S. Carey – Range Of Light

Sean Carey maakt bepaald geen enge muziek. Eerder babybilletjeszacht. Hij past daarmee perfect in het spectrum van de hedendaagse indiepop. Ik kan hier zonder problemen aansluiten op Stoneheads recensie van The Go Find. Carey drumt – als hij niet solo bezig is – bij Bon Iver, en met hem deelt …

Animals As Leaders – The Joy Of Motion

In mijn jonge jaren bezat ik een Playstation-computerspelletje met de naam Johnny Bazookatone. De held was een paars gekuifde muzikant, die zijn gitaar als bazooka kon gebruiken. Bij elk vernietigde vijand klonk er een vette riff! In de loop van de game moest je medebandleden uit benarde situaties bevrijden. (Helaas …

Sisyphus – Sisyphus

Ooit beweerde ik in een mock-recensie dat Kanye West met My Beautiful Dark Twisted Fantasy zijn eigen The Age of Adz had gemaakt. Het omgekeerde blijkt nu ook waar. De S/S/Supergroep-leden Sufjan Stevens, Serengeti en Son Lux vinden elkaar onder een nieuwe naam in wonderlijke psychedelische hiphop. De etherische vocalen …

Orcas – Yearling

Gelukkig krijgen we geen gekerm van walviskalveren te horen, maar new age is Orcas’ muziek zeker. Op een goede manier, dat wel. Yearling staat vol met het soort vederlichte shoegaze-pop waar de synthesizer bij nadere beluistering een gitaar kan zijn, of een flard van een zanglijn. De kern van de …

Sylvan Esso – Sylvan Esso

Waarom Nick Sanborn en Amalia Meath (zangeres in het folktrio Mountain Man) hun samenwerking nogal saai Sylvan Esso hebben genoemd is me onduidelijk, maar de associatie met een Franse jongensnaam past eigenlijk wel. Er had zo een Franse knoppendraaier achter deze gevarieerde collecties electro-songs kunnen zitten. Soms meer geschikt voor …

Raz Ohara – Moksha

In al zijn subtiliteit is Moksha eigenlijk een heel dominante plaat. Raz Ohara heeft zijn experimentele elektronica-plaat namelijk verdraaid zacht gemixt. De luisteraar moet dan wel kiezen: het volume ver opendraaien zodat de bassen plots de vloer laten trillen, of een koptelefoon opzetten. Ik ging voor de eerste optie. Dit …

Crows Labyrinth – Travels

Stel je een ruimte voor vol dwarrelend stof. Eerst merk je alleen de korrelige grijze massa op, maar dan verschijnt het silhouet van een man op een stoel. Al bewegend dirigeert hij de luchtstromen. Langzaamaan worden de contouren scherper en zie je dat de man een basgitaar in handen heeft. …

Scraps – Electric Ocean

De metalige ritmebox-klanken waarmee Electric Ocean opent, passen goed bij de bandnaam. Het instrumentarium van Scraps is ongetwijfeld stokoud. Een collectie halfgesmolten keyboards, nog net geschikt om een paar akkoorden voort te brengen, als de toetsen ten minste niet blijven hangen zodat het demo-riedeltje wordt opgestart. Een leuk beeld, en …

Matthew And The Atlas – Other Rivers

Je hebt van die bands die voorbestemd lijken voor het grote succes, en die het dan toch niet redden. Cherry Ghost is een goed voorbeeld. Het Britse antwoord op The National maakte met Beneath This Burning Shoreline een prachtalbum, dat vervolgens volkomen genegeerd werd. Matthew And The Atlas waagt in …

Fenster – The Pink Caves

Hoe het misverstand ontstond ben ik ironisch genoeg ook al vergeten, maar ik dacht aanvankelijk met een reissue te maken te hebben. Een Duits wave-album uit de jaren tachtig, destijds onopgemerkt, nu heruitgegeven door Morr. Het kon best kloppen. Het doffe The Pink Caves komt recht uit de kelderbar van …

Žagar – Space Medusa Remixes

De Hongaren van Žagar staan volgens mij te popelen om de Europese festivalweides te veroveren. Hun muziek is er geknipt voor. Retecatchy refreintjes, indie genoeg om ook de rockliefhebbers aan te spreken, maar tegelijkertijd hartstikke dansbaar. Light Leaks heette hun album van vorig jaar, en de zon breekt inderdaad door …

Gardens & Villa – Dunes

De Californiërs van Gardens & Villa blijven met curveballen gooien. Hun titelloze debuut was een anoniem doolhof, en met het verschijnen van Dunes wordt de puzzel er niet makkelijker op. In eerste instantie lijkt het album stukken toegankelijker. Liedjes als “Domino” en “Colony Glen” stoeien met ouderwetse elektronica, en doen …

Hospitality – Trouble

Sommige stemmen doen het altijd goed bij me. Zangeressen die als Laura Veirs klinken bijvoorbeeld. Hospitality heeft met de lieve Amber Papini zo iemand in huis. De gelijkenis is zo sterk dat ik even hoopte dat Veirs een verbazingwekkend enthousiast klinkend zij-project was begonnen. Niet getreurd. Hospitality heeft duidelijk de …

Niels Duffhuës – There’s A Storm Coming

‘Among those who sleep, I am awake.’ Niels Duffhuës, hij ploegde voort. Ik had zo gehoopt dat hij met zijn uitstekende en toegankelijke album Among The Ruins eindelijk écht naam zou maken. Dat we hem plots op de radio en televisie zouden tegenkomen. Maar nee. Vreemd eigenlijk, als je ziet …

Bryce Hackford – Fair

Stokoude kunsttheoretici als De Piles en Hagedorn maakten bij het beoordelen van schilderijen gebruik van categorieën als ‘kleurgebruik’ en ‘compositie’. De kunstliefhebber zou moeten leren de verschillende onderdelen te onderscheiden, om zodoende in te zien op welk aspect de ene schilder de ander de baas was. Elektronica-muzikant Bryce Hackford heeft …

Samantha Crain – Kid Face

Folkzangeressen met een braampje op de stem zijn in. Ik kreeg laatst de deur naar mijn vaste zondagmiddaghonk niet eens open toen daar ene Démira stond te spelen. Bekend van televisie, zeggen ze dan… Kennelijk vertedert het de mensen: jonge vrouwen met een oude ziel en dito stem. Zie Amy …

Son Lux – Lanterns

Toevallig draaide ik onlangs Sufjan Stevens‘ The Age Of Adz weer eens. Het viel me mee. Het is geen album dat vaak uit de kast komt, maar als MRI-scan van een man die tegen zijn psychische, lichamelijke en creatieve grenzen aanloopt intrigeert het. Daarna werd het – niet geheel onverwacht …

Spycker – Voted Away

Als we muziek een beetje lui definiëren als melodie plus ritme heeft singer/songwriter Michiel Omtzigt een probleem. Hij is bepaald geen toonbeeld van toonvastheid, en alhoewel zijn Duffhuës-achtige lo-fi-folk schreeuwt om een honketonk-stompritme houdt hij het ook op dat vlak consequent minimaal. Toch is Voted Away best een boeiende plaat …

Songdog – Last Orders At Harry’s Bar

‘There’s a darkness in my heart, lulled to sleep by this third glass of wine, or maybe it’s four, I’m really not counting.’ Zijn gave voor de pen zal Lyndon Morgans nooit kwijtraken, maar misschien wordt het tijd om eens een toneelstuk te schrijven, of een roman. Muzikaal wil het …

La Luz – It’s Alive

Holland Sport was een van de weinige programma’s waar ik de tv nog wel eens voor aanzette. Wilfried de Jong en Matthijs van Nieuwkerk presenteerden voor de VPRO een potpourri van sportfilmpjes, interviews en spelletjes. Naar het voorbeeld van de grote Amerikaanse talkshows was er een heuse huisband aanwezig. De …

The Beatpack – The Time And The Pleasure

The Tyme Element. Thee Wylde Things. The Pooh Sticks. Problem Hair. The Squares. Admiral Sir Cloudsky Showell. Fantasierijke bandjesnamen, maar uiteindelijk vermoed ik dat al deze groepen als The Beatpack zullen hebben geklonken. En in welk genre The Beatpack musiceerde laat zich raden. Beat (of biet, want de liner notes …