de eerste re-issues van hun platen. Uit het niet bepaald naar San Francisco, Londen of Amsterdam ruikende Frans Baskenland kwam Mark Enbatta. Met The Vietnam Veterans stuurde hij een handvol LP's de wereld in. Op de blauwdruk voor hun muziek rust het copyright van de 13th Floor Elevators en andere geschifte psychedelica van de eerste golf. Ook de geest van Syd Barrett is nooit ver weg. Slechts vijf jaar hebben ze bestaan en dat leverde zes platen op, waarvan de eerste twee nu samen op één schijfje verzameld zijn. On The Right Track Now en Crawfish For The Notary tonen hun liefde voor psychedelica met een fikse scheut proto-punk. Stel je voor dat je de vier schijfjes van de Nuggets-boxset in een blender mikt en je krijgt een idee hoe ze klinken. The Vets, zoals ze liefkozend door hun fans genoemd werden, blijken hier één van de meest geïnspireerde bands van de neo-psychedelica te zijn.

File: The Vietnam Veterans - On The Right Track Now / Crawfish For The Notary
File Under: Neo-psychedelica uit alle uithoeken
File Video: [Why Are You Hiding / Again And Again]

Crystal Castles

(Crystal Castles, 20 september, Klub Radar, Tivoli De Helling, Utrecht. Foto: Dennis)

Crystal Castles


Joe Bonamassa - Live From Nowhere In Particular

(Provogue / Bertus)

Joe Bonamassa - Live From Nowhere In ParticularNa het magnifieke Sloe Gin vond Joe Bonamassa het weer tijd voor een live-album. Daar zal ik niet over klagen, want dé omgeving om muziek te beluisteren - en die van bluesmannen in het bijzonder - is het podium. Kevin Shirley zat net als bij het studiowerk achter de knoppen en heeft zich voorbeeldig van zijn taak gekweten. Het geluid is fantastisch in balans. Dat betekent dat de gitaar van Bonamassa moddervet vooraan in de mix staat, de zang een bijna gelijkwaardige plaats heeft, maar dat ook de andere instrumenten helder hoorbaar zijn. Het resultaat is een plaat die klinkt alsof je er zelf bij bent. Met name het subtiele orgelwerk van Rick Melick draagt eraan bij dat er nergens gaten vallen als Bonamassa begint te soleren. Ook de andere twee partners in crime, bassist Carmine Rojas en drummer Bogie Bowles, snappen wat er van hen verlangd wordt en drukken heel subtiel hun stempel op het geluid dat het fundament vormt voor Bonamassa's gitaarspel. Zoals altijd speelt Bonamassa diverse tracks van anderen, maar betekent dat geen moment een stijlbreuk. Op dit album wordt bijvoorbeeld het instrumentale "Django" afgewisseld met ZZ Top's "Just Got Paid". De afwisseling tussen snellere en langzamere songs is ook dik in orde. Er rest dus maar één conclusie: Bonamassa mag dan qua leeftijd een jonkie zijn voor een bluesman, zijn songs en spel kunnen zich meten met de absolute top. Hij bewijst dat op dit album, dat met twee cd's na afloop nog steeds te kort blijkt.

File: Joe Bonamassa - Live From Nowhere In Particular
File Under: Jonkie aan de top
File Audio: [BonamassaSpace]

Dorit Chrysler

(Dorit Chrysler, 19 september, OT301, Amsterdam. Foto: Riny)

Dorit Chrysler


Spendex Devils / The Hitman Hearts

(Maz / Eigen Beheer & Eigen Beheer)

Spendex Devils'We're all temporary substitutes. Doing God's job. We're all temporary substitutes, doing Satan's job' De heren van het Frieze Spendex Devils - waarom ze spendex niet gewoon als spandex schrijven is me een raadsel - proberen beide werelden te vriend te houden. De kans zit er natuurlijk in dat je dan aan beide kanten vijanden maakt, maar daar zijn ze blijkbaar niet zo bang voor. Voordat ze je dit verkondigen moet je overigens wel wachten tot het laatste nummer van hun titelloze debuut-ep. Hierop laat het kwartet, dat zichzelf van namen Outside Little Leg, Babyface Roller, Mick Heal en Catchy the Monkey heeft voorzien, van de smoezeligste kant zien. Als een soort van Nirvana dat door de sleazerock getrokken is. Dat is ook gelijk een beetje het manco van de band. Het is niet sleaze genoeg om als (toekomstige) topper in de sleazerock door te gaan, maar ook niet indierock genoeg om hier hoge ogen te gooien. Maar wat niet is kan natuurlijk altijd nog komen in de nabije toekomst, als er al een keuze gemaakt moet worden. Met een amalgaam is natuurlijk op zich ook weinig mis, maar dan moeten de liedjes op een volgende release wel nog even net een slag beter worden.

The Hitman HeartsThe Hitman Hearts zijn wat dat betreft een stuk duidelijker. Die gaan gewoon altijd vol gas. Dat past ook wel bij hun naam. Die naam is een knipoog naar de legendarische Canadese pro-worstelaar Bret "The Hitman" Hart. Waarschijnlijk zaten de vijf gasten van The Hitman Hearts dus tegelijkertijd met mij urenlang naar showworstelen te kijken terwijl we eigenlijk moesten studeren. Ze maken dan ook precies de muziek die zou passen bij een leader voor deze 'sport': vuige ouwe school rock-'n'-roll in de lijn van Motorhead, Gluecifer, AC/DC, The Hellacopters of - dichterbij huis - The Spades en Peter Pan Speedrock. Origineel is het dus niet per sé wat ze laten horen op deze debuut-ep, maar daar gaat het in dit soort gevallen ook niet om, het gaat om power, energie en de juiste riff en op dat gebied bezitten deze Leidenaars louter schoppen azen.

File: Spendex Devils - Spendex Devils
File Under: Veelbelovende Frieze herrie
FIle Audio: [ MySpace]

File: The Hitman Hearts - The Hitman Hearts
File Under: Recht zo die gaat.
File Audio: [ MySpace]

Bowerbirds

(Bowerbirds, 19 september, Paradiso, Amsterdam. Foto: Riny)

Bowerbirds


VA - This Machine Kills Fascists

(Relapse / Rough Trade)

VA - This Machine Kills FascistsHeet Stof schreef ooit eens dat hij graag compilaties maakte voor speciale gelegenheden. Ik denk dat de meeste muziekliefhebbers dat graag doen. Het blijft leuk om je gasten te verrassen met nieuwe ontdekkingen. Binnenkort gaat mijn teller naar drieëndertig, ik voel het eerste hoorntje al doorkomen, en mag ik het weer eens proberen. Ik twijfel nog een beetje of ik zelf aan de slag moet of dat ik het mijzelf makkelijk maak. Scott Hull (o.a. Pig Destroyer) blijkt namelijk een liefhebber van het meer compromisloze underground-spul en heeft veertien orkestjes uitgezocht voor de verzamelaar This Comp Kills Fascists. Precies wat ik nodig heb. En of alleen de aanwezige fascisten dood neer zullen vallen is nog maar de vraag, want het aanbod op deze cd is ongenadig gemeen voor een ieder die er aan bloot wordt gesteld. Of het nu de deathgrind van Kill The Client is, de hakkende core van Shitstorm, de ongenaakbare swing van Man Will Destroy Himself, de bijna funky grind van Total Fucking Destruction of de puurheid van Brutal Truth, het is allemaal één groot feest en het druipt van de klasse. En de rest is minstens zo goed. Ik denk dus toch dat ik het ga wagen. Scheelt een hoop werk en waarschijnlijk kan niemand het navertellen. Lijkt me een prima deal.

File: Various Artists - This Comp Kills Fascists
File Under: Total Fucking Destruction
File Audio: [Be Killed]

Bon Iver

(Bon Iver, 19 september, Paradiso, Amsterdam. Foto: Riny)

Bon Iver


TaughtMe - Lady

(Own / Konkurrent)

TaughtMe - LadyIn de bijgesloten press release poogt Ben Shepard (van Uzi & Ari) ons warm te maken voor Lady. Niet zo vreemd, labelgenoot TaughtMe produceerde mee aan hun laatste platen en bevindt zich muzikaal in hetzelfde straatje. Ook hier die Postal Service-vibe. Een deel folk, een deel laptop en een deel Death Cab-vocalen. Blake Henderson is een handige jongen, hij knutselt lekker met ritmes en vormt zijn eigen vocalen om tot vreemde koortjes, die op Björk's Medúlla hadden gepast. Het oeuvre van Björk lijkt sowieso wel een invloed, "Gather" is een mooi slaapliedje waar Vespertine vol mee stond. Henderson zingt er poeslief. "Strangeness" is exemplarisch voor mijn belangrijkste kritiekpunt. Het intro opent met een vrij stevige gitaar, omkleedt door talloze lagen die het geheel een Pinback-achtige delicaatheid geven. Schoonheid in microscopische details. Maar snel daarna vallen alle elementen uit elkaar tot 't haast stil wordt. Een aspect waar Henderson erg van lijkt te houden. Veel nummers ademen me iets te veel. Of nee, ze houden juist te vaak hun adem in, om zich dan weer bij elkaar te rapen voor een nieuw "harder" gedeelte. Het perfecte popliedje bereikt hij zo niet, al fascineert zijn stijl zonder meer. Als ik 't toch over Adem heb, het niveau van de Turkse Brit bereikt hij nog niet, maar er lijkt zeker potentie aanwezig om die groeispurt te maken.

File: TaughtMe - Lady
File Under: TaughtMe leert zichzelf kennen
File Audio: [Taught-Space]

Mad Sin

(Mad Sin, 19 september, Bibelot, Dordrecht. Foto: Danny)

Mad Sin


Jay Reatard - Singles 06-07

(In The Red / Konkurrent)

jay_reatard-singles_06-07.jpgTjonge, wat waren The Sex Pistols ongelooflijk anti-punk op Lowlands. Bah! Nou had ik best een hele rij kandidaten aan kunnen wijzen die het meer verdienden om op het Grolsch-podium te staan, maar niemand heeft mij om advies gevraagd. Tja, dom dom dom. Ik had dan bijvoorbeeld kunnen zeggen dat de 28 jarige Amerikaan Jay Reatard (o.a. Ex-The Lost Sounds) een goede kandidaat zou zijn. Zijn liedjes klinken namelijk punky, maar dan wel in een garagepop-variant. Maar bovenal: wat een energie stralen deze zeventien liedjes uit. Reatard is een bezig mannetje en brengt geregeld singles uit die hij grotendeels zelf inspeelt. En je raadt het al: op Singles 06-07 zijn de singles (en een ep) van Reatard verzameld. Inmiddels heeft hij onderdak gevonden bij Matador Records waar we dit jaar nog een compilatie kunnen verwachten van hetgeen hij daar dit jaar op single uitgebracht heeft en volgend jaar schijnt er (weer) een echt album te komen. Hier zit hij echter nog bij In The Red Records en daar is helemaal niets mis mee, want wat een urgentie straalt er namelijk van dit album af. Alsof elk nummer raak moest zijn. Je zou heel veel bands verplichten om in eerste instantie alleen singles uit te mogen brengen en als het goed genoeg is dan mag het op een heuse cd uitgebracht worden. De toegevoegde dvd is behoorlijk rommelig (incl. een diepgaand -ahum- interview door Eric Corton), maar laten vooral zien dat Reatard op het podium (met band) ook een beest is.

File: Jay Reatard - Singles 06-07
File Under: Lange leve de single
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Hammer I Miss You][Oh It's Such A Shame]

Amanda Palmer - Who Killed...

(Roadrunner / CNR)

Amanda Palmer - Who Killed'Wie is Amanda Palmer? Die naam klinkt me bekend in de oren.'
'Ik weet niet of je haar kent, ze was in ieder geval de frontvrouw van The Dresden Dolls.'
'Was? Die band bestaat niet meer?'
'Ik weet niet precies wat de status is, maar ik geloof dat het wel een beetje einde oefening was van haar kant. Ik heb die cd nog niet gehoord overigens, ben er wel benieuwd naar.'
(...)
'Zo, dat dendert er wel in zeg. Als ik niet beter wist zou ik zeggen dat dit een Ben Folds-liedje is. Typisch zijn pianopower die het uitstraalt.'
'Nou, dat heb je vast gelezen, want hij heeft het samen met haar geschreven en het geproduceerd volgens het hoesje. Zes liedjes maar liefst.'
'Echt? Nee, dat heb ik niet gelezen. Die cd is gisteren pas binnen gekomen. En vandaag vertrokken we. Wat koel zeg. Ben benieuwd hoe dat zo gekomen is.'
'Hij heeft volgens de bio haar gewoon opgebeld om wat samen te werken toen hij hoorde dat ze aan een soloplaat werkte.'
'Nou dat is dan een hele goede zet geweest. Dat theatrale van haar met dat melancholische pianospel van Folds combineert super. Dit "Leeds United" is ook wel geweldig zeg. Dat knapt bijna uit elkaar van bombast.'
'Dat is geen liedje met Folds, dat is met The Born Again Horny Men Of Edinburgh.'
'De wat? Nooit van gehoord. Wat zingt ze nou? "Who needs love when there's Law and Order, Who needs love when there's Southern Comfort"? '
'Ja, ik geloof het wel.'
'Hehe, alleen daarvoor verdient ze al een dikke voldoende. Oh wacht, ze zingt ook nog "Who needs love when there's Dukes of Hazzard." Wat een vrouw!'

Wat voor een vrouw Amanda Palmer wel niet is, kunnen we je op twee manieren laten ervaren. We geven namelijk én 2x2 kaarten weg voor een van de concerten én een aantal exemplaren van deze toffe cd. De actie is helaas al afgesloten.

File: Amanda Palmer - Who Killed
File Under: Deze Dresden Doll is solo uiterst vermakelijk
File Audio:[ MySpace]

Gabriel Rios

(Gabriel Rios, 18 september, Luxor Live, Arnhem. Foto: Dennis)

Gabriel Rios


Death Vessel - Nothing Is Precious Enough For Us

(Sub Pop / Konkurrent)

Death Vessel - Nothing Is Precious Enough For UsHet zal je maar gebeuren dat je als volwassen kerel nog steeds niet de baard in de keel hebt. Ben je mooi klaar mee. Joel Thibodeau, de man achter Death Vessel, heeft er geen moeite mee. Sterker nog, hij heeft er zijn handelsmerk van gemaakt. Zijn traditionele folkdeuntjes en bizarre sopraanstem hebben hem zelfs een deal bij Sub Pop opgeleverd. Op dit label verscheen vorige maand Nothing Is Precious Enough For Us, de opvolger van debuut Stay Close uit 2005. Thibodeau's liedjes mixen folk, americana en indie en zijn sterke, afwisselende composities. Maar zijn stem blijft wennen. Bij het eerste nummer overheerste bij mij vooral de verwondering, vervolgens werd het toch wel genieten van de bijzondere sfeer rondom zijn muziek. Nummers als "The Widening" en "Exploded View" zijn ijzersterk, maar toch trad er bij mij tegen het einde van de plaat een zekere irritatie op door de aanstellerig hoge zang. Joel Thibodeau is een hele rare vogel met een enorm talent maar je moet wel tegen Thibodeau's stem kunnen om Nothing Is Precious Enough For Us echt te kunnen waarderen.

File: Death Vessel - Nothing Is Precious Enough For Us
File Under: Hele rare vogel
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Live]

Friska Viljor

(Friska Viljor, 18 september, Vera, Groningen. Foto: Klaas)

Friska Viljor


Crown of Thorns - Faith

(Frontiers / Rough Trade)

Crown of Thorns - FaithCrown of Thorns is zo'n band waar ik me bewust nooit echt in verdiept heb. Dit om verschillende redenen: de bijsmaak van de bandnaam deed al geen goed, en als je je dan ook nog eens als een soort Kajagoogoo presenteert, haak ik af. Ik weet het, op uiterlijk oordelen is niet echt netjes, maar zeg nou zelf... De groep is na een periode van afwezigheid naar eigen zeggen weer helemaal terug, en Faith is het resultaat. Ze zien er op de officiële website allemaal wat stoerder uit, maar schijn bedriegt: Faith bestaat uit louter middelmatige pop-deuntjes, uitgevoerd in een zelden overtuigende rock-setting. De geluidskwaliteit is prima, maar verder spreekt de productie me absoluut niet aan: alle nummers zijn dichtgesmeerd met kitscherige toetsen, en het lijkt of de band (toch zélf verantwoordelijk voor de productie) nergens weet welke kant ze op wil. Rock of pop? Stoer of toch maar spannend sensueel? Resultaat is dat het overal tussenin blijft hangen, en nog het meest naar veilige pop neigt. Dat wordt nog eens versterkt door het feit dat elk nummer (op één na, het nog nét acceptabele "Living in the Shadows") ergens braaf rond de 4 minuten eindigt, en dan altijd met een fade-out. En of er nou een refrein, couplet of zelfs een gitaar-solo is ingezet, de muziek verdwijnt rustig naar achteren en het volgende voorspelbare deuntje kan beginnen. Crown of Thorns wil krachtig, stoer en avontuurlijk overkomen, maar klinkt op Faith nog het meest als een schattige My Little Pony in een stoer bedoeld leren pakje, dat duidelijk niet in de juiste maat verkrijgbaar was.

File: Crown of Thorns - Faith
File Under: Geloof het maar niet.
File Audio: [Enkele audio-clips op MySpace]

Metronomy - Nights Out

(Because)

Metronomy - Nights OutSinds een week huur ik een etage in hartje Nijmegen, tegenover museum het Valkhof. En het lijkt gek genoeg wel of ik daar muzikaal gezien een cultuurhistorische slag van meekrijg. Ik kocht deze week het album 154 van de band Wire (uit 1979!), een band waar ik schandalig genoeg nog nooit iets van gehoord had, ondanks dat er bij de Subjectivisten wel vaker naar verwezen is. 154 is een plaat die tegelijkertijd pop is maar ook spooky, gestrest en intrigerend, een soort Interpol in de dop. Het gekke is dat de enige andere plaat die ik kocht deze week, het tweede album Nights Out van het Londense elektropoptrio Metronomy, wel wat weg heeft van Wire. Daarop vind je namelijk dezelfde eigenaardige combinatie van vervreemdende gitaarelementen ("My Heart Rate Rapid") en wat sip gezongen teksten ("Back on the motorway"). Qua gear zou je de groep kunnen scharen onder de elektroclash-revival van de laatste jaren (Digitalism, Pendulum), maar artistiek is het veel (véél) meer een broertje van een clownesk popbandje als One-Two of Hot Chip, getuige de blije popsingles "Radio Ladio", "Heartbreaker" en "Holiday" (geweldig, die chaotische intro!). Metronomy's IDM-debuutplaat Pip Paine maakte Joseph Mount in 2006 nog in zijn eentje, net zoals zijn vele remixen, maar Nights Out is een compleet ander verhaal. Het is waarschijnlijk niks voor in een disco, er staan nul 'bangers' op de plaat. Maar wat een fris spiegelend, donker geluid in deze decadente elektrotijd! Een welkome middelvinger aan de platgetreden paden.

File: Metronomy - Nights Out
File Under: 90 miles per hour
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Heartbreaker][Radio Ladio][Holiday]
File Coverartiest: [Philip Castle]

The Black Lips

(The Black Lips, 17 september, TRIXClub, Antwerpen. Foto: Jens )

The Black Lips


Boeijen Hofstede Vrienten - Aardige Jongens

(Universal)

Boeijen Hofstede Vrienten - Aardige JongensEen samenwerking tussen Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten, dat mag toch wel een verrassende combinatie genoemd worden. Goed, Vrienten schreef al eens een nummer voor Boeijen en nam in 1991 met hem voor Boeijen's album Wilde Bloemen zelfs al het mooie nummer "Het IJs" op, maar Henk Hofstede zou ik toch niet zo snel met deze twee in verband brengen. Laat staan dat Henk óók nog eens in het Nederlands zou gaan zingen. Toch bleken Vrienten en Boeijen met Hofstede ook al eens met Hofstede samengewerkt te hebben voor diens project De Nacht. Nu is er met Aardige Jongens dus een heel album van het drietal. De rollen zijn netjes verdeeld. Alle drie hebben ze vier nummers geschreven, en alle zingen ze ongeveer evenveel. En ik ben, ondanks dat ik de (solo)albums van de drie heren zeer kan waarderen, toch nog aangenaam verrast door het resultaat. Sterker nog, ik vind het een van de leukste Nederlandstalige albums die ik de laatste tijd gehoord heb. Juist door die schrijvende bijdragen van alle drie is Aardig Jongens een hele afwisselende, levendige en bovenal spannende plaat geworden. Toch viel me op dat ik bij het afvinken de liedjes van Vrienten en Hofstede net iets prefereerde boven die van Boeijen, al kan dat een kwestie zijn van smaak. Zijn afsluitende "Wachten op een vriend" is toch ook erg fraai. Maar de kracht van Aardige jongens zit hem juist in die momenten waarop het drietal elkaar afwisselt, aanvult en samen zingt. De stemmen van Boeijen, Hofstede en Vrienten blijken geweldig bij elkaar te passen en prikkelend te werken. Fraaie voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld "Bleekwater", "Glazen Hart" en - al is het heel subtiel - in "Ik dwaal, U wacht".

File: Boeijen Hofstede Vrienten - Aardige Jongens
File Under: Meer dan aardig, jongens

Bowerbirds

(Bowerbirds, 17 september, Rotown, Rotterdam. Foto: Riny)

Bowerbirds


SJ Esau - Small Vessel

(Anticon / Konkurrent)

SJ Esau - Small VesselJe hebt artiesten die nooit van de gebaande paden afwijken ('Couplet, refrein, couplet, refrein, bruggetje, refrein, refrein met uithalen, klaar!') en artiesten die er juist veel te ver vanaf slenteren ('Als ik de opname van die stervende meerkoet nou eens over die van de pruttelende pan macaroni heenplak... oh god ik ben geniaal.'), en je kan daar maar het beste ergens tussenin zitten. Je moet alle regels die er bestaan in de muziekmakerij altijd volledig negeren, maar ondertussen ook niet zo veel lef hebben dat je een anderhalf uur durende opname van een sofinummers oplezende clown durft uit te brengen. Iemand die het snapt is SJ Esau, die op zijn laatste album Small Vessel iets heeft gevonden dat van onschatbare waarde is: precies de goede mate van schijt hebben aan. Het nummer What Happened begint als een krakerig akoestisch liedje dat langzaam wint aan nieuwe lagen geluid (zanglaag, drumcomputer, nog een zanglaag, fluit, brommende wasmachine, zanglaag), die uiteindelijk in elkaar versmelten en resulteren in een onverwacht prachtige minuut van witte ruis. Zo gaat het over het hele album: je vindt als luisteraar steeds schoonheid op onverwachte, smerige plekjes. Liedjes als Frustrating of Depth Perception Lack zijn van begin tot eind prachtig georkestreerd, maar er hangt toch een soort ochtendurinegeur om de nummers heen die elke vergelijking met Sufjan Stevens en zijn gladjakkerviolen op een afstand houdt. Gelukkig maar. Al had Sufjan Stevens misschien een album als Small Vessel kunnen maken als hij meer dan één bal had.

File: SJ Esau - Small Vessel
File Under: Prachtige plaat met een plaslucht
File Audio: Z'n MySpace

Tom Brosseau

(Tom Brosseau, 17 september, Rotown, Rotterdam. Foto: Riny)

Tom Brosseau


Broken Social Scene presents: Brendan Canning - Something For All Of Us

(Arts & Crafts / Konkurrent)

Broken Social Scene presents: Brendan Canning - Something For All Of UsHet Canadese indie-collectief Broken Social Scene bestaat uit een aantal zeer actieve baasjes (m/v). Vorig jaar verscheen de eerste Broken Social Scene Presents en was het zanger/gitarist Kevin Drew die een zeer geslaagde plaat wist af te leveren met hulp van een handvol usual suspects uit de BSS-kliek. Aangezien Drew de de facto leider is van BSS was het niet verbazingwekkend dat zijn plaat behoorlijk in het verlengde van het bandgeluid lag. Dit keer is het de beurt aan bassist/zanger/gitarist Brendan Canning, die een elftal prima songs verzameld heeft op deze tweede BSS Presents. En ook deze plaat ligt qua geluid weer enorm in het verlengde van de vertrouwde bandsound. Alle kenmerkende geluiden komen weer voorbij: post-rockende jamstukken, pakkende indiesongs, vrouwelijke vocalen, blazers, jazzy stukken, kortom de hele reutemeteut. Soms erg direct en rockend, maar vaak relaxt zwevend en trippy. En wederom is het een heerlijke plaat geworden, die aangeeft dat niet alleen Kevin Drew maar ook Brendan Canning toch eigenlijk de bewakers zijn van het BSS-geluid. Of het nu om indierocksongs als "Churches Under The Stairs" of jazzy indiepop als "Antique Bull" gaat, stuk voor stuk overtuigen de songs en blijven de refreintjes in je schedel kleven. Waarmee ook deze plaat een stevige aanrader is voor eenieder die net als ondergetekende verslingerd is geraakt aan Broken Social Scene.

File: Broken Social Scene presents: Brendan Canning - Something For All Of Us
File Under: Ook de tweede Broken Social Scene Presents is een stevige aanrader
File Audio: [Hit The Wall][Canning-Space]

New Pokerface - Another Day, Another Religion

(Eigen Beheer)

New Pokerface - Another Day, Another ReligionNederlandse punkrock. Dan denk je toch al snel aan de Heideroosjes en de Apers. En toch is er een stuk meer aan de hand op punkrockgebied. The Accelerators, Maladjusted, De Vopo's en recentelijk Brat Pack: allemaal kwamen ze het afgelopen half jaar met aardige tot erg goede punkrockplaten op de proppen. Bovenaan dat lijstje staat wat mij betreft New Pokerface. Dit drietal uit Breda overdondert met full-lenghtdebuut Another Day, Another Religion. Skatepunk met hier en daar een flirt richting oudere emocore en melodieuze hardcore. Het eerste wat opvalt bij opener "Polarities" is de ongelooflijk goede zang van gitarist Tim Klaassen en bassist Erik Hermeler. Hun mix van agressie en melodie doen deze plaat vanaf seconde een boven de middelmaat uitstijgen. De indrukwekkende drumpartijen van Thomas Frankhuijzen maakt het plaatje compleet. Het relaxte van Bouncing Souls, de combinatie agressie en melodie van Ignite en Boysetsfire en de punkrock van Ten Ten Foot Pole (had ik me hier op de File Under al niet eerder afgevraagd of die nog bestaan?), het zit allemaal op deze plaat. Knap bovendien hoe volkomen naturel harder materiaal als "Ignites My Soul" wordt afgewisseld met meer ingetogen stukken als "Heaven Said". En zelfs ballad "Alchemic" mijn goedkeuring kan wegdragen! "Coldest Day In Spring" over Klaassen's overleden moeder zorgt tussendoor voor een immens brok in de keel. Indrukwekkend debuut.

File: New Pokerface - Another Day, Another Religion
File Under: Niet te missen punkrockplaat van eigen bodem
File Audio: [Not Ready] [There's No Them]

David Grubbs - An Optimist Notes The Dusk

(Drag City / Munich)

David Grubbs - An Optimist Notes The DuskIn een niet eens zo heel ver verleden (de tweede helft van de jaren negentig) maakte David Grubbs zeven bijzonder intrigerende albums met Jim O'Rourke onder de noemer Gastr Del Sol. Grubbs was de initiator van de band die uiteindelijk een een-tweetje werd tussen deze twee bijzondere muzikanten uit Chicago. Grubbs heeft voor mijn gevoel altijd minder in de spotlights gestaan dan O'Rourke, maar zijn muziek verdient absoluut meer. Alhoewel ik zeker weer dat het grote publiek een cd als An Optimist Notes The Dusk nooit op waarde zal kunnen schatten. Deze nieuwe cd is namelijk alles behalve toegankelijk. Tenzij je, zoals ik, houdt van het onderkoelde, extreem beheerste gitaarspel zoals Grubbs hier etaleert. Helemaal als hij hierover spaarzaam en met net zoveel beheersing praatzingt. En als zijn stem en gitaar elkaar omarmen, dan raakt mij dat diep. Het openingsnummer "Gethsemani Night" is wat dat betreft de overtreffende trap. Dit komt doordat het intieme, aftastende schouwspel verder opgesierd wordt met het meest onderkoelde trompetterwerk (van de mij verder onbekende Nate Wooley) dat ik in tijden hoorde. In vier van de vijf andere nummers wordt Grubbs op drums begeleid door Michael Evans (ooit God Is My Co-Pilot). Als ze zoals in "Holy Fool Music" een up-tempo kat-en-muis-schouwspel opvoeren, vind ik het minder interessant. Doe mij maar het ingetogen "Storm Sequence", waarin de drums veel zich veel dienstiger opstellen.

File: David Grubbs - An Optimist Notes The Dusk
File Under: Lessen in beheersing
File Audio: [An Optimist Declines][ MySpace]

31Knots - Worried Well

(Polyvinyl / Sonic)

31knots-worried_well.jpg'een kloddertje roze hiééeerrr en een kloddertje roze dááaarrr ', als je weet uit welke tv-serie dit komt dan was je ook vast ook een groot fan van de familie Knots. Ik moest althans erg om die vreemde types lachen. Nou heeft 31Knots, de band waar dit stukje over gaat, niets met die serie van doen. Wat ze gemeen hebben is dat het 31Knots een rare familie is. Bij wijze van spreken dan. Mocht je van ze gehoord hebben dan heb je File Under goed gelezen (of de cd opgemerkt bij onze collegae) of je bent er bij toeval tegenaan gelopen. Het Amerikaanse trio (Portland) 31Knots is namelijk geen band voor de hits en is door de zenuwachtige structuur van de liedjes ook niet geschikt voor de gemiddelde popzender. Maar als je iets hebt met indierock en onvoorspelbaarheid dan is Worried Well misschien wel helemaal jouw ding. De onvoorspelbaarheid zit hem trouwens niet in de frequentie van nieuw materiaal: elk jaar is er sinds 2002 wel weer iets nieuws verschenen. Worried Well is hun zesde volledige album. Opener "Baby Of Riots" is een liedje gezongen onder ritmische begeleiding van handgeklap. Het gaat in "Certificate" genadeloos over in een zwaar aangezet Muse-achtig emopop-liedje dat al snel weer een andere draai krijgt. Bij de derde track "The Breaks" moet ik eerst aan Eels denken. Maar niet voor lang. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Worried Well is dan ook een vreemde plaat waar verder veel op te ontdekken valt. Eind oktober zijn ze in ons land om hun onvoorspelbaarheid aan ons te tonen.


File: 31Knots - Worried Well
File Under: De familie 31Knots
File Audio: [ MySpace]

The Spirit That Guides Us - Don't Shoot Let Us Burn

(Sally Forth / Munich)

TSTGU - Don't Shoot Let Us BurnNa een intermezzo waarin The Spirit That Guides aan de hand van een album en dvd (We Are Under Reconstruction part 1 en part 2) een overzicht gaf van wat het tot dan toe had geproduceerd, laat het internationale emo-collectief komende week weer van zich horen middels de release van het album Don't Shoot, Let Us Burn. En hoe! Het is niet zo dat we na genoemde reconstructie te maken hebben met een nieuwe band (natuurlijk zijn er weer bandleden gekomen en gegaan, maar dat is bij tstgu niets nieuws onder de zon). Evenmin hebben we te maken met een vernieuwd dan wel vernieuwend geluid. Nee, de kracht van de 'nieuwe' spirit zit hem erin dat de band het eigen hardcoregeluid, zonder dit ooit echt uit het oog te hebben verloren, weer driedubbelhard heeft opgezocht. Militant, dissonant, log en recht voor zijn raap klinken de (meeste van) de dertien songs op de plaat, zonder overigens tekort te doen aan de veelal filmische intro's en grootse en meezingbare refreinen die altijd al kenmerkend zijn geweest voor tstgu. Refreinen waarin de spirit gelukkig de 'en nu met zijn allen' gezapigheid van veel hardcorebands dan wel de pathetiek van de emo weet te omzeilen. Wellicht omdat de band echt iets te zeggen heeft? Volgens het eigen schrijven gaat de band 'de strijd aan met het kwaad en zichzelf zonder daarbij de hoop op betere tijden te verliezen'. Dat klinkt bombastisch en gezien de levensovertuiging die de bandleden uitdragen ook wat zalvend. Maar tstgu komt ermee weg omdat het precies weet waar het moet ophouden om de al dan niet gewonnen zieltjes weer eens even flink om de oren te slaan. Die betere wereld, daar moet je wel wat voor doen!

File: The Spirit That Guides Us - Don't Shoot Let Us Burn
FIle Under: Engagement voor de minder gevoelige zieltjes
File Audio: [Luisterpaal][ MySpace]

Hacienda Brothers - Arizona Motel

(Proper / Rough Trade)

hacienda_brothers-arizona_motel.jpgWelk verhaal je ook wilt vertellen over Arizona Motel, onvermijdelijk zal het gaan over de te vroege dood van Chris Gaffney. Samen met Dave Gonzalez vormde hij de kern van de Hacienda Brothers. Of je nu wilt of niet, de liedjes op deze derde plaat komen daardoor in een bijzonder daglicht te staan, met als meest opvallende track het alleen door Chris Gaffney gespeelde en gezongen "Divorce Or Destroy". Arizona Motel is geen testament geworden, al was het maar omdat de opnames al waren afgerond voordat Gaffney overleed. Daar zouden zich de liedjes ook niet voor lenen. De 'western soul' van deze band blijft al drie platen vrijwel ongewijzigd. Met steun van Dan Penn (die ook meeschreef aan twee tracks, "Used to the Pain" en "Break Free") werden wederom een paar handen vol klassiek getoonzette country-, r&b- en rootsliedjes op plaat gezet. Uit elke track blijkt het vakmanschap en de lol. Of het nu gaat om politiek getinte tracks als (hoogtepunt) "Uncle Sam's Jail", de Hank Williams-cover "When You're Tired of Breaking Other Hearts" of de soul van "Break Free", we hadden hier vijf topmuzikanten aan het werk die niet terugvielen op routine of zich door anderen lieten vertellen wat ze moesten doen. Wel opgedragen aan Chris Gaffney, maar geen droefenis: een feest van klassevolle rootsrock.

File: Hacienda Brothers - Arizona Motel
File Under: Ouwe rootsrockers sterven, maar laten ook iets na
File Audio: [ MySpace]

Julia Marcell - It Might Like You

(Sellaband)

Julia Marcell - It Might Like You'Klassieke punk? Wat moet ik me daar nou weer bij voorstellen.'
'Tja, wat zal ik zeggen? Ik vind het echt enorm gelul in de ruimte wat ze in deze bio vertellen.'
'Het klinkt wel als iets heftigs en dat mij zou kunnen bevallen, ik doe de cd er even in.'
'Prima hoor, It Might Like You het is een leuk plaatje van die Julia Marcell, maar het is alles behalve klassieke punk wat mij betreft.'
'Ik zie dat dit ook weer zo'n Sellaband-artiest is.'
'Dat klopt, deze Poolse dame heeft in recordtempo het benodigde aantal believers weten te verzamelen om een plaat op te kunnen nemen.'
'Klinkt inderdaad goed, maar ik hoor er inderdaad maar weinig punk aan eerlijk gezegd. Het leunt wel op klassiek, maar ze doe met zo toch vooral aan Tori Amos denken.'
'Precies mijn gedachte. Al is haar stem wel degelijk anders. Minder in het oor springend vooral, soms zelfs een tikkie saai.'
'Ik weet niet of ik het eerlijk vindt een relatief jonge artieste gelijk maar langs de Tori Amos-meetlat te leggen. Ik vind wat ik zo hoor toch wel heel leuk.'
'Dat is het ook. Vooral de combinatie van haar pianospel en de strijkers is bij vlagen erg fraai. Daardoor moet ik misschien nog wel meer denken aan Regina Spektor dan aan Tori Amos. Lekkere zwierige nummers, maar wel met een klassieke ondertoon. Ik snap die believers die haastje-repje inschreven toen de op dook op Sellaband wel.'
'Had jij ook aandelen in haar genomen dan.'
'Nee, ik blink uit in het te laat op de kar springen bij de snelle stijgers.'

File: Julia Marcell - It Might Like You
File Under: Klassieke punk mijn reet, veel meer het Amos/Spector-straatje
File Audio: [Carousel][Fear of flying][Night of the living dead][Sellaband]

Blowback - Morning Wood

(Record Heaven / Transubstans / Clearspot)

Blowback - Morning WoodHoeveel zou je gedronken moeten hebben om te bedenken dat "Ochtenderectie" wel een goede titel voor je cd zou zijn? De Zweedse stonerbaasjes van Blowback hebben weliswaar braaf een boom op het hoesje gezet, maar ochtendbomen zijn nog steeds een onbekend biologisch verschijnsel. Gelukkig verkeren ze niet in permanente staat van dronkenschap, want de songtitels zijn wat subtieler. Ook niet onbelangrijk: de songs zijn samenhangend en strak, zij het dat het allemaal erg volgens de voorschriften van het genre is. Dat wil dus zeggen veel Kyuss, zanger Stefan die de zanglijnen van Ian Astbury goed kent en tot slot regelmatig uitstapjes naar het vroege Black Sabbath, zoals in het intro van "After The Sun". Verrassen doet het dan ook geen moment, afgezien van het feit dat er plots drie livetracks aan het einde van het album opduiken. Twee van de drie zijn van songs die eerder in studioversies op het album staan, dus een cynicus zou kunnen concluderen dat ze materiaal tekortkwamen. Een optimist zou daarentegen opmerken dat de heren hun livesound ook in de studio vast hebben kunnen houden. Een hoogvlieger is dit Blowback niet, maar de kwalificatie 'degelijk' verdient het zeker.

File: Blowback - Morning Wood
File Under: Stener en ochtendbomen
File Audio: [BackSpace]

Normaal - N-je Nrs

(Flow / Rough Trade)

Normaal - N-je nrsZe komen tegenwoordig met ietwat minder tamtam uit. Want was het u opgevallen dat er een nieuwe Normaal uit was? Mij pas toen ik het pakje van Storm opende en ik ineens een nieuwe cd van Normaal in handen had. En opvallen doet de cd, want geleverd in een dvd-case, dus significant groter dan de rest. En dat de cd nieuwe nummers bevat, dat is ook meteen duidelijk. Want zo heet de cd: N-je Nrs. Veel nummers zijn al gespeeld tijdens de theatertours en veldtochten en dus al min of meer bekend bij de høkers. En dat hoor je er wel aan af, want het klinkt allemaal behoorlijk hecht. De hele band heeft meegeschreven en dat resulteert in een amalgaam van stijlen. Allemaal erg prettig om te horen, maar ik mis één ding: bezieling. De plaat kent dezelfde thematiek als menig Normaalplaat: een beetje bier hier en daar, vechten tegen intolerantie en onverschilligheid en soms maakt Bennie zich oprecht kwaad, maar het raakt me niet (meer). Ik ken het riedeltje en het ontbreken van een memorabel nummer helpt mee aan het gevoel van onverschilligheid. De plaat past goed in het oeuvre van Normaal, maar terug op het netvlies van de niet-høkers zullen ze er niet mee komen. Voor de volgende keer toch maar de cruise control er vanaf en zelf gas geven. Bennie weet als de beste hoe dat moet...

File: Normaal - N-je Nrs
File Under: Op de automatische piloot

The Walkmen - You & Me

(Talitres / Munich)

The Walkmen - You & MeKuch! Jaarlijstje. De nieuwe cd van The Walkmen is binnen. Ik kende ze nog niet, maar dat is voor altijd veranderd. Uche. Jaarlijstje. Kuch! Want ik ben helemaal verkocht, wat een fijne cd is dit. De stem van Hamilton Leithauser is misschien wel het meest opvallende, hij werd ergens getypeerd als 'midday drunkenness'. Dan denk ik meer richting Tom Waits en dat geldt ook zeker voor enkele nummers. Maar voor veel nummers is dat te loom, dan mis ik de vurigheid in die beschrijving, dan zou ik meer gaan voor 'obscene drunkenness'. Kuch! Jaarlijstje! Kuch. Het gaat allemaal echt perfect samen met de schelle muziek en de soms balkan achtige invloeden. Niet zo opzichtig als Beirut dat doet, maar veel subtieler verwerkt in overwegend rauwe rock. Je zou Cold War Kids en in mindere mate ook Kings Of Leon kunnen aanhalen, maar ondanks dat ik groot fan ben van beide bands, moet ik helaas melden dat The Walkmen ze voorbijstreven. Ik voel veel meer dramatiek bij hun. Uche Uch! Jaarlijstje! De balans tussen opzwepende nummers als bijvoorbeeld "In the New Year" en ballades als "New Country" is perfect, je verwacht bijna dat de cd elk moment kan inzakken, maar hij blijft volhouden. Kuch! Jaarlijstje! Uche. Het kan niet anders dat dit groot gaat worden in indieland en wat mij betreft gaat deze rechtstreeks de jaarlijstjes in, of had ik dat al eerder gezegd?

File: The Walkmen - You & Me
File Under: Ik zeg het nog één keer: jaarlijst!
File Audio: [ MySpace]
File Video: [In the New Year]

Etan - Telescopes

(Eigen Beheer)

Etan - TelescopesBij de bespreking van de EP Travelling Between Spaces van de Venrayse singer-songwriter Etan Huijs vorig jaar was mijn enige klacht dat de stem van Huijs me wat te vlak was. Over de liedjes hoorde je me niet klagen, Huijs liet op die EP al horen dat hij een prima song-writer is. Ik was dan ook wel nieuwsgierig of hij - vooral qua stem - verder gegroeid zou zijn op het zopas in eigen beheer verschenen Telescopes. Voor deze cd heeft hij een ietwat andere insteek gekozen dan voor de EP. De liedjes zijn niet opgenomen in een studio, maar 'gewoon' op locatie in café Cambrinus in Horst. Op deze manier wilde Etan proberen de liedjes wat meer een livegevoel te geven. Andere rigoureuze maatregel was dat hij deze keer gekozen heeft voor alleen maar akoestische instrumenten. Allebei een goede zet blijkt bij beluistering. De plaat wordt er gelukkig geen lallende pubervaring van, maar heeft een warme gemoedelijke uitstraling, als een gezellige Ierse pub op zijn best. Bovendien blijkt Huijs ook duidelijk beter te zingen dan op Travelling Between Spaces en dat is nog wel de grootste winst. De liedjes op Telescopes zijn namelijk minimaal van gelijk niveau, maar door de goede arrangementen overtreffen ze stuk voor stuk die van de EP. Het gebruik van klarinet in het prachtige "Snow Angels" bijvoorbeeld, vind ik echt heel mooi. De weemoedige klank van dat instrument samen met de licht-dramatische stem van Huijs en donkere, warme stem van vaste gastzangeres Petra Janssen maakt het nummer tot een van de mooiste van de kleine veertig minuten die de cd duurt.

File: Etan - Telescopes
File Under: De liedjes waren er al, de rest klopt nu ook.
File Audio: [ MySpace]

Rose Hill Drive

(Rose Hill Drive, 13 september, Rotown, Rotterdam. Foto: Riny)

Rose Hill Drive


Osorezan / Jim O'Rourke

(Drag City / Munich & Drag City / Munich)

Osorezan - MimidokodesukaJim O'Rourke. Nogal een druk baasje; voor wat die goede man allemaal gedaan verwijs ik graag naar hier, want zoveel plaats heb ik hier niet. Ik vind hem vooral goed op zijn I'm happy and I'm singing and a 1, 2, 3, 4, een prachtplaat vol elektronica en geluidssculpturen. Kort samengevat kan hij uit de voeten met zowel indiepop als noise, zowel americana als freejazz. En dat laatste is wat je te horen krijgt op van dit album, een heruitgave uit 2006 van zijn project Osorezan. Samen met o.a. Chris Corsano leeft hij zich uit in drie lange improvisaties; soms wordt er mooi voort gedroned, maar meestal freaken ze er behoorlijk op los, waarbij O'Rourke bepaald niet gaat voor notenpielerij maar veeleer kiest voor textuur en noise. Is maar goed ook, want zo'n geweldenaar is hij ook weer niet op gitaar. Is het echt boeiend? Ach. Wat zal ik zeggen. Ze hebben er hoorbaar lol in gehad, en zeker voor freejazz begrippen luistert het lekker weg, maar het 'heilige moeten', de urgentie die zo nodig is om van freejazz meer te maken dan "noise-for-noise-sake", zoals Miles Davis dat zo eloquent verwoordde, ontbreekt volledig. En zo is Mimidokodesuka een leuke aanvulling voor mijn freejazz/improvisatie collectie, maar meer ook niet.

Jim O'Rourke - TamperOp Tamper - een reissue uit 1991 - doet O'Rourke het solo en dat doet-ie verdomd sterk. Hier maakt hij zeer indrukwekkende drones, maar dan zonder hulp van laptops of ander digitaal hulpmiddel; het was het pre-digitale tijdperk, weet u nog? akoestische instrumenten worden bespeeld, over elkaar heen gezet, bewerkt op de ouderwetse manier met schaar en plakband, met als resultaat drie lange, donkere elektro-akoestische drones die ondanks dat ze al meer dan 16 jaar oud zijn met gemak de competitie aankunnen met alle hedendaagse meesters. Microtonale verschuivingen houden je continu bij de les, en de verwoestende onderstroom maakt van Tamper een catharsis zonder weerga. Zo wil ik O'Rourke ook nu weer eens een plaat horen maken. Tamper is een vergeten klassieker.

File: Osorezan - Mimidokodesuka
File Under: Freejazz voor de verzamelaar

File: Jim O'Rourke - Tamper
File Under: Verplichte kost voor de droneliefhebber

Klub Radar

(Interview: Storm)

Klub Radar zet in op muziekliefhebbers met brede smaak
Utrecht is vanaf volgende week een nieuw feestje rijker. In Tivoli de Helling treden dan vier bands op: Bowerbirds, Friska Viljor, Die!Die!Die! en Crystal Castles. Inderdaad, dat is een beetje een raar feestje, want Bowerbirds en Crystal Castles liggen qua stijl nogal een eindje uit elkaar. Daarom belden we even met Johan Gijsen om maar eens te horen wat nu precies de bedoeling is van deze nieuwe bandjesavond en hoe hij denkt dat dit gaat uitpakken.

Friska Viljor

Lees verder..


Hayseed Dixie

(Hayseed Dixie, 14 september, Tivoli de Helling. Foto: Storm)

Hayseed Dixie


Bart Oostindie - Welcome To The Costume Ball

(Inbetweens / Clearspot)

bart_oostindie-welcome_to_the_costume_ball.jpg'General Easy Listening' geeft mijn pc-muziekspeler aan. Tja, zo zou je het ook kunnen noemen. Ik vind het wat oneerbiedig. Eigenlijk is het sowieso al verbazingwekkend dat iemand de moeite heeft genomen om de gegevens in te voeren. Want wie kent nou Bart Oostindie? Gezien het grote aantal optredens die gepland staan zijn dat kennelijk veel mensen. En hij heeft in Inbetween Records kennelijk een fanatiek label gezien het verwijderde Wikipedia-artikel over hem. Met Welcome To The Costume Ball levert Oostindie zijn eerste volledige album af. Hij doet mij vaak aan Nick Drake denken, o.a. in de titeltrack en ook in het nummer "Day Is Done". Maar het origineel is dan ook van van Drake. Toch vertilt Oostindie zich er niet aan, al moet ik eerlijk zeggen dat hij ook weinig aan het origineel toevoegt. Mijn tip: gewoon zelf je nummers schrijven en hoogstens op het podium er een cover tegenaan gooien. Maar dat wist Oostindie waarschijnlijk zelf al lang gezien de kwaliteit van de andere elf nummers. Oostindie maakt singer-songwriter-achtige popliedjes met soms roots- en soms jazzinvloeden die deskundig ingekleurd zijn door zijn band en wat gastmuzikanten. De nummers vliegen nergens uit de bocht. En waar mij dit normaliter vaak stoort, past het prima bij hem. Al zou ik het gemiddelde nummer in de Radio2-hoek indelen, de single "1, 2, 3" speelde hij live al op 3FM. Ik heb zo'n vermoeden dat de Limburger best eens een breed publiek aan zou kunnen spreken. Aan dit album zal het in ieder geval niet liggen.

File: Bart Oostindie - Welcome To The Costume Ball
File Under: Mooie liedjes
File Audio: [ MySpace]
File Video: [1, 2, 3]

Week 37, 2008

Storm
Laura Palmer - Who Killed....

Ewie
Brian Eno & David Byrne - Everything that happens will happen today

Ludo
Calexico - Carried To Dust

Gr.R.
The Tragically Hip - Hipeponymous

Joice
Marillion - Happiness Is The Road

Prikkie
Birds Of Avalon - Inner Outer Upper EP

Blizzard
Iced Earth - The Crucible Of Man (Something Wicked Part II)

DubbelMono
Juliana Hatfield - How to walk away

Stonehead
Metronomy - Nights Out


Guus Meeuwis

(Guus Meeuwis, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Awarnach)

Guus Meeuwis


Agua de Annique

(Agua de Annique, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Awarnach)

Agua de Annique


Kraak en Smaak

(Kraak En Smaak, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Awarnach)

Kraak en Smaak


Arkangel - Arkangel Is Your Enemy

(GSR / Bertus)

Arkangel - Arkangel Is Your EnemyWat moet je nog doen om op te vallen als metalband met hardcore-invloeden? Hoeveel van zulke bands heb ik de afgelopen jaren wel niet voorbij zien komen. Het gros van dit soort bands weet hoe ze een degelijke bak teringherrie moet maken, maar hun metalcore mist bijna zonder uitzondering iets. Het voelt vaak te gemaakt aan, te gladjes. Alsof ze tien jaar geleden nu-metal maakten, maar nu met de nieuwste mode mee willen gaan en daarom overgaan op gladde metalcore. Arkangel is een Belgische band die tien jaar geleden ook al metalcore maakte en dus niet van enige onoprechtheid beticht kan worden. De Brusselaars komen ook op Arkangel Is Your Enemy weer superhard. Niets geen cleane refreinen, niets geen melodieuze hippe passages, maar een logge combinatie van hardcore en metal. Zoals Pantera dat ook maakt. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik niet bekend was met het eerdere werk van Arkangel, maar na een snelle luistersessie van hun vorige plaat Hope You Die By Overdose kan ik toch wel met zekerheid zeggen dat er in vier jaar niets veranderd is bij deze band. Zanger Baldur Vilmundarson - klinkt niet erg Belgisch - is de sterkste troef van de band, het ontbreken van inventieve riffs het zwakkere punt. Vernieuwend is het allemaal niet, maar Arkangel doet tenminste iets wat ze goed kunnen: genadeloos en compromisloos beuken.

File: Arkangel - Arkangel Is Your Enemy
File Under: Bruut, hard en oprecht
File Audio: [Slow But Heavy] [Scarred]

All Missing Pieces

(All Missing Pieces)

All Missing Pieces


The Opposites

(The Opposites, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Awarnach)

The Opposites


Voicst

(Voicst, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Awarnach)

Voicst


Appelpop 2008 - Napret zaterdag

(Door: Danny. Foto's: Danny)

De zaterdag van Appelpop begint net als de vrijdag. Regenachtig. Gelukkig heb ik mijn laarzen op tijd gevonden, dus dat hindert niet. Wanneer The Opposites de zaterdag openen is het al zelfs droog. Ze doen dat overigens met verve. Vanaf de eerste tonen draagt het publiek hen op handen en begint de dag met een groot feest. En zelfs ik, toch degene die niets moet hebben van de puberale hit "Dom, lomp en famous", betrap me erop dat ik ze best leuk vind. Een goede opener dus, die meteen de sfeer bepaalt.

Opposites

Op het tweede podium gaat Textures loeihard van start. De heren spelen keiharde metal, gecombineerd met de zang van een loopse brulaap. Heerlijke takkeherrie dus. Het materiaal van hun laatste album Silhouettes komt live in ieder geval goed uit de verf en het publiek vindt het prachtig. De eerste moshpit is dan ook een feit.

Lees verder..


Within Temptation

(Within Temptation, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Within Temptation


Textures

(Textures, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Textures


Leaf

(Leaf, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny.)

Leaf


Amplified Heat - How Do You Like The Sound Of That

(Arclight / Bertus)

Amplified Heat - How Do You Like The Sound Of ThatDe broertjes Jim, Gian en Chris Ortiz schijnen al de nodige critical acclaim voor hun bluesy retrorock te hebben mogen ontvangen bij hun eerste album In For Sin. Ze hebben zelfs al bij Black Sabbath in het voorprogramma gestaan, wat in hun genre zo ongeveer het hoogst haalbare moet zijn. Eerlijk gezegd snap ik na het beluisteren van deze cd niet helemaal waarom. Zeker, Amplified Heat heeft de grondbeginselen van het genre prima in de vingers en klinkt daarom als een garagerockversie van Black Sabbath. Dat neemt niet weg dat de songs nergens verrassen, dat Jim Ortiz een stem heeft die zelfs in dit genre beperkt te noemen is en dat het geluid nogal wollig klinkt. In een genre dat van clichés aan elkaar mag hangen en niet per definitie een weergaloos geluid hoeft te hebben, is het voorwaar een prestatie om dan toch nog in negatieve zin op te vallen. Misschien is Amplified Heat een leuke festivalband, dit album zal het na drie keer beluisteren voor deze recensie niet meer tot mijn cd-speler schoppen. Daarvoor zijn er teveel bands die hetzelfde trucje toepassen, maar dat veel leuker doen. Zelfs in een magere 36 minuten.

File: Amplified Heat - How Do You Like The Sound Of That
File Under: Verstandige titels kiezen is ook een kunst
File Audio: [HeatSpace]

Boss Hoss

(Boss Hoss, 13 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Boss Hoss


Zuco 103

(Zuco 103, 13 september, Drentse Culturele Uitdag, Assen. Foto: Klaas)

Zuco 103


John Fahey - The Mill Pond EP & Collected Paintings

(Important Records / Konkurrent)

john_fahey-the_mill_pond.jpgHet lijken muziekstijlen die niet te verenigen zijn: primitieve blues, avant-gardistisch gitaarlawaai, modern klassieke muziek en elektronica. Toch komen ze bij elkaar in de biografie van John Fahey. Ooit een revolutionair finger-picking gitarist, platenverzamelaar, groot kenner van de wortels van de blues, ontdekker van beroemde muzikanten (Leo Kottke bijvoorbeeld), maar ook liefhebber van modern-klassieke muziek, abstracte noise en daarnaast nog schilder en schrijver. Sommige mensen kunnen alles, behalve een gelukkig leven leiden, zo lijkt het. John Fahey's leven werd, vooral in de jaren zeventig, getekend door ellende, mislukte huwelijken en later zelfs een ernstige ziekte. Toen hij in 2001 overleed was hij weliswaar weer enigszins in de belangstelling terecht gekomen, 'herontdekt' door mensen als Thurston Moore en Jim O'Rourke, maar het grootste deel van zijn oeuvre bleef vergeten. Ook met de rerelease van de twee singles die samen The Mill Pond EP & Collected Paintings heten zal daar weinig verandering in komen. De mengeling van gitaarwerk, abstracte noise en onverstaanbare stemgeluiden zal niet voor meer dan een klein publiek aantrekkelijk zijn, hoe fascinerend de vier tracks ook zijn. Als bonus is er bij deze cd een boekje met een keuze uit zijn beeldende werk bijgevoegd. De abstract-expressionistisch aandoende schilderijen en collages passen wel goed bij de muziek: donker, met hier en daar opflakkerende kleuren. Maar de afbeeldingen zijn helaas fletse foto's die niet meer dan een indruk geven van het werk. Hiervoor geldt nog meer: voor fans en fijnproevers.

File: John Fahey - The Mill Pond EP & Collected Paintings
File Under: Sombermansnoise van een cultheld.
File Audio: [Ghosts[[ The Mill Pond Drows Hope]

Stevie Ann

(Stevie Ann, 12 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Stevie Ann


Damsterdeep - Now You Know

(Eigen Beheer)

Damsterdeep - Now You KnowDoor toeval belandde het Groningse bandje Damsterdeep ergens in 2006 zomaar in Liverpool, trad daar op in de beruchte Cavern Club (waar ooit de Beatles begonnen met optreden) en nam daar ook nog eens hun eerste demo op. Niet slecht voor een bandje dat toen nog geen jaar bestond. Nou zegt toeval weinig over kwaliteit natuurlijk. Helaas, zou ik bijna zeggen. De ingrediënten zijn namelijk op zich prima bij Damsterdeep. Sofie Letire heeft een warme jazzy stem, de bas van Ype Koopman knort gemoedelijk en het drumwerk van Ron Jansen is sober maar smaakvol. Toch wil de vonk bij mij maar niet overslaan terwijl ik luister naar hun tweede EP Now You Know. Ik vrees dat het twee redenen heeft. De band opereert na het vertrek van Chris Elhage zonder 'echte' gitarist in de gelederen, maar gebruikt hier een leengitarist die zich verder niet met het componeren bemoeid heeft. Daardoor ontbreekt de bite teveel in de liedjes. Daarnaast vind ik de liedjes an sich ook nog niet echt overtuigen. Het is zo braaf allemaal en sprankelt te weinig. En dat is nou juist wat jazzy pop zoals Damsterdeep die maakt wél leuk zou moeten en kunnen maken.

File: Damsterdeep - Now You Know
File Under: Mediocre jazzy pop
File Audio: [ MySpace]

Pete Philly & Perquisite

(Pete Philly & Perquisite, 12 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Pete Philly & Perquisite


Toxic Holocaust - An Overdose of Death...

(Relapse / Rough Trade)

Toxic Holocaust - An Overdose of Death...Ik begrijp eigenlijk niet waarom Toxic Holocaust dit album An Overdose of Death heeft genoemd. Er staat namelijk geen minuutje deathmetal op. Het had veel beter 'Wild Dogs' kunnen heten zoals de eerste track luidt, want enig officieel bandlid Joel Grind is nogal een wilde jongen en dit had bovendien prima bij de wilde honden (of wolven zo u wilt) op de cover gepast. Er zal ongetwijfeld iets achter zitten, wat me nu nog niet helemaal duidelijk is. Wat kun je dan wel verwachten? Na de death 'n' roll van Entombed, de black 'n' roll van Barathrum kunnen we vaststellen dat we hier van doen hebben met keiharde, rechttoe rechtaan thrash 'n' roll. Jazeker, veel Duits aandoende thrash met een punk-houding, beetje black en een lekkere rock 'n' roll-feel. Denk als invloeden aan Kreator, Discharge, Bathory en Motörhead. Inderdaad, allemaal oude rotten in het vak en dat heeft zeker zijn weerslag in de sound. Die is behoorlijk Eighties met dito originaliteit. Dan kan het twee kanten opgaan. Of je haakt na één nummer al af of je zwijmelt weg in nostalgie en waant je voor even terug in de tijd. Ik behoor tot te laatste categorie. Want ondanks de clichés kan ik niet stil blijven zitten en zwiept mijn hoofd elke kant op. Ik zie dit stukje vergif dan ook meer als een prima ode aan vroegâh, toen alles beter was. Fans van bands als Dekapitator en 3 Inches of Blood moeten dit wel kunnen waarderen.

File: Toxic Holocaust - An Overdose of Death...
File Under: An Overdose of Trash 'n' Roll
File Audio: [THC]

Krezip

(Krezip, 12 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Krezip


Appelpop 2008 - Napret vrijdag

(Door: Danny. Foto's: Danny)

'Dat wordt appelsappop', was het sms-je dat ik van Storm ontving vlak voor ik naar Tiel zou vertrekken. En inderdaad, de weersverwachting zag er niet al te rooskleurig uit, maar ik maakte me nog geen zorgen. De optredens worden tenslotte in open tenten gehouden, dus bij een grote plensbui sta je alsnog droog.

Krezip

Aangekomen bij het festivalterrein was ik toch wat minder enthousiast. Een deel van het terrein bestond namelijk uit gras, en dat was nu dus modder. Ook het derde podium was een eindje lopen en daar was géén tent. Gevolg: waterballet voor het podium. Dat podium heb ik dan ook maar even gemeden voor de rest van de avond.

Lees verder..


Takahiro Kido - Fleursy Music

(Nature Bliss / Konkurrent)

Takahiro Kido - Fleursy MusicIk las de albumtitel in de gauwigheid eerst als "Pleasure Music", wat prima had gepast. Fleursy Music is een vrijwel volledig instrumentaal album vol plezierige sfeerschetsen. Muziek die fleurige (!) bloemenvelden en frisse lentebuitjes oproept. Het begint nog wel koeltjes in het intro "Y", dat geopend wordt door ijle Sigur Rós-akkoorden. De akoestische gitaar klinkt echter al als een minstreel die op een mooie ochtend een ode aan z'n droommeisje brengt. Het is een van de weinige opvallende gitaarpartijen, want multi-instrumentalist en componist Kido is vooral een man van de piano. Hij heeft dit gemeen met een ander talent, de piepjonge IJslander Ólafur Arnalds. Het gepast getitelde hoogtepunt "Landscape with Snow", vol gebroken drieklanken en een snikkend strijkkwartet had niet misstaan op Arnalds' pracht-ep Variations of Static. Het enige wat ontbreekt is het zielige Stephen Hawkins-stemmetje. Zelfs de andere kant van Arnalds, ietwat clichématige poolvlaktepost-rock, komt hier langs, in "Smile-Spotter Chronicle", een dik negen minuten durend crescendo dat niet verveelt, zelfs zonder de distortion-pedaal diep in te drukken. Het is verreweg het meest intense moment van de plaat. Kido's muziek neigt af soms naar new age, iets waar vooral de "The Gentle Afternoon" last van heeft. Gelukkig wordt dat dipje meteen gecounterd met "Christmas Song". Het is haast een echt (geen waardeoordeel) liedje, met een heerlijk krakkemikkige beatloop.

File: Takahiro Kido - Fleursy Music
File Under: Imaginaire filmmuziek
File Audio: [Kido-Space]

Bløf

(Bløf, 12 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Bløf


Zita Swoon

(Zita Swoon, 12 september, Luxor Live, Arnhem. Foto: Dennis)

Zita Swoon


Bland Bladen - I Grevens Tid

(Transubstans / Clearspot)

blad_bladen-i_grevens_tid.jpgAls kind was ik gek op voetbal. De Europacup fascineerde mij in het bijzonder. Al die prachtige namen van verenigingen in plaatsen ver weg die ik dan in de atlas opzocht, maar verder onbereikbaar waren voor het kind dat ik was. Hier zat ook Malmö FF bij. Met mijn liefde voor het voetbal is het inmiddels over en ook de plaats Malmö heb ik als volwassene nooit opgezocht. Ik had geen motief. Een reden zou echter kunnen zijn dat ik wel eens zou willen weten waar het uit Malmö afkomstige viertal Bland Bladen zo hun inspiratie vandaan haalt. Het kwartet maakt namelijk instrumentale muziek die geworteld is in de tijd dat bands furore maakten met lange jamsessies. Ik noem een Pink Floyd of Santana. Blad Bladen krijgt het voor elkaar om op I Grevens Tid in vier stukken ruim de veertig minuten te overschrijden. Slechts de spacy-keyboardgeluiden geven je een beetje een 2008-gevoel. Ik ben dan ook eigenlijk wel benieuwd naar de sfeer van de stad. Zou de tijd er stil zijn blijven staan? Ik had Zweden namelijk muzikaal met veel in verbinding gebracht: Abba, The Hives en folk-achtige engelenzang, maar niet met spacy progressieve psychedelische rock. Maar met een titel die zoiets betekent als 'ik graaf in de tijd' zou het geen verrassing mogen zijn.

File: Bland Bladen - I Grevens Tid
File Under: Terug in de tijd
File Audio: [ MySpace]

Ellen ten Damme

(Ellen Ten Damme, 12 september, Appelpop, Tiel. Foto: Danny)

Ellen ten Damme


Scars On Broadway - Scars On Broadway

(Universal)

Scars on Broadway - Scars on Broadway Serj Tankian bewees met Elect The Dead vorig jaar oktober al dat hij eigen benen prima kon staan. Of zijn partner in crime (en eigenlijke genie van System of a Down) Daron Malakian zich ook solo drijvende zou kunnen houden, dat moest nog maar blijken. De man had in ieder geval als plus dat-ie het schrijven van goede melodieën al goed in de smiezen had. Ook het schrijven van de teksten deed hij altijd alleen of samen met Tankian. Dus als ik in had moeten zetten of het debuut van Scars on Broadway zou slagen of niet, dan leek het me niet meer dan logisch om mijn geld op 'slagen' te zetten. Voor dit debuut heeft Daron op de drums na alles zelf gedaan. Hiervoor heeft hij gebruik gemaakt van zijn System of a Down-maatje John Dolmayan. Daron heeft met Scars wel een meer straightforward album opgenomen dan hij ooit deed met System of a Down. Natuurlijk is de dwaasheid niet geheel verdwenen. Een mooi voorbeeld hiervan is het razendrappe "Stoner-Hate", waarin ook nog eens een paar keer flink geremd wordt. Goed, af en toe mis ik de zang van Tankian wel, maar ik moet ook toegeven dat Malakian als zanger zich prima staande houdt. Of ik zit te wachten op teksten als 'Fuck the world, let's get ready to rock. As I piss on your face, while you're sucking my cock' zoals hij zich in "Chemicals" bezigt laat ik dan maar in het midden. De liedjes worden daar qua catchyness namelijk niet minder van. Je moet alleen een beetje opletten wat je mee gaat zingen...

File: Scars on Broadway - Scars on Broadway
File Under: Ook Malakian redt zich prima op eigen benen
File Audio: [ MySpace]
File Video: [They Say]

OceanLab - Sirens Of The Sea

(Anjuna Beats)

OceanLab - Sirens Of The SeaMen neme het actieve trancetrio Above & Beyond (bestaande uit Jonathan Grant, Tony McGuinness en Paavo Siljamäki) en de zangeres Justine Suissa en het resultaat heet OceanLab. Al jaren kruipen de vier af en toe in de studio, en meestal is het resultaat daarvan subliem. "Clear Blue Water". "Beautiful Together" en vooral "Satellite" zijn trancejuwelen die de echte rechtgeaarde trancefan van buiten hoort te kennen. Nu hebben de OceanLabbers hun eerste album uit, en bij beluistering valt direct op dat het bij lange niet allemaal trance is wat de klok slaat. Rustige house, chillpop, een beetje uptempo pop, en o ja, af en toe ook nog wat trance: een breed scala aan stijlen is vertegenwoordigd op de cd. Productietechnisch, en dat valt van de heren van A&B te verwachten, is het allemaal werkelijk subliem. Bovendien is de zang schitterend, maar jammer genoeg is het geheel toch niet om over naar huis te schrijven. Veel liederen dreinen maar wat voort en bieden geen goede melodieën. Sommige nummers zijn zelfs zeer ergerlijk en durf je met de beste wil van de wereld niet te laten horen aan de medemens, bang hard te worden uitgelachen. Van de dertien tracks voldoen er slechts enkele en is er maar één echt heel, heel erg goed, te weten "On A Good Day", een heerlijk housey popnummer. "Just Listen", "Miracle" en de titelsong gaan er ook nog mee door, de rest kan met het afwaswater worden weggekieperd. Jammer, al helemaal als je weet waar OceanLab toe in staat is. De sirenen van de zee kunnen er het best maar het zwijgen toe doen.

File: OceanLab - Sirens Of The Sea
File Under: Dit viertal kan zoveel beter
File Video:On A Good Day [Just Listen]

Iced Earth - The Crucible Of Man (Something Wicked Part II)

(Steamhammer / SPV / CNR)

iced_earth-the_crucible_of_man.jpgDe verloren zoon is terug. Zanger Matt Barlow behoort weer tot Iced Earth. Na zijn uitstapje bij de politie van Georgetown, Delaware en de terugkeer in de muziekwereld via Pyramaze is hij weer helemaal terug op de plek waar hij, en volgens velen, alleen hij, hoort te staan. Vele fans van het eerste uur zullen daar dolenthousiast over zijn. Het moment van terugkeren is echter wel heel opmerkelijk, namelijk halverwege het uitbrengen van het tweeluik Something Wicked. Het verhaal dat in 1998 begonnen is op het album Something Wicked This Way Comes. Deel een, Framing Armageddon, is nu dus door Tim "Ripper" Owens gezongen en deel twee, The Crucible Of Man, door Matt Barlow. Een rare gewaarwording bij zo'n twee-eenheid. Maar goed, zo gaan die dingen. The Crucible Of Man gaat gewoon verder waar Framing Armageddon opgehouden was. Het is een zeer solide album geworden met de uitermate kenmerkende sound van Iced Earth. Echter het komt op het eerste gehoor zo solide over waardoor het gevaar om de hoek loert dat het te vertrouwd klinkt en te weinig vernieuwend en verrassend. Hierdoor heb ik een gevoel dat ik net die kracht en energie mis, net als het voorheen veelal aanwezige bombastische en meeslepende ritme en de spanning in de nummers. In vergelijking met Part 1 zijn de vocalen op Part 2 een stuk minder agressief en ontbreekt op dit album een nummer dat er uit spat zoals "Ten Thousand Strong" dat wel deed. Part 2 heeft wel van die momenten, maar ze zijn wat subtieler en je moet het album wat langer op je in laten werken. En laat het duidelijk zijn dat Iced Earth hiermee een goed en zeer degelijk conceptalbum heeft afgeleverd.

File: Iced Earth - The Crucible Of Man (Something Wicked Part II)
File Under: Something Wicked
File Audio: [ MySpace]

Mike Doughty - Golden Delicious

(ATO Records / import)

Mike Doughty - Golden DeliciousEen band die er volgens mij nooit uit heeft gehaald wat erin zat is Soul Coughing. Twee prima albums, nog eentje waarop het heilige vuur ontbrak en plots was het over en sluiten. Dat zanger/gitarist Mike Doughty nadien het dichtst bij het Soul Coughing-werk bleef is logisch. Zijn herkenbare nasale zangstijl dwingt bijna tot een bepaald soort songs. Haughty Melodic uit 2005 klonk weliswaar een stuk organischer, maar liet evengoed invloeden uit hiphop, funk en jazz horen. Golden Delicious gaat op dezelfde voet verder. "Fort Hood" klinkt nog wat... ehm... normaal voor Doughty, maar alras klinkt het als vanouds, met fraai opgebouwde liedjes met hoekige refreinen die het een eigen smoel geven. De variatie is wel groter dan op Haughty Melodic. Dat was een album om zich te positioneren als solo-artiest, op dit album staan songs als "Put It Down" en "More Bacon Than The Pan Can Handle" die door gebruik van elektronica en samples ook prima op een Soul Coughing-album hadden gepast. Daarmee is het niet noodzakelijkerwijs een beter album geworden dan Haughty Melodic, maar wel anders. Tegelijkertijd is ook dit een album dat op het eerste gezicht niet zo lijkt te verrassen, maar je later alsnog bij de kladden grijpt. Daarmee is het een typisch Doughty-album, dus mij hoor je niet klagen.

File: Mike Doughty - Golden Delicious
File Under: Doughty van voor tot achter
File Audio: [DoughtySpace]
File Video: [Fort Hood] [27 Jennifers]

VA - Popronde 2008

(Stichting Popwaarts)

VA - Popronde 2008Ik vind het razend knap wat de lui van Stichting Popwaarts de afgelopen jaren op poten hebben gezet met de Popronde. Na een start in Nijmegen in 1994 trekt er sinds de uitbreiding naar meerdere steden elk jaar weer een bonte stoet bands van eigen bodem door het land en maakt hier een avond lang zo ongeveer elk beschikbaar podium onveilig. Het seizoen 2008 begint morgen, in Nijmegen, en eindigt, twintig steden en 450 optredens van 100 bands op 350 podia later, in Eindhoven op 21 november. Het is dé kans om een avond gratis te zappen langs bandjes die je anders niet zo snel ziet in je stad, maar die vaak absoluut wel de moeite waard zijn. Noviteit dit jaar is dat de Popronde ook ondersteuning krijgt van Muziek Centrum Nederland. Dat is een mooie opsteker na veertien jaar buffelen. Zoals elk jaar verschijnt er ook dit jaar weer een verzamelaar met daarop een verrassende dwarsdoorsnede van de bands die optreden. Helaas is die al sinds een paar jaar niet meer gratis te krijgen, maar voor vijf euro krijg je drieëntwintig liedjes van optredende bands voorgeschoteld. Niet alles wat er opstaat vind ik even goed, maar het in korte tijd achter elkaar terughoren van bandjes die we hier op File Under bespraken zoals I Kissed Charles, Blaudzun, John Dear Mowing Club, Clemm, The Cuties, Stairs To Nowhere, Okieson en Appie Kim is toch wel heel leuk en absoluut de moeite waard. Ik heb zelf 10 oktober al vast rood omcirkeld in mijn agenda om vrij te houden, zodat ik dan in Utrecht een avond lang bandjes kan checken. Eigenlijk zou jij hetzelfde moeten doen als het hele circus een stad in jouw omgeving aandoet.

File: VA - Popronde 2008
File Under: Gaat dat zien!

Stereolab - Chemical Chords

(4AD / V2)

Stereolab - Chemical ChordsDe muziek van Stereolab heeft iets onmetelijk vrolijks. Ook bij de eerste tonen van Chemical Chords kreeg ik meteen de neiging het veld in te huppelen, bloemetjes te plukken en een boom te knuffelen. Het is onmogelijk om bij de muziek van Stereolab stil te blijven zitten. In ieder geval zal er altijd wel een voet of een duim meetappen op de deuntjes van deze unieke band. Eigenlijk biedt Chemical Chords niets nieuws onder de zon maar dit zal de liefhebbers van Stereolab worst wezen. Meer van hetzelfde is in het geval van Stereolab gewoon prima. Lætitia Sadier zingt weer als vanouds haar Franse rijmpjes, de orgels, strijkers en blazers rammelen weer keihard uit de speakers en de band klinkt eigenlijk nog net zo fris en enthousiast als op hun debuut uit 1992. Opvallend is wel dat alle nummers vrij kort zijn, gemiddeld zo'n drie minuten. Dat was op hun meer experimentele werk in de jaren negentig hele andere koek. Dit is dan ook wel het meest avontuurlijk aan de plaat, want verder verloopt alles gewoon volgens het beproefde Stereolab-concept. Ook zijn alle songtitels weer ouderwets mysterieus, zoals "Self Portrait with Electric Brain" en "Fractal Dream of a Thing". Na dertien uptempo, poppy nummers eindigt met afsluiter "Vortical Phonique" de plaat nogal in mineurstemming. Het lijkt wel of ze zelf een beetje moe zijn geworden van alle vrolijke noten die voorafgingen. Chemical Chords is een sterke plaat van een band die vooral heel erg zichzelf is gebleven.

File: Stereolab - Chemical Chords
File Under: Onmetelijk vrolijk
File Audio: [ MySpace]
File Video: [YouTube]

V.O. - Obstacles

(Matamore)

V.O. - ObstaclesV.O. betekent 'version originale' lees ik ergens. Ik heb geen bio, kreeg het album van iemand die vroeger werk van Boris Gronemberger heeft uitgebracht. Nu zitten Boris en bandleden met V.O. op indielabel Matamore. Boris zelf drumt ook nog bij Raymondo en Soy Un Caballo. Hij doet best veel, al zou je dat niet zeggen als je de muziek van V.O. hoort. Obstacles staat vol met heel rustige, sferische, soms haast ambient, muziek die telkens opnieuw prachtig is opgebouwd. Gronembergers stem doet je denken dat hij elk liedje voor jou persoonlijk zingt, bij je thuis op de bank. Of bij hem op de bank. Niet alledaagse blazers (want bijvoorbeeld klarinet en fluit in "Constant Changes"), elektronica en strijkers passen telkens erg goed in de melodielijnen en toch zijn de arrangementen nergens voorspelbaar of cliché. Bijna elk liedjes heeft, net als met die klarinet en fluit in het begin, verrassende elementen. Zo is "The Date" een aardig samenspel tussen synthesizer en zang en laat het meest singer-songwriterachtige liedje "Green Snow" meteen een bijzonder verstild achtergrondkoor (of is het toch een instrument?) horen terwijl ijzige claps (net als eerder op misschien handgeklap?) als een metronoom een weinig gevoelig ritme laten horen, dat mooi vult en niets afdoet aan het zeer gevoelige en warme lied. Ik ben erg verrast door dit album en ik ben al helemaal verrast dat ik het zo mooi vind. Dat komt omdat er veel gebeurt. En dat wordt alleen maar meer naarmate ik het album meer luister. Mooi is het. Erg mooi.

File: V.O. - Obstacles
File Under: Mooi en warm en verstild en bijzonder en origineel. En ik wil het wel met iets vergelijken, maar ik weet echt niet waarmee.
File Audio: [ MySpace]

White Circle Crime Club - Pictures Of Stares

(Conspiracy / Konkurrent)

White Circle Crime Club - Pictures Of Stares Af en toe is het recenseren van plaatjes een zeer vermoeiende aangelegenheid. Bij sommige platen is er werkelijk geen doorkomen aan en zou ik ze het liefst na drie nummers weer uit de spelert willen gooien. Maar toch moet ik ze helemaal beluisteren om een eerlijk beeld te krijgen van een cd. It's dirty job but someone's gotta do it, zong Mike Patton al eens. Ook deze cd was weer een behoorlijk lange zit, en halverwege had ik het eigenlijk al helemaal gehad met deze plaat van het Belgische gezelschap White Circle Crime Club. Weinig opvallende indie/noiserock met hier en daar wat saaie effecten en saaie new wave-achtige zang, en met maar zelden een interessante hook of melodie. Het is vooral de enorme futloosheid van de zang die deze plaat voor mij ongenietbaar maakt. Qua timbre doet de zang mij wat denken aan Peter Te Bos van Claw Boys Claw, alleen past deze totaal niet bij de maar matig interessante soundscapes en noiserock-sferen. Ik had bovendien toch best eens een echt uit de bocht vliegend gitaartje willen horen, of wat heftiger drumwerk. Gewoon even losgaan. Niks van dat alles, we moeten het doen met een matig boeiende indie-plaat waarvan de vonk nooit echt overspringt door een band die haar eigen gang gaat. Dat vind ik prima en waardeer ik ook ten zeerste, zolang ik maar niet weer naar deze plaat hoef te luisteren.

File: White Circle Crime Club - Pictures Of Stares
File Under: Matig boeiende indiemeuk
File Audio: [WCCC-Space]

VA - Songs For Tibet (The Art Of Peace)

(Voiceprint / Bertus)

VA - Songs For Tibet (The Art Of Peace)Ik heb weinig meegekregen van de Olympische Spelen in Beijing. Er was weinig overlap tussen de vakanties van Junior en de Jongedame en Mevrouw Storm. Het maakte dat wij rustig, televisieloos in Denemarken uitkeken op zee terwijl het gros van de wereldbevolking naar de buis keek. Wat me vooraf irriteerde aan de Spelen is het gedoe rond de situatie in Tibet. Het had van mij nog veel meer aandacht moeten krijgen en een boycot door een of meerdere aansprekende sporters had ik alleen maar toegejuicht. In Nederland waren er wel een paar die voorzichtig hun nek uitstaken, maar daar bleef het ook bij. Hoe gevoelig de hele kwestie ligt, blijkt wel uit de ophef die er was rond de digitale release van Songs For Tibet, een verzamelaar die uitgebracht werd om aandacht te vragen voor deze zaak. Het leidde zelfs tot officiële statements op een door de Chinese regering geautoriseerde portal waarin opgeroepen werd tot een boycot van de cd. En de Chinese iTunes-store was een tijd lang geblokkeerd, (waarschijnlijk) vanwege deze cd. Ik vind dat vrij bizar. Het doet me deugd dat er wel grote artiesten geweest zijn die hun medewerking verleend hebben aan deze verzamelaar. Onder andere Damien Rice, Rush, Garbage, Sting, John Mayer, Moby, Alanis Morrissette, Dave Matthews en Underworld komen langs. Het zijn niet hun grote hits die ze ter beschikking stelden, maar liedjes die qua inhoud aansluiten op de boodschap van de Art Of Peace Foundation. Het maakt de verzamelaar nog waardevoller. Het mooie vind ik dan, dat ik óók nog eens een artiest ontdek die tot nu toe nog aan mijn aandacht ontsnapt was. Imogen Heap opent de verzamelaar met het bloedmooie "Hide & Seek 2". Haar nieuwe album verschijnt binnenkort en wordt er een waar ik naar uit kijk.

File: VA - Songs For Tibet
File Under: Voor de goede zaak.
File Video: [YouTube]

Joan Baez - Day After Tomorrow

(Proper / Rough Trade)

joan_baez-day_after_tomorrow.jpgIn de zomer van 2004 liep ik over de campus van Berkeley University naar Sproul Plaza. Een historische plek, want hier was het dat veertig jaar daarvoor Joan Baez "We Shall Overcome" zong en een studentendemonstratie aanvoerde. In de jaren erna zou dit plein en de aangrenzende Telegraph Street met zeer grote regelmaat demonstranten zien die een andere, betere wereld wilden. Is dat gelukt? Geen idee, want we kunnen niet voorspellen wat er gebeurd zou zijn zonder die demonstraties. In elk geval was er in 2004 niets dat herinnerde aan die roemruchte jaren zestig. Hetzelfde gold voor Joan Baez. Ooit was ze het boegbeeld van de geëngageerde folkies, de dame die een jochie dat zich Bob Dylan noemde het podium op kreeg. Waar is ze in 2008? Ze maakt nog wel platen, maar de aandacht die ze ooit had, is verdwenen. En dat dat onterecht is, blijkt uit Day After Tomorrow. Samen met Steve Earle nam ze tien tracks op (tezamen ongeveer vijfendertig minuten: LP-lengte) en de 'hardcore troubadour' zorgde voor een typisch Earle-geluid: warm, stoer en toch akoestisch. Alle tien tracks zijn covers, drie ervan geschreven door Steve Earle. De andere liedjes komen van onder meer Tom Waits (de titeltrack), Patty Griffin ("Before Mary") en Elvis Costello ("Scarlet Tide"). Ze heeft nog steeds die mooie vibrato in haar stem en hoewel er nauwelijks sprake is van politiek, klinkt in Day After Tomorrow wel degelijk noodzaak door.

File: Joan Baez - Day After Tomorrow
File Under: Overtuigend als veertig jaar geleden
File Video: [Making of]

Junior Eats Alone - Junior Eats Alone

(De Matenplaatschappij)

junior_eats_alone-junior_eats_alone.jpgEten is in. Als je tenminste het aantal televisieprogramma's met dit onderwerp als centrale thema beziet. Eerder bleef het soort programma nog beperkt tot puur het koken zelf, maar tegenwoordig gaat het veel verder. Het maakt niet uit of je naar de publieke of de commerciële omroep kijkt. Al probeert de publieke omroep er wel een wat intelligentere draai aan te geven. In de muziekwereld is de thematiek ook opgevallen. Zo zag ik de bandnaam Chef's Special al ergens voorbij komen en nu heb ik de eer om iets te zeggen over het debuutalbum Junior Eats Alone van Junior Eats Alone. Alsof ik de Herman den Blijker van File Under ben. De naam van de band klinkt lekker eigenwijs, alsof de jongste
spruitjes moet eten van zijn ouders, maar die echt niet door de keel krijgt. Hoe het financieel zit kan ik niet bezien, maar ze hebben wel de eer om hun debuut als eerste release uit te mogen brengen bij De Matenplaatschappij. Goed dat mensen in deze downloadtijd dit soort initiatieven durven te nemen. De Leidse band trekt de menukaart door naar het cd-boekje waar veertien nummers op het menu staan. De lengte van al die gangen is totaal meer dan een uur. Hetgeen ik wel een wat lange zit vind voor een cd, maar er wordt geprobeerd mij bij de les te houden. Dit gebeurt door de muziek waar van heel veel walletjes gegeten wordt. Ik hoor gelijken in o.a. Coparck, The Prayer Boat, Racoon, Wouter van Hamel, Face Tomorrow en The Tellers. En dan wordt het e.e.a. nog opgeleukt met percussie en toeters. Er is wat dat betreft veel variatie op dit Tapas-menu. Misschien wel wat teveel om er wat hap-klare publieksbrokken van te maken. Wat mij echter het meest stoort is dat er een productionele saus toegevoegd is die de scherpe kanten van de smaak afhaalt. Jammer. Als je echter aandacht besteedt aan dit album, eventueel in gedeelten, door het vaker te draaien dan geeft het langzaam zijn keukengeheimen prijs.

File: Junior Eats Alone - Junior Eats Alone
File Under: Smakelijk eten, maar neem er de tijd voor en oordeel niet te snel
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Love Will Slow Me Down][Living Below]

Metallica - Death Magnetic

(Mercury / Universal)

Metallica - Death MagneticVoorop gesteld: slechter dan St. Anger kon het natuurlijk niet worden. Hoopvol werd er dan ook door velen uitgekeken naar opvolger Death Magnetic. Het album waarop weer gesoleerd zou worden. Het album waarmee men terug zou gaan naar de roots van de eerste drie albums. Dat laatste feit is maar deels waar. In veel nummers zit de trash-snelheid van het album Kill 'em all, maar meestal wordt dat niet het hele nummer volgehouden. De nummers zijn daarmee nog te fragmentarisch opgebouwd met niet al te subtiele tempowisselingen. Single "The day that never comes", "Cyanide" en "All nightmare long" zijn daar goede voorbeelden van. Daarnaast heeft de productie van Rick Rubin de drums teveel op de voorgrond geplaatst. Okay, Lars heeft de potten en pannen weer ingeruild voor echte drums, maar het klinkt toch nog net iets te vlak. Ander minpunt blijft voor mij de stem van James Hetfield. Ik weet niet wat er mis is gegaan in de ontwenningskliniek maar met het verdwijnen van de alcohol is het rauwe randje er ook af. Even lijk ik de juiste stem weer te horen in "Broken beat and scared" en "The Judas Kiss", wat dan ook meteen de sterkste nummers op de plaat zijn geworden, samen met het instrumentale "Suicide and redemption". Wat toch wel het grote verschil maakt met de voorganger is de aanwezigheid van de vele gitaarsolo's. Hammett mag zich weer volledig uitleven en doet dat na al die jaren nog steeds uitstekend. Zijn snelheid is zelfs verbazingwekkend te noemen in de wetenschap dat op het podium alles tegenwoordig twee keer zo langzaam gespeeld wordt. Afgezien van alle kritiek hierboven is dit misschien wel het beste werk van Metallica sinds hun Black Album, maar haalt het er nog lang niet bij. Death Magnetic werd de afgelopen dagen gepresenteerd als de comebackplaat van het oude Metallica. Nou, terug zijn ze nog niet, maar ze zijn in ieder geval een stukje op weg. Nog even één dingetje: een piano-intro ("The Unforgiven III") op een Metallica-plaat? Misschien was James toch weer even aan de drank.

File: Metallica - Death Magnetic
File Under: Gedeeltelijk geslaagde comeback
File Audio:[MetallicaSpace]
File Video: [MetallicaTube]

Funeral - The Light Does The Shadow

(Indie / Bertus)

Funeral - The Light Does The ShadowIk heb het idee dat mijn jaarlijkse najaarsdip vroeger dan ooit tevoren aan de deur klopt. Het zal wel te maken hebben met het allerbelabberdste weer van de afgelopen weken en de waanzinnige waan van de dag. Maar het veelvuldig draaien van de nieuwste cd van het Noorse Funeral zal me ook niet bepaald goed gedaan hebben. Hun cd As The Light Does The Shadow stuurt me keer op keer terug in de tijd, naar de eerste helft van de jaren negentig. Toen luisterde ik een tijd lang weinig anders dan de magistrale eerste cd's van My Dying Bride en dompelde ik me gewillig in de weemoedige klanken van Aaron Stainthorpe. Echt verder gezocht naar andere bandjes in de doommetal heb ik toentertijd niet echt. Ik had My Dying Bride en dat was genoeg. Anders was ik vast wel op het spoor gekomen van dit Funeral, want zij lopen (met tussentijds flink wat line-up-veranderingen) ook al sinds 1991 mee. Het enige originele lid is nog drummer Anders Eek. Al die bezettingswisselingen (inclusief twee overleden bandleden) maken dat As The Light Does The Shadow pas de vierde echte cd is van de band. In zeventig minuten trekt in tien nummers een grote stoet van wanhoop en weemoed van de bovenste plank voorbij, precies zoals ik het me van vijftien jaar terug herinner. Enige minpuntje vind ik de zang van Frode Forsmo, die toch echt niet aan die van Aaron Stainthorpe kan tippen. Maar goed, die zit al jaren onbedreigd op zijn troon. In "In The Fathoms Of Wit And Reason" komt overigens een opmerkelijke gastmuzikant voorbij in de persoon van Solitude Aeturnus en tegenwoordig ook Candlemass-zanger Rob Lowe (niet te verwarren met de acteur vanzelfsprekend) in een poging de boel op te fleuren. Dat lukt 'em vanzelfsprekend niet. Gelukkig maar, want het was ook allesbehalve de bedoeling de grafstemming om te laten slaan.

File: Funeral - As The Light Does The Shadow
File Under: Towards The End.
File Audio: [ MySpace]

Serenity - Fallen Sanctuary

(Napalm / Hardlife / Rough Trade)

Serenity - Fallen SanctuaryDe Oostenrijkse band Serenity heeft met Fallen Sanctuary een prima tweede album afgeleverd. Sterke melodieën, loepzuivere meerstemmige zang, superstrakke ritme-sectie, het zit allemaal snor. Vooropgesteld dat je van heroïsche melodieuze metal houdt tenminste, en je oren een werkelijk propvolle gecomprimeerde productie kunnen verdragen. Daar moet wel bij opgemerkt worden dat Serenity vaak klinkt als zoveel andere bands binnen dit genre. Op veel momenten dacht ik "hé, is dat nou de nieuwe cd van Rhapsody?" Maar gelukkig, elke keer als ik de draad kwijt raakte herinnerde de platenmaatschappij me er middels een voice-over aan waar ik wél naar luisterde: "You're listening to the new Serenity album Fallen Sanctuary". Ah, da's waar ook. En dat dan in zes van de tien nummers, dwars door de muziek heen, zo ongeveer om de twee minuten. Beste platenmaatschappij: sites als File Under zorgen ervoor dat onze bezoekers met muziek in aanraking komen die ze mogelijk nog niet eerder kenden. Om deze kennismaking om te zetten in een legale aanschaf (wat u net als wij toch het liefste ziet) is mede een goed afgewogen recensie nodig. En dat kan alleen als de recensent de muziek ook écht mag beluisteren. Promo-cd's brandmerken met voice-overs draagt daar niet echt aan bij. Wat u daarmee echter wel bereikt kunt u hier lezen. Gefeliciteerd, ook namens de hierdoor benadeelde artiesten die u hoort te representeren!

File: Serenity - Fallen Sanctuary
File Under: Gecompri*You're reading the review of the new Serenity album Fallen Sanctuary*manschap.
File Video: ["Velatum" (zonder voice-over!)]

A Wilhelm Scream

(A Wilhelm Scream, 7 september, Melkweg, Amsterdam. Foto: Tim Leguijt)

A Wilhelm Scream


Appelpop 2008 - Voorpret

(Door Danny)

En zo zit je alweer aan het einde van het outdoor festivalseizoen. Traditiegetrouw sluiten we dat af met Appelpop, het festival in Tiel wat over twee dagen verspreid is. Appelpop heeft voor dit jaar losgelaten van een aantal specifieke punten wat Appelpop eigen maakte. Er staat voor het eerst een echte buitenlandse act (jaja uit Duitsland) op het programma (want de Vlamingen rekenen we weer even tot Nederland) en het regiopodium is opgeheven. Er zijn nog wel drie podia, maar het derde podium is nu gereserveerd voor opkomend talent vanuit het hele land.

Agua de Annique

Lees verder..


Pennywise

(Pennywise, 7 september, Melkweg, Amsterdam. Foto: Tim Leguijt)

Pennywise


Ian Gillan - Live In Anaheim (2cd)

(Edel / V2)

Ian Gillan - Live In Anaheim (2cd)Het viel nog niet mee om Ian Gillan's Live In Anaheim te pakken te krijgen. Cd-winkels in Utrecht hadden 'm niet, een online bestelling kwam alsmaar niet binnen. Tot ik een aantal trainingen in Rotterdam moest geven, met uitzicht op een van de betere cd-ketens. Ik wandelde binnen en zag de cd van afstand al staan. De cd ging direct de mp3-speler op en is daar niet meer vanaf gekomen. Dit dubbelalbum bevat songs van Deep Purple (inclusief zelden live gespeelde tracks als "Into The Fire" en "Not Responsible"), Gillan ("Unchain Your Brain", "No Laughing In Heaven"), solo-werk ("No Worries"), classics ("Have Love Will Travel", Leiber en Stoller's "Trouble") en zelfs twee tracks van Ian Gillan's gitarist/producer/manager Michael Lee Jackson, waarvan met name het instrumentale "Rivers Of Chocolate" heerlijk is. Kortom, Gillan gebruikte dit als een uitstapje van Deep Purple en dat is te horen. De songs zijn over het algemeen zeer ontspannen uitgevoerd - als het dat niet sowieso al is, zoals de rockreggae "No Worries" - en met gezellig gebabbel van Gillan over zijn brother Michael Lee Jackson en hun father, Purple-producer Michael Bradford. De band is geen Deep Purple, maar dat was duidelijk ook niet de opzet. Wel is het een clubje kundige mannen-op-leeftijd die muziek zo leuk vinden dat ze een rijtje concerten geven. Gewoon omdat het kan. Deze cd laat horen dat dat ruim voldoende is.

File: Ian Gillan - Live In Anaheim (2cd)
File Under: Schoolreisje zonder kinderen
File Audio: Gillan Space JacksonSpace]

Woven Hand - Ten Stones

(Sounds Familyre / Konkurrent)

Woven Hand - Ten StonesIk vind het altijd super irritant als ik niet precies weet hoe je een bandnaam moet schrijven. Neem bijvoorbeeld Dave Eugene Edwards bandje: is het nu Woven Hand of Wovenhand? Op de site van zijn label (dat is in Europa tegenwoordig ook Sounds Familyre) en Dave's MySpace-site staat overal Wovenhand, maar op de bandsite staat het als twee woorden. Zeg jij het dan maar wat het is... Google op in tweeën gehakte variant komt dan logischerwijs heel veel voor. Dat ik het irritant vind, komt overigens omdat ik graag zie dat bij de recensies hier op File Under de juiste concerten komen te staan en dat gebeurt op basis van de bandnaam. En laat Dave Eugene's band nu net als Woven Hand in onze databases staan én komen spelen aan het eind van dit jaar. Dat wij het dus ander schrijven heeft dus een goede reden, want een optreden van Woven Hand daar attenderen we je graag op. Helemaal nu er met Ten Stones een nieuwe plaat is. Een plaat die me weer ouderwets naar mijn strot grijpt. Een die van tijd tot tijd ook flink rockt, maar dan wel op zijn Dave Eugene's. "Not One Stone", het furieuze, bijna Caviaanse "Kicking Bird" en "White Knuckle Grip" zijn hier beklemmende voorbeelden van. Het op dat laatste nummer volgende "Quiet Nights Of Quiet Stars" mag dan niet zo hard rocken, deze cover van wat ooit een bossanovanummer van Antonio Carlos Jobim was geeft me wel rillingen all-over. Terwijl bossanova normaal erg warm en sensueel, altijd rustig en nooit agressief zou moeten zijn hoor je hier bijna het tegenovergestelde. Maar in de wereld van Dave Eugene is alles anders.

File: Woven Hand - Ten Stones
File Under: Beklemmend en bezwerend
File Audio: [Kicking Birds][Horse Tail][ MySpace]

The Gutter Twins - Adorata

(Rough Trade / Konkurrent)

The Gutter Twins - AdorataProductief stelletje die Gutter Twins. Na de release van debuut Saturnalia eerder dit jaar zijn ze eigenlijk non-stop aan het toeren geweest en nu is er ook nog exclusief via iTunes een nieuwe EP uitgebracht met zes covers en twee nieuwe nummers. Mark Lanegan en vooral Greg Dulli coveren al jaren nummers van artiesten die ze bewonderen. Zo bracht Dulli in 2004 met zijn Twilight Singers nog She Loves You uit, een plaat met uitsluitend covers van artiesten als Fleetwood Mac, Mary J. Blige en Björk. Op Adorata staan behoorlijk vrije interpretaties van nummers van Vetiver, José Gonzales, Primal Scream, Eleven en Scott Walker. Het opvallende is dat het spelplezier duidelijk van de nummers spat waardoor het geheel wat minder zwaar, somber en onheilspellend klinkt als Saturnalia. Mark Lanegan klinkt op "Duchess" van Scott Walker zelfs bijna vrolijk en laat horen dat hij behalve heel laag kan brommen ook gewoon heel erg goed kan zingen. Ook Dulli gaat weer lekker ouderwets Afghan Whigsiaans tekeer, zoals op Primal Scream's "Deep Hit of Morning Sun" en José Gonzales' "Down the Line". Een deel van de opbrengst van Adorata is bestemd is voor het Natasha Shneider Memorial Fund. Shneider, zangeres van Eleven en voormalig toetseniste bij Queens of the Stone Age, overleed deze zomer aan kanker. Voor nog geen euro per nummer is dit bijzondere eerbetoon aan haar te downloaden in een iTunes Store bij jou in de buurt.

File: The Gutter Twins - Adorata
File Under: De Saturnalia-sessies
File Audio: [Duchess][Belles][ MySpace]
File Video: [YouTube]

Avishai Cohen Trio - Gently Disturbed

(Razdaz / Rough Trade)

Ik moet maar direct bekennen: ik ga het Avishai Cohen Trio onrecht aandoen. Mijn excuses daarvoor; maar ik schuif de schuld helemaal op John Coltrane. Ik heb namelijk net het boek 'Ascension' uit, over de zoektocht van Coltrane naar God, over hoe hij dat probeerde te vinden via redelijk traditionele hardbop tot de meest intense freejazz. Natuurlijk ga je tijdens zo'n leestocht ook op zoek naar de bijbehorende soundtrack, dus afgelopen weekend heeft in huize Bas vrijwel alleen maar Coltrane geregend: Impressions, Crescent, Live at Birdland, My Favourite Things, Coltrane, Sun Ship, Interstellar Space. Nou, leuk voor je, zult u zeggen, en dat was het ook. Mooi ook, maar vooral intens en indrukwekkend. Kijk, het punt met Coltrane is dat je met hem de top hebt bereikt; het kan niet beter, het kan niet intenser, het kan niet gevoeliger, het kan niet confronterender. Er kan niets meer bij, zowel lichaam als geest hebben tijd en energie nodig om het te verwerken.

Heeft dit allemaal iets te maken met Avishai Cohen en zijn trio? Muzikaal weinig, hoewel het ook jazz is. Cohen is een Israëlische bassist en componist, en maakt met drummer Mark Guillana en de geweldige pianist Shai Maestro (die pas 21 blijkt te zijn) een prettige, lekker luisterbare en melodieuze vorm van jazz met een voorname rol voor compositie, vreemde maatsoorten en de piano van Shai Maestro. Dat laatste is terecht, echt een superieure pianist met een geweldig melodiegevoel. Alleen, het luistert allemaal wel erg makkelijk weg. Te makkelijk. Een trio met bas, drums en piano heeft over het algemeen ook een erg eenzijdig geluid, en dat is hier niet anders, hoezeer de bandleden hun best ook doen. Daarbij mis ik een blazer, en wil het nergens echt vlammen. Is het dan slecht? Of saai? Helemaal niet; Gently Disturbed is een heel fijn plaatje. Maar het is geen Coltrane, en het bevindt zich qua niveau ook niet in de buurt van Coltrane. Een verloren wedstrijd dus. Ik zei toch al dat ik Avishai en consorten onrecht zou aandoen.

File: Avishai Cohen Trio - Gently Disturbed
File Under: Jazz vol onrecht

The Futureheads

(Interview: Stonehead)

Deze week toeren de Futureheads door Nederland. Dat is bijzonder, want de band deed tot nu toe Nederland nauwelijks nog aan. Ik belde afgelopen vrijdag met (co)zanger Ross Millard, die toen nog in Ierland zat. De groep is dit jaar namelijk aan een grote tournee bezig. (Prachtig half-Schots accent heeft Ross trouwens, het was bijna jammer om het onderstaande interview uit te schrijven en te vertalen.)

futureheads-uitsnede.jpg

Lees verder..


Oneida - Preteen Weaponry

(Jagjaguwar / Konkurrent)

oneida-preteen_weaponry.jpgDe weg van A naar B is een rechte lange weg. Deze kan met een beetje automobiel in twaalf tot vijftien minuten afgelegd worden. Er zijn mensen die niets van de weg moeten hebben. Een gevaarlijk onding noemen ze de rechte lange scheurijzerweg. Ze nemen wegen waarmee ze in twintig tot vijfentwintig minuten met zo'n tachtig kilometer per uur op de teller de bestemming halen. Er zijn echter mensen ook die ook daar niets van moeten hebben. Ze pakken dan bijvoorbeeld hun Kever, NSU of DAF, gaan zo snel mogelijk van de hoofdwegen af en kiezen hun eigen weg. Nemen eventueel onlogische routes, zoeken interessant lijkende plekken op waar ze nog nooit zijn geweest, herhalen eventueel stukken en gaan langzaam op hun doel af. Als ze dit al halen. Het is eigenlijk niet belangrijk. Waarom zou je naar B gaan als je ook naar C kunt. Het is daar niet minder plezierig. Het trekt hoogstens wat minder publiek. De NSU in deze is het Amerikaanse Oneida die met Preteen Weaponry een wat ongewone weg bewandelt in de muziekwereld met hun psychedelica, krautrock en onderhuidse ritmes. In drie tracks met een totale lengte van bijna veertig minuten laten ze zien hoe hun wereld erbij ligt en waar zij zich willen begeven. Geen voer voor de massa, maar ik kan me niet voorstellen dat ze hiermee zitten. Dit blijkt wel uit het feit dat ze aangekondigd hebben dat dit het eerste album uit een serie van drie is. Benieuwd waar de weg van C naartoe leidt. Of zijn we eigenlijk nog in A?

File: Oneida - Preteen Weaponry
File Under: Hoofdwegen zijn er om vanaf te wijken
File Audio: [ MySpace]

Week 36, 2008

Storm
Gary Louris & Mark Olson - Ready For The Flood

Ewie
Jay Reatard - Singles 06-07

Ludo
Randy Newman - Harps and Angels

Prikkie
Birds Of Avalon - Outer Upper Inner EP

Sikkema
The Walkmen - You & Me

DubbelMono
Juliana Hatfield - How To Walk Away

Stonehead
Polarex - Métro Linea 3


3rd Machine - Urban Madness

(Eigen Beheer)

3rd Machine - Urban MadnessDat kom je toch niet vaak meer tegen. Niet doorgebroken metalbands die al een jaar of vijftien bestaan. Sowieso is een band als de pubertijd afgelopen is of de bandleden uitwaaien om te gaan werken of studeren al ten dode op geschreven, je hele leven loodzware metal blijven, dat zie ik helemaal zelden. 3rd Machine is dan ook geen uitzondering op deze regel, maar de bandleden spelen al wel sinds een jaar of vijftien samen in bandjes. Steeds onder andere namen, maar sinds 2006 onder de naam 3rd Machine. Wat gelijk opvalt aan Urban Madness, een ep met drie echte nummers en twee intermezzo's, is het lekker vette metalgeluid. Hiervoor heeft de band Arno Krabman ingehuurd. Hij deed eerder productiewerk voor Autumn en runt nu Nienke de Jong uit die band gestapt is samen met haar de Graveland Studios. Keuze van Krabman is dus een goede zet geweest. Qua geluid is de band een lompere en loggere versie van Pain of Salvation gekruist met wat oudere Paradise Lost en het machinale van Rammstein. Een zwaar, donker stemgeluid en dikke lagen synthesizers dus. Ik vind niet alle klankkleuren van zanger John Ruiter even sterk, maar zijn normale zang en grunt zijn uitstekend. Gevoegd bij het prima songmateriaal van deze EP levert dit een verrassend sterke mix van progressieve rock, industrial en metal op.

File: 3rd Machine - Urban Madness
File Under: Geoliede machine
File Audio: [ MySpace]

Zebrahead - Phoenix

(Steamhammer / SPV / CNR)

Zebrahead - Phoenix2001. Het was mijn tweede Lowlands en volgens mij de eerste met een openluchtpodium. De eerste band van de vrijdag op dat podium was Zebrahead. Nog helemaal fris stond ik vooraan de longen uit mijn lijf te brullen. "Playmate of the Year" was net een hit. Geweldig vond ik. We zijn zeven jaar verder en Zebrahead brengt met Phoenix album nummer vier uit. Originele zanger Justin Mauriello is er sinds 2004 niet meer bij, zijn honneurs worden waargenomen door Matty Lewis. Het is dat het in de biografie staat, ik had het verschil eerlijk waar niet gehoord. De rappert is nog wel altijd dezelfde. Ook muzikaal is er werkelijk niets veranderd bij deze Californische rapcore-punkers. Radiovriendelijke poppunk, verouderde raps, voorzichtige ska-invloeden en vooral veel zoete koortjes. De band snakt naar een hit. En die staat niet op deze plaat. Helaas, missie gefaald. Nummers als "The Junkie And The Halo" en "Too Wrongs Don't Make A Right" zullen het best goed doen tijdens liveshows, maar als ze op 5 november in Tilburg spelen - als voorprogramma van die andere hoogvliegers Simple Plan - zal het gros van het publiek bidden en smeken om dat ene nummer. Wedden dat het drie minuten feest wordt?

File: Zebrahead - Phoenix
File Under: There's this girl I don't know, comes by every year or so. And if I get the mail before my mom does then I'll stay out of trouble! Oh, ze hebben een nieuwe plaat?
File Audio: [Luisteren]
File Video: [Kijken]

Birds Of Avalon - Outer Upper Inner EP

(Volcom / import)

Birds Of Avalon - Outer Upper Inner EPZeker, wij krijgen als recensenten veel cd's toegestuurd. Maar voor alles zijn we muziekliefhebbers met duidelijke voorkeuren. Doorgaans bestaat krap de helft van mijn jaarlijstje daarom uit cd's die ik zelf gekocht heb, ofwel omdat we geen promo kregen, ofwel omdat een van de andere schrijvers de promo kreeg. Dat is ook helemaal niet erg. We doen het voor de muziek, niet om gratis een collectie op te bouwen. Deze week van mijn hand een rijtje eigen aankopen van de afgelopen tijd, te beginnen met Birds of Avalon. Eerder dit jaar besprak ik hun debuut Bazaar Bazaar. Toen al constateerde ik dat het album een groeier was: aanvankelijk vond ik het aardig, maar gaandeweg bleek het album onder mijn huid te kruipen. Na mijn recensie bleek dat proces door te gaan, met als resultaat dat het inmiddels mijn favoriete album van 2008 is geworden. Het was ook daarom dat ik besloot niet te wachten op de verschijning in Nederland van de EP Outer Upper Inner en die zelf aan te schaffen. Zes nieuwe songs, in januari van dit jaar opgenomen op een 4-track recorder. Dat is primitief, ja, maar dat maakt voor Birds Of Avalon blijkbaar niet uit. Natuurlijk, hun geluid is stevig verankerd in de seventies, maar deze band gedijt wel degelijk bij een goed geluid. Stiekem spelen ze dan ook heel strak en blijken de songs na een paar draaibeurten weer voorzien te zijn van die psychedelische, hypnotiserende groove met stonertrekken die dit zo'n bijzondere band maakt. Luister maar eens naar "Shakey Tiger". Ook dit wordt weer zo'n cd die bovenop de stapel naast de speler blijft liggen. Tijd voor een doorbraak voor deze buitenbeentjes.

File: Birds Of Avalon - Outer Upper Inner EP
File Under: De overtreffende trap van perfect
File Audio: [BirdsSpace] [Vier songs ter download]

Hayman, Watkins, Trout and Lee - s/t

(Fortuna Pop! / Konkurrent)

Hayman, Watkins, Trout and Lee - s/tGoed gevonden, die afbeeldingen in het cd-hoesje. Het zijn allemaal schilderijen die opgeduikeld zijn in kringloopwinkels. De ene is nog kitscheriger dan de andere. Denk nou niet dat deze plaat rond Darren Hayman (van Hefner-faam) een coveralbum is. Hoewel: slechts de helft van de veertien tracks zijn geschreven door de bandleden Hayman, Watkins, Trout en Lee. Hun muziek heeft wel de sfeer en reuk van thriftshops (zoals in retrospectief Hefner dat ook heeft). Het is rommelig, slordig, stoffig en nooit nieuw. Maar altijd hangt er het idee dat er iets bijzonders gevonden wordt. In dit geval gaat het dan bijvoorbeeld om briljantjes van Townes Van Zandt ("Tecumseh Valley" en "Loretta"), traditionals ("Buckdancer's Choice" en "Napoleon Crossing the Rhine") of één van die prachtige liedjes van The Mountain Goats ("Jam-Eater Blues"). De basis ligt in de traditionele roots en dan mag het gaan om singer/songwriter, bluegrass en de klassieke kant van country. De veertien tracks zijn in twee dagen opgenomen, thuis bij Darren Hayman, onder het genot van een "amazing sausage pasta". Alles om het laconieke lo-fi-karakter te benadrukken, is hier het credo. Werken doet het overigens wel. Dit titelloze album is in zijn nadrukkelijke pretentieloosheid één van de leukste vondsten die je al snuffelend tegen kunt komen.

File: Hayman, Watkins, Trout and Lee - s/t
File Under: Kringloopwinkelmuziek
File Audio: [Jam Eater Blues], [Dirty Tube Train]
File Video: [Beulah Crossing the Marshes]
File Thriftstore: MySpace

The Frowns - Four Times

(Eigen Beheer)

The Frowns - Four TimesSlimme zet van The Frowns. Via hun site kun je gratis, maar in ruil voor je naam, emailadres en postcode hun ep-tje Four Times The Frowns downloaden. En als je dat bevalt en je wilt een fysiek exemplaar in je bezit hebben, dan krijg je na overhandiging van vijf euro het fraaie "The Weatherman" nog als bonustrack. Het akoestische nummer doet niet onder voor de andere vier, dus had ik zelf het fysieke exemplaar Five Times The Frowns genoemd. Volgens mij bekt dat net zo lekker. Dat The Frowns een leuk bandje is blijkt wel uit het feit dat ze het met het lekker rockende "Used To You" geschopt hebben tot de gratis cd die deze maand bij de Up zit. Terecht, blijkt wel uit de rest van de nummers. Met Hannes Hilgenkamp hebben ze een goede zanger in de gelederen. Hij is een beetje een kruising tussen Undertones' Feargal Sharkey en REM's Michael Stipe. Zelf noemt de band graag The Kooks als invloed. Nou is dat best slim, want The Kooks zijn namelijk meer dan een beetje hip, ik vind het geluid van The Frowns veel traditioneler. Dat is in mijn ogen een overigens, want The Kooks waaien ook wel weer voorbij. The Frownes Frowns klinkt ook zwaarder gitaargeoriënteerd, meer Amerikaans ook. Het gitaarwerk van Guido Meulendijks jengelt en wah-waht lekker door alle nummers heen. Het geeft de vijf tracks absoluut meerwaarde. Als ze nog een beetje doorgroeien, dan zou het me verbazen als ze The Frowns niet binnen al te lange tijd gaan tekenen voor een echte cd.

File: The Frowns - Four Times
File Under: Vijf keer een dikke voldoende.
File Audio: [download][ MySpace]

Fuck The Facts - Disgorge Mexico

(Relapse / Rough Trade)

Fuck The Facts - Disgorge MexicoMijn zwager is verloofd met een Mexicaanse. Inderdaad, daarom vertel ik haar liever niet dat ik met plezier naar Disgorge Mexico van Fuck The Facts luister. Of ze moet de schoonheid van zo'n titel kunnen waarderen, maar daar ken ik haar nog niet goed genoeg voor. Na Stigmata High-Five is dit de tweede cd van deze Canadezen die op Relapse verschijnt. Omschreef ik het vorige album toentertijd als de ultieme zappexperience, het nieuwe werk lijkt toch wat meer songgericht te zijn. Het geknip en geplak is beduidend minder geworden. In plaats daarvan wordt in elk nummer nu één of ander subgenre op subtiele dan wel minder subtiele wijze uitgewerkt. Furieuze grind in "Absence And Despite", Groovende sludge in "State Of Panic" en Morbid Angel-waardige deathmetal in "No Place For Failure". Als je alles gehad denkt te hebben is daar plots het ruim negen minuten durende meesterwerk "Apathy Is A Karma Killer", waar al het bovengenoemde nog eens dunnetjes wordt overgedaan in één ultieme ode aan extreme muziek. Ik wil niet beweren dat Fuck The Facts als Cryptopsy of Voivod klinkt, ze hebben wel hetzelfde gevoel voor eigenzinnigheid en originaliteit als hun bekendere landgenoten. Raar volkje toch, die Canadezen. Ik mag ze wel.

File: Fuck The Facts - Disgorge Mexico
File Under: Uitmuntend
File Audio: [Fuck]

James Yorkston - When The Haar Rolls In

(Domino / Munich)

james_yorkston-when_the_haar_rolls_in.jpgGevoelig mooi, dat is ook het recente werk van James Yorkston, When The Haar Rolls In. Zo, dat heb ik meteen weggegeven. Ik was nog aan het denken wat ik er nog meer over zou zeggen of hoe het stukje aan te kleden toen het bericht binnenkwam dat Har (Heet Stof) was overleden. En dan verandert de muziek van gevoelig mooi in vreselijk gevoelig. Ik ben geraakt door dit overlijdensbericht, alhoewel ik hem nooit in levende lijve zag. Het waren slechts mailtjes, maar dat je je druk kunt maken om al die leuke interessante muziek, nog een heel leven voor je lijkt te hebben en je er dan na een korte ziekte niet meer bent. Het is onvoorstelbaar. Yorkston leeft en wel in Schotland aan de Noordzee-kust in Fife om precies te zijn. Haar is de mist die vanuit de zee het land optrekt. En dat past wonderwel bij de muziek. De liedjes zijn kleine schilderijen waar de muziek met herhaalde fijne penseelstreken neergezet is. Hierboven op zoekt de stem van James Yorkston zijn eigen weg. Af en toe zorgt folk-zangeres Nancy Elizabeth Cunliffe voor de finesse. Het resultaat gaat vreemd genoeg van Sufjan Stevens / Bonnie 'Prince' Billy -achtige liedjes naar songs die dichter bij de folk liggen. Een album die mij langzaam in de greep heeft genomen en het ruwe nieuws versterkt het alleen maar. Ik denk dat Har dit zou begrijpen. Ik doop de titel om in When The Har Rolls In. Soms is het leven zo mooi, en soms zo verschrikkelijk gemeen. Verdomme.


File: James Yorkston - When The Haar Rolls In
File Under: i.m.
File Audio: [ MySpace]

Gloria Estefan

(Gloria Estefan, 5 september, Ahoy, Rotterdam. Foto: George.)

Jaja, dat had u niet verwacht he?


The M's - Real Close Ones

(Polyvinyl / Sonic)

The M's - Real Close OnesIk heb 't gevoel dat ik 't hele jaar bij elke Amerikaanse release verzucht dat 't eerder Brits klinkt. En ik hoor toch liever Replacements- in plaats van Kinks-invloeden. The M's komen uit Chicago en Real Close Ones is hun derde album. Voorheen werden ze, zo lees ik ook maar op internet, vaak vergeleken met de glamrock van T.Rex. Hier vind ik ze eerder eclectisch als Nick Lowe op zijn semi-klassieker Jesus of Cool. Een olijk deuntje als "Breakfast Score" had daarop geen slecht figuur geslagen. Een stuk leuker is de Flamings Lips-achtige dreampop in "Pigs Fly". Helemaal geslaagd, sterker nog, een waar 'onder de drie minuten'-poppareltje, is "Papers". Denk aan een lo-fi versie van Midlake, wat (automatisch?) een vleugje Grandaddy bevat. Het begint daarna op een popquiz te lijken: waar heb ik dit eerder gehoord? "Get Your Shit Together" is een Stereophonics-pubrocker: "I wanna know what it feels like to make our own ends.' "Ultraviolent Men" heeft de quasi-desinteresse van The Strokes en "Naked" is er een voor Harry Nilsson. Valt toch wel mee met die Britse invloeden, zegt u misschien. Ik gooi 't dan maar op de overheersende sfeer. En anders kan ik nog wijzen op "Impossible View" dat in de langzame gedeelten lekker psychedelisch op zijn Gomez' tript. Allemaal leuk en aardig en prima meezingbaar als de plaat speelt, maar uiteindelijk ontbreekt (goh, verrassend) een eigen smoel. Een album om je schouders bij op te halen.

File: The M's - Real Close Ones
File Under: Dichtbij is niet raak
File Audio: [M-Space]

De Kift - Hoofdkaas

(V2)

De Kift - HoofdkaasIk zing, ik drink, ik lach, ik dans
terwijl mijn harte weent.
Mijn ogen schitteren in wilde glans
terwijl mijn harte weent.


Het duurt nog even, maar dan heb ik De Kift's Hoofdkaas dubbel. In mijn brievenbus viel de smaakvolle veloursversie. Maar vanzelfsprekend moet ik als notoire verzamelbeest de luxe uitvoering ook hebben, want er is geen band in Nederland die meer werkt van zijn releases maakt dan De Kift. Dat moet aangemoedigd (en gefinancierd) worden, dus ik trek volgaarne de knip. Bovendien: het is nog meer feest dan anders in de Zaanstreek! De Kift bestaat namelijk twintig jaar. En dat moet gevierd worden. Ik vind het wonderbaarlijk hoe zanger Ferry Heyne elke keer weer de mooiste teksten weet op te lepelen. Goed, hij heeft voor deze gelegenheid zelf maar ��n tekst vertaald ("Zilverstuk", oorspronkelijk van Louis Lantz), maar alleen al voor het verzamelen van al deze mooie teksten en door ze op muziek zetten zou ik 'em op mijn blote knieën willen danken. Dan vraag ik me weer af waarom ik zelf nooit dit soort literatuur lees, want ik vind het prachtig. Neem alleen al de bewerking van "De Eeuwige Bewonderaar" van Samuel Beckett dat als ingrediënten basgitaar, 3 gitaren, 2 trombones, autocircuit, zang, trompet heeft. Inderdaad een autocircuit, je leest het goed. Het hoe en waarom zal ik niet verklappen verder, maar ik vind het een vrij briljante vondst. Dreigend en indringend is "Rivier", een uit het Engels vertaald door wijlen Willem Wilmink. Verder is er natuurlijk vaak de bekende, sublieme combinatie van warm koperwerk met staccato punky gitaren. Al worden die laatste ook vervangen door akoestische (in de vertelling "Portiek") of guitarr�n ("Zilverstuk"). Ach, eigenlijk zijn het stuk voor stuk weer fraaie kunststukjes van dit onverwoestbare collectief.

File: De Kift - Hoofdkaas
File Under: Op naar de volgende twintig!
File Audio: [ MySpace]

Motörhead - Motörizer

(SPV / Rough Trade)

Motörhead - MotörizerOp het nieuwe album Motörizer slaat Motörhead volstrekt nieuwe wegen in. Lemmy laat een onverwachte gevoelige kant zien en onderstreept dat door op dit album strijkers te introduceren....
U wist hopelijk toch al bij de eerste zin dat het stukje hiervoor onzin was, hè? Motörhead is niet gevoelig maar in your face en daarmee een van de zekerheden in het leven, naast de dood en belastingen. Zo nu en dan is het wat snellere, zo nu en dan wat langzamere bluesgeoriënteerde hardrock ("One Short Life"), maar elk album is volstrekt volgens hetzelfde stramien gemaakt. Dat mag dan zo zijn, ik heb toch een aardig rijtje van hun cd's in de kast staan. Op de een of andere manier weten ze op elk album weer een aantal opvallende songs te produceren. Het aantal echte uitschieters is op dit album echter wat minder dan gebruikelijk. Met opener "Runaround Man" en "Rock Out" houdt het voor mij wel op. Ook productioneel heeft producer Cameron Webb er minder uitgehaald dan er in zit. Het heeft de basic en wat vlakke productie die veel Motörhead-albums in de jaren tachtig hadden. Na het qua songs en productie ijzersterke Kiss Of Death is dit album voor mij dan ook wel een lichte teleurstelling. Een lichte teleurstelling, dat wel. Motörhead heeft nog maar weinig echt teleurstellende albums afgeleverd en deze hoort daar ook zeker niet bij. Wie denkt "Maar ik hèb toch al een Motörhead-album?" kan deze plaat rustig laten liggen, de rest kan 'm net zo gerust aanschaffen. Ik zal 'm zeker periodiek uit de kast trekken, maar toch minder dan pakweg Kiss Of Death of Another Perfect Day.

File: Motörhead - Motörizer
File Under: Vol gas, maar wel op de cruise control
File Audio: MotörSpace]

Rex the Dog - The Rex the Dog Show

(Hundehaus / Cooperative / V2)

Rex the Dog - The Rex the Dog ShowAl in 2007 probeerde iemand tevergeefs op Wikipedia een lemma aan te maken voor het fenomeen "blog house", ofwel housemuziek die specifiek populair zou zijn geworden dankzij aandacht op weblogs. Lees er anders dit hilarische verhaal over, want dat genre gaat helemaal nergens over. Weblogs zijn slechts een manier van muziek leren kennen, er bestaat tenslotte ook geen 'blog rock' ofzo. Over wat nou wél bloghouse is, zijn de meningen trouwens hopeloos verdeeld. Neem nou de electro van Rex the Dog, alias de 31-jarige dj Jake Williams uit Groot-Brittannië, die als jonge hond in 1994 al een eurohousehitje had onder de naam JX met "You Belong To Me". In 2004 bracht-ie de single "Prototype" uit - mag je gerust een rasklassieker noemen - en dat ding spurtte in no time het hele internet over. Nog voordat The Hype Machine bestond! Terwijl-ie niet eens op cd uitkwam! Je hoeft er geen kynoloog voor te zijn: Rex the Dog was bloghouse avant la lettre. "Frequency" onderging niet veel later eenzelfde behondeling, evenals de nummers waar Rex als veelgevraagd remixer met zijn poten aan mocht zitten, waaronder The Knifes "Heartbeats". Vier jaar na dato (!) komt nu pas zijn eerste album The Rex the Dog Show op cd aanhuppelen. Bij voorbaat oud hondenvoer dus? Neenee! Weliswaar staan de bekende eensporige singles er allemaal op (ook "Circulate" uit 2006 en het fantastische "I Look Into Mid Air", waarvan ik al jaren begin te kwispelen van vreugde), maar ook wat nieuw werk, zoals de prettig afgerichte fluistersingle "I can see you, can you see me", waar een aardige animatieclip bijhoort, en het mooie "Italian Skyline". De liedjes met zangeressen vind ik wat minder ("Gecko", die The Sounds-remix), maar instrumentaal blijft Rex the Dog een echt bijtertje.

File: Rex the Dog - The Rex the Dog Show
File Under: Woef.
File Audio: [RexSpace][Album minimix (MP3)]
File Video: [I Can See You, Can You See Me?]

Emiliana Torrini - Me and Armini

(Rough Trade / Konkurrent)

Emilíana Torrini - Me and ArminiKleine meisjes worden groot. Waar op haar vorige plaat Fisherman's Woman uit 2004 een schuchtere Torrini nog breekbare liedjes opnam met voornamelijk begeleiding op akoestische gitaar, is er op Me and Armini een fris soort zelfvertrouwen te horen. Eigenlijk is de nieuwe plaat qua sfeer beter te vergelijken met haar internationale debuut Love in the Time of Science uit 1999, maar dan wel een stuk afwisselender. Opener "Fireheads" begint rustig en meeslepend om vervolgens over te gaan in het titelnummer, dat met het vrolijke skaritme zo door Lily Allen gezongen had kunnen worden. Maar gelukkig zingt Torrini hier. Van fluisterend tot stoer, van uitdagend tot dramatisch, haar stem verveelt geen moment en lijkt in ieder genre dat op Me and Armini passeert goed tot zijn recht te komen. Een van de hoogtepunten van de plaat is "Gun" waar Torrini over een dreigende gitaarriff de dader van een crime passionnel op z'n donder geeft. En wie het bij afsluiter "Bleeder" droog kan houden is een hele, hele harde. Me and Armini is Torrini's meest gewaagde, meest afwisselende, en wat mij betreft meest geslaagde plaat.

File: Emilíana Torrini - Me and Armini
File Under: Elk wat wils
File Audio: [Me And Armini (edit)][Heard It All Before][Hold Heart][Big Jumps][Beggar's Prayer][Today I Sing The Blues][ MySpace]
File Video: [YouTube]

Gunslingers - No More Invention

(World in Sound / Clearspot)

Gunslingers - No More InventionBij mij is het toch wel vaak zo dat ik een concert van een band beter vind dan hun plaat. Het komt denk ik doordat je de muziek meer voelt in een zaal dan clean uit je speakers. Bij No-Man gold raar genoeg het omgekeerde. Hoe goed het zestal ook zijn best deed, het bijna klinische geluid van hun cd vertaalt naar het podium bleek niet het bizar hoge niveau te kunnen halen van de prestaties op plaat. Dat vond ik best jammer, want ik had er veel meer verwacht. Om deze semi-vieze smaak weg te spoelen besloot ik eenmaal thuis gekomen maar om de stortkoker met herrie even flink open te trekken. Daaruit kwam vervolgens No More Invention, het album van de Gunsklingers gerold. Dat zou er wel eens even voor zorgen dat ik weer wat meer positieve energie zou voelen. Gelijk bij het openingsnummer "Into The Garage" wordt het psychedelische gaspedaal flink ingedrukt en de voet die zorgt voor het spacey geluid blijft daar mooi bijna veertig minuten zitten. Alleen als er kramp dreigt mag die voet er even vanaf. Verder jakkeren deze drie Fransen recht zo die gaat door. Bizar is dat het tweede nummer "Lighter Slinger Festival" maar liefst bijna dertien minuten duurt. Da's meer iets voor symfonerds zou je zeggen. Het liedje is een absurde rollercoasterride met een alsmaar repeterende basriff waar overheen de gitaren van Gregory Raimo als een wildeman te keer gaan en hij jengelt, de zeldzame woorden die hij zingt, als een mager speenvarken in nood of als praatzanger die een kruising is van RATM met dubbele dub.

File: Gunslingers - No More Invention
File Under: Zo, da's mooi weer afgestoft.
File Audio: [ MySpace]

Fear Falls Burning

(Fear Falls Burning, 3 september, de Boerderij, Zoetermeer. Foto: Storm)

Fear Falls Burning


Black Stone Cherry - Folklore and Superstition

(Roadrunner / CNR)

black_stone_cherry-folklore_and_superstition.jpg*Poef*. Voor ik het weet, ben ik weer helemaal terug aan het begin van de jaren '90. Het decennium waarin ik voor het eerst echt kennis maakte met "alternatieve" muziek en gitaarmuziek. Het decennium ook dat vooral gemarkeerd wordt door de geboorte (en de neergang?) van de grunge, met bands als natuurlijk Nirvana en Pearl Jam, maar ook met Soundgarden en bijvoorbeeld Silverchair. Wie deze cd van Black Stone Cherry opzet, en begint te luisteren naar single "Blind Man", zal verbijsterd zijn over de overeenkomst in stem met Silverchair-zanger Daniel Johns, hoewel de uithalen hier en daar doen denken aan Eddie Vedder. De vier stoer in de camera kijkende mannen op de coverfoto hebben het dan ook helemaal begrepen: als je in Amerika veel platen wilt verkopen in dit genre, zorg dan vooral dat je een mix creëert van de juiste, bekend klinkende gitaarriffs, de goede vierkwartsmaten die op zijn van-dik-hout-zaagt-men-plankens gedrumd worden, en een rauwe rockstem daar overheen. Afgewisseld met af en toe een lekkere rockballad natuurlijk, in dit geval met de welluidende titel "You". Aldus geschiedde. Klink ik misschien een beetje ironisch? Dat hebt u goed gelezen. Er is weinig mis met de rock op deze plaat, laat ik dat voorop stellen. Maar het is allemaal zo gruwelijk voorspelbaar en Amerikaans, dat het mij allang niet meer kan boeien. Zucht. Ik word echt oud.

File: Black Stone Cherry - Folklore and Superstition
File Under: Niet bijster originele hardrock
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Blind Man]

No-Man

(No-Man, 3 september, de Boerderij, Zoetermeer. Foto: Storm)

No-Man


Volbeat - Guitar Gangsters & Cadillac Blood

(Mascot / PIAS)

Volbeat - Guitar Gangsters & Cadillac BloodWanneer je als bandje je sound naar een wat commerciëler niveau tilt wordt dat je door de fans van het eerste uur niet echt in dank afgenomen. 'Sell out' is de naam die je dan wordt meegegeven. Metallica had het bijvoorbeeld met hun Black Album. En het woord 'sell out' was het eerste wat ik dacht bij de single "Maybelenne I Hofteholder" van Volbeat. En die term vond ik ook al op het internet terug, geuit door de fans. De single deed mij dan ook het ergste vrezen voor hun derde album Guitars, Gangsters & Cadillac Blood. En na een paar luisterbeurten is dit dan ook deels waarheid geworden. Een aantal tracks heeft namelijk wel een heel makkelijk in het gehoor liggende zanglijn meegekregen, waardoor het allemaal wel erg radiovriendelijk klinkt. De huidige single en de titeltrack zijn hier een goed voorbeeld van. Daarnaast moet bassist Anders Kjølholm toch wel erg raar gekeken hebben toen hij het eindresultaat hoorde, want zijn basspel is volledig verzopen in de dikke muur van het gitaargeluid. Toch staan er nog een paar tracks op die de bekende vette gitaarriffs van het debuut bevatten, zoals het aan Metallica refererende "Wild rover of hell". Het al tijdens de laatste tour live uitgevoerde "Still counting" komt zelfs sterker over op plaat dan in de live-uitvoering. En "Find that soul" bewijst dat de combinatie van countrygitaar en metal wel degelijk kan werken. Toch heb ik een dubbel gevoel over dit album. Misschien doordat de laatste track "Making Believe", een Keltisch liedje, al eerder gecoverd is door Social Distortion, maar ook door Emmylou Harris. En het lijkt er soms net een beetje meer op dat liefhebbers van Harris de nieuwe doelgroep moet worden van Volbeat dan die van Social Distortion. Minder metal, meer country. Dus toch een gedeeltelijke 'sell out' dan misschien.

File: Volbeat - Guitar Gangsters & Cadillac Blood
File Under: Definitieve doorbraak of sell out?
File Audio: [ MySpace]

Don Caballero - Punkgasm

(Relapse / Rough Trade)

Don Caballero - PunkgasmHet was niet logisch geweest als het opnieuw leven blazen in Don Caballero beperkt gebleven was tot één cd. Er lijkt nu tenminste écht plek te zijn voor dit soort instrumentale, eigenwijze bands. Dus waarom zou The Don als Godfather van geestverwanten als Battles (waarin ex-bandlid Ian Williams gitaar speelt) en Pivot niet eindelijk eens de waardering krijgen die ze verdient? Het enige argument dat ik hier voor zou kunnen hebben is het feit dat Don Caballero nog wat abstracter is dan hun godenzonen. Minder dansbaar ook zeker. Wat overigens niet wegneemt dat het drumwerk van enig overgebleven oorspronkelijk lid Damon Che wel degelijk uitnodigt om alles behalve stil zitten. Wat een bizar fenomenale potten- en pannenrammelaar blijft die man toch. Op deze nieuwe, zesde cd van de band staan overigens - en dat is volgens mij voor het eerst - ook enkele niet geheel instrumentale nummers. In het zweverige "Why Is The Couch Always Wet" komt iets langs dat zowaar op zingen lijkt. Lijkt, want ik versta er namelijk geen pest van. Sowieso vind ik het een van de minste nummers van de verder natuurlijk weer stond eigenwijze hooks oplepelende band. Toch is Punkgasm net wat gemakkelijker behapbaar dan voorganger World Class Listening Problem. Alsof ze proberen om stiekem wat zieltjes voor zich te willen winnen die Battles en Pivot ook goed vinden. Van mij had dat niet per se gehoeven. Ik vond ze al goed namelijk.

File: Don Caballero - Punkgasm
File Under: Behapbaar met scherpe bochten.
File Audio: [ MySpace]

Iggy & The Stooges

(Iggy & The Stooges, 2 september, WATT, Rotterdam. Foto: Riny)

	Iggy & The Stooges


Brian Henry Hooper - The Thing About Women

(Bang! / Sonic)

brian_henry_hooper-the_thing_about_women.jpgJe bent een mazzelaar als je in augustus of september in Melbourne bent en een stommeling als je niet minimaal zou checken of je een concert van Brian Henry Hooper mee kunt pakken. Het is namelijk maar de vraag of hij ooit (nog) deze kant op komt en zijn meest recente plaat The Thing About Women mag er helemaal zijn. Als je aan alternatieve muziek uit Australië denkt dan kom je volgens mij allereerst uit bij Nick Cave, The Godfather van de Australiana. Hooper deed mee op zijn Murder Ballads, al was zijn bijdrage beperkt. Opvallender is dat Hooper Bad Seed's Mick Harvey heeft gestrikt om mee te spelen. Al draait het hier zeker niet om de basgitaar die Harvey bespeelt. Hooper, bekend van The Surrealists en vooral The Beasts of Bourbon, heeft vooral heel veel aan het pianospel van ene Steve Boyle die een grote stempel op dit album drukt. Bovenal doen zijn oude maatjes van Beasts Of Bourbon en nog enkele muzikanten mee. Hooper zelf bespeelt de akoestische gitaar, zingt vanuit zijn ziel en heeft de liedjes geschreven (hier en daar met wat hulp). Bijzonder aangenaam is ook de productie van Richard 'Skritch' Needham die het geheel sober hield. Om het eindresultaat te omschrijven neem je het beste Nick Cave's "Weeping Song" in gedachten, giet hier een John Lennon "Mother"-saus overheen en voeg je hier wat David Bowie "Is there life on Mars"-kruiden aan toe. Zoiets. Tja: zo zit je wat te mopperen over de kwaliteit van de releases, zo krijg je een fijne digipack van The Thing About Women op je deurmat. Prachtig. Maar kan iemand Hooper even deze kant ophalen? Ik heb namelijk ontzettende behoefte aan een concert van Brian Henry Hooper.

File: Brian Henry Hooper - The Thing About Women
File Under: I want more!
File Audio: [ MySpace]

Conor Oberst

(Conor Oberst, 2 september, Melkweg, Amsterdam. Foto: George)

Conor Oberst


Reverend Beat-Man - Surreal Folk Blues Gospel Trash Vol 3 (DVD)

(Voodoo Rhythm / Clearspot)

Reverend Beat-Man - Surreal Folk Blues Gospel Trash Vol 3 (DVD) De eerste verrassing van deze verzameling videoclips is de beeldkwaliteit: waar de muziek van onze favoriete kanselprediker Reverend Beat-Man rauw, ranzig en op z'n best lo-fi is, zijn de opnames hier van uitmuntende kwaliteit. Ze zouden zo op MTV of TMF kunnen (als die zenders nog videoclips uit zouden zenden), maar wel na middernacht. Uiteraard zou de duivel-, pardon, rock'n' roll-aanbiddende dominee zijn zieltjes toepasselijker kunnen winnen op zondagochtend, bijvoorbeeld geprogrammeerd tegenover één van die enge televisiedominees die de buis dan teisteren. Maar naast het aanbod aan tv-kanalen hebben we gelukkig ook nog zoiets als de DVD-speler. Dus: de zondagochtendwip overslaan, de lege flessen van tafel mieteren en op dat godvergeten tijdstip dat je toch wakker wordt van de kerkklokken deze DVD in je speler. Of, als je van een andere gezindte bent, de kinderen met de mobiele DVD-speler naar hun kamer sturen. Neem een eerste slok alcohol (miswijn?) en laat je meevoeren met Reverend Beat-Man's 'Surreal folk blues gospel trash', eerder verzameld op twee cd's en nu geïllustreerd door negentien verschillende filmers. De beeldkwaliteit is beter dan die van de kerkvieringen van ds. Maaskant, de Reverend draagt geen foute pakken of rare kaftans, en zijn gitaar en primitief drumstel klinken beter dan een kerkorgel. De keuze is aan U, broeder en zuster van de gemeente van de heilige drie-eenheid Rock 'N' Roll,

File: Reverend Beat-Man - Surreal Folk Blues Gospel Trash Vol 3 (DVD)
File Under: PG
File Video: [Don't Stop To Dance][Meine Kleine Russin]

Benji Hughes - A Love Extreme

(New West / Sonic)

Benji Hughes - A Love ExtremeHet New West-label staat toch vooral bekend om zijn dik in roots gedrenkte releases. Aan de hoes van Benji Hughes' debuut-cd valt eigenlijk al wel af te lezen dat je dit van Hughes niet hoeft te verwachten. Bovendien debuteert Hughes gelijk maar met een dubbel-cd en da's ook niet bepaald alledaags. Nu hadden de vijfentwintig nummers best op één cd gepast qua tijd, maar ik vind het wel fijn zo, deze opsplitsing. Ik heb me er wel op betrapt dat ik de afgelopen weken cd één veel vaker gedraaid heb dan cd twee. Dat komt vooral doordat daar de leukste liedjes op staan. Het zwoele, bijna geile "Tight Tee Shirt" en "Neighbor Down The Hall" vind ik echt de toppers. De eerste doet wel een beetje Beck-achtig aan met zijn zwoele synths en basloopjes, maar de stem van Hughes is op een rare manier donkerder, maar toch zachter dan die van Beck. Dat de Flaming Lips-invloeden ook regelmatig om de hoek komen koekeloeren is niet zo raar als je weet dat op tweede cd de zevende track "I Went With Some Friends To See The Flaming Lips" heet. En als Hughes op de melancholische toer gaat dan doet hij bij vlagen zelfs aan Elliott Smith denken. Toch vind ik wel dat Hughes zich her en der een beetje teveel heeft gedompeld in de edelkitsch van samples, synths en uit drumcomputer getoverde ritmes. Alleen met piano of gitaar blijkt Hughes zich namelijk prima te kunnen redden. Pluspunt van al dat gefröbel in de studio is wel weer dat A Love Extreme niet snel verveelt.

File: Benji Hughes - A Love Extreme
File Under: Vreemde harige eend in de New West-bijt.
File Audio: [ MySpace]
File Video: [You Stood Me Up][The Mummy][Vibe So Hot]

Charing Cross - We Are Charing Cross

(Metal Heaven / Rough Trade)

Charing Cross - We Are Charing CrossStomverbaasd was ik toen ik las dat Charing Cross uit Zwitserland komt. Geen moment had ik er aan getwijfeld dat dit een Engels bandje was. Vanwege de lastig te missen overeenkomsten met Iron Maiden (inclusief een soms meesterlijke Bruce Dickinson-sirene door zanger Peter Hochuli) maar vooral vanwege het gevoel. New Wave Of British Heavy Metal in een zo nu en dan modern jasje, namelijk. Zo nu en dan, ja. De productiekwaliteit is wel degelijk van dit millennium, maar muzikaal is het jaren tachtig wat de klok slaat. De riffs, de zang, de solo's, het is één lange trip down memory lane. Maar verdomd als het niet waar is, gaandeweg begon het me steeds meer te bevallen. Het mag dan wel de originaliteit van een hoogblonde voetbalvrouw hebben, het klinkt als een klok. So what dat ze het oude Iron Maiden zo nu en dan beter vertolken dan Iron Maiden zelf ("Kick Ass Rock n' Roll"), het is heerlijke ouderwetse mid- en uptempo hardrock. Als ze met "Can't Have It All" laten horen ook nog eens een fraaie powerballad met AOR-trekjes in huis te hebben is deze plaat helemaal af. Vorig jaar was het album van Faith and Fire zo'n onorigineel maar o zo lekker album dat ik alsmaar bleef draaien, We Are Charing Cross zou wel eens de evenknie van dit jaar kunnen worden.

File: Charing Cross - We Are Charing Cross
File Under: Voer voor nostalgici
File Audio: [CrossSpace]

The Replacements - Answering Machine

(The Replacements - Answering Machine. Tekening: Hazeymaiko)

The Replacements - Answering Machine

How do you say good night to
An answering machine?


The Futureheads - This is not the world

(Nul / PIAS)

the_futureheads-this_is_not_the_world.jpgMijn verhouding met the Futureheads is een beetje raar. Hun debuutalbum uit 2004 was best leuk, maar naar mijn smaak iets té hoekig, het pakte me niet. Het tweede album News and Tributes was in 2006 van hetzelfde laken een pak en ging dus ook grotendeels aan me voorbij, en bij de derde had het niet veel gescheeld of het was me zelfs in zijn volledigheid ontgaan als ik de geweldige poppenclip [update april 2010: nieuwe link] bij de derde single "Walking Backwards" niet toevallig ergens was tegengekomen. De twee dingen die het bijbehorende derde album zo bijzonder maken, hoor je namelijk direct aan dat nummer. Ten eerste de heerlijk smerig gemixte gitaren - wie de Wildhearts nog kent, nu opstaan: je wordt regelrecht teruggevoerd naar de jaren negentig, toen ik britpopnummers vooral goed vond als ze eigenlijk net te ruig klonken voor op de radio - en ten tweede: hee, de Futureheads kunnen dus kennelijk toch catchy liedjes schrijven! "Walking Backwards" is geen geluksschot, want albumopener "The Beginning of the Twist" en tweede single "Radio Heart" zijn óók al van die wervelende stuiterplaten zoals je ze lang niet gehoord hebt. Kijk, Pitchfork kan meer zeggen, maar je moet de altijd puntige Futureheads niet willen zien als een Franz Ferdinand-kloon of als een grote voortrekker van de indie. Dit is hun Ash-plaat, een beetje de hitjes opzoeken, en dan toch die lekker achteloze gruizige productie. Dat is óók evolutie. Daarbij moet dan gezegd dat de rest van de plaat niet hetzelfde niveau haalt als de singles, en dat fans van de eerste twee albums dit derde vast wat te 'makkelijk' zullen vinden, maar This is not the world is juist daarom wél de eerste Futureheads-plaat die ik echt trek. Een album als dit had perfect gepast bij een switch naar een grotere platenmaatschappij. Ironisch genoeg is het echter de eerste langspeler op hun zelfopgerichte nieuwe platenlabel, Nul Recordings.

File: The Futureheads - This is not the world
File Under: Niet meer zozeer de toekomst, maar wél gewoon leuke liedjes
File Video: [Walking Backwards] [Radio Heart] [The Beginning of the Twist]

Jeffrey Lewis

(Jeffrey Lewis, 29 augustus, Warandepark, Brussel. Foto: Tim)

Jeffrey Lewis


Ephrat - No One's Words

(Inside Out / CNR)

Ephrat - No One's WordsBehalve dat Steven Wilson in een stuk of vijf bands zit, doet hij ook nog eens vele productionele klussen. Een van zijn laatste projecten op dit gebied was het mixen van Ephrat's debuutalbum No One's Words. Dat het geluid van deze plaat warm en transparant klinkt is niet meer dan logisch. Zo klinken alle Wilson-producties. Alleen maar op Porcupine Tree lijken doet de band rond Israëliër en naamgever Omer Ephrat gelukkig niet. Ze zoeken het eerder wat verder terug richting het geluid van bands als King Crimson en Rush (zonder krekel natuurlijk). Iets meer variatie in de zes nummers en wat vetrandjes her en der wegsnijden had misschien geen kwaad gekund, maar door het uitgekiend kiezen van zijn gastmuzikanten weet Omer me toch met gemak te overtuigen. Zo draaft in "Haze" Paatos' zangeres Petronella Nettermalm op, die met haar zwierige stem het geluid van Ephrat toch een andere kleur geeft. Nog sterker is de rol die Daniel Gildenlow (Pain of Salvation) verricht in "The Sum Of Damage Done". Deze Zweed is in korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete zangers in het progrock-genre en dit nummer toont nog maar weer eens aan waarom dat is. Wat een dynamiek en variatie heeft die gast toch in zijn stem! Maar laten we vooral ook niet de prestaties van bandleider Omer zelf vergeten. Hij komt vanuit het ogenschijnlijke niets met een met een album op de proppen waarmee hij zich zo in de subtop van de progressieve rock kan nestelen. Da's na Amaseffer de tweede Israëlische band die dat lukt dit jaar.

File: Ephrat - No One's Words
File Under: Van niets de subtop in.
File Audio: [ MySpace] [The Show][Haze][Better Than Anything]

Heidevolk

(Heidevolk, 31 augustus, Dynamo Outdoor Fest, Eindhoven. Foto: Blizzard)

Heidevolk


Dr. John And The Lower 911 - City That Care Forgot

(Cooking Vinyl / V2)

dr._john_and_the_lower_911-city_that_care_forgot.jpgMocht je de docufilm "When The Levees Broke" van Spike Lee gezien hebben, dan kun je je vast inleven in het gevoel dat veel inwoners van New Orleans zullen hebben na de vreselijke orkaan Katrina die in augustus 2005 huis hield in deze stad. Mocht je de film niet gezien hebben om dat gevoel te leren kennen, dan zou je eens naar de teksten van Dr. John kunnen luisteren op zijn cd City That Care Forgot die hij samen met zijn begeleidingsband The Lower 911 opnam. Dr. John, wiens echte naam Malcolm John Rebennack Jr. is, woont namelijk in deze stad. Niet zozeer de ramp zelf, maar vooral de lakse houding van de overheid heeft er diep ingehakt. Dr. John geeft de bestuurders er behoorlijk van langs en neemt en passant ook even de Irak-oorlog mee. Toch kun je City That Care Forgot ook prima zonder het politieke statement beluisteren. De blues van de man achter de piano en orgel mag er veertig jaar na zijn debuut nog steeds zijn. Het is misschien wat minder voodoo geworden in de loop der jaren, maar daar is een funky New Orleans-jazz geluid met vette toeters voor teruggekomen. Hulp kreeg hij verder van o.a. Eric Clapton, Willie Nelson en Ani DiFranco. Toch gaat het niet om hen, maar om de muziek. 'We got music to heal the heart' bezingt Dr. John in "Save Our Wetland". Ik hoop het voor hem en de inwoners van New Orleans. Ik heb dit stukje nog niet eens on-line staan of er is een update: orkaan Gustav komt op New Orleans af...

File: Dr. John And The Lower 911 - City That Care Forgot
File Under: Muziek als therapie
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Behind The Scenes][Dream Warrior]

Tracy Bonham

(Tracy Bonham, 30 augustus, Noorderzon, Groningen. Foto: Klaas)

Tracy Bonham


The Verve - Forth

(Parlophone / EMI)

the_verve-forth.jpgHij kan weinig fout bij me doen, geloof ik. Dat wil zeggen, ik bewonder Richard Ashcroft om zijn bijzondere stem, en daarom zal ik alle muziek die hij maakt een kans geven. Niet altijd grijpt hij die kans: zijn solowerk vond ik wel aardig, met name Alone With Everybody, maar stiekem had ik toch ook wel heimwee naar The Verve. Maar gelukkig, 2008 is het jaar van een wellicht grote comeback van deze band. Hoewel alle Verve-leden na het uiteen gaan van hun band in de muziekwereld zijn blijven werken, blijkt The Verve als band meer dan de som der delen. Als deze vier mannen samenkomen, gebeurt er wat speciaals. En dan krijg je bijvoorbeeld het heerlijke, door de piano voortgedreven, "I See Houses", waar Coldplay nog een puntje aan kan zuigen. Of "Rather Be", dat je maar één keer hoeft te horen om het de hele dag in je hoofd te hebben. Maar ook het opvallend getitelde "Noise Epic" (nomen est omen?), met inderdaad veel geluid, en episch lang met ruim acht minuten, maar muzikaal niet heel interessant. Op Forth staat geen "Bittersweet Symphony", en ook geen "Drugs Don't Work", maar wel tien liedjes die gemiddeld genomen dik boven de middelmaat uitsteken. Want dat The Verve gewoon goede popliedjes schrijft, wars van alle trends, staat buiten kijf.

File: The Verve - Forth
File Under: Vaandeldragers van de Britpop
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Love Is Noise], [Rather Be]

Week 35, 2008

Storm
Okkervil River - The Stand Ins

André
Anathema - Hindsight

Blizzard
Dynamo Outdoor Fest 2008 @ Eindhoven

DubbelMono
Joan Baez - Day After Tomorrow

Ewie
James Yorkston - When The Haar Rolls In

Ludo
Ron Sexsmith - Exit Strategy Of The Soul

Gr.R.
Mogwai @ De Beschaving

Blizzard
Dynamo Outdoor Fest 2008 @ Eindhoven

Joice
Bloc Party - Intimacy

Prikkie
Iron Maiden - Powerslave

Sikkema
The Verve - Forth

Stonehead
Circuit Freq - Black Chrome / Danger - 14/09 2007 / AutoErotique - Ready or Not EP