Dit album kwam al uit in maart 2004, maar het moet echt even. The Divine Comedy is namelijk de liefste groep uit de godganse Britpop. Galante gastheer Neil Hannon bezingt, zijn orkest begeleidt groots. Veel chansons raken me. "Come Home Billy Bird" gaat over alle schijnbaar zinloze treinreizen naar mijn werk, "Absent friends" over de herinneringen aan mijn studententijd en "Sticks and stones" over iedereen die ik pijn gedaan heb. De melodieën zalven, jubelen, kriebelen plagerig, bezorgen me kippenvel, zelfreflectie, maar ook een goed gevoel. Menige fietstocht heb ik geprobeerd om het hemelse lenteliedje "Charmed Life" te fluiten, maar ik deed het onrecht. Wat baal ik dat ik Neil Hannon dit jaar niet live gezien heb. En dat ik van deze groep niet eerder meer ontdekt heb. Het vorige album Regeneration (2001) en de verzamelaar A Secret History (1999) zijn ook al van die miskende juwelen, waar meer up-tempo- en bigband-werk opstaat.
Gelukkig is The Divine Comedy niet zo bekend in Nederland, want het is veel te mooi om op de radio te worden grijsgedraaid. Elk nummer van Robbie Williams is er een slap aftreksel bij. Onthoud het voor als je wel de gelegenheid hebt Neil Hannon live te zien: Absent Friends staat eenzaam bovenaan mijn jaarlijstje van 2004. Maar vertel je dat niet te ver door?

Ergens tussen de Gang of Four, Talking Heads, James Chance & The Contortions en de huidige generatie bands uit het rijtje The Rapture, !!!, Radio 4 en Spektrum zijn The Beakers verdwenen geraakt. In 1980 deden ze nog het voorprogramma van Gang of Four, namen een singletje op en een handvol tracks op compilaties en toen was het alweer over met deze band onder leiding van een Mark H. Smith (nee, niet Mark E. Smith). De zeventien tracks die verzameld staan op de CD Four Steps Toward A Cultural Revolution zijn de complete output van The Beakers. K-Records vond die output belangrijk genoeg om op CD uit te brengen en waarom ook niet? Ik geloof niet dat The Breakers een essentiële band was, daarvoor waren ze te kort op het toneel (van januari 1980 tot januari 1981) en zijn hun songs teveel van wisselende kwaliteit. Daar komt nog bij dat de geluidskwaliteit - sommige tracks zijn live opgenomen - zo mogelijk nog wisselvalliger is. Maar voor muziekarcheologen, samenstellers van verzamelplaten met de roots van de hedendaagse funkpunkers en DJ's die het publiek verbaasd willen doen staan tussen The Rapture en Radio 4 staan er zeer interessante tracks op.

"Oei, middelmatigheid roelt!" denk ik bij de eerste tonen van deze cd. Het begint dan ook met zo ongeveer het meest voorspelbare introotje dat je kunt bedenken bij de rock van Amerikaanse snit. Gelukkig blijkt alras dat de rest aanzienlijk prettiger om aan te horen is. Maar al is het introotje met Gregoriaans gezang bij "Angel's Cry" op zijn minst opmerkelijk te noemen, van opperste originaliteit zal dit Platens, een project van de Italiaan Dario Grillo, nooit beschuldigd worden. Gelukkig blijft dan het wel allemaal netjes binnen de lijntjes van het genre, binnen die lijntjes is het wel helemaal top wat er van gemaakt wordt. Lekker staccato ritmepartijen, een wat hese stem met meezingmelodietjes, keyboardaccentjes op de juiste plek, volop koortjes en een goede mix tussen uptempo songs en ballads. Het lijkt bijna wel alsof er een marketingmanager heeft zitten bedenken wat er allemaal in moest zitten. Maar zo'n marketingmanager kan deze goede songs en deze lekkere uitvoering niet van achter zijn bureau bedenken. Waar de Idolskindjes uiteindelijk met twee vluchtige singletjes en een nóg vluchtiger album het bos in worden gestuurd, heeft Platens een retecommerciëel maar ook langdurig houdbaar album gemaakt. Om een klassiek album te worden is deze plaat domweg niet origineel genoeg, maar dit is er wel zo een die je tot in lengte van jaren uit je kast blijft trekken. Ach, en hoeveel klassiekers komen er nou helemaal uit per jaar? Precies, verrekte weinig. En daar zit dit Platens toch maar mooi vlak achter!

"Ik wil dat zowel mijn nichtje van zes als mijn grootmoeder ons goed vinden", ronkt het ergens in een interview met de heren en dames van Indigenous, een West Vlaams hiphop collectief. Dat riekt naar hiphop voor beginners en dat komt goed uit, want ik ben een beginner als het om hiphop gaat. Ik kreeg deze plaat ook maar slechts per toeval toegezonden, ik vroeg om een hip plaatje, maar kreeg een hiphopplaatje van mijn opperdespoot. Hij begrijpt me wel vaker verkeerd. Zijn wil is wet, dus recenseer ik braaf Homebaked van Indigenous. De band is "not your average" hiphop band uit Brugge want ze rappen in het Engels in plaats van een onverstaanbaar West Vlaams dialect en er doen veelvuldig zangeressen mee. Daardoor doet het geheel een beetje poppy aan, wat de toegankelijkheid vergroot. Het is alleen wel even doorbijten, want de beste nummers zitten aan de eind van de plaat. Niet dat het begin slecht is, maar dat kabbelt toch teveel je linkeroor in en het rechter weer uit. Pas vanaf "These Times" gaat de band echt los, al dan niet geholpen door de onvermijdelijke Flip Kowlier, het blijft West Vlaamse Hiphop. Kortom, een kritisch producer had her en der wat geknipt en dan was het een echt goed album geworden. Zelfs voor beginnende hiphoppers zoals ik. Yo!

The Libertines zal hoog prijken in de jaarlijstjes over 2004. Terecht, ze leverden immers een prachtplaat af. Wat doe je dus als je iets uitbrengt waar ze op meedoen? Je zet het met een opvallende sticker op de buitenkant. Verder noem je nog wat andere bands die op het live-plaatje meedoen, zoals Baby Shambles (de nieuwe band van Pete Doherty (inmiddels ex -The Libertines)), The Lams en The Paddingtons. Dat moeten de laatste ruige Engelse ontdekkingen wel zijn. Met de verkoopcijfers moet het nu wel goed komen. De mevrouw op de hoes heeft echter een kruis op haar voorhoofd. En wat gebeurt er met bomen die een kruis hebben? Die worden geveld. En wat gebeurt er met deze cd? Die wordt ook geveld. De avond in december 2003 in de Londense The Rhythm Factory was kennelijk leuk. Maar welke malloot bedenkt het om hier een selectie van uit te brengen? De productie is erg belabberd, her en der wordt er wat aan- en afgekondigd, het is een wazig geheel, er zitten vreemde kraken op en er zit ook nog een bug in een opname. En dan heb ik het nog niet eens over het spelen van de bands. Alleen het nummer van The Paddingtons en het solo-nummer van Pete Doherty zijn nog de moeite waard. Kortom als je in Londen bent zou je eens in deze club kunnen gaan kijken of je zou op zoek kunnen gaan naar iets van The Paddingtons, maar dit misbaksel kan zo naar de schroothoop.

Waar kan ik mij eigenlijk nog echt boos over maken? Ja, natuurlijk, ik wind mij mateloos op over die etterige puistenkoppen van Popstars - The Rivals die maar even snel een nummer 1 hit willen scoren met de kerst. En ook de kop van Frits Barend is genoeg aanleiding om mij vloekend en tierend naar de afstandsbediening te doen grijpen. Maar is dat echte woede? Lijkt mij niet, eerder een soort opgekropte ergernis. Toch zou ik stiekem wel weer eens lekker kwaad willen zijn. Het is één van de emoties die voeding is voor de beste muziek. Weer eens een keertje alles en iedereen verrot blaffen en totaal onredelijk de vloer aanvegen met diegene die het lef heeft je tegen te spreken. Alleen zit dat er volgens mij niet meer zo in. Alles is wel prima zoals het is en die ergernisjes zijn al genoeg gedoe. Nee, dan de heren van Vandal X. Al een jaar of tien spuwen ze hun overdonderende terrornoise over hun publiek heen en zelden heb ik zoveel oprechte woede in muziek gehoord. En dan te bedenken dat ze slechts met zijn tweeën zijn. De nieuwe plaat, met de toepasselijke titel Two Man Army, is daar geen uitzondering op. Vol politieke lading is het een genadeloze lawine aan geluid die menige brute metalband tot mietjes degradeert. Noisecore op hogeschoolniveau, speciaal geschikt voor die dagen waarop het allemaal even niet meezit.

Als ik mijn kalender bekijk is het iedere keer weer ernstig schrikken hoe de tijd voorbij vliegt. Potdorie, het was toch nog niet zó lang geleden dat ik in een spijkerjack met Saxon- en Status Quo-patches puistjes stond uit te knijpen? Blijkbaar wel. Raar, want in diezelfde tijd heeft Boston toch echt maar vijf cd's uitgebracht. Maar ja, Boston - of beter gitarist/oprichter/financier Tom Scholz - is dan ook eng perfectionistisch als het op geluid aankomt. Dat betekent dat bandleden volop de tijd hebben om aan eigen projecten te werken. Dat is precies wat Brad Delp en Barry Goudreau al jaren doen. Onder allerlei namen hebben deze heren al samengewerkt in de loop der jaren. Twee van die projecten zijn op deze cd's te vinden. RTZ bracht maar één enkele cd uit, Return to Zero uit 1991. Dit is al de tweede verzamelaar met nummers die die cd nooit hebben gehaald, na Lost uit 2000. Het is Boston wat de klok slaat. De koortjes, maar vooral de kamerbrede gitaartapijten van Goudreau en de wat nasale zang van Delp. Een slag minder natuurlijk, maar toch best aardig. De eerste helft van de cd tenminste, want daarna is het voornamelijk enge 80'er jaren poprock-met-bliepjes. Da's zonde, want met een stuk of zes nummers had je een aardige EP uit kunnen brengen, nu wordt het een bord met kliekjes. Delp & Goodreau is een ander verhaal. Nieuw materiaal dat meteen als bonus-cd wordt toegevoegd. Laat ik het zo zeggen: dat is meer dan terecht. Een zelfstandige release van deze ongeïnspireerde en krachteloze songs was pure verspilling geweest. De laatste Boston-cd en dit cd'tje tonen aan dat je ook zelfs op lage productiesnelheid vlug oud kunt worden. Zou mijn kalender dan toch gelijk hebben?

Toen ik nog jong was, was ik gek op toverballen. Als ik een toverbal at, dan moest ik van mijn moeder altijd gaan zitten. Die dingen zijn namelijk hard en ze was bang dat ik me er in zou verslikken. De steeds maar wisselende kleurtjes fascineren me nog steeds. Hoe haal je precies op tijd de toverbal uit je mond om niet een kleurtje te missen. Een vak apart. Ik kan me niet herinneren dat ik een toverbal gehad heb waar een kleurtje meerdere malen voorkwam. Dat is bij de toverbal die IJslander Gisli gemaakt heeft wel anders. Op How About That komen meerdere malen dezelfde kleurtjes voorbij. Maar het is wel steeds weer een verrassing waar deze thuisknutselaar, die tegenwoordig in Noorwegen resideert, mee op de proppen komt. Zuig je één keer dan rockt hij catchy als Weezer of Fountains of Wayne. Zuig je nog een keertje wat harder dan denk je verrek hij kan ook hiphoppen of singersongen. Maar tussen al die kleurtjes door denk je toch vooral dat je te maken heb met het onbekende tweelingbroertje van Beck. Eigenlijk is Beck ook zo'n toverbal waarvan je nooit wist waar hij mee op de proppen kwam. Alleen vind ik dat Beck de laatste jaren het spoor een beetje bijster is. In dat gapende gat kan Gisli mooi springen met zijn toverbalplaatje. Helemaal omdat hij ook nog eens erg grappige teksten en woordgrappen verweeft in zijn liedjes. En dus steeds weer Als u me zoekt dan zit ik even op een bankje te sabbelen. Moet van mijn moeder.

Ik sta in de rij van de supermarkt. Mijn gedachten dwalen af. Ze gaan terug naar mijn jeugd. Een tijd waar ik de flessen - die ikzelf leegdronk - bij mijn oma mocht terugbrengen naar een knusse buurtsuper. Het geld mocht ik houden. Elke week deed ik deze klus, en ik vond dit niet erg. Integendeel. Nu wel, ik voel me ongemakkelijk in supermarkten. Er staan teveel producten die ik niet wil hebben, mensen lopen me in de weg, spullen zijn op als ik ze wil kopen en dan is er nog die rij. Die vreselijke rij. Zucht. Gelukkig is er een erg leuk meisje aan het eind van de rij dat het allemaal weer een beetje verzacht. Zegels? Bonnetje? Thuisgekomen druk ik de playknop van de spelerd weer in. De muziek stuitert weer verder waar ze gebleven is. Beetje electro van nu, beetje jaren '80, beetje easy, beetje rock, leuke vrouwenstem in contrast met wat monotoon mannengebrom en ondertussen prop ik de boodschappen in de kasten. Ik krijg al zin in de pasta. De bolognese chips lachen mij al toe. En een heerlijk witbiertje vanavond is ook niet mis. En het is eigenlijk best een geinig vrolijk plaatje. Zal ik tegen alle gewoonten in nu al een flesje opentrekken? Drink ik er één op mijn herinneringen aan mijn oma, het statiegeld en natuurlijk op de debuutplaat Let's get static van Alex, Graeme, Lisa, Mark en Morgane oftewel The Projects. Oh ja, laat ik het kassameisje niet vergeten. Proost allemaal, het weekend kan nu beginnen!

Audiotransparent heeft zich ook dit jaar vergrepen aan een kersttraditional. Dit jaar hebben ze gekozen voor een soort electronische bliepknor versie van "God Rest Ye Merry Gentlemen".

En volgend jaar komen ze met een nieuwe plaat.
Gelukkig maar, want die vorige was én goed en is al aardig oud.

Het cliche van de zich in het graf omdraaiende muzikant wanneer er oneerbiedig wordt omgesprongen met zijn of haar werk is in dit geval niet waar. Te eerbiedig, daar is hier eerder sprake van. Natuurlijk was Buddy Holly een brave jongen en natuurlijk wenste zelfs in de jaren 50 elke lieve, eerlijke, brave, Eisenhower-stemmende huisvader zich een schoonzoon als deze. Zelfs ondanks die electrische gitaar en die rare negermuziek. Maar moeten zijn overgebleven bandleden (ik weet: al eerder zonder hem bezig geweest enzo) de nagedachtenis aan de schrijver van "Peggy Sue" zo netjes afstoffen, strijken en zonder enig pluisje aanbieden als hier gebeurt is? Eric Clapton - over brave sukkel gesproken (EC anno 2004, dan) - , Vince Neil (jawel! die!), John Prine, Peter Case en nog zo'n stapeltje groten doet braafjes mee en dat levert dan het sukkelige CD'tje op dat hier voor me ligt. Gezien het hoesje wordt een heerlijke auto-CD belooft. Wat mij betreft: op zo'n verlaten Amerikaans landweggetje uit de auto mieteren en dan maar hopen dat een enorme truck er overheen rijdt. Erger geval van overbodig heb ik in geen jaren gehoord. Vince Neil die "I Fought the Law" zingt? Ik geloof subiet niets meer van zijn reputatie. Een koorknaapje, dat was 'ie!

Hier, moet je eens horen, een nieuwe live-cd van Entombed..." Ik legde de cd in de lade terwijl mijn broer mij argwanend aankeek. Ik skipte het te lange intro en liet hem het eerste nummer horen. "Staan er ook oude numers op?" vroeg hij. "Nou, nee, eigenlijk alleen nummers van hun laatste platen, op het eind jammen ze nog even op een kort stukje uit Left Hand Path, voor de rest is het weer die typische stonerdeath zoals ze op de laatste paar platen al doen..." moest ik bekennen. "Dan is het een kutplaat!" zei hij resoluut. Nu is mijn broer deathmetalkenner bij uitstek, dus aanvaardde ik dat argument. In zijn ogen heeft Entombed twee leuke platen gemaakt voor ze hun stijl begonnen te versnijden met Rock 'n Roll en Stoner. Ik bleef proberen: "Okee, echte extreme deathmetal doen ze al lang niet meer maar dit is toch wel geinig? Een live-registratie van een concert in een grote schouwburg met het Koninklijk Ballet. Dat moet vast wel grappig geweest zijn. Bovendien klinkt hij lekker..." "Wat hebben we daar nou aan? Dat is toch geen reden om er meteen cd van uit te brengen? Zo'n fantastische setlist vind ik dit niet en aan dat ballet heb je niks als je deze cd thuis zit te luisteren..." "Maar het was voor die band vast wel erg tof..." probeerde ik nog. "Ach, misschien hadden we er gewoon bij moeten zijn..."

"Waren je ogen groter dan je maag?" vroeg mijn moeder me vroeger als ik meer had opgeschept van mijn favoriete maaltje dan ik op kon. Het plezier werd nogal bedorven door de laatste happen die ik met lange tanden naar binnen werkte. Dat is ook een beetje het geval met de cd van Mysterell, met één verschil: doordat Mysterell zich niet kon inhouden, zit ik me wat moeizaam door de laatste nummers te werken. Da's trouwens wel doodzonde, want Mysterell is eigenlijk prima. Mysterell is, op wat achtergrondvocalen van een dame na, een volledig eenmansproject van Torben Lysholm. Voorheen was deze Deen gitarist in het trio Pangea, nu is hij soloartiest in de meest letterlijke zin van het woord. Niet dat dat te merken is, want het zijn wel degelijk samenhangende songs en geen gitaarsolovehikels. De stijl ligt ergens in de buurt van Giant, de band van meester-sessiegitarist Dan Huff. De songs zijn bloedcommercieel zonder te braafjes te worden, met een echte groove, stevige gitaren en een rauwe stem, ergens tussen diezelfde Dan Huff en David Coverdale. En dat alles in een glasheldere productie, uiteraard ook weer van Lysholm zelf. Zoals gezegd drijft hij het net iets te ver door. Weliswaar is de cd nu met 45 minuten niet eens aan de lange kant, maar een paar powerballads minder had wel geholpen in het evenwicht van deze plaat. Ondanks dat minpuntje is dit een cd die dik de moeite waard is, in een stijl die je nog maar zelden hoort.

Lowlands zat er bijna op en het was mooi geweest. Maandag moest er gewoon weer gewerkt worden. Op weg naar de uitgang kwamen we langs de India en omdat we eigenlijk toch nog geen zin hadden om te vertrekken, schoten we nog even naar binnen, alwaar een kleine kale neger met een enorm grote bek speelde alsof de duivel hem op de hielen zat. Je kon de zwavel ruiken en het dak van de India ging eraf. Ik zag Danko Jones nog vele malen daarna en hij stelde hij nooit teleur. Maar wat doe je als podiumbeest als de rest van de band iets anders aan het doen is. Je gaat dat doen waar je ook goed in bent: het publiek de oren van de kop af lullen. En dat deed me even fronsen met zijn wenkbrauwen. Want spoken word sessies van erkende leuteraars als Henry Rollins en Jello Biafra konden mij niet bekoren. De verveling sloeg al snel toe, vooral omdat ik sommige stellingen niet onderschrijf. Danko is niet in die valkuil getrapt. Want is maar in één ding geinteresseerd: muziek in al zijn facetten. En hij is net zo'n grote fan als wij allen. Dus lult hij een dikke 70 minuten over muziek in het algemeen, zijn favoriete bands en platen en zijn ontmoetingen met zijn helden met hoogtepunten (Solomon Burke) en dieptepunten (Ronnie James Dio). Het is geen egotrip geworden, maar een pretentieloos verhaal van een kleine gitarist in de wereld der rock'n roll'. Niet wereldschokkend, maar iedere DJ fan, met gevoel voor humor, dient deze plaat onverwijld aan te schaffen.

"Zeg," zo klonk het achter een biertje vandaan. "Zeg. Jij luistert toch zoveel naar muziek?" Ik dook weg achter mijn eigen glas. "Soms" zo antwoordde ik. "Hoezo?" Rook dwarrelde over de tafel. Uit de speakers klonk voor de zoveelste keer Suzanne Vega. Hij nam een trek van zijn sigaret. Ik droomde een beetje weg. "Nou, ik zag op televisie een geweldig liedje. Over het moment dat je doorhebt dat er niets is dat je kunt doen. Dat ze tegen je zegt dat ze niet meer wil. Dat je naar woorden zoekt om te zeggen, maar ze niet kunt vinden." Ik knikte. Dat nummer kende ik wel. "Weet jij hoe dat bandje heet?" The Streets zei ik zachtjes. Die staan in mijn top 10 van beste cd's van het jaar. A Grand Don't Come For Free heet de cd. "En daar moet je echt eens goed naar luisteren" voegde ik er aan toe. Ik dronk mijn glas bier lees en zette het iets te hard op tafel. Naar huis moest ik. Slapen. Onderweg naar huis luisterde ik maar eens naar mijn eigen advies. Het verhaal van de AGDCFF is simpel. Er is duizend pond zoek. Er moeten rekeningen betaald worden. Jongen ontmoet meisje. Meisje lijkt geinteresseerd. Jongen gaat uit met zijn vrienden. Mist meisje, gebruikt drugs, denkt aan andere vrouwen, maakt zichzelf belachelijk aan de telefoon. En het meisje hoeft hem uiteindelijk niet. En hoewel het verhaal misschien wel té simpel klinkt als je het opschrijft is het een wonderbaarlijk goede en doordachte plaat. Conceptalbum is een vies woord dezer dagen maar wel toepasselijk. Mike Skinner heeft de plaat vol verborgen laagjes gestopt. Laagjes die pas boven komen drijven als je de plaat nog een keer hoort. En nog een keer. Van de piano in "Could Well Be In" tot het "roaching a spliff, watching the TV" waarin Mike zijn suffe leven aan zijn nieuwe vriendinnetje beschrijft. Het zijn kleine verborgen juweeltjes. Met als hoogtepunt, bijna aan het einde van de plaat, "Dry Your Eyes". Mike beseft zich dat hij het verknalt heeft en ondanks het "there's plenty more fish in the sea" van zijn vrienden kan hij niets doen dan zijn mond houden en verder gaan met zijn leven. Zijn, nu ex-, vriendinnetje vergeten. En ja, kennen we niet allemaal dat gevoel?

Als kind was ik heel erg blij als ik het kerstpakket van mijn vader of mijn oma mocht uitpakken. Pas later begreep ik dat het blikje ragout en een of ander suf non-food item moetjes waren die altijd wel in een kerstpakket zitten, maar waarvan niemand ooit beter is geworden. Ik heb zelf nog nooit een kerstpakket gekregen, dus ik weet niet hoe ik als (min of meer) volwassene het uitpakken ervan zou beleven. Tot gisteren. Toen lag Sally's Sampler Rock Around the Block in de brievenbus. De opperdespoot als kerstman. Veertien tracks staan er op deze sampler van Sally Forth Records, en bij het beluisteren ervan voelde elk nieuw lied als een nieuw cadeautje in het kerstpakket. Voor Campsite, This Beautiful Mess, The Lionheart Brothers, Blackstrap, Glorybox en The Spirit that Guides Us was er plek voor twee nummers, de twee 'previously unreleased' bonustracks zijn gereserveerd voor Rollercoaster 23 en Kryptonite Garden. De liedjes bewegen zich tussen pop, indie, rock en alles wat daar een beetje omheeft zweeft. Ze zijn verschillend maar passen zo goed bij elkaar, dat je je afvraagt waarom kerstpakketten niet altijd goed kunnen worden samengesteld. Voor de echte fans van een paar bands staan er trouwens ook échte cadeautjes op: niet alleen de twee reeds genoemde unreleased tracks zijn bijzonder, ook van This Beautiful Mess is een nieuw nummer te horen en een van de liedjes van Campsite werd geremixed door Swiss Transport. Zo spannend als het vroeger was een kerstpakket uit te pakken, zo spannend is het om naar deze compilatie te luisteren.

Koop deze plaat nu en krijg The Sally Sampler 'Hit's of the 80's' er gratis bij

"Dos cervezas, por favor". Verder dan dat komt mijn Spaans niet. Knap onhandig, vooral als je bedenkt dat ik geen bier drink. Die talenkennis zou dus niet helpen bij het bespreken van deze cd, want dit bandje ís niet alleen Spaans, ze zingen ook in het Spaans. Hardrock in het Spaans, klinkt dat een beetje? Mwah, ik ben er niet weg van. Ik ken F.F.F. dat fantastisch in het Frans rapt, Loudness dat lekker heftig in het Japans piepte, maar bij Spaans blijven die geprononceerde r- en g-klanken wat merkwaardig klinken. Ik kon er in elk geval niet echt aan wennen. Eigenlijk best jammer, want verder is hun achtste (!) cd best aardig. Niet heel opvallend, maar degelijke hardrock. Lekker stevig geproduceerd, met leuke keyboardpartijen en lekker staccato gitaarpartijen. Het is alleen te weinig onderscheidend om echt op te vallen, afgezien van het Spaans. De muziek is van voor tot achter een compromis en dat maakt dat deze cd niet echt blijft hangen. De voorkeur lijkt verder erg bij de Britse metal liggen, bij bands als Saxon en Judas Priest. Priest had en heeft daar de kenmerkende stem van Rob Halford en de twinsolo's van K.K. Downing en Glenn Tipton, Saxon onderscheidt zich vooral met hun eigen sirene in de vorm van Biff Byford. De zanger van dit Tierra Santa heeft een weinig opvallende stem, waarmee hij meer praatzingt dan echt zingt, laat staan dat er opvallende hoogstandjes aan te pas komen. De band is verder heel degelijk, maar mist iets waarmee het boven de doorsnee uitsteekt. Heb je iets met voornoemde Britse bands, luister dan gewoon eens. Anderen missen hier niet zo veel aan, vrees ik.

"Wilt u de nieuwe smaak van Rivella proberen?" vraagt het ingehuurde promomeisje in de plaatselijke supermarkt mij terwijl ik m'n karretje tot een halt breng. Zoals u misschien wel weet, ben ik altijd wel bereid iets nieuws te proberen. Met name als iets een beetje vreemd maar wel lekker blijkt te zijn. De tienkoppige Deense band Efterklang bijvoorbeeld. Met een gezonde experimenteerdrift gaat men in de weer met knisperende elektronica, aanzwellende strijkers en blaasinstrumenten naast hemelse (kinder-)koortjes zonder daarbij uit het oog te verliezen dat er ook nog naar geluisterd dient te worden. De zang laat helaas hier en daar wat te wensen over. Niet dat de dame en heer die dit voor hun rekening nemen erg vals zingen of zo. Ze zingen voor mij doen iets te vaak een beetje mompelend en onverstaanbaar. Dat had van mij wat frisser gemogen. Verder is Efterklang, zoals wel meer bands die wat dichter bij de poolcirkel vertoeven, prima in staat sfeertjes op te bouwen die ik het liefste met de term ongrijpbaar aanduid. Múm, Sigur Rós, Under Byen, dat soort werk. Maar met name door het gebruik van pulserende elektronische glitches weet men zich van deze stijlbroeders en zusters te onderscheiden. Het zijn de prikbubbeltjes die de Rivella zo lekker maken. In die nieuwe Rivella zit trouwens geen prik maar groene thee extracten. Met een welgemeend "gadverdamme" spuug ik het proefmonster terug in het plastik bekertje. Geeft niks hoor, promomeisje, voorlopig kom ik met deze muziek op mijn koptelefoontje toch wel aan mijn portie beetje-vreemd-maar-wel-lekker.

Vanmorgen kon ik uitslapen. Ik zal het maar eerlijk opbiechten, het is namelijk een doordeweekse dag. Nu hoef je niet jaloers te zijn, want ik werk parttime. Aan geld komt er dus niets binnen. Toch is één dag rustig aandoen best lekker. Behalve vanochtend, ik werd ruw gewekt. Aan de buitenkant van het mijn woning vindt namelijk groot onderhoud plaats. En dat gaat niet zachtzinnig. Behalve een berg lawaai komt er nog meer. Wat hoort er immers bij bouwvakkers.... een grote stereo. Het duurt dan ook niet lang of Arrow Rock Radio schalt door de buurt. De grote namen komen voorbij: Creedence Clearwater Revival, The Beatles en The Police. Eigenlijk best geinig, maar de hele dag nummers die ik al ken is aan mij niet besteed. Ik besluit op te staan en te gaan douchen. Ik neurie wat, draai de kraan open, laat het warme water over me heen komen en kom langzaam bij kennis. Ik bedenk me dat het wel geinig is dat ik niet één van die grote rockklassiekers, maar een nummer van Neil Leyton aan het neuriën ben. De EP Beat kent vijf potentiële rockklassiekers die ergens liggen tussen The Smashing Pumpkins en The Rolling Stones aan het begin van de jaren '70. Ik vrees echter dat hij bij het grote publiek onbekend zal blijven en dat hij nooit de status van een a Arbeidsvitaminen -hit zal halen. Gelukkig heb ik de cd thuis, en zijn er voor jou - in eerste instantie - twee fijne mp3s.

Rudimentaire bouwwerken zijn het. Grof materiaalgebruik, Spartaanse uitvoering. Architect en toezichthouder Page Hamilton zwaait de scepter over het collectief dat verantwoordelijk is voor deze muzikale architectuur. Een redelijke dosis metaal, flink wat gruis en schreeuwende mensen op de steigers. Helmet is 'work in progress': staccatoriffs die onvoltooid lijken en beukende drums die soms klinken als een gortdroge heimachine. Mijn eerste kennismaking met dit gezelschap vond plaats in het illustere Vera-pand waar in de kelderbar hun plaat Meantime door de speakers werd gerost. Voor mij een openbaring, want in mijn ogen was Helmet de eerste metalband met een indienoise geluid. En de eerste band die gitaarriffs uitkleedde tot het absolute minimum (iets wat ik daarna nog wel eens terug hoorde in de muziek van bands als Sepultura en Pantera). Het effect bleek 45 minuten jaknikken boven een Leeuwbiertje. De dag erna was ik een CD rijker. En hoe het ons aannemersbedrijf daarna is vergaan? Met Betty (Helmet's derde plaat) werd het succes uitgebouwd, al werd er op die plaat het meest afgeweken van het starre bouwplan van de opperarchitect. Het volgende album Aftertaste was echter weer een terugkeer naar de uiterst effectieve bouwmethode van eerder, maar kort na oplevering werd de spanning tussen de bouwlieden kennelijk te groot en leek een definitieve bouwvak begonnen. Maar zoals een ware architect betaamd kruipt het bloed waar het niet gaan kan en nu is dan Size Matters neergezet. Wees gerust (of teleurgesteld, zo u wilt): de bouwtekeningen zijn vrijwel ongewijzigd. Dus: helmpje op, want er wordt weer flink getimmerd, gesloopt, geschreeuwd. En ondergetekende kan er weer prima op jaknikken. Maar ik begin me toch af te vragen hoeveel van dit soort gebouwen we nodig hebben. Als Hamilton namelijk van plan is een hele stad te gaan bouwen volgens hetzelfde principe zullen de meeste bewoners op den duur wel eens het platteland op kunnen gaan zoeken.

2004 was het dansjaar van Mylo, LCD Soundsystem en C-Mon & Kypski. Ik vind het erg prettig, al die crossover tussen electro, wave, acid, folk en wat dies meer zij. De nieuwe singles van Cassius ("Rock & Roll #1", bijna R&B) en de Chemical Brothers (het Arabisch aandoende "Galvanize") zetten me behoorlijk op het verkeerde been. De Supermen Lovers, het solo-project van Guillaume Atlan, kunnen daar nog wat van leren. Ze plunderden in 2002 in heel Europa bergen airplay met de fraaie hit "Starlight" (te vinden op eerste album The Player) en bundelen nu het beste van hun vinyl sindsdien op de tweede album Boys in the wood. Het is goed spul, maar op de hiphop(!)-afsluiter na wat voorzichtig, niet te ver buiten de genregrenzen. Grofweg hebben de Lovers drie liedjesrecepten: radiovriendelijke discofunk met goeie zang (single "Born to Love You", "Urgence"), veel aan knopjes draaien in lange clubanthems en, nieuw, vier Avalanches-achtige intermezzo"s. Ook gebleven zijn de Todd Edwards-achtige vocoderstunts (het heerlijk onverstaanbare "Under pressure", waarmee ik spontaan twee keer zo snel kan afwassen) en de stereograpjes (tenniswedstrijd "30-40"). De produktie is wat rijker en drukker dan op "The Player", maar de melodie mag wel wat gevarieerder en gekker. Een nummer als "The Mission", dat bestaat uit precies één loopje, dat smeekt toch ook om vernieuwing? Dus, meneer Supermen Lovers, u weet wat u te doen staat in 2005!

OK. Nog even een keertje opnieuw proberen dan. En één, twee... één twee drie vier links twee drie vier kick twee drie bop draai rechts twee vier kick drie ehr...twee dr..link...ehr nee rechts..verdomme! Rustig blijven. De andere folks gaat het een stuk gemakkelijker af. En één twee drie bo..kick...ow fuck... draa..ehm..links..nee toch rechts. Aaarglll! In mijn stugge lederen laarzen wankel ik naar de zijkant van de dansvloer. Met een ferme zwaai frisbee ik m'n grote witte cowboyhoed in de hoek. Een diepe zucht. Ik beklim een barkruk. "Bartender! Whiskey please. Make it a double!" De grootbesnorde man achter de bar klokt mijn glas vol. Uit de speakers galmt de degelijke hillbilly countryrock van Deryl Dodd. "Hij had een hele grote kunnen worden. Een nieuwe Garth Brooks zelfs. Maar toen werd hij ernstig ziek he," vertrouwt de snor mij toe. "Dit zou z'n comeback moeten zijn, maar ik weet het niet hoor," vervolgt hij en schuift het glas over de bar in mijn richting. Ik grijp. En ik grijp mis. Het glas klettert op de grond maar spat niet zoals ik had verwacht in scherven uiteen. Plastik. De barman trekt z'n plaksnor onder zijn neus vandaan en geeft een dikke vette knipoog. Hij reikt mij de whiskeyfles aan. Ik neem een fikse teug. Huh? Ranja? enigszins verward verlaat ik de saloon. Ik vervang m'n knellende laarzen door soepele gympen en bestijg mijn stalen ros. "Thanks for visiting Nashville" staat er op het bord langs de weg. Ik fiets de ondergaande zon tegemoet.

Bij de titel ISA denk ik aan de goede ouwe Industry Standard Architecture (ISA) bus die vroeger in je Personal Computer (PC) zat en Isa Hoes (IH), die vroeger in een soap zat, maar vraag me niet waarom. In mijn studententijd werkte ik in een computerwinkeltje en heb ik gezien dat de ISA bus langzaam door de Peripheral Component Interconnect (PCI) bus en de Accelerated Graphics Port (AGP) bus werd vervangen en keek ik trouwens ook veel Goede Tijden, Slechte Tijden (GTST), maar laten we het daar niet over hebben. Industry Standard Architecture gaat echter niet op bij Enslaved. Dit laatste werkje van Enslaved is alles behalve standaard. De noeste viking metal op albums als Frost en Eld wordt op ISA verweven met onstuimige maatsoorten, her en der een cleane zang, lange sferische muzikale passages en psychedelische melodieuze elementen van latere albums als Mardraum en Below the Lights. De muziek van Enslaved is een 'volwassen' mix geworden van oud en nieuw werk en dat vind ik lastig. Lastig omdat de extremere passages mij doen herinneren aan tijden van weleer en lastig omdat tijdens de langdradige muzikale passages, de tamelijk onsamenhangende afwisselingen en de jaren 70 keyboard riedeltjes die zorgen voor onprettige kriebeltjes in mijn nek, ik de neiging niet kan onderdrukken om de afstandsbediening (AB) te pakken en op de Fast Forward (FF) knop te drukken. FF FF FF FF.

Steeds vaker kom ik tot de conclusie dat ik barst van de vooroordelen. Voor de buitenwereld doe ik alsof ik een open geest heb en voor afwijkende dingen open sta, maar eigenlijk is dat een grote leugen. Wanneer ik de foto van een bandje zie vóórdat ik hun muziek heb gehoord staat mijn mening over hen alweer fier overeind. Een voorbeeld. Ik krijg er op de een of andere manier lucht van dat er een vrouw achter de cimbalen is gekropen. De toon voor mijn stukje is gezet. Dat kan natuurlijk nooit iets zijn! Vooral wanneer er dan ook nog eens gesproken wordt van 'een band die niet bang is om af en toe een valse noot te spelen en waar de intensiteit boven het speelvernuft gaat' (vrij vertaald). Dat is dus duidelijk, een typisch geval van wel willen maar niet kunnen. Alles leuk en aardig, maar het wordt natuurlijk een serieus probleem wanneer dit vooroordeel direct bevestigd wordt bij de eerste draaibeurt. Ik hoor een bak ongeleide pleurisherrie met af en toe wat herkenbare melodieën - die op zich nog wel aardig zijn trouwens - en vraag mij af in welke badkuip dit nu weer is opgenomen. Maar dan speelt mijn geweten op. Ligt het nu aan de muziek of aan de foto met bijschrift? Laat ik het toch maar op het eerste houden, dat is beter voor uw en mijn gemoedsrust. Bij deze beloof ik plechtig in de toekomst eerst te luisteren alvorens te kijken.

Het was eenvoudiger geweest om afgelopen oktober gewoon in 013 te gaan kijken. Maar nee, ik moest persé die live-DVD van IQ in mijn eigen huiskamer bekijken. Daar is dus heel wat voor nodig. Die dubbel DVD duurt namelijk best lang. En zo lang kan ik de huiskamer niet leeg houden als er leden van de familie in huis rondlopen. Da's wel nodig, want de rest van de familie is niet zo tolerant als ik als het om IQ gaat. Die had ik dus vakkundig het huis uitgewerkt zodat ik op minder sociaal volume The Twentieth Anniversary Show kon bekijken en beluisteren. De buren interesseren me niet. Zij interesseren zich ook niet voor mij. Het was wel een nadeel dat ik IQ nog nooit live gezien had. Dan had ik me namelijk niet verslikt in mijn bier toen ik Peter Nicholls geschminkt en wel het podium op zag komen. Dat kan toch echt niet meer anno 2004! Gelukkig leidde de muziek me snel af. IQ was namelijk best in vorm tijdens de opnames van deze show uit december 2001. Geen idee waarom deze opnames zo lang in de kast is blijven liggen overigens. Er is namelijk niets mis mee. Tenminste als je de symfo van IQ kunt waarderen. Dan biedt The Twentieth Anniversary Show je namelijk een prima doorsnede van het repertoire van de afgelopen jaar. En dat waarderen kan ik dus wel. Sterker nog ik heb me bijna vier uur kostelijk vermaakt, maar hoe maak ik nu wederom vier uur vrij om het nog een keer te bekijken allemaal? Volgende keer toch maar een concert meepikken?

In een niet al te lang verleden maakte zanger/gitarist Cary Hudson furore in het in bepaalde kringen legendarische Blue Mountain, een van de bands die naast het bekendere Uncle Tupelo alt.country een kickstart hebben geven. Waar Uncle Tupelo stond voor de country-kant in deze herleving van rootsmuziek, bracht Blue Mountain blues in. En de blues, die is Cary Hudson nog steeds niet vergeten. Dat in tegenstelling tot deze scribent, want hoewel het er ongetwijfeld mee te maken zal hebben dat ik te weinig naar dit soort platen luister, heb ik sinds het verscheiden van The Red Devils geen plaat meer in dit genre gehoord waar de noodzaak zo in doorklonk. De mondharmonica scheurt en jammert alsof Lester Butler de concerten in King King nog eens over doet. Jammer genoeg staat niet heel Cool Breeze vol met dit soort bluessongs. Een ander zal wellicht zeggen dat een track als "What The Old Man Told Me" een weldadig rustpunt is tussen de heftiger liedjes, maar wat mij betreft maken ze de CD ietwat richtingloos. De sprongen tussen country, rokerige kroegrock en heftige blues zijn zo te groot, wat maakt dat deze CD zeer te genieten is, maar dan wel met de skipknop van de CD-speler binnen handbereik.

Zou het eraan liggen dat spanningsboog niet in mijn Nederlands-Engels woordenboek staat? Ehm... Span of tension? Veelbelovend klinkt het begin. Maar dan. Zelden hoorde ik een cd die meer inzakt dan Not Correct. De keren dat ik luisterde zijn al op twee handen te tellen, maar elke keer ging het ergens halverwege mis. Of ik ging douchen, of ik liep weg, of ik miste gewoon het einde van de plaat. Nee, Charles Schillings weet het woord spanningsboog niet te vinden in zijn woordenboek. En dat terwijl "Spin it Right", het eerste lied op Not Correct, zo fijn door de kamer danst. Ja, Charles, daar lukt het nog wel. Maar wat jammer nou, zo'n hippe Belgische DJ die het inmiddels (vooral) in Frankrijk helemaal gemaakt heeft, in Tokyo, Londen, Jakarta en New York geen onbekende meer is en muziek bij Karl Lagerfelds modeshows verzorgt - zij van Vive la Fête doen dat ook, en weten wel raad met een spanningsboog - en ik weet het niet te waarderen. Of niet op waarde te schatten, dat kan ook. Maar als u nu van de wat rustigere dance houdt, die zich richting lounge beweegt, misschien is Schillings dan iets voor u. Voor mij mag het up-tempogedeelte van het begin tot het einde doorgevoerd worden. Nu mis ik telkens het einde van de plaat. Maarja, dan begin ik toch gewoon opnieuw: "Spin it Right" maakt veel, heel veel goed.

"What will the neighbours say?" Dat vraag ik me ook af. Want sinds ik de nieuwe cd van Girls Aloud heb staat mijn stereoding constant hard. En zingen die lieve leuke dames de hele dag door hun liedjes. En wát voor liedjes! Het zijn liedjes waar de zon van gaat schijnen, liedjes die voor een vrolijke dag zorgen, liedjes waar uw ongezond boze buurman lief en aardig van wordt. Zulke liedjes. En nee, normaal hou ik inderdaad niet van dit soort plaatjes. Maar voor de Girls Aloud maak ik graag een uitzondering. Je zou haast vergeten dat ze ooit meededen met een of ander popprogramma. Ze laten me de Spice Girls vergeten, Beyonce en de andere twee tutjes van Destiny's Child kunnen er een puntje aan zuigen en wie was Kylie Minogue ook alweer? Deze plaat, "What Will The Neighbours Say" kan gemakkelijk meedoen voor de plaat van het jaar, wat ik u brom. Eerst hadden we een verzamelalbum van Live, toen kregen we zomaar een nieuwe Phil Collins kado. Daarna een nieuwe Emma Bunton en nu weer een nieuwe, fijne Girls Aloud! Mijn jaar kan écht niet meer kapot. Zo dan.

Het moet niet doller worden. Dat French Kicks' tweede album Trial of the Century hier meer dan een half jaar later uitkomt is al heel stom, maar nog tot daar aan toe. Dat ze voor de cd die hier in de schappen ligt het hoesje dat gelijk je aandacht trekt vervangen door één of ander zot arty ontwerp. Belachelijk gewoon! Ik heb even een steekproef gehouden onders ons schrijversgilde. En ik had gelijk hoor. De eerste cd zouden ze uit het rek halen, de tweede zouden ze laten staan. Laat ik me er verder niet te veel over opwinden, het gaat tenslotte om de muziek, niet om de suggestieve hoesjes. En de muziek die French Kicks maakt is best leuk namelijk. De liedjes zijn een beetje van veel. Veel Smiths, Beetje Interpol, beetje Strokes. Maar doordat Nick Stumpf heel anders klinkt - hij is tegelijkertijd de zanger en de drummer van French Kicks - klinkt de band domweg ook gewoon heel anders. Bij vlagen doet hij me zelfs denken aan Neil Finn. Inderdaad een heel anderere stem dus dan bij eerder genoemden. De liedjes krijgen door die stem wat aangenaam lichts en fris over zich heen. Dat je af en toe zachtjes doet meewiegen op de muziek. Vooral in "Oh Fine" zul je dit moeilijk kunnen onderdrukken. Trial of the Century is één grote vergaarbak van geraffineerde catchy liedjes. Hooguit kun je zeggen dat ze zo geraffineerd zijn dat ze bijna vluchtig worden. Dan zou zo'n hoesje een mooie reminder zijn geweest.

Kan iemand even krabben? Ik krijg namelijk altijd een beetje jeuk van het Amerikaanse protestliedje. Ik kan gewoon meestal niet zo veel met zo'n klaagzang over de gang van zaken in dat land van meneer Bush en consorten. Verpakt zo'n Amerikaan zijn boodschap echter in persoonlijke verhaaltjes dan wil ik daar nog wel eens in meegaan. Uiteraard moet dan wel allereerst de muziek dik in orde zijn. Jason Ringenberg, die u wellicht kent van de hard rockende countryband Jason and The Scorchers, maakt naar mijn smaak op zijn nieuwe soloplaat een pijnlijke valse start. De tekst is behoorlijk politiek geëngageerd (zelfs Disneyland wordt maar weer eens als metafoor gebruikt) en de muziek hakkelt met schijnbare tegenzin vooruit. En net als ik na een niet zo heel erg geslaagde cover van Merle Haggard's "Rainbow Stew" de hoop wil gaan opgeven dat dit nog iets gaat worden, slaat de plaat ineens om. Eindelijk word ik alsnog getrakteerd op uiterst genietbare alt.country die gaat over mensen van vleesch en bloed. Verderop glijdt Jason nog heel even uit over een misplaatste (waarschijnlijk grappig bedoelde) polkadeun en het geheel wordt afgesloten met een soort van reprise van de albumopener die gelukkig wat beter te pruimen is. In de liner notes heeft hij het over twee soorten Empire Builders: Zij die bouwen met materialisme en macht en zij die bouwen met hart, ziel en waardigheid. Dat verklaart meteen de tweeslachtigheid van het album. Want ook als inspiratiebron gaat mijn voorkeur dus uit naar de laatstgenoemde groep.

Ik voel me een detective die iets vreemds op het spoor is. Ik was een stukje aan het tikken over vrouwelijk schoon n.a.v. bovenstaande cd. Er staat echter een nummer op waarin JP Den Tex vraagt aan ene Ophélie om hem privé te mailen. Het mailadres staat in het tekstboekje. Hij vond haar zo leuk in dat tijdschrift. Een beetje Googlen maakt dat mijn tekst waardeloos is geworden. Er bestaat een Ophélie, woonachtig in Frankrijk. Ze is geboren in 1974 en haar vader is een Nederlandse popzanger uit de jaren '70. En wie zong er al in die tijd? Juist, JP Den Tex. En wie zingt er naast het Engels ook in het Frans? Juist, JP Den Tex. Veel verder ben ik nog niet gekomen. Is hij zelf de vader? Weet hij wie de vader is? Is het toeval? De biografie van Ophélie zwijgt in alle talen. Ik heb hier dus geen uitsluitsel over. Enigszins onthutst pleur ik mijn oude recensie weg. Ik had hier nog iets instaan over mijn zwakte voor vrouwen die er op een natuurlijke wijze leuk uitzien. Dit zonder geforceerd te doen, lekker puur vol romantiek. En dat tokkelaar JP Den Tex deze mening muzikaal en tekstueel deelt. Maar eigenlijk wil ik alleen nog maar weten hoe het nu met die Ophélie zit. Ik heb zijn mailadres.

Twee keer per week onderga ik een zware beproeving: mijn reis van Zeist naar Groningen. Alles draait daarbij om de aansluiting bus-trein die in Amersfoort plaats vindt. Welke sadist de speling tussen die twee op slechts vijf minuten heeft gezet weet ik niet, maar ik bied bij deze aan om zijn stervensbegeleider te zijn, kan hij zelf ervaren hoe kort vijf minuten eigenlijk is. Gaandeweg de busreis loopt de spanning namelijk op: haal ik de trein wel of niet? Wordt het weer een halfuur bladeren in de stationskiosk? Ik kijk op mijn horloge. Shit, weer een halte. De bus stopt. Twee bejaarden stappen tergend langzaam in. Of dit de bus naar Amersfoort is. 'Ja? Ok, daar moeten we namelijk heen ziet u!'. Op zoek naar wisselgeld voor de strippenkaart. Eindelijk een stoel gevonden. Volgende bushalte. Een hele middelbare school moet in het gele rijdende koekblik geperst worden. Nog vier minuten. Ik vervloek elke halte, elke passagier. Voor straf belandt de bus in een file. Nog één minuut. Als ik zo meteen snel ren dan wellicht haal ik het blauwgele loeder nog. Bij het station spring ik de bus uit en ren richting perron. Ik kegel bijna enkele mensen omver op de trap; sodemieter dan ook op! Maar u raad het al, de twee steeds kleiner wordende rode oogjes van de gele NS-slang kijken me cynisch aan in de verte. Voor ik me verlies overbodige agressie doe ik snel de koptelefoon op en druk op play. Het muzikale antigif stroomt binnen. Blonde meisjes met mierzoete meerstemmige liedjes over alles wat bloeit en boeit. Links, rechts, in het midden, ik zit opeens in een Noorse fjord met drie elfjes met akoestische gitaren en ze fluisteren me van alle kanten dingen toe. Lieflijke liedjes met soms een melancholische inslag, maar immer loepzuiver gezongen. Potverdrie, dit is angermanagement verpakt in akkoorden, auditieve dwangverpleging bij OV-ongemakken! Waar wonen jullie elfjes? Laat het weten en ik kom zo snel mogelijk naar jullie fjord! Ja, desnoods met de bus.

"Ik houd van rammende gitaren, een muur van geluid, het liefst de stereo op 10 en beuk de ramen eruit, het mag ook subtiele jazz zijn, een goed stuk klassiek, Shostakovich of Keith Jarrett, het is allemaal muziek" Een pluim voor Zwerfhond! De band uit Nijmegen maakt zelf droge leuke Nederlandstalige popnummers en de derde EP Alles wat een vrouw moet weten is er een goede dwarsdoorsnede van. "Wachtwoord" rockt hypervrolijk en in "Ballade van niemand in de buurt" veegt de band fraai de vloer aan met tv-belspelletjes. Hooijer zegt in Oor 23: "Popmuziek is in Nederland niet langer barometer voor maatschappelijke processen. Die taak hebben de cabaretiers, filmmakers, journalisten en schrijvers overgenomen." Eigenlijk jammer dat Zwerfhond daarom een nummer als dit niet op de EP gezet heeft. Met zulke klasse mag dat best!

De schrik slaat me om het hart als ik op de site van Misunderstood lees dat de bandleden zich Nerve, Junkie, ADHD en Jerk noemen. Vervolgens zie ik erg krakkemikkige en soms wel erg opschepperige teksten verschijnen. Dan weet je al bijna hoe laat het is voordat je de cd hebt beluisterd. Helaas wordt dat beeld bevestigd wanneer ik mijn cd-speler aan het werk zet. Deze eigen beheer-cd komt nergens boven het demo-niveau uit. De cd begint met een stevige rocker maar de rest van de nummers zijn meer powerballads, waardoor het zelfs geen echte rock-cd wordt. Wat als eerste opvalt is het metersdikke accent van de zanger en wanneer je wat beter naar de begeleiding luistert hoor je dat die niet zozeer bewust sober is, maar meer omdat de lastiger passages ternauwernood overleefd worden. Compositorisch klopt het aardig, maar ook daar val je niet van je stoel. Ik vind het heel sympathiek wanneer bands het aandurven om een eigen-beheer-cd uit te brengen, maar deze band is daar domweg nog niet klaar voor. Live kunnen deze jongens vast een leuke set neerzetten, maar het opnemen van een cd is iets anders. Daar was Misunderstood nog niet aan toe. Jammer, maar hier kan ik echt niets van maken.

Als ik zeg dat ik fietsvakanties doe en graag primitief kampeer kijken mensen vaak vreemd op. Als ik zeg dat ik dat het liefst in heuvelachtig tot bergachtig gebied doe en het liefst mijn eigen bagage meezeul kijkt men mij fronsend aan. Je ziet ze denken, die is niet wijs. Als ze mij niet negeren dan knikt men begrijpend en zeggen dan iets als: "De afdaling is vast heerlijk." Hier laat ik het normaliter maar bij. Wat ik niet zeg is dat ik de afdaling oké vind, maar het klimmen het echte werk is. Ja, ik weet het, ik ben niet wijs. Het is namelijk een bijzonder ontspannend gevoel om me nergens meer druk over te hoeven maken dan over mijn fiets en mijn eigen gesteldheid. Het leven is zoveel simpeler. Ik loer naar gaten in het asfalt die ik moet vermijden en zucht over automobilisten die me te kort passeren. Maar bovenal moet ik op tijd eten en drinken. Mijn krachten goed verdelen. En dus blijven fietsen. Het vaak prachtige landschap komt ondertussen langzaam voorbij schuiven. Mijn fiets kraakt, ik kraak, maar de adrenaline stroomt. Ik had echter nog geen soundtrack bij deze film, maar die heb ik nu gevonden in A new white van Subtle. Deze slome experimentele triphoppende hiphopplaat voor de gitaarliefhebber - jawel! - is geen makkelijke kost, maar een strandvakantie kan immers altijd nog als ik vijfenzestig ben.

Ik speel drums in een bandje. En erg goed zijn we (nog) niet. Ik in ieder geval (nog) niet. Ik zou ook liever in een metal bandje spelen, maar mijn grijze massa is (nog) niet in staat om op een hoog en snel niveau de juiste synapsen naar mijn spieren te versturen om een beetje redelijke metal groove neer te zetten. Wat moet het dan toch heerlijk zijn om in een band als Yyrkoon te spelen, want er is namelijk helemaal niets aan te merken op hun laatste cd, Occult Medicine. Het maakt eigenlijk niet uit van welke metal je houdt, want dit schijfje bevat gewoon METAL. De hoofdsmaak is melodieuze, enigszins Zweeds klinkende death metal, aangevuld met lomp Amerikaans hakwerk, wat Finse black metal en wat Duits georiënteerde power en heavy metal. En dat voor een Franse band! Volkeren dezer aardkloot verenigt U en het resultaat is een technisch hoogstaande metal release met opruiende ritmes, duizelingwekkende solo's en een heerlijke melodieuze groove. De gitaarsolo's doen mij vooral sterk aan het geluid van de broertjes Amott (o.a. Arch Enemy) denken en zijn niet alleen ter opvulling opgenomen, maar dragen ook bij aan de herkenbaarheid van de nummers. Yyrkoon heeft ook nog voor de opnames gebruik kunnen maken van de Belgische meestertrommelaar Dirk Verbeuren, die helaas alleen als sessiemuzikant heeft meegewerkt aan deze cd. Het zal niet meevallen om een goede vervanger voor hem te vinden.

Ik heb er wel bewondering voor, voor mensen als Guy Manning. Hij mag graag muziek maken en dan het liefst sympho. Daar is geen droog brood in te verdienen, tenzij je Roine Stolt of Neal Morse heet. Maar de Mannings van deze wereld kunnen er amper mee zitten. Stug maken ze in de avonduren een plaatje. Overdag moet er gewerkt worden, want ook een progrocker moet eten. En nemen vervolgens alle optredens aan die ze kunnen krijgen. Dat zijn er een stuk of vijf per jaar op zijn hoogst en daar komt dan drie man en een paardenkop kijken. Waarna vervolgens het hele riedeltje weer opnieuw begint. Guy Manning zit inmiddels voor de zesde keer in dit cirkeltje met A Matter of Life and Death. Het is wederom een degelijke symphoplaat, die vooral aan de pop/rock kant van de sympho zit. Met hier en daar wat folkrandjes. En dat zijn meteen de hoogtepunten van de plaat, want ook A Matter of Life and Death heeft euvel dat Mannings platen wel meer hebben: de plaat is niet constant genoeg. Al verdeelt hij het nu wel beter. Op het moment dat ik het gehad heb met Manning zet hij namelijk net telkens een goed nummer in, zodat ik de plaat toch afluister. En over Guy's stem kunnen we uren discussiëren, maar die ligt je of die ligt je niet. A Matter of Life of Death is al met al een stap voorwaarts, maar hij zal er wederom geen optreden extra bij krijgen. Koop je kaartje gerust aan de zaal, want uitverkopen zal het nog steeds niet...

Heel toevallig raakte ik een tijdje geleden in een café in gesprek met een jongen die bij de fijnste platenwinkel van Nijmegen werkt. Het zal u weinig verrassen dat dit gesprek over muziek ging. Na een tijdje veerde hij op en riep daarbij enthousiast: 'The Futureheads! Jij moet naar The Futureheads gaan luisteren.' Ik keek hem aan. 'Ik zie het aan je, jij gaat het leuk vinden. Ik weet het zeker,' voegde hij er nog aan toe en ik bedankte hem voor de hartstochtelijke tip. Omdat ik tot op dat moment maar zelden bij de fijnste platenwinkel kwam, durfde ik niet zo goed zomaar spontaan de dag erop naar binnen om de cd van The Futureheads te gaan bestellen. De jongen die me de tip gaf was namelijk ook gewoon nog eens heel erg leuk en hij zou eens kunnen denken dat... Ach, wat nou, ik stelde me aan. Iets na het krijgen van de tip liep ik zomaar spontaan de platenwinkel binnen en bestelde de cd. Bij de jongen. De cd moest nog geïmporteerd worden, maar een collegawinkel had 'm nog, dus de volgende dag luisterde ik al naar de liedjes vol, energie en in hoog tempo, van deze jonge jongens uit Schotland die ook nog eens alle vier kunnen zingen. Dat doen ze zelfs zo goed, dat een aantal a capella stukjes soms een hele dag lang in mijn hoofd zitten. Erg? Nee hoor, helemaal niet. Ik krijg tegenwoordig tips van iemand anders van de fijnste platenwinkel. Maar de jongen had gelijk: ik vind The Futureheads heel erg leuk.

We zaten in de kroeg. Nog steeds een beetje katerig lazen we ons krantje. De Volkskrant. Gelukkig wel gewoon beschikbaar daar in Engeland. We hadden voor de afwisseling er namelijk maar eens voor gekozen om met een groepje oud jaar buiten de landsgrenzen te vieren. Toen ik mijn eerste lager maar eens bestelde en het sportdeel aan mijn buurman gaf werd het steeds drukker in de kroeg. Op het podium werden instrumenten en microfoons in gereedheid gebracht en iemand stond ietwat onhandig met een handycam wat testshots te maken. Wat gaat hier gebeuren vroegen we ons af. Een half uurtje zagen we een dame het podium betreden. Ze sprak verlegen over een nummer dat zij één van de mooiste nummers ooit vond. En haar gitarist ook zei ze nog. Toen begon ze "What a Wonderful World" te zingen. Wij nipten aan ons bier en gingen maar eens kijken wat er ging gebeuren op dat kleine podium. Want dit klonk toch best wel bijzonder. Ze speelde die avond nog negen nummers. In alle nummers betoverde ze het publiek. Met haar prachtige stem zong ze voor ons grotendeels onbekende nummers van haar helden. Maar ook een prachtige uitvoering van Cyndi Lauper's "Time After Time". Wij moesten die avond lachen om de stuntelaar met zijn camera die in zijn eentje de boel stond te filmen. Nu, bijna tien jaar later, zijn we blij dat hij er was die avond en we de mooie momenten die Eva Cassidy ons schonk die avond weer terug kunnen zien op de DVD Eva Cassidy Sings.

Als ik hun bio moet geloven, dan willen de heren van Haterush de energie van powermetal combineren met het melodieuze van de jaren '80 metal. Of ze dat gelukt is dat bepalen wij natuurlijk. Hun debuutalbum bevat twaalf reguliere nummers, maar raar genoeg staat er ook gelijk een bonustrack op. Raar, want volgens mij is het toch echt de eerste persing die hier rondjes draait. Enfin, combineren van energie met melodie als doel dus. Ik vind dat ze dat toch best redelijk gelukt is. Deze Zweden - waar zouden ze anders vandaan moeten komen, zou ik haast zeggen - brengen inderdaad een mengsel van oude heavy metal en hedendaagse powermetal. Oftewel denk hierbij een klein beetje aan Iced Earth meets Blind Guardian en Judas Priest meets Rhapsody. Daar zou het water je van uit de mond gaan stromen. Toch mist hun eerste album nog wel het nodige om je te doen watertanden. En al helemaal om stante pede echt groot te worden en de charts te bestormen. Momenteel zie ik ze als niet meer dan een goede opwarmer tijdens concerten, voordat de echte grote jongens hun kunsten vertonen. Er ontbreekt namelijk wel iets pakkends op het album en daarmee ook geen echt grootse nummers. Bovendien komt de stem van de zanger mij geregeld iets te zeurderig over. Het iets meer dan 50 minuten durende schijfje is echter wel goed voor je, als je weer eens wat energieke muziek tot je wilt laten komen, zonder dat je echt je aandacht erbij wilt/hoeft te houden. Maar of ik daarop zit te wachten?

Het regent pijpenstelen. Mijn tuin is net een moeras. Ik zit met een virus binnen. Wil eigenlijk wel even naar buiten, maar het weer is er niet na. Ik ben wat down en loop wat te mopperen. Het is duidelijk niet mijn week. Maar wat kunnen cd's dan gemeen zijn. Neem de cd Lochloosa van Mofro. Op het eerste gezicht ziet het er onschuldig uit: vier boompjes op een groene hoes, foto's van wat witte muzikanten, een gitaar, een paar huisjes en op de achterkant een bord met de plaatsnaam Lochloosa. Mocht je het niet kennen Lochloosa ligt in Florida. Je had het al een beetje aan de bomen op de hoes kunnen zien. En wat is het voor een weer in Florida? Precies: het is daar lekker warm. Mopperdemopper, dat is gemeen. Het klinkt alsof je in een schommelstoel op de veranda voor je huis zit te genieten. Ja, dat krijg je met warm weer. Mopperdemopper. Aan de achterkant van je huis kun je het moeras in. De zompige wereld van alligators en ratelslangen is dan je deel. Af en toe moet je natuurlijk wel uit die luie stoel, maar van een drankje halen wordt het leven net een beetje meer funky. Mofro brengt het allemaal prettig samen, behalve als je in Nederland woont met dat rotweer. Gelukkig komt er aan het eind van de cd een regendansje voorbij. Haha, ik moet lachen. Ze bidden voor regen. Ik zet mijn gedachten over emigreren maar even opzij. Fijn hoor cd's. Fijn hoor Nederland.

Het leven van een recensent gaat niet over rozen. Zo wordt hij of zij soms gedwongen te luisteren naar cd's waar hij of zij helemaal geen zin in heeft. Of gewoon niet voor in de stemming is. En dan krijg je, naast een rare recensie, ook rare conclusies. Zo schreef ik over de nieuwe cd van Maxon Blewitt het volgende: "Maxon Blew-itt." Godver, hoe diep kan een mens zinken? Ik leek verdorie Seth Gaaikema wel! Nu is File Under een hele bureaucratische organisatie. Dat had u vast niet gedacht, maar het is zo. Zo hebben we een afdeling voor recensenten met een burnout. Die afdeling zit helaas niet op een mooi eiland voor de kust van Zuid Amerika maar in Zwolle. Alsof dat helpt. We hebben ook een afdeling voor recensenten uit minder bedeelde gebieden, we hebben een afdeling voor koffiejuffrouwen en we hebben een afdeling die de kwaliteit bewaakt. En onze Opperdespoot, maar goed, die is een afdeling op zich. Maar die afdeling die de kwaliteit bewaakt riep me op het matje: "Jij gaat even een weekje niks luisteren. En dan schrijf je een nieuwe recensie. Begrepen? Want de Seth Gaaikema uithangen, dat kan echt niet. Rare aap!" Aldus geschiedde. En zo kon het dus gebeuren dat ik nóg een keer naar Maxon Blewitt zat te luisteren. En tot de conclusie kwam dat de gitarist van Zita Swoon best een heel leuk ceedeetje gemaakt heeft. Goed, het lijkt soms een beetje op Zita Swoon, het lijkt soms een beetje op G. Love en zijn Speciale Saus maar is dat erg? "Nee!" klonk het vanuit de koffiekamer. Nee dus, dat is helemaal niet erg. Dat is zelfs heel erg fijn.

(in de auto pt. 7)
"Wil jij even een cd in de cd-speler drukken?"
"Dat wil ik best, als het maar niet te hard is. Ik barst van de poppijn en de paracetamol helpt nog niet bepaald."
"Ik kan amper wakker blijven, ik had eigenlijk Club Diana gewild. Daar blijf ik wel wakker bij."
"Als je het niet erg vindt luister ik liever naar wat rustigers."
"Pak dat bruine hoesje maar."
"The Transmissionary Six - Get Down?"
"Ja die. Da's wel een relaxed plaatje. Misschien helpt het zelfs wel tegen de hoofdpijn. Vorig jaar maakten ze met Spooked ook al zo'n mooi relaxed maar toch spannend plaatje. Het was toen cd van de maand bij iemand bij wie ik het helemaal niet verwachtte."
"Volgens mij heb je me die wel eens laten horen, dit klinkt me namelijk wel bekend in de oren."
"Grote kans, van Spooked heeft vorig jaar november en december heel wat draaiuurtjes gemaakt."
"Er maakt zoveel heel wat draaiuurtjes bij ons in de huiskamer."
"Hehe, volgens mij zijn dat op dit moment vooral kindercds, toen ik laatst wat uitprobeerde zette Storm Jr. anders mooi de cd-speler uit."
"Daar zal hij wel een goede reden voor gehad hebben."
"Ik vond het ook lang niet zo goed als ik verwacht had. Dat is deze Transmissionary Six wel anders. Het is niet veel nieuws onder de zon misschien ten opzichte van de voorganger hoor, maar die stem van Terri Moeller is bijna rustgevend en de alt.country liedjes zijn smaakvol stemmig."
"Wat is alt.country nou weer? Is dat weer zo'n internetterm of zo? De liedjes passen wel mooi bij deze tijd van het jaar."
"Da's geen internetterm, maar gewoon een hokje. Er komt volgend jaar december vast weer een plaat en dan draaien we die ook vast weer veel."
"Als jij de kinderen een beetje bijschoolt misschien zelfs wel in de woonkamer."
"Wie weet. Ze slapen nu anders wel als rozen op de achterbank. Da's ook wel eens anders."

Terwijl ik op mijn gemak de platenbakken stond door te struinen in mijn favoriete platenzaak, klonk er plotseling een heerlijk deuntje door de winkel. Een Tom Waits-achtige stem, met een heel eenvoudige soulvolle begeleiding. Navraag leerde mij dat het ging om Nathaniel "Nay Dog" Mayer in een versie van John Lennon's "I Found Out". Een paar nummers later was ik verkocht en nam ik de cd mee naar huis. Nog nooit van gehoord, bovendien in de eerste plaats soul, dus een tikkie vreemd was het wel voor een gerontorocker. Maar spijt? Dacht het niet! Deze cd is precies wat het in de winkel al leek: een cd met fraaie korte songs - de hele cd is maar 35 minuten - met sobere begeleiding en een stem boordevol soul, ergens tussen James Brown en Tom Waits. De nummers zijn allemaal nieuw opgenomen, maar onder de nummers zit een van zijn eerste hits (uit 1963!) "Leave me alone". Ook de productie en uitvoering zijn lekker simpel gehouden, met schel klinkende gitaarloopjes en geknepen orgeltjes alsof we nog in de vroege jaren zeventig zitten. Dat komt de sfeer op deze cd alleen maar ten goede. Nathaniel Mayer heeft zelf diverse manmoedige pogingen gedaan zijn carrière om zeep te helpen, waardoor dit pas zijn eerste volledige cd is. Snel aanschaffen dus, het zou ook zomaar zijn laatste kunnen zijn...

Opeens was onze schoonmaakster in rook opgegaan. Daar hadden we flink de balen van in huize Storm. Weg, foetsie, opgelost. Terwijl wij eigenlijk net tot de conclusie waren gekomen dat het toch wel erg relaxed was zo'n dame die onderhoud doet aan in je huis. Van ons mocht ze blijven. De poet die het kostte was het ons wel waard. Helaas zat er nu dus niets anders op dan zelf weer de stofdoek, stofzuiger en dweil ter hand te nemen. Maar eigenlijk had geen van ons tweeën daar zin in. Ik offerde me op. Het is namelijk een mooi excuus om een cdtje door de huiskamer te laten schallen op een wat onbeschaafder volume. Ik slachtofferde Club Diana´s Grill. Een betere keuze had ik eigenlijk niet kunnen maken. Stiekem leek schoonmaken in één keer leuk werk. Ik begon te stoffen met "FFM" en "Sushi vs Burgerking". En woohoode lekker mee. Als een razende vloog ik over vensterbanken en deurposten. Er lag best veel stof. Blijkbaar maakt zo´n hulp toch niet alles schoon. Ondertussen speelde Club Diana net zo ijverig verder als ik schoonmaakte. Dan weer bijna fluisterend en ingetogen als Sparklehorse, dan weer scherp en uptempo als Guided By Voices en Pavement. Het waait lekker alle kanten uit. Wat dat betreft verandert er eigenlijk weinig bij Club Diana. Het voelt allemaal binnen een draaibeurt vertrouwd. Net als het weer zelf schoonmaken van je huis. Met een cdtje van Club Diana in de speler wordt het bijna een leuke hobby.

Ik ben lui. Dat komt niet doordat ik te laat naar mijn bed ging, dat komt door die cd die in mijn cd speler zit. Altijd fijn als je cd's de schuld kunt geven, maar leg het je werkgever maar eens uit. Maar misschien is lui niet het goede woord. Ik voel me ontkoppeld. Ik voel me relaxed, ik hoef niks. Ik wil niks. Het is alsof ik niet hier hoor te zijn, wat ook zo is. Alleen ben ik er nog niet over uit waar dat dan is. Ik vermoed dat het een plek is met veel zon en strand. Waar mensen langzaam dansen op het strand, op mijn plek is het namelijk altijd warm. En de zon schijnt er. Uit de veel te grote speakers op dat strand klinkt de stem van Ben Gibbard. Ik hoor gitaartjes van Markus Acher. Ik drink een Duveltje dat Arne me aanreikt. Ik hoor de melodielijnen die hij op cd gezet heeft. Ik hoor de vrienden die hij meegenomen heeft. Iemand heeft de nieuwe cd van Styrofoam in de cd speler gepropt. De zee is donkerblauw en ik zak nog maar eens onderuit. Die iemand verdient een prijs. Ik zie Ben Gibbard. Postal Service, Death Cab for Cutie staat er op zijn t-shirt. Markus Acher staat onder een palmboom een plasje te doen. The Notwist staat er op zijn pet. Ze mochten samen met wat anderen meewerken aan de nieuwe cd van Styrofoam. Fijne dansbare, melodieuze popliedjes werden het. Liedjes die me een beetje een vreemd gevoel geven. Liedjes die me meenemen naar een plek waar het anders is. En goed. Er is nog niets verloren. Het kan nog. Allemaal.

Stonden ze vorige week nog te spelen voor 15 dronken stamgasten in het Duitse gat Bochum of voor een kleine 60 opgeschoten tieners in miljoenenstad Keulen, in Nederland trekt Colour of Fire achter elkaar volle zalen. Rotown en de Melkweg waren vrijwel uitverkocht en op de druilerigste 18e november staan in het Utrechtse Ekko wederom zo'n 200 man.

Op het podium knalt het Britse viertal er een korte maar spetterende set uit, met veel strakke breaks en metalachtige gitaarriffs. De samenzang van de twee zanger-gitaristen, de licht hysterische androgyne spijker Stuart Jones en zijn vijf jaar compaan Owen Richards, is fantastisch.

In eerste instantie kwam ik op mijn zoektocht naar "Thin Air" een Engels bandje tegen, maar dit Thin Air komt toch echt uit Friesland. Deze vijfmansband bestaat sinds 2001 en Never Change is hun tweede product. Dat ze de nodige ervaring hebben en dat het geheel in een professionele studio is opgenomen hoor je er zeker aan af. Het klinkt lekker uitgebalanceerd, de composities hebben een kop en een staart en vakmanschap is ook in ruime mate aanwezig. Van de groovy opener "Never change" tot de afsluitende pretrocker "Lose myself" is te horen dat de heren goed voorbereid de studio in gegaan zijn. Het enige minpuntje is wellicht dat er geen echte eigen stijl te ontdekken is, juist omdat de nummers zo verschillen. Dat zou echter ook kunnen liggen aan het feit dat het een EP betreft. In de vier nummers die je kunt opnemen wil je immers ook laten horen wat je kunt. Voorzover er een gemeenschappelijk kenmerk te vinden is in de uitvoeringen is dat ietwat nasaal klinkende stem van zanger Robbie van Wieren, met flink wat echo erop, die erg doet denken aan de Amerikaanse poprock van begin jaren tachtig maar ook aan Pearl Jam, zo'n tien jaar later. Van mij zou het iets minder pop en iets meer rock mogen zijn, maar Thin Air mag trots zijn op deze EP. Een mooi staaltje van hun kunnen.

Ik heb in een band gezeten ooit met een bassist die helemaal into stonerrock was. Hij had ook z'n eigen band waarin hij zich uitleefde op vettige, met motorolie besmeurde riffs. Op hun eerste demo stond een foto van een Delorean. U kent de auto vast wel van de Back To The Future films. Dat moet ongetwijfeld de reden zijn geweest waarom ik bij de bandnaam Dolorean dacht dat het om een stel stonerrockers ging. Het scheelt wel een lettertje, maar toch. Het debuut Not Exotic werd zelfs om die reden door mij volledig genegeerd. Zonde eigenlijk, want achteraf blijkt die plaat evenals het dit jaar verschenen Violence In The Snowy Fields een verzameling prachtige popliedjes in de beste americana-traditie te herbergen. De nieuweling is iets rijker gearrangeerd, hoewel het allemaal nog steeds zeer sober is, en kent wat meer afwisseling. Sommige nummers zijn zelfs als up tempo te bestempelen. Is de opener The Search met zijn aan Crosby Stills Nash & Young refererende samenzang nog licht te noemen, daarna gaan de gordijntjes langzaam dicht en de dimmer een paar standjes lager. Deze melancholieke (af en toe zelfs wat duistere) toon overheerst op dit plaatje. En daar weet de band aangevoerd door de aangename stem van Al James prima raad mee. Met name het ronduit wonderschone Dying In Time weet mij zonder overbodige theatrale opsmuk flink naar de strot te grijpen. Ik mag dan zelf geen Delorean rijden maar ook in mijn autootje kwam de muziek prima tot haar recht. Ideaal voor ritjes over afgelegen landweggetjes begeleid door druilerig herfstweer.

Twaalf minuten. Niet negen of vijftien. Nee, twaalf. Wat kun je in twaalf minuten doen? Een goed boek lezen? Op de wc nadenken over de zin van het leven? De hond uitlaten, de buurvrouw vertellen dat ze haar bek moet houden? Je cd-collectie van het balkon af naar beneden gooien? Of je baas vertellen dat hij zijn hoofd moet steken waar zijn kont zit en ontslag nemen? Dat laatste zou de titel van "Quit Your Dayjob" kunnen suggereren. Maar ergens hoop ik niet dat de mannen uit het Zweedse land dat gedaan hebben. Want of dat nu zo'n verstandige carrieremove geweest zou zijn... Wat ze deden was het volgende: ze namen een gitaar en een synthesizer. Natuurlijk ook nog een drumstel en een microfoon. En met die ingrediënten maakten ze een hele, hele melige plaat. Zo maakten ze een liedje dat ze Coconut noemden. En ook nog een liedje dat ze "Look! A Dollar" noemden. Vervolgens waren er opeens nog zes andere melige liedjes en zetten ze het op een cd. En natuurlijk ervoor zorgden dat het geheel net iets meer dan twaalf minuten van de luisteraar zijn tijd in beslag neemt. Want het moet niet te serieus zijn allemaal natuurlijk. Kijk. En daar moet ik dan weer wat over zeggen. Lekker dan. Wat ik wil zeggen is dat dit stukje typen al meer dan twaalf minuten van mijn tijd in beslag nam en dat dat alweer veel te veel moeite was. Maar misschien denkt u daar wel anders over. Misschien vindt u het wel de B52's die speed gebruikten of Devo in een punkjasje. Misschien vindt u het wel heel leuk. Wie weet.

Ik vond hun presentatie een beetje sullig toen ik ze tot twee keer toe zag in het voorprogramma bij post-rock-halfgoden Explosions in the Sky. Ze schijnen dat zelf ook donders goed te weten, hoorde ik uit betrouwbare bron. Maar zodra de heren van We vs. Death beginnen te spelen, is dat sullige gelukkig abrupt verdwenen. Dan onstaan er mooie post-rockportretjes waarin plaats is voor smaakvol blaas- en toetsenwerk. Toch bevreemd het me dat ze nog steeds geen 'full album' uit gebracht hebben. Het lijkt bijna wel of We vs Death bang is om dit te doen. Gewoon 45 minuten We vs Death. Of langer, dat mag ook. Ze zijn er gewoon aan toe durf ik wel te stellen na het beluisteren van hun bijdrage aan 9-song-split. Natuurlijk is het koel dat ze een relatief jonge band als het Deense Green Concorde op sleeptouw nemen en hen 22 minuten ruimte gunnen. En deze Denen verdienen ook zeker een plekje met hun hun aanstekelijke springerige postpunk - inderdaad uit de Interpol-hoek. Bovendien is zo´n split van twee zulke verschillende bands ook wel erg leuk om te beluisteren. Dat geef ik grif toe. Maar toch, ik had graag méér gehoord dan de drie nummers (ook dik 20 minuten overigens) die We vs Death voor deze drie split heeft opgenomen. Er moet gewoon meer moois zijn. Dat kan niet anders.

Soms heb je van die platen, waarmee je het gewoon niet meer weet. De nieuwe cd van Four Square is er zo eentje. Is het een afkraakplaat of een goedbedoelde poging? Maar dat hangt er dus ontzettend van af hoe je in je vel steekt op dat moment. Je zou kunnen zeggen: Ik hoor telkens Foo Fighters, en dan hun slechtste cd, helemaal bij het nummer "Something Left To Lose", dat is de druppel... Aan de andere kant is het ook niet slecht. En dat is het probleem juist, ze doen zo verschrikkelijk goed hun best. Maar ondanks een tiental luisterbeurten blijft er niks hangen, behalve dan het zojuist genoemde nummer. Dat is allemaal natuurlijk wel weer erg makkelijk (en erg hip) om te zeggen. Dus laat ik eens een andere insteek kiezen! Four Square heeft met Industry At Home een energieke vrolijke gitaarpoprock plaat afgeleverd met een centrale rol voor zanger Simon Head. Live zouden ze best een potje kunnen breken, misschien zelfs het dak eraf kunnen spelen. Hun derde album is in een klassieke rockbezetting opgenomen en gemixt in de studio van diezelfde zanger (waar zou die titel dan toch vandaan komen?). Volgens hun label is de muziek 'cachier than a case of V.D. from Amsterdam'. Toch maar even naar het bekende kwakkelende grootwinkelbedrijf in onze hoofdstad toe om een koffer te halen... die schijnen kennelijk zeer pakkend te zijn. Kan gelijk de CD erin gepakt worden voor op reis, want voor lange ritten is het lekkere muziek.

Verdomme, het is al weer december. Iedereen weet wat dat betekent: het is weer bijna kerstmis. Iedereen weet wat dat betekent: we gaan gezellig weer met elkaar de kas spekken van de Anne Geddessen van deze wereld. En daarna natuurlijk de kassa laten rinkelen bij TPG met hun irritante exclusieve kerstzegels. Want we moeten natuurlijk wel al onze vage bekenden te vriend houden en ook tante Beppe uit Zuurhuisterveen moet de schouw weer vol hebben, zodat ze vol trots tweede kerstdag aan heur dochter kan laten zien van wie ze allemaal wel (en van wie niet: schande!) een kaartje gekregen heeft.U merkt het, ik ben kerstkaartfan. Enorm zelfs. Niet dus. Ik haat die onzin. Verschrikkelijk. Ik heb nog wel een beetje respect voor al dat volk dat zelf avondenlang kaarten in elkaar zit te frutten. Waarna je de kaart door alle lijm nauwelijks uit de enveloppe krijgt. Sommigen versturen 100 kaarten. HONDERD fucking kaarten. Doe normaal denk ik dan. En doe het eens anders. Doe het exclusief naar die mensen die u echt wat doen en die u echt een fijne wens wilt toewensen in plaats van een platte groet. Ik bied u voor dit jaar een alternatief aan. In plaats van kaarten á dik een euro het stuk koopt u het tiende deel hiervan aan cdtjes bij Livingroom Records. Daar hebben ze namelijk een mooi verzamelaartje uitgegeven die ook nog eens Postcards heet. En ze komen nog voorzien van een enveloppe ook nog. Negentien mooie liedjes van leuke bandjes van het Livingroom Records en Ugly Dog Records. Het frutten is voor u al gedaan. U hoeft er alleen nog maar een persoonlijke noot in te zetten. Maar denk er nu eens over na en zet er wat anders op dan "Vrolijke Kerst" of ander onzinnig geneuzel.
(Bijdrage aan About Blank #30)

Zelden heb ik meer verschillende geluiden en stijlen op een plaat gehoord als op Pointless Shoes van de eenmansband Boy from Brazil. Ontsproten aan het brein van Razi, die zich na wat omzwervingen in 2000 definitief in Berlijn vestigde, waar hij in de elektroscene al een grote naam is. Na een EP in 2003 is er dus nu het full length album, waarop elektro, punk, rock, disco, chansons, terrorisme en porno op sommige momenten samenkomen en op andere momenten mijlenver uit elkaar liggen. Verrückt, maar het ongelooflijke levensverhaal van Razi, Boy from Brazil himself, kan volgens mij niet anders dan een verrückte plaat opleveren. Een deel van de plaat moet pure provocatie zijn, getuige sommige geluiden die niet voor het menselijk gehoor gemaakt zijn (met als 'hoogtepunt' de tien minuten durende noise aan het eind van het laatste nummer). "I just wanna fuck" schiet op die manier ook zijn doel voorbij. Een ander deel, waaronder een geweldige cover van Serge Gainsbourgs "Le claqueur de Doigts", is de moeite van het experiment waard en soms ook gewoon heel erg goed. Toch is bijvoorbeeld Stereo Total, mijn eerste kennismaking met de Berlijnse elektro-underground, waar Razi ooit nog bassist was, geslaagder, en vind ik Pointless Shoes het leukst, waar het aan Stereo Totaal raakt. Soms doet het dat gelukkig. Boy from Brazil - Pointless Shoes - Full length album - Order it now or die! vermeldt de vrolijke pop-up die je verwelkomt op de thuispagina van deze Berlijnse eenmansband. Geloof mij, je zult er niet van sterven als je het niet doet, maar als je van een gekke bak herrie en bijvoorbeeld van Peaches houdt, kan het geen kwaad dit plaatje eens te beluisteren.

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Sennen klinkt als Godspeed you! black emperor. En dat is dan ook meteen de makke van Periphery. Of misschien moet ik het op mezelf betrekken en het zien als mijn probleem. Ik vind dat hoogst irritant omdat ik het ep-tje op zich helemaal niet slecht vind. Sterker nog, ik vind het prachtige stukken (liedjes wil ik het niet noemen). Maar de gelijkenis is zo groot dat ik nu al een week zit te bedenken of ik daar nu overheen moet luisteren of niet.

Overnieuw...

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Sennen klinkt als Godspeed you! black emperor. En daar is helemaal niks mis mee. Periphery is namelijk een hele mooie plaat. De EP bevat drie stukken (liedjes wil ik het niet noemen). De hoes is een handgezeefdrukt en handgevouwen bestempeld kunstwerkje op bruingrijs recyclekarton wat er sfeervol uitziet. Want als de hoes er al verzorgd uitziet heb je bij mij al een hele grote plus verdient. Huisvlijt kent geen tijd! Over de muziek valt eigenlijk niet veel te zeggen. Je moet ervan houden, die herhalende stukken en de langzame opbouw. Ik wel. Ik ga dan denken over het einde van de wereld. En dat het leven kut is. Heerlijk. Ik hoop dan ook van harte dat ik Sennen binnenkort eens live mag beluisteren. En dat ze live namelijk wat explosiever/agressiever klinken in de climaxen van de nummers.

"Glasgow is een kuli place to be." Kent u die uitdrukking? Ik niet, want Glasgow is een troosteloze Schotse industriestad. Althans dat was het in 1997, toen ik er om een niet kuli reden was. Ik kan me niet voorstellen dat de stad qua uiterlijk veel is veranderd. Glasgow is echter wel kuli in haar muziek. Denk hierbij aan bands als Belle and Sebastian en Arab Strap. Of aan Bis en Mogwai. En the Delgados natuurlijk. Nooit van gehoord? Nee, ik ook niet (schaam schaam) tot hun laatste cd Universal Audio. Ze werden echter al in 1994 opgericht, maar werden nooit echt kuli bij het grote publiek. Alan Woodward en Stewart Henderson - leden van The Delgados - hadden met het label Chemical Underground meer succes met Bis en Mogwai. Ondanks dat waren ze volgens wijlen John Peel de meest kuli band uit Groot Brittanië. Bands die doorgaans door hem goed bevonden werden - op enkele uitzonderingen na - waren meestal niet kuli bij het grote publiek. En daar komt in dit geval heel langzaam verandering in. De aanhang groeit namelijk gestaag: ik ken ze nu en jij kent ze nu in ieder geval van naam. Echt superkuli bij het grote publiek zullen ze nooit worden, want hiervoor klinken ze (te) zonnig op een Schotse manier, spetteren ze nergens genoeg om een hit te scoren en zijn ze ook wars van alle moderne snufjes. De liedjes zijn afwisselend, melodieus en kennen een lange houdbaarheidsdatum. Al dit moois smaakt mij erg kuli. "Ewie is een kuli vogel." Kent u die uitdrukking?