‘Wat draai je daar?’, vraagt mijn vriendin aan mij. ‘Ehhh…., ik ben de bandnaam even kwijt. Iets Amerikaans of Canadees, geloof ik’, is mijn antwoord. Het ging dus om The Rural Alberta Advantage, een bandnaam die erom vraagt spontaan weer vergeten te worden. The RAA, dat klinkt al beter, heeft …
‘When every line speaks the language of love It never held the meaning I was thinking of’
Neal Morse, Roine Stolt, Pete Trewavas en Mike Portnoy. Oei, dat zijn Grote Namen. Daar hoort een nog grotere bandnaam bij, en gelukkig hebben ze die: Transatlantic. The Whirlwind is hun met veel bombarie aangekondigde derde album na een pauze van zo’n zeven jaar. Bij zoveel grootsheid past natuurlijk geen …
Bloodsucking Zombies From Outer Space is zo’n psychobillyband die prima begrijpt hoe je het bloederige kunstje moet verpakken: vooral niet te moeilijk of vernieuwend. Want die psycho’s zien er geweldig uit met hun kuiven, make-up en leipe kleding. Hun scene is eveneens geweldig, commercieel succes kan ze niet verdommen, en …
Storm Yello – Touch Bas Slayer – World Painted Blood Ewie Katzenjammer – Le Pop Ludo Jochen Distelmeyer – Heavy Gr.R. Matthew Good – Vancouver André Annie – Don’t Stop Prikkie Transatlantic – The Whirlwind Blizzard Riverside @ Patronaat Stonehead Muse – Soaked (ouwe demo) DubbelMono Bob Dylan – Christmas …
Als je zegt dat garagerock een overzichtelijk genre is, is dat nog steeds een understatement. Zwaar overstuurde versterkers, korte songs met feitelijk maar één riff en zang die eerder gebruld dan gezongen wordt, dan heb je het wel ongeveer gehad. Maar waarom is het dan vaak zo lekker? Volgens mij …
Twee dudes, twee snaarinstrumenten. That’s it. Meer is er niet nodig om een portie authentieke countryfolk te laten horen. Meestal horen we een gitaar en een banjo, een enkele keer wordt het instrumentarium aangevuld met een bass drum of een snaarinstrument dat ik niet direct thuis kan brengen. Ontspannen en …
Toen Ian McCulloch vorig jaar in de Royal Albert Hall bij het Ocean Rain-concert een nieuw nummer aankondigde, sloeg mijn hart als all-time-Bunnymen-fan natuurlijk even over. Helaas was alle hoop vier minuten later de grond ingeboord. Wat een draak van een nummer, met dat stompzinnig repeterende ‘whatever you want, whatever …
Na een uitverkochte arena-tour en twee maal als voorprogramma van Coldplay in Wembley te hebben gestaan – Chris Martin is fan – heeft Fascination Records de meiden van Girls Aloud een jaartje rust gegund. Voor groepslid Cheryl Cole is die rust echter ver te zoeken. Mede dankzij haar empathische optreden …
Ik ben altijd wel te porren voor een lekker potje spacerock en de Engelse groep Litmus biedt alles wat je als fan van het genre verwacht: bliepende analoge synthesizers, lang uitgesponnen nummers met een over elkaar duikelende gitaarsolo’s en songteksten die helemaal nergens overgaan. In het Litmus-universum is er weinig …
Het is pijnlijk. Eigenlijk doet de muziek van Michael de Jong mij veel, maar het is nou ook weer niet de vrolijkste muziek. Hij was onlangs in Arnhem, niet ver van mijn huis. Ik trok het echter niet meer na een werkweek waarin ik totaal gaar was en waar de …
Ik heb moeite een insteek voor deze recensie te vinden. Chris Garneau is een goed muzikant en ik wil hem prijzen, maar hij is ook wat gewoontjes. Zijn muzikale mengvorm van folk met theatrale strijkjes en koortjes is, ergens tussen Bowerbirds en Patrick Watson, nou niet bepaald wereldschokkend. Een gevoel …
‘This totally fucking destroys’ waren de woorden van een American Analog Set-bandlid ooit op een cdr van Explosions in the Sky zette voor hij deze doorstuurde naar zijn platenmaatschappij. Ik wil nog net niet zover gaan om ditzelfde label te hangen aan Geneva, de derde cd van Russian Circles, maar …
The Soul Movers bestaat uit een stel Australische veteranen uit de jazz- en soulscene, aangevuld met zangeres Lizzie Mack. Op On The IN Side laten ze een aangename mix van rock, soul en rhythm and blues horen. Geen overdreven tierelantijntjes, maar lekker basic klinkende drum-, gitaar- en orgelpartijen, met Mack …
‘Gorgoroth is without doubt the truest Norwegian black metal band which ever existet’ (sic), zo meldt het bij deze schijf aangeleverde informatievelletje vol trots als ‘selling point’. Mooi, weten we dat ook weer… In combinatie met de onbegrijpelijke Latijnse titel Quantos Possunt Ad Satanitatem Trahunt, die natuurlijk direct herinnert aan …
