AC Acoustics – Victory Parts

Nog één jaarwisseling en de nineties zijn een kwart eeuw geleden. De nostalgie komt eraan! Daarmee kan het grasduinen door vergeten releases beginnen. Het leukst om te ontdekken zijn de bands die tijdens hun bestaan totaal genegeerd werden, en nu ineens bijzonder blijken. AC Acoustics behoort echter tot een ander …

Land Of Kush – The Big Mango

Ooit waagde OOR-journalist Koen Poolman zich aan een interview met Godspeed You! Black Emperor. Na veel gehannes kreeg hij uiteindelijk een van de anarchisten te spreken, waarna hij prompt maar de cruciale vraag op tafel legde: waarom stinken jullie releases zo? Sindsdien heb ik de neiging om eerst te ruiken …

Cibelle – ΔUnbindingΔ

Als u in december redenen tekort kwam voor een feestje, dan heeft Cibelle er wel een paar in voorraad. Gekke hoedjes behoren tot de dresscode, bubbels in de buik zijn het gevolg. ∆Unbinding∆ is een malle houseplaat, waarop de Braziliaanse zangeres uitpakt met tal van vocale hoogstandjes. ‘We’re making love …

-M- – Îl

Vele Franse labels (en artiesten) zullen met interesse naar Stromae‘s Europese successen hebben gekeken. Als hij het in het Frans kan, liggen er blijkbaar nieuwe kansen. Ik zou het wel een toffe ontwikkeling vinden, wat meertaligheid in het poplandschap. (Niet dat de Fransen zelf het goede voorbeeld geven…) Matthieu Chedid …

Aloa Input – Anysome

Het zijn een stel paradijsvogels, de jongens van Aloa Input. Natuurlijk, ze passen prima bij Morr, met hun mengeling van elektronica en indie, maar ze kwetteren toch een stuk vrolijker dan je verwacht. De lesjes van Vampire Weekend blijken geleerd. Via Duitse techneuten naar Afrika, het is een verrassend tropische …

The Chills – Somewhere Beautiful

Het eerste dat opvalt aan Somewhere Beautiful is dat er iets níet opvalt. Het publiek. Een live-album zonder meebrullende en juichende fans, het heeft wat vreemds. The Chills zijn toch een behoorlijk grote naam, als een van de grondleggers van de befaamde Nieuw-Zeelandse Dunedin Sound. Verder dan één eenzame fluiter …

Jaarlijst 2013: Ludo

1. Karl Hyde – Edgeland 2. These New Puritans – Field Of Reeds 3. Denison Witmer – Denison Witmer 4. Phosphorescent – Muchacho 5. Everything Everything – Arc 6. Night Beds – Country Sleep 7. Steve Mason – Monkey Minds In Devil’s Time 8. Porcelain Raft – Permanent Signal 9. …

RM Hubbert – Breaks & Bone

RM Hubbert omschrijft zichzelf op zijn website als ‘a guitarist from Glasgow’, en dat is precies wat ie is. Hubbert blijkt een ‘botje’ te kunnen breken op de akoestische gitaar. Openingsnummer “Son Of Princess, Brother Of Rambo” is haast een klassieke etude, en kan zo door naar gevorderde muziekschoolstudenten die …

Volcano Choir – Repave

Ieders favoriete ballenknijper is niet het type muzikant dat elk jaar een nieuw album uitbrengt. Dat is misschien maar beter ook. Bon Ivers muziek drijft op een bijzonder geluid, niet zozeer op briljante hits. Een voordeel is dat zijn etherische esthetiek goed samengaat met andere invloeden. Gayngs en Kanye West …

O-Bat – Brains For Breakfast

Een trombone is geen alledaags instrument voor een bandleider. Toch heeft Obed ‘O-bat’ Brinkman zijn troepen vanachter zo’n ding aangejaagd. En dan hebben we het over een gastenlijst van een mannetje of dertig. De hele bende speelt een mengvorm van wereldmuziek en rock, met enkele jazzy injecties. Het eindresultaat kan …

Girls In Hawaii – Everest

Wat is er met de Belgenpop aan de hand? Het genre (als je daarvan kan spreken) heeft toch de naam origineel te zijn, maar ik hoor op StuBru de laatste tijd enkel citaten. Zou het aan mij liggen? Een van Girls In Hawaii’s liedjes heet “Rorschach”, naar de beroemde psychiater. …

Pale Grey – Best Friends

Zou Styrofoam een rijk man zijn? Een kwestie van definitie natuurlijk, maar dat de glitchy indiepop van Arne van Petegem veel navolging heeft gekregen is zeker. Het ultieme voorbeeld is natuurlijk The Postal Service, maar Analogue Dear en Plastic Operator zijn zomaar twee andere exemplaren die bij hem op school …

AC Berkheimer – Equation Of State

Soms werkt een korte speelduur een band tegen. Het Rotterdamse AC Berkheimer knalt er op het mini-album Equation Of State acht kekke indierockliedjes in vijfentwintig minuten doorheen. Ik heb ze de hele week met smaak gehoord. Keer op keer. En toen was de plaat ineens ‘op’. Een onvermijdelijk effect van …

Beautify Junkyards – Beautify Junkyards

“From The Morning” van Nick Drake en Harry Nilssons “Everybody’s Talkin” zijn mijn favoriete liedjes ooit. Beide zijn hier relevant. Nilsson schreef zijn grootste hit namelijk niet zelf. Het is een cover van Fred Neil. Ook Beautify Junkyards’ debuut staat vol herinterpretaties. En inderdaad, “From The Morning” staat erop. De …

Braids – Flourish // Perish

Toegegeven, het is een Sesamstraat-spelletje voor popnerds, maar welke letter is het best in uw platencollectie vertegenwoordigd? Ook bij u zou dat zomaar eens de ‘b’ kunnen zijn. Het kan toch geen toeval zijn dat het Canadese Braids op Björk, Bloem de Ligny en Bat For Lashes lijkt? En niet …

Daughn Gibson – Me Moan

De net door mij verzonnen Stichting Popcollectieve Propaganda der Doedelzak te Edinburgh heeft haar jaarlijkse award bij deze aan Daughn Gibson gegeven. Helaas kon de Amerikaan het bijbehorende beeldje niet op komen halen. Ademhalingsproblemen. Die werden niet alleen veroorzaakt door het schetteren van de bagpipes in “Mad Ocean”. Een zwaardere …

The Moondoggies – Adiós I’m A Ghost

Op het concertpodium zie je tegenwoordig door het gezichtshaar de band niet meer. Het wachten is op het moment dat de snorren besluiten de muziek ook wel zonder dragers te kunnen brengen. The Moondoggies scoren een respectabele vier op vijf, en maken het soort folkrock dat je bij het plaatje …

Hebronix – Unreal

Weblogger en boodschappenlijstjesverzamelaar Clismo reageerde op mijn Dots Will Echo-recensie met de woorden ‘Ik mis een sprankje genialiteit’. Toen ik de plaat laatst nog eens draaide moest ik ‘m gelijk geven. Ik zal me bij de het vergelijkbaar slackerende Hebronix dus inhouden, wat onverlet laat dat ik beide groepen geweldig …

Porcelain Raft – Permanent Signal

Porcelain Raft intrigeert me al een week. Dat begint al bij de gruizige hoes, waarop we een man achter een elektronische piano zien zitten. Hij wordt omringd door rook, en lijkt vaagjes op regisseur David Lynch. Toepasselijk, want de plaat is geknipt voor oude kerels met make-up, het soort types …

All Tiny Creatures – Dark Clock

Popmuziek uit een parallel universum, zeggen ze zelf, en All Tiny Creatures klinkt inderdaad behoorlijk far out. Het geluid galmt ouderwets – als een oude Beach Boys-plaat – maar de meeste melodieën hebben eigenlijk weinig van doen met zonnig Californië. Bovendien knorren en borrelen er de hele plaat lang synthesizers, …

U-God – The Keynote Speaker

In de vermakelijke documentaire Rock The Bells organiseert een hardcore Wu-Tang Clan-fan een festival met als doel de originele line-up van de hiphopgroep bij elkaar te brengen. (Dat kon nog net in 2004…) Het lukt, maar gedurende de hectische dag gaat er van alles mis. Ergens richting showtime komt de …

Dangers Of The Sea – Dangers Of The Sea

Hoewel het – zeker bij debuutplaten – niet ongebruikelijk is om het album titelloos te laten, vind ik het toch altijd een gemiste kans. Dangers Of The Sea is best een leuk indiefolk-bandje, maar een echt eigen smoel heeft het viertal (met leden van Saybia en Efterklang) niet. Juist daarin …

Monomyth – Monomyth

Met Pieter “Pidah” Kloos achter de knoppen weet je dat het goed zit in de hardere genres. Hij moet wel de bekendste mastering engineer van Nederland zijn. Met hulp van Kloos zet Monomyth een droog, maar hard geluid neer, passend bij de woestijnzand-associaties van het stonergenre én de mysterieuze Jules …

Maïa Vidal – Spaces

Liedjes over planeten raken me opvallend vaak. Maïa Vidal opent haar tweede album Spaces met “Space”, een jubelend nummer dat Vidal een plekje in Sufjan Stevens‘ achtergrondkoor zou kunnen opleveren. ‘You and me could start a colony, on planet B.’ Even later stijgen we met een ‘woosh!’ van een synthesizer …