In 2002 probeerden de Haarlemse p-funk-helden van Gotcha! het ook al eens met een reünie en een nieuwe studioplaat. Ik vond 5.259551/2200 absoluut niet hun beste plaat. Nu doen de Haarlemmers een nieuwe poging en deze keer is de line-up bijna complete. Alleen Ro Krom ontbreekt helaas, maar de rest van de beestenbende is er weer bij. En in plaats van met nieuw werk te komen zijn ze zo verstandig geweest om de eerste twee albums van de band, Words And Music From Da Lowlands en Gotcha! Gotcha! Gotcha!, opnieuw uit te brengen. Dat maakt het feest compleet. Want wat waren het een feestpartijen zo begin jaren negentig rond die twee cd's. Daarin schuilt misschien ook wel een beetje het gevaar van deze reünie en heruitgaven. Het zou zomaar kunnen dat het vooral aanslaat bij dertigers zoals ik die al een Gotcha!-geschiedenis hebben. Ik kan me niet voorstellen dat er een Kane-fan gaat kijken omdat Martijn Bosman lange tijd de drummer was van die band of omdat hij zo leuk kinderprogramma's presenteert. Maar misschien lukt het ook zo wel. Dat zou koel zijn.

Words and Music From Da Lowlands (1991) en Gotcha! Gotcha! Gotcha! (1993) klinken bijna twee decennia later namelijk een stuk minder gedateerd dan ik vreesde. De verhouding is ongeveer zo: de eerste plaat is het ongeleide projectiel van de twee, de tweede het meer volwassen broertje waar nog steeds een flinke steek aan los zit. Daarom vond ik Gotcha! toentertijd ook leuker dan bijvoorbeeld Red Hot Chili Peppers, die hun branie muzikaal gezien rond die tijd definitief verloren. Nee doe mij dan maar doldrieste tracks als "Fonky Farm", "Put Your Body Into It" en natuurlijk de titeltrack van de debuutplaat in plaats van zo'n zeiknummer als "Under The Bridge" dat toen de hitlijsten aanvoerde.

De game-industrie is tot op het bot verziekt. Games worden alleen gemaakt om geld te verdienen, en het liefst zo veel mogelijk. Hierdoor wordt er net iets te vaak op zeker gespeeld, wat doorgaans ten koste gaat van inventiviteit of een gedurfde aanpak. Ontwikkelstudios werken met budgetten waar Hollywood alleen nog maar van kan dromen, en het is de vraag of dat de manier is om tot een artistiek goed product te komen. Maar soms - heel soms - gaat het goed. Dan zitten precies de juiste mensen op de juiste plek, en wordt er een spel gemaakt dat ook daadwerkelijk iets doet dat nog niet eerder is gedaan. Uncharted 2 is zo'n spel door vooral een interactieve ervaring te zijn met een combinatie van spektakel en dramatiek zoals we dat tot nu toe alleen nog maar van grote actiefilms kenden. Daar hoort indrukwekkende muziek bij, en componist Greg Edmonson levert dat zonder enige twijfel. Het meest bijzondere aan zijn orkestrale soundtrack is dat deze in het spel de actie constant ondersteunt zonder te veel naar de voorgrond te treden, maar ook als soundtrack zonder beeld meer dan zijn mannetje staat. Vooral omdat zijn composities sfeervol, opzwepend én melodieus zijn. Wat mij persoonlijk nog extra aanspreekt zijn de Aziatische invloeden in de muziek, met name door het toevoegen van Tibetaanse instrumenten. Ik heb redelijk wat Boeddhistische muziek uit Tibet in mijn verzameling, en wat hier aan oosterse klanken door de westerse orkestmuziek is gemengd doet volledig recht aan deze voor veel westerlingen onbekende muziek. Maar ook als je niet op zoek bent naar goede symfonische wereldmuziek kan Uncharted 2 een aanrader zijn, door de luisteraar onder te dompelen in een sfeervolle wereld van spektakel en dramatiek. Inderdaad, net zoals het spel.

'Het is een druk jaar geweest met het opzetten van een label, deals met distributeurs regelen, toeren..., we kijken dus uit naar een korte pauze.'

Een grijze zondagmiddag in Tilburg. Aan het tempo waarmee Oi Va Voi-drummer Josh Breslaw vragen beantwoordt is van vermoeidheid niet veel te merken. Samen met zangeres Bridgette Amofah is hij even aan tafel geschoven voor een vooruit- annex terugblik.

2009 is, zegt Breslaw, voor de band een heel goed jaar geweest met een nieuw, overwegend goed ontvangen album en veel optredens. Vandaag dus eentje in 013, morgen staat de AB in Brussel op het programma en daarna wacht Italië. 'Dan stoppen we even met toeren. We gaan wat dingen in de studio doen en een beetje schrijven. Of we vervolgens weer op de gangbare wijze een album uitbrengen, weten we nog niet echt. We zijn aan het nadenken om dingen op andere manieren te doen.'

Door tijdgebrek en een enorme stapel aan te recenseren cd's, was mijn plan om aan het einde van het jaar een mooi artikel te produceren over een aantal platen dat dus nog te wachten lag op een recensie. Een daarvan zou dan Lucifer My Love zijn, van Tom Musca. Alleen, na het beluisteren ontstond er een probleem. Want deze cd is zo prachtig, dat hij echt een eigen plekje verdient. Bij deze, dus. Dat hij een stadsgenoot blijkt te zijn, is leuk om te lezen, maar speelde bij mijn beslissing overigens ook geen enkele rol: de kracht en schoonheid van Musca's muziek zijn overweldigend genoeg van zichzelf. Zijn stem is warm en betrokken, ergens zwevend tussen Patrick Watson en Thom Yorke, en ook muzikaal valt er van alles te beleven op Lucifer My Love, mede dankzij drummer Pimba, die de cd voorziet van een lekker tempo. Ja, liefhebbers van melancholie, zoals ik, kunnen zich laven aan nummers als het prachtige "Poor Soldier", zelfs als je de mooie tekst volledig langs je heen laat gaan. Waarom is het toch dat songwriters als Tom Musca in Nederland nauwelijks voet aan de grond krijgen, terwijl ze zoveel te bieden hebben? Zijn wij dan een land van slechte smaak? Bewijs het tegendeel, en luister eens naar Musca. Gij zult niet bedrogen uitkomen.

'Dit klinkt meer schizofreen dan ik het eigenlijk bedoelde.'
Het is bijna onmogelijk om geen zwak te hebben voor Elin Lindfors en David Lehnberg, het duo dat gezamenlijk The Deer Tracks vormen. Naast het feit dat beide jonge Zweden - ik schat zo rond de twintig lentes - uiterst sympathiek blijken te zijn, zijn het tevens muzikanten naar mijn hart. Niet werkend vanuit een groter plan om de wereld te veroveren en het grote geld te verdienen. Gewoon doen wat goed voelt en vervolgens tot hun grote verbazing erachter komen dat er ook mensen buiten hun woonplaats Gøvle, nee zelfs buiten Zweden zijn die hun muziek kunnen waarderen. Niet vanwege de naïviteit, maar uit oprechte verbazing. 'We waren niet eens zeker of er mensen zouden zijn die op onze muziek zaten te wachten. We zijn gewoon begonnen met opnemen waar we zelf zin in hadden en daar is het album uitgekomen,' vertelt David mij nadat we plaats hebben genomen op een bankje aan het water achter Paradiso. Ik vraag hem of het geen probleem is als ik meteen van de gelegenheid gebruik maak om met Elin over haar andere band Twiggy Frostbite te praten. Het blijkt absoluut geen probleem. 'En anders duwen we hem wel even het water in,' grapt Elin.

Als kind woonde ik zo ongeveer op de grens met Duitsland. Automatisch krijg je dan veel met de Duitse taal te maken. Engeland was toen, zelfs op tv, nog heel ver weg. Toch staan wij Nederlanders als oude handelsnatie open voor andere volkeren, zeker als er geld aan te verdienen is. Het onderwijs werd hiervoor ingezet. Ook bij mij. De Duitsers komen pas de laatste decennia uit hun stulp door Engels op de Duitse scholen te geven. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat er zo weinig Engelstalige Duitse bands zijn, laat staan dat die een plek weten te veroveren over de grens. Ik kan ze op de vingers van een hand tellen. Er is in ieder geval een band bijgekomen, namelijk het Berlijnse I Might Be Wrong. Inderdaad, genoemd naar een album van Radiohead. Wat het vijftal gemeen heeft met die band zijn de uitgesponnen liedjes, maar door zangeres Lisa von Billerbeck krijgen die al een heel andere richting krijgen dan wanneer ze door Thom Yorke gebracht zouden worden. De tien nummers op hun tweede plaat Circle The Yes klinken als een rivier die door het landschap meandert, en die soepel haar loop vindt. Opzienbarend is het allemaal niet, maar vervelend is het ook absoluut niet. Sterker nog, ik word er door geboeid. Als I Might Be Wrong een Nederlandse band was, zou het iets zijn voor het Zabel-label. Zabel is echter niet meer en de band in kwestie is Duits. De band kreeg voor dit album subsidie van de Duitse overheid. Met Circle The Yes zullen ze Europa niet veroveren, maar ik vermoed dat er voor de indie in hun eigen land hiermee wat meer ruimte wordt gecreëerd. En terecht.

Een interview in de tourbus. Biffy Clyro bestaat uit slechts drie mensen, maar gelukkig is het alsnog geen probleem om heel veel rotzooi te maken. Of ik een biertje wil? ‘We stonden gisterenavond in België, dus ik heb enkel Belgisch bier voor je. We zetten zulke dingen altijd op onze rider, net als twee flessen wodka. We gaan dat natuurlijk niet allemaal daadwerkelijk opdrinken, maar dat nemen we gewoon mee naar huis. Leuk voor met de kerst.' Het zijn niet alleen flessen wodka en lege zakken chips die de bus vullen, maar ook rollen tape. ‘We komen aan het einde van de tour en we worden hierdoor steeds vervelender. En dan gaan we uit verveling gekke experimenten doen, zoals hoeveel stukjes tape je nodig hebt om een menselijk lichaam op te kunnen tillen. Best interessant hoor. Het bleken trouwens acht stukjes te zijn.'

‘Normaal drink ik ook niet voordat ik moet optreden', zegt drummer/zanger Ben Johnston terwijl hij een flinke slok Leffe neemt. ‘Vroeger gingen we altijd helemaal los in steden als Amsterdam, veel blowen en drinken en daarna nog even optreden. Maar tegenwoordig probeer ik het bij twee biertjes te houden. Anders wordt het gewoonweg te moeilijk om nog geconcentreerd te drummen. '

Schelden vanuit je luie stoel op wat er goed en vooral wat er fout gaat in onze maatschappij is makkelijk. Heel makkelijk. Het is vooral jezelf vrijpleiten om niets te doen. Niet iedereen denkt er -gelukkig- zo over. Neem Paul Koenders, bedrijfsarts, maar ook vrijwilliger bij Wisselwerk in Apeldoorn. Zij namen het initiatief voor de oprichting van de South Park Studio. Jeugd zich positief laten onderscheiden levert toch zoveel meer op dan dat ze negatief in het nieuws komen. De rappers van Yaellus zijn met hun video "Ding Mee" een goed voorbeeld van wat dit op kan leveren. 'Echt dope', verwoordt een collega-rapper het resultaat. Paul kan trots zijn.

Elk jaar weer is het weer dezelfde ellende: je levert je jaarlijstje in en vervolgens komen er natuurlijk weer vier, vijf platen langs die op zijn minst mee hadden moeten dingen naar een plaatsje in de verrukkelijke tien. Ik heb me er maar bij neergelegd dat een lijstje nooit af is, maar de 'bevroren' versie laat ik intact. Anders hadden de Zweden van Makajodama absoluut een kans gemaakt om ergens onder in mijn top10 geëindigd te zijn. Deze Zweden maken namelijk lekker eigenwijze symfonische rock. De basis van de band bestond uit Mathias Danielsson (guitar, bass, orgel) en Mattias Ankarbrandt (potten en pannen) die samen zochten naar een violist die de beelden die zijn in hun hoofden zagen, die een mix van precisie en improvisatie waren, kon omzetten naar klanken. Die vonden ze in Johan Klint die als toetje ook nog celliste Karin Larsdotter meebracht. Met Anekdoten's Nicklas Barker achter de knoppen maakten ze deze geweldige debuutplaat. Doordat de helft van de band uit strijkers bestaat geeft dit de band onmiskenbaar een eigen geluid. Maar gelijk ook een niet bepaald hap-slik-weg geluid. Dat valt gelijk op bij het prachtige openingsnummer "Reodor Felgen Blues" waarin de gitaar een bizarre, bijna blikken sound heeft en een robbertje vecht met de strijkers voor de moddervette bas binnenrolt en de strijkers 'dwars' gaan liggen. Je moet Makajodama dan ook zoeken ergens op de kruising van King Crimson en de klassiek georiënteerde post-rock uit de Constellation-stal à la A Silver Mt. Zion zoeken en er dan nog een lik traditionele Scandinavische folk doorheen husselen voor de noordelijke melancholische touch. Het maakt deze bijna een uur durende instrumentale cd niet tot de gemakkelijkst te verteren albums van dit jaar, maar wel tot een van de betere.

Le Loup is ooit begonnen als een solo-project van Sam Simkoff. In zijn eentje op zijn slaapkamer, met de deur op slot en de stekker uit de deurbel experimenteerde hij wat met banjogetokkel, keyboardloops en computerfoefjes, met als resultaat een nerdy soort experimentele indiefolk. In 2007 maakte hij met wat gelijkgestemde vrienden zijn debuutalbum met de enigszins onbegrijpelijke titel The Throne of the Third Heaven of the Nations Millennium General Assembly. Door het gebruik van traditionele instrumenten gecombineerd met zangerige harmonieën kon het album meeliften met de opkomende indiefolk-revival en kreeg het overwegend opbeurende kritieken waarin royaal gestrooid werd met chique referenties als Fleet Foxes, Yeasayer, Arcade Fire en Sufjan Stevens. Niet gek, zou je zeggen. Nu is er het tweede album met de wat meer aansprekende titel Family en deze ligt al een hele tijd op mijn werktafel op de stapel 'nog te bespreken'. Telkens komen er weer nieuwe cd's bovenop en verdwijnt deze naar onder. Nee, dit plaatje wil zich maar niet opdringen in het grote aanbod van nieuwe muziek. Nu ik hem opnieuw beluister weet ik ineens wat er aan schort. Dat de band voor de opnames wekenlang ergens in een blokhut in North Carolina is gaan zitten, volkomen geïsoleerd zonder enige communicatie met de buitenwereld, heeft zijn vruchten afgeworpen. Ze hebben mij, als luisteraar, namelijk óók buitengesloten. Wat resulteert is een album dat oneindig introvert en afstandelijk klinkt. Letterlijk, want over het geluid zit een doffe waas met een badkamergalm alsof je drie meter onder water zit. De meanderende composities met onverstaanbare teksten ontberen spanning en emotie, komen langs en waaien weer weg, zonder me bij de strot te grijpen. Slechts twee nummers weten enigszins te overtuigen en laten horen waar deze band misschien toe in staat is. Het door de gelaagde harmonieën en mooie toonzetting sterk aan Fleet Foxes verwante "Morning Song" en de afsluiter "A Celebration", waarin de afwisselende compositie door een levendige Dodos-percussie een spannende dynamiek krijgt die de rest van het album vaak zo jammerlijk ontbeert. Maar dan is het al veel en veel te laat.

Storm
Fratsen @ Metropool / Vic Chesnutt - At The Cut

Ewie
Lawrence Arabia - Chant Darling

Ludo
Vic Chesnutt - Silver Lake

Gr.R.
Fratsen at Metropool

Prikkie
Rammstein - Reise, Reise

DubbelMono
The Flaming Lips - Doing the Dark Side of the Moon

ForestSounds
Crash Test Dummies - Jingle all the way...

Ooit was ik in Montréal in de winter en het was koud. Niet een beetje lullig koud zoals nu in Nederland, maar gewoon echt extreem koud. Zo koud dat je eigenlijk het liefst lekker binnen zou willen blijven. Dat doen de inwoners van Montréal dan ook massaal in de vele ondergrondse winkels, kantoren en bioscopen van de stad. Het is er niet alleen warmer, het is er ook minder gevaarlijk dan buiten op straat. Op diverse hoge gebouwen zag ik borden hangen waarop gewaarschuwd werd voor vallende ijspegels. Die kunnen behoorlijk 'au' doen als ze van grote hoogte je muts binnenboren. Het zou me niks verbazen als Valleys hun debuutalbum naar dit fenomeen vernoemd hebben. De band is afkomstig uit Montréal en maakt naar eigen zeggen 'unknown sonic lands with the hushed intensity of the meditative Montreal winters from which it has been born.' In gewone taal komt dit neer op trage soundscapes met fluisterende zang en een hoop muzikale moeilijkdoenerij. Bijzonder fraaie moeilijkdoenerij, dat moet wel gezegd worden. Alles staat in dienst van de sfeer en de nummers lijken uit een mist op te doemen om er na enkele minuten vervolgens weer in te verdwijnen. De perfecte winterplaat.

Een paar jaar geleden was het debuut van Blanc Faces een behoorlijke verrassing. Ze deden weliswaar niets nieuws en het was puur jaren tachtig wat de klok sloeg, maar o wat was het lekker. Op opvolger "Falling From The Moon" gaan de broertjes La Blanc door op de ingeslagen weg. Uitstekende composities, fantastische zang en een prima productie van Dennis Ward (Pink Cream 69). Het debuut verloor ik overigens gaandeweg een beetje uit het oog omdat er heel veel langs kwam in dezelfde categorie. Waar ik bijvoorbeeld Pride Of Lions wel blijf draaien, was Blanc Faces op de lange termijn blijkbaar toch net iets te weinig onderscheidend. Hier zitten mooie details in die het net een beetje extra geven (het orgeltje in het titelnummer!), dus het zal mij benieuwen of ik deze wel zal blijven draaien. Op het album is overigens Kyle Woodring (Dennis DeYoung, Survivor) op drums te horen, die enkele weken na voltooiing van het album, op 42-jarige leeftijd, een einde aan zijn leven maakte.

101 South is een project van toetsenist Roger Scott Craig en zanger Gregory Lynn Hall. Moet u die heren kennen? Mwah, Craig zat in Harlan Cage en is verder vooral met soundtracks en jingles in de weer geweest en Hall heeft als drummer, gitarist en bassist de L.A. scene onveilig gemaakt. Opener "When You're In Love" begint met het pingelsynthgeluid van Foreigner's "I've Been Waiting For A Girl Like You" en dat geeft aardig aan wat je kunt verwachten. De songs kloppen maar zijn nergens geniaal, de uitvoering is degelijk - want door ervaren sessiemuzikanten -, kortom het is allemaal volgens het boekje. En toch heb ik bij dit album het idee dat ik het hierna eigenlijk niet meer uit de kast zal trekken. Daarvoor is het allemaal net wat te veilig en net te vaak even goed of beter gedaan. Na de overdosis netjes-binnen-de-lijntjes-AOR van de afgelopen maand ben ik eerlijk gezegd blij dat ik deze aan de kant kan leggen...

Ter gelegenheid van de derde release in Neil Young's Archives Performance Series (handig genummerd als 12: nu kunnen we ongeveer inschatten wat er nog gaat verschijnen - over wanneer durft niemand meer uitspraken te doen) heb ik Harvest Moon maar weer eens uit de kast gehaald. Want de opnames van deze liveplaat komen van de tournee die Neil Young hield vlak voor het ‘vervolg' op Harvest uit zou komen. De tracklist van Dreamin' Man is dan ook hetzelfde. Maar het na jaren - geef toe: wanneer draaide u deze plaat voor het laatst? - weer terugluisteren van Harvest Moon viel niet mee. De als immer wankele stem van Neil Young was nog meer ingebed in bakken violen en een volkomen gladgestreken productie dan ik me herinnerde. Misschien dat ik daarom zo dubbel ben over Dreamin' Man Live 92: aan de ene kant een mooie liveregistratie van tien half- ('Old King') tot heel erg geslaagde ('Hank to Hendrix') nummers. Aan de andere kant bewijst het ook wat er van Harvest Moon gemaakt had kunnen worden als alle violen en koortjes weggelaten waren. Sterker: had deze liveplaat uitgebracht als Harvest Moon en ook in die fase van Neil Young's carrière hadden we een sterk album gehad.

1. Franz Nicolay - Major General
2. Mount Eerie - Wind's Poem
3. Dinosaur Jr. - Farm
4. Patrick Wolf - The Bachelor
5. Neko Case - Middle Cyclone
6. Charles Spearin - The Happiness Project
7. Loney Dear - Dear John
8. Tom Pintens - Winter Maakt Ons Vrolijk
9. Jon Hopkins - Insides
10. Dale Watson - The Truckin' Sessions Vol. 2

1. Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
2. Mew - No More Stories...
3. Converge - Axe To Fall
4. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
5. Fight Like Apes - And The Mystery Of The Golden Medallion
6. Sonic Youth - The Eternal
7. Polar Bear Club - Sometimes Things Just Disappear
8. Motorpsycho - Child Of The Future
9. A Place To Bury Strangers - Exploding Head
10.Trail Of Dead - Century Of Self

1. Umphrey's McGee - Mantis
2. Muffx - Small Obsessions
3. Transatlantic - The Whirlwind
4. Chickenfoot - Chickenfoot
5. Drive Like Maria - Elmwood
6. Queensrÿche - American Soldier
7. Les Claypool - Of Fungi And Foe
8. Kingtonic - Cruisin' For A Thrill
9. Joe Bonamassa - The Ballad Of John Henry
10. Alquin - Sailors And Sinners

1. The xx - xx
2. Mumford & Sons - Sigh No More
3. Broken Records - Until The Earth Begins To Part
4. Port O'Brien - Threadbare
5. Pearl Jam - Backspacer
6. The Everyday Visuals - The Everyday Visuals
7. The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin
8. Antony And The Johnsons - The Crying Light
9. Moss - Never Be Scared, Don't Be A Hero
10. Director - I'll Wait For Sound

1. El Pino And The Volunteers - The Long-lost Art Of Becoming Invisible
2. Wilco - Wilco (The Album)
3. Moss - Never Be Scared, Don't Be A Hero
4. Dinosaur Jr. - Farm
5. Motorpsycho - Child Of The Future
6. PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked By
7. De Staat - Wait For Evolution
8. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
9. The Hickey Underworld - The Hickey Underworld
10. We Were Promised Jetpacks - These Four Walls

1. The Mountain Goats - The Life Of The World To Come
2. Wilco - Wilco (The Album)
3. Bill Callahan - Bill Callahan I Wish We Were An Eagle
4. Exene Cervenka - Somewhere Gone
5. Neko Case - Middle Cyclone
6. Magnolia Electric Co. - Josephine
7. Kevin Devine - Brother's Blood
8. The xx - xx
9. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
10. The Flaming Lips - Embryonic

1. The xx - xx
2. Girls - Album
3. De Staat - Wait For Evolution
4. William Fitzsimmons - The Sparrow And The Crow
5. Portugal. The Man - The Satanic Satanist
6. Polvo - In Prism
7. Moss - Never Be Scared, Don't Be A Hero
8. Staff Benda Bilili - Tres Tres Fort
9. Anne Soldaat - In Another Life
10. A Place To Bury Strangers - Exploding Head

1. Dananananaykroyd - Hey Everyone
2. Pissed Jeans - King Of Jeans
3. Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
4. Anne Soldaat - In Another Life
5. Editors - In This Light And On This Evening
6. Gossip - Music For Men
7. Manic Street Preachers - Journal For Plague Lovers
8. Arctic Monkeys - Humbug
9. Wolfmother - Cosmic Egg
10. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart

1. Get Well Soon - Songs Against The Glaciation
2. The Temper Trap - Conditions
3. The Bloody Beetroots - Romborama
4. Muse - The Resistance
5. Fanfarlo - Reservoir
6. Röyksopp - Junior
7. Doves - Kingdom Of Rust
8. Krause - No Guts, No Glory
9. Tim Exile - Listening Tree
10. Yellow Tricycle - A Lovers Prayer

1. Dananananaykroyd - Hey Everyone
2. Vic Chesnutt - At The Cut
3. Peter Hammill - Thin Air
4. Matthew Good - Vancouver
5. The Tangent - Down And Out In Paris And London
6. A Place To Bury Strangers - Exploding Head
7. The Lightning Dust - Infinite Light
8. The Mount Fuji Doom Jazz Corporation - Succubus
9. Oceansize - Home & Minor
10. The Tragically Hip - We Are The Same

1. Khanate - Clean Hands Go Foul
2. Slayer - World Painted Blood
3. Do Make Say Think - The Other Truths
4. Dakota Suite - The End Of Trying/The Night Just Keeps Coming In
5. Suimasen - Stay
6. Krallice - Dimensional Bleedthrough
7. Supersilent - 9
8. Puin + Hoop - P+H+Ph
9. Sunn o))) - Monoliths & Dimensions
10. Jim O'Rourke - The Visitor

1. Anneke Van Giersbergen & Agua De Annique - In Your Room
2. Madness - The Libery of Norton Folgate
3. The Pepper Pots - Now!
4. T.S.O.L. - Life, Liberty & The Pursuit Of Free Downloads
5. The Raveonettes - In And Out Of Control
6. The Postmarks - Memoirs at the End of the World
7. Paul Roberts - States Of Play
8. Bob Mould - Life And Times
9. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
10. Taxi Taxi! - Still Standing At Your Back Door

1. Blesssthefall - Witness
2. The Heavy - The House That Dirt Built
3. Rise And Fall - Our Circle Is Vicious
4. Thrice - Beggars
5. And So I Watch You From A Far - And So I Watch You From A Far
6. Oceansize - Home & Minor
7. Silversun Pickups - Swoon
8. Amia Venera Landscape - Amia Venera Landscape
9. Placebo - Battle For The Sun
10. Evergreen Terrace - Almost Home

1. The Horrors - Primary Colours
2. Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were An Eagle
3. The Whitest Boy Alive - Rules
4. The xx - xx
5. Wilco - Wilco (The Album)
6. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
7. Girls - Album
8. Cymbals Eat Guitars - Why There Are Mountains
9. Dan Auerbach - Keep It Hid
10. Lightning Dust - Infinite Light

1. Muse - The Resistance
2. The Boxer Rebellion - Union
3. Alberta Cross - Broken Side Of Time
4. The Horrors - Primary Colours
5. Editors - In This Light And On This Evening
6. The Dead Weather - Horehound
7. White Lies - To Loose My Life
8. Yeah Yeah Yeahs - Blitz
9. Silversun Pickups - Swoon
10. Mando Diao - Give Me Fire

1. White Lies - To Lose My Life
2. Mumford & Sons - Sigh No More
3. Editors - In This Light And On This Evening
4. Bat For Lashes - Two Suns
5. Fever Ray - Fever Ray
6. Blue Roses - Blue Roses
7. Soap&Skin - Lovetune For Vacuum
8. Kid Cudi - Man On The Moon: The End Of Day
9. The Fray - The Fray
10. Architects - Hollow Crown

1. Animal Collective - Merriweather Post Pavilion
2. Grizzly Bear - Veckatimest
3. Lightning Dust - Infinite Light
4. Girls - Album
5. JJ - JJ No 2
6. Dirty Projectors - Bitte Orca
7. Andrew Bird - Noble Beast
8. The xx - xx
9. Fink - Sort Of Revolution
10. Jack Penate - Everything Is New

Drie DVD's, vier cd's, waarop op het hoogtepunt zes gitaristen tegelijk spelen. En dat voor Eu. 45. Zeg nou zelf, dat is een koopje. Vond ik althans en aldus heb ik een van de 5000 exemplaren die Oceansize uitbracht van Feed to Feed. Deze box is het resultaat van drie dagen optreden in hun hometown Manchester. Iedere avond speelden ze integraal een van de drie cd's uit hun carrière en namen dat op. Plus nog wat outtakes en b-kantjes. Wat je dus krijgt is een puik overzicht van de carrière van Oceansize tot nu toe. 'Maar Gr.R., ik heb alle Oceansize-cd's al in de kast staan (en wie heeft dat nu niet), wat moet ik dan nog met deze box? Is dit niet pure geld-uit-de-zak-klopperij?' zult u zich wellicht afvragen. Nou nee, al was het maar omdat het kreng slechts 45 euro kost. En dat kun je weer terugverdienen door de studio-cd's te verkopen. Als je dat zou willen. Want ik heb het vermoeden dat die van mij niet meer zo snel uit de kast zullen komen. Ik zal sneller grijpen naar Feed to Feed. De nummers klinken allemaal net iets losser, net iets dynamischer en dus eigenlijk net iets beter. En de zes gitaristen dus, bij tijd en wijle, want de heren halen rustig de nodige gasten het podium op om hun complexe muziek ook daadwerkelijk goed live te kunnen brengen. 'Who ever said less is more, is a prick, aldus Mike Vennart. Voor de videobeelden hoeft u het echter niet te doen. Dat is een leuk extraatje, maar want de club waar ze de opnames gemaakt hebben is van het niveau Ekko en dus niet zo groot. Dat wreekt zich zich doordat het aantal cameraposities beperkt is en je zit nog wel eens tegen achterhoofden van het publiek aan  te kijken. Leuk om eens te zien dat ze het allemaal echt zo knap en virtuoos doen, maar daarna pakt u toch de cd's. Want laten we eerlijk zijn, Vennart is ongetwijfeld een van de meest lelijke frontmannen der rockmuziek. Maar ook een van de meest begenadigde. De dvd's hebben overigens Dolby Surround voor een betere livebeleving, naar het schijnt. Maar dat kan ik helaas niet testen, vanwege geen surround.

Tegelijkertijd met Feed to Feed is de EP Home and Minor uitgekomen. En dat is een totaal ander verhaal! 'There's no big blast beats, no metal, there's no riffs, there's no ‘loud loud' on it.', aldus Vennart. En dat klopt. En toch is het ontegenzeggelijk Oceansize. Er zijn nog steeds nummers die over de acht minuten klokken, we hebben het nog steeds niet over pop en er is het nodige virtuoze en ingewikkelde gedoe. Maar op een of andere manier straalt het een hele prettige rust uit. In eerste instantie riep ik 'Oceansize doet een Radioheadje', refererend aan Kid A, maar dat is het toch niet. De gitaar blijft domineren. En de stijl blijft Oceansize, nog steeds geldt dat less bepaald niet more is, maar toch klinkt het relaxed. Je wilt ze niet een heel concert zo horen, maar een liveversie van het titelnummer, daar zit ik eigenlijk nu al met smart op te wachten! Begin volgend jaar komt de nieuwe plaat en dan zullen ze ongetwijfeld weer gaan touren. Ik steek nu alvast een kaarsje op voor Home and Minor. Want live is natuurlijk altijd beter dan de beter dan die dvd's…

Storm en ondergetekende hebben een gezamenlijke vriend. Een wat oudere man, met een wat obscure smaak, en een ongelofelijke collectie. Vooral op gebied van de muziek van voor de jaren tachtig, is hij bijzonder goed op de hoogte en daar maken we graag gebruik van als er soms wat obscuurs gerecenseerd moet worden. Niet dat hij niet op de hoogte is van hedendaagse herrie, maar zijn smaak beweegt zich echt in de marge der muziek. Zo is de man een groot jazzliefhebber en hij mag graag proberen om mij te overtuigen van jazz. Wat tot op heden niet lukt, want ik krijg pukkeltjes op hele nare plekken van jazz. Toch ben ik wel begonnen aan Succubus van The Mt. Fuji Doomjazz Corporation, een zijproject van The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. Dat kwam door de term doomjazz en Mt. Fuji, de vulkaan die ik dit jaar mocht beklimmen. Succubus heeft ook niet zoveel met jazz te maken. Het lijkt op een soundtrack en is opgenomen terwijl de gelijknamige film van Jesus Franco tegelijk speelde. De plaat is een soort van improvisatie, maar wel van de betere soort. Een soort van postrocksoundstrack waar er wel meer van zijn. Maar dan toch weer niet helemaal postrock, want dan negeer je de drone, met blazers! Onderga het zelf, zou ik zeggen, het liefst in het donker. Geen gemakkelijk plaatje. En dat vond ook bovengenoemde vriend die er dan weer niks mee kon. Heb ik weer, draai ik een keer jazz, wordt het niet erkend...

Converge heeft zich in de afgelopen jaren op weten te werken tot een van de meest belangrijke hardcore-bands van de afgelopen tien jaar. Hun zegetocht begon in 2001 met de release van Jane Doe (onlangs verkozen in het toonaangevende Decibel Magazine tot beste plaat van het afgelopen decennium), en met de release van You Fail Me (2004) en No Heroes (2006) wisten ze hun positie nog verder uit te bouwen. Voor Axe To Fall waren de verwachtingen vanzelfsprekend weer enorm hoog, maar Converge zou Converge niet zijn als ze ook van hun nieuwste werkje geen meesterwerk wisten te maken. Het eerste wat opvalt aan Axe To Fall is dat het voor Converge-begrippen hun meest toegankelijke plaat is. De plaat kenmerkt zich verder door de vele rollende bassdrums en druk gitaarwerk, en er duiken zelfs een behoorlijke partij gitaarsolo's op, zoals in "Effigy", waarin zo'n beetje half Cave-In de gastsolo's verzorgt (er zijn sowieso veel gastrollen te vinden op deze plaat, aangezien er verder nog allerlei luitjes meedoen van bands als 108, Genghis Tron, Blacklisted en Neurosis). Maar dat wil niet zeggen dat de allesverschroeiende agressie nu verdwenen is, integendeel. Zanger/krijser Jacob Bannon laat zich weer van zijn beste onverstaanbare kant horen in de hardcore-songs "Reap What You Sow" en "Axe To Fall", terwijl ook het tempo over gehele linie erg hoog ligt. Pas tegen het einde van de plaat wordt er wat gas terug genomen in het door Steve Von Till (Neurosis) gezongen "Cruel Bloom", een aan Tom Waits herinnerende ballade, terwijl ook de echte afsluiter "Wretched World" weer zo'n lekker trage Converge-epic is. Al met al is Axe To Fall weer een ijzersterke plaat geworden. Converge-fans hebben hem natuurlijk al lang in huis, maar ook de meer casual liefhebbers van extreme hardcore/metal hebben hier weer een heerlijke herrie-plaat aan om de kerst mee door te komen.

Weer een platenzaak die ermee is gestopt. In dit geval Dollhouse in Arnhem. In het verleden kocht ik toch wel het e.e.a. bij ze, maar de laatste aankoop was het Metal Molly-album The Golden Country in 2000. Hetgeen ook het laatste Metal Molly-album was trouwens. Eigen schuld hoor dat ik er niets meer kocht: de winkel koos metal als specialisme en dat is niet zo Ewie-vriendelijk. Bij de bijna buren van De Waaghals kocht ik in 2004 een album van Pascal Dewaeze's nieuwe band Sukilove, You Kill Me. George was er jubelend over op File Under, hij hunkerde naar meer. Meer kwam er, maar George schrijft niet meer voor ons, en aangezien er niemand schreeuwde dat ik op zoek moest naar de nieuwe Sukilove verloor ik de Belgen uit het oog. Tot dit jaar, want er kwam een promo binnen getiteld Static Moves. Lelijke hoes, maar de vraag was hoe het erbij stond met de muziek van Sukilove. De krachtige songs zijn naar de achtergrond verdrongen en vervangen door uitgesponnen liedjes. Als ik niet beter zou weten dan zou ik bij een liedje als "4. A.M." denken dat ik met Radiohead van doen heb. Goed gemusiceerd wordt er nog steeds, het is bewonderenswaardig wat er gepresenteerd wordt. Maar toch, ik mis de liedjes die zich in mijn hoofd nestelen. Aan alles komt een eind: platenzaken, bands, schrijvers en muzikale richtingen. Er komt echter altijd weer iets voor terug, maar of ik daar dan op zit te wachten dat is weer een heel andere vraag.

Al die winterse ellende heeft in elk geval één voordeel: als je vertraging hebt met de trein, kom je er nog eens leuke mensen tegen. Van de week trof ik een jongen in de trein die naar C-Mon & Kypski zat te luisteren op zijn mp3-speler. Dat het zo'n onderschatte superband was, hij had ze onlangs nog gezien als voorprogramma bij het afscheidsconcert van Kyteman en dat was helemaal geweldig. Een leuk gesprek volgde, en ik was het met hem eens. Het was wel erg toevallig, want laat ik nou net de avond tevoren telefonisch een interview met C-Mon gedaan hebben...

File Under mag setjes kaarten weggeven voor het speciale kerstconcert dat C-Mon & Kypski geven in Tivoli op 24 december. Vul snel dit formuliertje in en vier kerstavond lekker buiten de deur.

Ze heet Debbie Rood en won in 2009 de Kunstbende. Dit is een jongerenorganisatie voor talentontwikkeling die al twintig jaar talent zoekt én vindt. De 18-jarige is beter bekend als Miss Capital-D en won vorig jaar de DJ-wedstrijd en stond op o.a. Obsession Outdoor, Extrema Outdoor en niets minder dan Mystery Land. Ook was ze te gast in een TMF-uitzending met Sascha Visser en werd ze tweemaal gevraagd om in de studio te komen draaien bij 3FM. ‘Door de Kunstbende te winnen heb ik een flinke boost gekregen, maar eigenlijk was ik ook hiervoor al ongeveer anderhalf jaar aan het draaien.'

Het moet vast ontzettend moeilijk zijn om als jonge en vrouwelijke DJ te staan tussen alle grote, oude en stoere mannen? ‘Eigenlijk niet. Het is zelfs heel leuk! Ik krijg zoveel leuke reacties en feedback van andere DJ's. Het fijne ervan is dat je in een wereld komt waarbij mensen allemaal dezelfde passie voor muziek hebben. Dit deel je met elkaar en het wordt ook serieus genomen. Dan maakt het eigenlijk niet uit of je nou man of vrouw, jong of oud bent.'

Een voordeel van it'er zijn is dat je vaak maar een laptop en internetverbinding nodig hebt om je werk te kunnen doen. In plaats van door de sneeuw te ploegen zit ik daarom lekker thuis te werken met een fijn mopje muziek op de achtergrond. Van een van m'n oude favorieten onder de Duitse hardrockers, Soul Doctor. Ze weten hoe ze een pakkende melodie moeten schrijven, Tommy Heart is een uitstekende en herkenbare zanger en Chris Lyne is een uitstekende gitarist die een goede balans weet te houden tussen het ritmewerk en de solo's. Ook op het nieuwe album "Way Back To The Bone" is dat allemaal dik voor elkaar. Hoewel... Ik ben natuurlijk aan het werk, dus mijn aandacht is er niet helemaal bij. Maar als ik de cd nog eens opzet blijkt het ook de tweede keer enigszins aan me voorbij te gaan. En dan valt me op dat de intro's meestal heel ingenieus en spannend zijn, maar dat de songs - hoewel catchy - wel erg weinig afwijken van het stramien dat op alle voorgaande albums te horen was. Het gevolg is dat een song als "Can't Stand Losing" - erg poppy voor Soul Doctorbegrippen - niet een hypermelodieuze Totobehandeling krijgt, maar toch weer in het standaard-Soul Doctorjasje wordt geperst. De prestaties van Heart en Lyne zijn nog steeds uitstekend, maar ofwel is de compositie te beroerd (de lamlendige ballad "Times Of Yesterday") ofwel is juist de uitvoering te voor de hand liggend, zoals bij "Can't Stand Losing". Aangezien de intro's wel iedere keer prima zijn, stel ik voor dat ze voortaan daarmee beginnen en echt eens doorzetten in een andere richting. Dit is slechts heel degelijke middelmaat en Soul Doctor kan meer.

In de categorie Leukste Kerstcadeau Van Het Jaar: de luxe uitvoering van De Speeldoos, het project waarin Torre Florim van De Staat en Roos Rebergen van Roosbeef samenwerken. Deze luxe, gelimiteerde en genummerde versie bestaat uit een werkende speeldoos (zo eentje die je op moet winden) waar de cd in verpakt is. Geef je met kerst niet alleen een geinige, ultra-analoge gadget, maar ook nog een EP'tje met zes van de wonderlijkste liedjes die dit jaar in Nederland uitgebracht zijn. De teksten zijn geschreven door verstandelijk gehandicapten, de muziek door Torre Florim en Roos Rebergen. Alsof ze het afgelopen jaar al niet genoeg succes boekten met hun eigen bands, zijn ook deze nummers bijzonder goed. De stijl ligt in de buurt van wat een band als Krang doet: sterk aan Tom Waits refererende liedjes vol tsjakke-boem-beats (Mag Ik Jou Even Lenen), polka-ritmes en melancholieke ontboezemingen ("Oud jaar") en hartverscheurende hartekreten ("Jezus Is De Zoon van God"). De naïeve, oprechte teksten ('Geef je geld niet uit aan onweer, maar geef het aan de armen') passen naadloos in het repertoire van Roosbeef, om Torre Florim in het Nederlands te horen zingen - met zachte g - is vooral curieus. Ook zonder Speeldoos een bijzonder aardige cd.

Storm
Sax Ruins - Yawiquo

Ewie
The  Wolfmen - Married To The Eiffel Tower

Ludo
Richard Hawley - Truelove's Gutter

Joice
Director - I'll Wait For Sound

Ramon
Real Estate - Real Estate

André
Maria Timm - The Plan

Stonehead
Get Well Soon - Vexations

DubbelMono
The Lemon Drops - Sunshower Flower Power

ForestSounds
Muse - The Resistance

De futuristische space-metal-glam-doom-disco-band Chrome Hoof begon ooit als een zijproject van de broers Leo en Milo Smee. De experimentele en bizarre mix van muziekstijlen is het product van de totaal verschillende muzikale achtergronden van de twee. Leo speelde in doom metalband Cathedral en Milo kwam uit de elektronische scene.

In de loop der jaren verzamelden de gebroeders Smee steeds meer muzikanten om zich heen en de band kreeg een buitenproportionele omvang. Het publiek moet niet vreemd opkijken als het podium wordt bestormd door een leger van vijftien muzikanten, gekleed in platina gewaden, met als blikvangers zijn zangeres Lola en een reusachtig spacemonster.

Momenteel is Chrome Hoof druk bezig met het opnemen van hun derde langspeler. Hoog tijd dus om toetsenist Emmett Elvin eens te vragen hoe het ervoor staat met de opvolger van Pre-Emptive False Rapture.

Het zal niet verbazen dat er meer dan één band was die zich de naam Goliath aangemeten heeft. Curieuzer wordt het al wanneer twee bands niet alleen dezelfde naam gebruiken, maar ook nog eens in hetzelfde jaar een plaat uitbrengen met dezelfde titel. Ik smokkel nu een beetje: deze twee Goliaths gaven geen van beide hun plaat uit 1970 een naam. Er is nog een overeenkomst: beide acts putten uit de blues om hun muziek een basis te geven. Maar eerlijk is eerlijk, de verschillen tussen beide groepen zijn groter. De ene komt uit Engeland, was een kwartet, had een zangeres en een saxofonist en maakte een soort vroege vorm van progrock. De andere - en daar gaat het hier over - komt uit de VS, bestaat uit vijf man, waaronder een Hammond-organist en maakte een soort proto-hardrock ("Taking Back Roads"), afgewisseld met countryrock ("Chessboard Kings"), Ze klinken eigenlijk vooral als een power-trio, maar dan met vijf man (Een Hammond-organist kan in zijn eentje dat bakbeest niet tillen). Ze kwamen uit Louisville, Kentucky en in tegenstelling tot hun Engelse naamgenoten, zouden ze volledig in de vergetelheid geraakt zijn als Gear Fab niet deze rerelease uitgebracht had. Want is het alleraardigste album van de Engelse progressievelingen eenvoudig via het web te vinden, over deze Amerikanen is hoegenaamd niets terug te vinden. Behalve dan dit album, dat je alleen al voor het curieus getitelde en aan alle kanten naar de vroege jaren zeventig ruikende "Kwak" een kans zou moeten geven.

Als je free-jazz kunt definiëren als een vorm van jazz waarbij alle regels zijn weggelaten en die daardoor gekenmerkt wordt door extreme geluiden, van hard tot zacht, van hoge tot lage tonen, van dissonanten tot harmonieën, dan maakt GR & Full-Blown Expansion free rock. Op deze titelloze cd staan zeven stukken die elk alle kanten op dreigen te gaan. Achter GR & Full-Blown Expansion gaat dan ook niet voor niets Gregory Raimo schuil. Op de hoes heeft hij een waarschuwing aan laten brengen: 'Full-Blown Expansion is GR's very own devationist alter ego'. De Franse zanger en gitarist heeft enige naam gemaakt met de band Gunslinger en cd's uitgebracht met titels als Xperiments from within the Tentacular, The Highspeed Recording Complex en Paralytic FluXus. Daarenboven is hij ook nog eens een beschermeling van Julian Cope, godfather van de hedendaagse psychedelica. GR & Full-Blown Expansion is een echte soloplaat, ook al zou je dat op het eerste gehoor niet zeggen. Alle instrumenten zijn door Raimo zelf ingespeeld, van de rudimentaire drums, via de gitaar- en toetsenpartijen tot de zang aan toe. Vervolgens heeft hij zijn best gedaan om alles door een enorme bak effecten te halen. Het resultaat bestaat uit zeven vervreemdende, ultra-psychedelische nummers die niet zomaar een-twee-drie wegluisteren. Alsof een free-jazz-ensemble zich al jammend tot rock heeft bekeerd.

Bike For Three is een samenwerking tussen de Canadese rapper Buck65 (Richard Terfry) en de Belgisch-Vietnamese producer Joëlle Phuong Minh Lê aka Greetings From Tuskan. De twee leerden elkaar kennen via MySpace en besloten via het internet wat muziek te maken. Ik heb het gevoel dat dit 'cross-continentale' feit nog altijd als iets bijzonders wordt gepresenteerd, terwijl ook meer standaard-bands (denk aan Editors) het internet volop gebruiken om aan materiaal te werken. Schept ook mogelijkheden als je elkaar niet meer kan uitstaan, ideetje voor Rammstein misschien? Het geinige is dat Richard en Joëlle elkaar juist heel graag willen zien. More Heart Than Brains is een romantische, bijna erotische electropop-plaat. Tekstanalyse is niet bepaald mijn favoriete hobby, maar Buck65 lijkt zonder meer allerlei fantasieën op de luisteraar te projecteren. En de eerste luisteraar was natuurlijk Joëlle, die zijn intieme rhymes in haar koptelefoonmuziek verwerkte.  'They spoke bad french but laughed in the same language''. En later: 'Will you recognize my face? I hope so.' Extra leuk omdat het duo een verfrissende omkering is van de gangbare situatie van mannelijke studio-wizard met muze/zangeresje. Joëlle is, ondanks dat Buck65 zijn uiterste best doet indruk te maken, de ware ster van het plaat. Haar melodieën, vergelijkbaar met die van Michna, schitteren helder en de beats hebben schwung en dansbaarheid, terwijl ze juist in de beste nummers volstrekt niet hard zijn. De meest geslaagde liedjes staan allemaal op de eerste helft. "All There Is To Say About Love" is een superhit. Let op het geniale gebruik van de vocoder in het refrein. 'Break chains, make chains.' (Of toch 'change'?) Wat een melodrama legt Buck65 in een zin als:  'The lonely end, I love you, you're my only friend.' Ook het daaropvolgende "Lazarus Phenomenon" is fantastisch. Daarna wordt het allemaal langzaam wat minder, maar het blijft een van de betere releases op Anticon.

Bij ons in huis is het een gouden regel: voor Sinterklaas géén kerstliedjes. In Amerika en andere landen waar ze geen Sinterklaas kennen, geven ze geen barst om Nederlandse tradities en brengen ze met een gerust hart in oktober al kerstplaten uit. Maar ik draai dus pas sinds deze week de seasonal-cd van Sting. Echt een kerst-cd kun je If On A Winter's Night namelijk niet noemen, het zijn meer winterse klassiekers die Sting samen met producer Robert Sadin bewerkt heeft, zoals "Gabriel's Message" en "The Snow It Melts The Soonest". Daarnaast geeft hij zijn draai aan klassieke muziek van Bach, Schubert en Purcell en heeft hij nog wat van zijn eigen muziek herbewerkt. Da's heel wat anders dan een beetje met basgitaar pielen in een uitverkochte Amsterdamse Arena. Toch leent de hese stem van Sting zich prima voor dit soort mystieke muziek voor bij het haardvuurgeknetter of exquise kerstdiner. Al ben ik bang dat de gemiddelde kerstvierder zich liever weer laat 'verrassen' door de bloedirritante kerstklassiekers waar de Sky Radio's van deze wereld je de komende week mee overspoelen dan de donkere mystieke klanken van Sting en zijn begeleiders. Ik heb met deze cd, die van Dylan en de gratis downloadbare Hollandse kerstverzamelaar juist genoeg tegengif tegen al die commerciële kerstdrollen.,

Jon Hopkins heeft een uitstekend jaar achter de rug. Hij opereerde lang onder de radar, maar sinds zijn samenwerking met Coldplay en het verschijnen van zijn derde album Insides is de boel definitief aan het rollen. Een eerste soundtrack, voor niemand minder dan Peter Jackson is inmiddels af. Seven Gulps Of Air is in de vorm van een ep het bekende tussendoortje. De samen met Tunng geschreven titeltrack is opvallend ritmisch en duister, met een bas die de wobbelewob van Mr. Oizo's "Flat Beat" heeft. Tunng blijft nog even hangen voor een aardige remix van "A Small Memory". Ze belanden in Squarepusher-territoria door de bekende melancholische piano-akkoorden van Hopkins inclusief basmanipulaties door een jazzy bandmangel te halen. De mij onbekende Geese remixt "The Low Places", waarvan ik, door al de violen, eerst dacht dat het een door Hopkins terzijde geschoven Andrew Bird-remix was. "A Drifting Down", een door Hopkins zelfgepende variant op, jawel, "A Drifting Up", is verreweg de beste track op deze ep. Het is zo'n typische "overdonderende oceaan van geluid"-ambient-track, die langzaam opbouwt en dan hypnotiserend rond blijft drijven in een bad van strijkers, piano en afbladderende noise. En het begint allemaal nog zo fragiel, met wat aarzelende vocalen. Voor The Lovely Bones, de film van Jackson, hoop ik op vergelijkbaar materiaal. De ep sluit af met wat voelt als de zoveelste herhaling van Hopkins' "megahit". Daar zijn de bekende synth-tonen uit "Life in Technicolor" weer, ditmaal in een clubmix van Tom Middleton, die er stiekem een nootje heeft afgevijld. De man kent de dansvloer, neemt een totaal onverantwoorde bas voor een rijtjeshuis mee en werkt geduldig toe naar die beroemde "drop it"-seconde van stilte, voor de boel orgastisch losbarst. Wederom bijzonder indrukwekkend, al moet je het nog veel ge(s)laagdere origineel niet meteen daarna opzetten.

Het debuut van Los Angeles kreeg bij mij de handen niet op elkaar. Vakkundig uitgevoerd, maar gruwelijk ongeïnspireerd en met dertien-in-een-dozijn-composities. Laat ik maar met de deur in huis vallen: ondanks andere songschrijvers, en dan vooral zichzelf, heeft Michele Luppi het niveau van de vorige keer vastgehouden. *Zucht*. Net als de vorige keer zijn lopende-band-muzikanten Fabrizio Grossi en Tommy Denander van de partij, maar net als de vorige keer is dat onvoldoende om langer dan drie songs achter elkaar je goede humeur te behouden. Voer voor Richard Marx-fans, dat is het. Wat nog maar eens bewezen wordt door het feit dat hij deze keer zelfs een Richard Marx-cover ten gehore brengt, "Nothing To Hide". Geef de man alsjeblieft wat andere songs dan van die akelige jaren-tachtig-galmers. Of lazer 'm in een tijdmachine die hem drie decennia terugbrengt.

Het was bijna masochisme dat ik vervolgens On The Rise opzette. Het is een project van de Noor Terje Ejde, waarbij hij bij het debuut in 2003 behalve de drums alles voor zijn rekening nam. Deze keer is er wat meer hulp geweest, maar echt spannend wil het nog niet worden. Het materiaal gaat in de richting van bands als Survivor en ook Eide's stemgeluid - helder en in de iets hogere regionen - is daar te plaatsen. Helaas is ook hier het songmateriaal de zwakke schakel. Het is allemaal net iets pakkender dan bij Los Angeles, maar je blijft het idee houden dat je naar een nogal matig Survivor-album zit te luisteren. En dat kan Survivor best zelf af...

Terugkijkend op ruim honderd recensies voor File Under moet ik bekennen dat ik best wel kritisch schrijf. Ook kan ik het niet laten om hier en daar een ongenuanceerde sneer uit te delen. Daar moet dan natuurlijk wel een reden voor zijn. Soms dient zo'n reden zich vanzelf aan: van die muziek die simpelweg niet kan, en waarvan het gebrek aan kwaliteit niets meer met persoonlijke smaak te maken heeft. Tenminste, dat denk je dan als recensent. Maar ja, je moet objectief blijven, constructief kritisch schrijven en vooral niet afzeiken. Maar het liefst zou je volledig los gaan op dat gedrocht. Gewoon omdat dat af en toe best lekker is. Maar meer nog omdat sommige muziek dat gewoon verdient. De zweep er over! Maar cd's die zo'n 'special treatment' verdienden zaten er toch maar weinig tussen het afgelopen jaar. Gelukkig hebben we er op de valreep van het jaar nog één te pakken. Jawel, de vrouw die verantwoordelijk is voor - wat mij betreft - een van de beste cd's van 2009 (Abnormally Attracted to Sin) komt nu opeens op de proppen met Midwinter Graces. En woorden schieten te kort om te beschrijven hoe fout deze release is. Waar praten we over? Tori Amos, die religie vaak als kapstok heeft gebruikt voor scherpe, kritische teksten, besluit anno 2009 opeens een Kerstalbum uit te brengen. En nee, geheel zonder cynische knipoog of scherpe randjes, waar ik aanvankelijk wel nieuwsgierig op hoopte. Al wat we horen zijn clichématige winterdeuntjes met een zoetheid waar werkelijk geen enkel tandglazuur tegen bestand is. Alle uitgekauwde standaarden komen voorbij: sleebelletjes, dwepende gristenteksten over kindeke Jezus, duetje met je eigen schattige kindeke en natuurlijk wat evergreens (Stille Nacht, Heilige Nacht - ik verzin het niet). Dat de arrangementen en instrumentkeuze bij tijd en wijle erg origineel zijn kon me na een aantal luisterbeurten ook al niet meer bekoren. Want tegenover dat sprankje originaliteit in een genre dat bijna per definitie geen goede cd's kan opleveren staat vooral heel veel ongeloofwaardigheid. En zeker voor Tori Amos is dat een Zonde in de ware zin van Het Woord.

Ik wil Dave Lombardo zijn. Wat moet het heerlijk zijn om zo te kunnen drummen. Vol vuur, constant opzwepend, supersnel, slepend waar nodig, heerlijk drukke fills en breaks; alles kan de goede man. De perfecte thrashmetaldrummer, zeker ook aangezien hij de volle plaatlengte zijn Slayermaatjes aanzet om tot het uiterste te gaan. En tot het uiterste gaan ze, de inmiddels mid- en eindveertigers. Ongekend fel en direct, gejaagd en dreigend, en ook nog eens gezegend met een nagenoeg perfecte, gortdroge productie. Een geluid kaal tot op het bot, alsof je naar een perfect opgenomen oefenruimte-opname aan het luisteren bent. Wat wil je nog meer? Oh ja, goede nummers. Zelfs dat klopt op World Painted Blood. De beste nummers in meer dan twintig jaar. South Of Heaven? Seasons In The Abyss? Niks daarvan, World Painted Blood is nog beter, en is daarmee de beste Slayer-plaat sinds Reign In Blood. Zo goed ja.

A Place To Bury Strangers is al geregeld voorbij gekomen in de Zonder Woorden-reeks alhier op File Under, er is hier nog nooit een plaatrecensie van geweest. Daar moet natuurlijk verandering in komen want de nu bij hun tweede plaat aangekomen A Place To Bury Strangers is een van de betere opkomende gitaarbands van de afgelopen jaren. Een paar weken terug waren ze te zien op Le Guess Who? en een dag later in Vera, alwaar ik ze zag. Het was vooral een snoeihard concert, met een aan My Bloody Valentine herinnerend noise-spektakel op het einde, waarin zanger/gitarist Oliver Ackermann zijn gitaar nog eens grondig mishandelde. Die vergelijking met MBV komt overigens handig van pas op het geluid van deze band, je zou het bijna shoegaze-revival kunnen noemen. Dat betekent dus gitaren met onnoemelijke hoeveelheden distortion en effecten, zang die tactisch verstopt zit in de gitaarmuur, en een enorme hang naar de jaren 80 in de ritmes, met van die hortende en stotende postpunk-drumpartijen. Alsof je The Jesus And Mary Chain, MBV en Sonic Youth loslaat in een gitaarpedaaltjes-fabriek. A Place To Bury Strangers is echter meer dan stel notoire herrieschoppers, want tussen de noise-herrie door zit een flink aantal lekkere gitaarrock-songs verstopt, zoals de fraaie opener "It Is Nothing", de jaren 80-doem van "In Your Heart" (hallo New Order) en de typische eighties-sfeer in de titelsong "Exploding Head". Op het gebied van stevige gitaarrock is A Place To Bury Strangers voor de liefhebbers absoluut niet te versmaden, en Exploding Head behoort tot de betere releases van dit jaar in die hoek.

Vorige week was Peaches in Nederland en gaf ze gave shows op State-X New Forms en op Noodlanding. Voor die laatste gig gaven we op File Under al kaarten weg gaven. Die live-show van Peaches zijn altijd al een beleving, maar toch blijft ze continu op zoek naar nieuwe element om toe te voegen aan haar optredens om haar fans nog meer te vermaken. Een coole nieuwe gadget vond ze in Berlijn. Ze kwam daar in contact met iemand die harpen maakt met lasersnaren. En zoals Peaches dat dan doet gaat ze gelijk voor de overtreffende trap. Dus verzocht ze de maker van de harpen of hij niet gelijk drie laserharpen voor haar kon maken voor haar shows in New York. Bekijk hier het filmpje dat voor Vodafone 360 gemaakt werd over de ontmoeting van Peaches met de maker van de harpen.

Voor meer exclusieve video's van jouw favoriete artiesten check deze website.

Zo doe je dat, jezelf voorstellen: in een krap half uurtje tien punky liedjes er door jagen. Uiteraard wel er voor zorgen dat ze je niet vergeten. Dus schrijf melodieën die in het hoofd van de luisteraar blijven zitten. En mochten ze even indutten, zet dan gewoon een keel op ("Mythic"). Net of je op de markt staat. Of beter: alsof je in een club staat waar net te weinig mensen in de zaal staan te luisteren en net teveel mensen aan de bar staan te ouwehoeren (riep iemand daar Paradiso?). Brilliant Colors uit San Francisco weet hoe het moet. Ergens tussen Shonen Knife en Magnapop lag nog een veldje braak dat het trio met deze debuutplaat in bezit heeft genomen. De bergen fuzz, het soms belabberde geluid en de rammelende riff die elk liedje opent, kunnen niet verhullen dat hun garagerock-achtige punkliedjes echte liedjes zijn, met een kop, een staart, mooie zanglijntjes en slimme vondsten. Het geheel ademt een sfeertje uit dat al jaren niet meer hip is geweest - we spreken eind jaren tachtig - maar dat zo zomers is, dat de regen, het onweer en de hagelbuien van de herfst me even niks meer kunnen schelen. Ik hoor zangeres Jess Scott door mijn boxen heen springen achter de microfoon. Fijn plaatje voor een goed humeur.

Toen ik naar mijn vorige werk in de winter wel eens op de fiets ging, maakte ik er gewoonte van lekker hard mijn voorlicht achterna te fietsen terwijl ik op de discman keihard post-rock draaide. Of een band als Sigur Rós. Dat vond ik zo enorm fijn gevoel, die vorst op je gezicht, lijzige klanken op je discman en vervolgens die crescendo's die als een mokerslag je oren in suizen. In die sferen past de nieuwe van het Britse Blueneck helemaal. Oh wat keek ik dan ook verlangend naar het fietspad dat parallel aan het spoor loopt richting mijn huidige werk, terwijl hun derde cd The Fallen Host mij in vervoering bracht in de trein. Om me te pesten met dit feit werd de trein vanmorgen ook nog even hardhandig stil gezet. Loos alarm. De afstand fietsen tot over de IJssel is ook gewoon te ver, zo in de winter en ik ben uit vorm. Maar Blueneck niet. De acht uitgesponnen songs zijn duidelijk te duiden als post-rock, maar zijn door hun diversiteit en onvoorspelbare karakter behoorlijk onderscheidend van het gros cliché-post-rockers. Neem alleen al het op het eerste gehoor rond een pianoherhaling ronddolende "Children Of Ammon" waarin langzaam een druilerige synth het heft in handen neemt maar in het aansluitende "Weaving Spiders Come Not Here" toch weer even zijn plek moet inleveren. Wonderschoon. Net als de strijkers die steeds stiekem weer komen buurten om je te ontroeren. Ik dub nog steeds of dit nou het hoogtepunt is van The Fallen Host of dat ik die prijs toch moet uitdelen aan het afsluitende "Revelations" dat flink venijnig uitpakt. Ik zou bijna alsnog de fiets uit de schuur halen en die zeventig kilometer fietsen morgenvroeg om het proefondervindelijk uit te zoeken…

Op de een of andere manier nemen metalmuzikanten zichzelf en hun muziek nergens zo serieus als in Noorwegen. In extreme gevallen leidt dat zelfs tot moord en doodslag. Nou heb ik niet de indruk dat Henning "Zet" Ramseth, opperhoofd van Ram-Zet, binnenkort in de krant staat, maar dat hij zijn bandje serieus neemt hoor je eraan af. Avant-garde-metal is het genre of - volgens Zet zelf - schizometal. Beide omschrijvingen zijn zeer accuraat. Deze band combineert grunts (van Zet) met fraaie vrouwelijke vocalen, dubbele bassdrums en snoeiharde riffs met vioolspel, en wilde, bijna ongecontroleerde passages met kalme, hypnotiserende conga's. Het gaat zelfs zo ver dat ik bij het begin van "I Am Dirt" even kijk of mijn iPod misschien per ongeluk op shuffle staat en bij Tori Amos is uitgekomen. Neutralized zou aanvankelijk al in 2007 verschijnen, maar door onder andere een tour van Zet met Ride The Sky duurde het nog twee jaar langer. Door de opbouw van de songs en de wisselwerking tussen de verschillende stemmen doet het nog wel eens aan Ayreon denken. Maar als Ayreon de grote broer is, is Ram-Zet het wilde broertje dat maar niet wil luisteren. En enigszins depressief bovendien. Het is dan ook een album dat ik niet in elke stemming kan beluisteren. Bovendien had ik wel de nodige luisterbeurten nodig voor het voor me begon te leven. Maar dat ik Neutralized vaker zal beluisteren, daar twijfel ik niet meer aan.

Ergens in het vroege voorjaar van 2008 zijn ze samen de studio ingedoken en begin 2009 zou hun eerste split-cd uitkomen. Maar het is de late herfst van dit jaar geworden en dat past ook wel zo goed bij hun muziek. Jason Molina (Songs: Ohia, Magnolia Electric Co.) en Will Johnson (Centro-matic, South San Gabriel) hebben eerder al laten weten niet vies te zijn van samenwerken met anderen. Genregenoten als Will Oldham (Jason Molina) en Monsters of Folk (Will Johnson) zijn ongetwijfeld de meest illustere namen waarmee ze gespeeld hebben. Wat opvalt: allemaal zijn het muzikanten met een meer dan gemiddelde productie. Voor deze plaat hebben ze hun meest herfstige houding aangenomen en het resultaat van de sessies in de vorm van veertien spaarzaam gearrangeerde tracks uitgebracht. Het elektrisch rocken is grotendeels achterwege gebleven en zo is dit een plaat geworden waar eenzame piano's, akoestische gitaren en kale electrische geluiden de klagende zangstem van Jason Molina en de warme, maar even droevige toon van Will Johnson begeleiden. Het geheel klinkt bij tijd en wijle behoorlijk schetsmatig, maar vooral Jason Molina excelleert in dit soort nummers. Zoals Will Johnson zijn muziek eens noemde: sit-down music. In een hele fijne stoel.

Het is er precies het seizoen voor, voor een mooi liedje over een man die grijze sneeuwluchten met zich meedraagt. Dat fraaie beeld en de melancholie die het oproept maken The Ruminant Band, de cd die dat liedje bevat, een kunstwerkje van Fruit Bats, een band verwant aan Wilco en Built to Spill, de ideale soundtrack voor de winter. Of die sneeuwlucht ook live zo mooi getekend kan worden, kun je zelf gaan aanschouwen, want File Under stelt ism Belmont Bookings enkele setjes van twee kaarten beschikbaar voor hun concert in Paradiso. Oh, en wees gerust: zanger Eric Johnson maakt ook deel uit van The Shins, dus er gaat zeker ook een zonnige kant aan dit concert zijn. Op naar de lente dus! En wat moest je doen om naar deze fijne band te kunnen gaan kijken? Alleen een formuliertje invullen, maar daarvoor ben je nu te laat. Jammer he?

Storm
Daddy - For A Second Time

Ewie
Jon Allen - Dead Man's Suit & Paul McCartney @ Gelredome

Ludo
Air - 10.000 Hz Legend

Gr.R.
Stereophonics - Keep calm and carry on

Joice
Yeasayer - Odd Blood

Ramon
Coverclub - Christmas Candy from The Netherlands

Prikkie
Neal Morse - So Many Roads

Blizzard
Devin Townsend Project - Addicted

DubbelMono
Kevin Devine - Brother's Blood

ForestSounds
The Murder of my Sweet - Divanity

André
Polly Scattergood - Polly Scattergood

Love 'em or hate 'em-stemmen zijn er genoeg in de hardrock. Denk maar eens aan het gegrom van Motörhead's Lemmy of aan de Donald Duck van de hardrock, AC/DC's Brian Johnson. En toch kan het nog een graadje erger: Cinderella's Tom Keifer perst er al jaren een geluid uit alsof zijn keel ter plekke wordt dichtgeknepen. Begrijp me niet verkeerd, net zoals bij Lemmy en Brian Johnson is het een geluid dat mij wel kan bekoren, maar je vraagt je af hoe het mogelijk is dat Keifer überhaupt nog zingt. Het antwoord is simpel: dankzij veel operaties... Dat wordt nog wat opmerkelijker wanneer je Keifer in "Heartbreak Station" eerst in zijn 'normale' stem hoort zingen en hem vervolgens hoort overschakelen naar zijn gebruikelijke stemgeluid. Bij de midtempo bluesrock van Cinderella blijft de stem niettemin goed passen. In de setlist van Live At The Mohegan Sun zitten geen verrassingen, omdat er sinds 1994(!) al geen nieuw materiaal is verschenen. Dat geeft niet, want met onder andere songs als "Heartbreak Station", "Gipsy Road" en "Shake Me" heeft Cinderella een setlist waar de meeste bands alleen van kunnen dromen. Het geluid van de opnamen is prima, de extra smak blues in het geluid zorgt voor onderscheidend vermogen en daarmee is dit weliswaar een herhaling van zetten, maar wel een hele fijne. Nu nog nieuw materiaal.

De naam is dezelfde, de invulling qua poppetjes is weer anders. De enige constante factor in Clemm is het brein achter het project: Willem Janssen. Voor zijn tweede cd Far From Arcadia koos hij ervoor om bijna alles zelf te doen. Dat houdt dus ook in dat de gastzangers die op zijn eerste ep (The Tristan EP) en cd (Consider The Lilies) te horen waren. vervangen zijn door één stem: die van Janssen zelf. Da's best gewaagd gezien de behoorlijke namen die op die twee meezongen, maar Janssen komt hier wel mee weg. Zijn ietwat lijzige stem lijkt wel een beetje op die van Arjan van Wijk die meezong op The Tristan EP. Ik krijg er jaren 80 synthi-bandjes flashbacks bij, maar dat beeld wordt zeker verder versterkt door de muziek. Want niet alleen de zang is veranderd, ook de muziek die Far From Arcadia laat horen, verschilt behoorlijk van zijn eerste twee worpen. Waar Consider The Lillies vooral lieflijke indietronica liet horen gaat op Far From Arcadia af en toe het tempo omhoog. Dat doet Clemm in een track als "Mix It Up" soepel door de gitaren even net wat dikker aan te zetten en de beats per minute op te schroeven. Meer dan voorheen heb ik ook het idee dat Janssen op zoek gaat naar zijn visie op het ideale popliedje. "First Impressions" zal denk ik dicht komen bij zijn ideaalbeeld, een fijn liedje is het. Niet alles is anders op Far From Arcadia. Zo is de trompet van Milan Mes gelukkig wel gebleven en geeft "Zoom In" een heerlijke melancholieke klank. Het maakt al met al Far From Arcadia een logische stap richting van project-driven naar band-driven. Ik ben dan ook benieuwd naar de in het begeleidende schrijven aangekondigde optredens.

De globalisering kent geen grenzen: waar surfmuziek voorheen vooral bekend was aan de Amerikaanse westkust, kregen wij in Nederland halverwege de jaren negentig onze eigen surfers in de personen van The Treble Spankers. Hun "Red Hot Navigator" is nog regelmatig op de radio te horen. En nu is er zelfs een surfpopband uit Torino, Italië: Jumpin' Quails. Zij mixen hun surfpop met o.a. The Doors-achtige orgellijntjes (in "Blue Hot Sauce", een titel die verdacht veel lijkt op de titel van de single van The Treble Spankers trouwens), vrolijke gitaarlijntjes en pianolijntjes ("Liza") en een toefje jaren-zestigrock ("Pet So Beat"). Dat de Jumpin' Quails het Engels niet als moedertaal hebben, is wel te horen aan de uitspraak, maar dat ze uit Italië komen, is echt alleen te horen in "Ginger Quails", dat dan ook in het Italiaans gezongen wordt. What's Your Jump Like is een vrolijke plaat, die in deze donkere dagen voor kerst een beetje vrolijkheid en ook licht in de duisternis brengt. Muzikaal heeft de plaat echter verder niet al te veel om het lijf. Het genre is helaas veel te weinig te horen, maar juist daarom verdient het wellicht betere vertegenwoordigers. Het wordt tijd voor een comeback van The Treble Spankers!

Eerlijk gezegd snap ik sommige marketeers niet. Als je in de Verenigde Staten een plaat uitbrengt onder de naam John Elefante & Mastedon en met de titel Revolution Of Mind, dan lijkt het niet erg voor de hand liggend diezelfde plaat in Europa uit te brengen onder de naam Mastedon (met onderaan op de hoes in kleinere letters 'with John Elefante') en met de titel 3. Toch hebben ze dat bij Frontiers gedaan, uiteraard inclusief een afwijkende hoes. Het is te hopen dat dit album desondanks de aandacht krijgt die het verdient. Het is namelijk - in een nogal mager jaar, dat wel - een van de beste AOR-albums van het jaar. En weer slaagt Frontiers er en passant in een Grote Naam van Lang Geleden aan zich te binden. John Elefante trad in 1982 toe tot Kansas toen Kerry Livgren een born-again christen werd en ook tekstueel de christelijke hoek indook. Mastedon was voor Elefante - samen met zijn broer Dino - een studioproject dat rond 1990 twee albums opleverde, die ook buiten de kringen van christian rock erkenning kregen. Twintig jaar na dato verschijnt dan 3 alias Revolution of Mind. Aangevuld met Dave Amato en Anthony Sallee zetten de broers een fijn potje AOR neer in de stijl van Foreigner, GPS en (hoe kan het anders) Kansas. Kortom, songs van hoge kwaliteit met fraaie samenzang, instrumentaal en qua productie tot in de puntjes afgewerkt. Soms lijkt het alsof Lou Gramm en Foreigner weer nieuw materiaal hebben opgenomen ("You can't take anything", "Water Into Wine"), op andere momenten heeft het meer weg van Jeff Scott Soto ("Nowhere Without Your Love") of van GPS of Kansas in "One Day Down By The Lake (See You Real Soon)" , een song geschreven met Livgren. Toch heeft het genoeg individuele klasse om niet teveel waar-ken-ik-dat-van-momenten op te leveren. Luister maar eens naar het themaatje van Slay Your Demons. De driehonderste uitvoering van "Dust In The Wind" is fraai, maar wel een tikkie overbodig tussen zoveel prima eigen composities. Net als Neal Morse is dit veel te goed om het weg te zetten als christelijke rock. Het is uitstekende AOR, waarbij de christelijke teksten een meerwaarde kunnen vormen als dat je ding is.

Na een jarenlang en bijzonder streng ballingschap gedurende vrijwel de gehele jaren negentig is de synthesizer anno nu allang geen instrumenta non grata meer. Sterker nog, één van de sleutels tot gespitste oren en volle zalen in de jaren '00 blijkt te liggen in de synthesizers en new wave van de jaren '80. Bands als Delays, Yeah Yeah Yeah's, Hot Chip, The Killers, Metric en MGMT bedienen zich allen in meer of mindere mate van de synthesizer en oogsten daarmee breed waardering. Die herontdekking van de synthesizer, van de synthpop en de new wave betekent dat je je inmiddels niet meer aan het instrument hoeft te wagen zonder een aardige invalshoek. De lijst van falenden in de 'tweede synthgolf' is minstens zo lang als die van de successen. Want hoe salonfähig het allemaal ook mag zijn met onze betoetste electro-vriend, kromme tenen liggen al snel op de loer. Wave Machines is een van de nieuwste soldaten aan het synthpop-front. Er wordt op Wave If You're Really There dapper gevochten, en ze weten een aantal keer mooi raak te schieten, maar uiteindelijk wordt het potlood toch richting het vakje �ongeschikt' getrokken. Meest opvallend is dat Wave Machines zònder synthesizers nog het best te pruimen is. Op Punk Spirit hoor ik Eels met hitpotentie, en op Dead Houses echo's van José Gonzales en een gladdere versie van The Knife. Dus, Wave Machines. Als zo nu en dan pijnlijk duidelijk wordt dat je eigenlijk beter bent zonder datgene waar je je album omheen hebt gebouwd, wordt het tijd om je eens af te vragen waar je mee bezig bent.

De titel van Jay Brannan's nieuwe album, In Living Cover, doet al iets dergelijks vermoeden, en inderdaad, dit is een coverplaat, aangevuld met twee eigen nummers (eentje aan het begin, eentje aan het eind). Brannan kiest hierbij niet voor de makkelijkste nummers. Een lied als Bob Dylan's "Blowin' In The Wind" is immers al tientallen, zo niet honderden, keren gecovered of live gespeeld door allerlei artiesten. Toch is zijn cover opvallend en fraai: geen gitaar, geen piano, slechts een stem en een klein beetje percussie. Zo is eigenlijk de hele cd zonder enige opsmuk gemaakt. Zelfs Brannan's stem is zuiver en helder, zacht en gevoelig, zonder echte uitschieters in volume of toon. Hij zet aardige covers neer van The Verve Pipe's "The Freshmen" en van The Cranberries' "Zombie", waarbij met name die laatste (toch een kapotgedraaid nummer) mooi gedaan is. Toch is het fraaiste nummer van In Living Cover er eentje van Brannan zelf: "Beautifully" is een prachtig melodieus en melancholiek nummer, met gitaar en viool, waarvan je had gehoopt dat er meer op deze cd zouden hebben gestaan. Want die covers, die zijn aardig gedaan, maar Brannan zelf heeft genoeg talent om een cd met eigen nummers uit te brengen.

Het heeft al met al toch nog langer geduurd dan ik verwachtte voordat I Kissed Charles na een kloeke EP op de proppen kwam met haar debuut-cd. Ik had verwacht dat This Is Not Romantic al wel voor de zomer verschenen zou zijn en dat de band vervolgens furore zou maken op alle festivals. Maar goed, This Is Not Romantic verschijnt nu dan toch eindelijk en voor een zegetocht langs podia en festivals heeft de - nog steeds - piepjonge band nog steeds alle tijd. Dat die zegetocht gaat plaatsvinden, daar lijkt me op basis van de kwaliteit die tentoongespreid wordt op deze debuut-cd geen twijfel over mogelijk. Aan de hand van producers Phil Hayes (o.a. Bell X1) en Rutger Hoedemaekers (o.a. Voicst) heeft de band namelijk een volwassen (blrgh!) maar vooral jeugdig en fris album afgeleverd. Heerlijke meeblèrbare luchtige indiepop. Wie Charlot Henzen hoort zingen zal moeilijk kunnen geloven dat deze jongedame de twintig nog lang niet gepasseerd is. Haar stem in combinatie met de cheezy synthesizers vormt onmiskenbaar de spil van I Kissed Charles. Als je je even verdiept in de teksten, is de jeugdige leeftijd van de band overigens wel gelijk duidelijk. Alhoewel Charlot beweert dat ze handelen over universele dingen. Ze zijn in ieder geval zo universeel dat de liedjes die ze voor het grootste deel samen met gitarist Brian Esselbrugge schreef zich kinderlijk eenvoudig in je grijze massa nestelen. Valt er dan niets te mopperen op dit debuut? Weinig eigenlijk. Enige minpuntje is wat mij betreft dat de gitaarpartijen best wat scherper en prominenter hadden mogen zijn, waardoor de cd wat meer bite zou hebben gehad. Maar eigenlijk is dat geneuzel in de marge van een plaat als een verkwikkende lenteregen.

Faris Badwan van The Horrors werkt aan een nieuw soloproject, genaamd Lumina. We zien hem terwijl hij zijn eerste videoclip aan het regisseren was. Uit enthousiasme had hij al twee dagen niet geslapen. Het resultaat mag er zeker wezen, want het werd een duistere videoclip.

Klik op de verschillende foto's op de telefoon om alle video's te bekijken.
Voor meer exclusieve video's van jouw favoriete artiesten check deze website.

Je moet er maar zin in hebben om wekelijks meerdere cd's tot je te nemen en er iets over te zeggen. Niet dat u als lezer medelijden met mij hoeft te hebben: ik doe het graag. Maar af en toe wil ik wat langer stilstaan bij een album om deze in al zijn finesses te horen en niet altijd heb ik zin om dit met u te delen. Het spijt me, maar het is niet anders. Dit heb ik vooral als ik zelf gegrepen wordt door een liedje of zelfs door een heel album. En vooral de heel gevoelige platen zijn daarbij favoriet. Deze week had Gaëtan Vandewoude de eer om met zijn cd Isbells aan te sluiten bij een week waarbij ik even geen tijd had voor File Under. Mijn voorraad stukjes was zienderogen aan het slinken. Vandewoude speelde eerder in het Belgische Soon en Ellroy, mocht je deze toevallig kennen, maar nu doet hij zijn ding als Isbells. Zover ik aan de cd kan zien is het een solo-album, maar op het podium schijnt hij nu een band te hebben. Zoals gezegd maakt Isbells gevoelige muziek met dito teksten, al wordt het geen tranen met tuiten huilen. In dit geval is vooral de gitaar erg belangrijk en zoekt de zang geregeld zijn eigen weg als een bootje op de golven. Een muzikale referentie waar ik niet aan voorbij kan is Nick Drake, maar ook door zou kunnen gaan als de Awkward I van België. Zo goed als I Really Should Whisper van laatstgenoemde vind ik Isbells overigens niet, daarvoor staan er aan het eind helaas een aantal mindere songs die net wat teveel van hetzelfde laat horen. Maar als ik de cd weer opnieuw start vergeef ik hem dat meteen, want alleen al een opener als "As Long As It Takes" is van een ongekende schoonheid.

Peaches komt graag in Amsterdam. Een van de vorige keren dat ze hier was, was dat voor een persdag waar Marz667 haar interviewde. Twaalf interviews en een aantal fotoshoots moest ze doen en ze was helemaal niet blij met al dat gedoe. Zoals ze zelf zei: 'Natuurlijk niet, zou jij dat zijn? Ik moet steeds hetzelfde vertellen keer op keer. Had veel liever de stad ingegaan, ik vind Amsterdam geweldig en wil wiet halen. Je kunt hier legaal stoned worden, prachtig land.'

Deze week is ze weer in Amsterdam. Vast ook om wiet te halen, maar vooral om donderdag de komende editie van Noodlanding op te sieren met haar aanwezigheid. Jij kunt daar samen met iemand die je meesleept bij zijn als je wilt (let op, dit festijn duurt van 23:30 tot 5:00). Om deel te nemen ben je nu natuurlijk wel mooi te laat.

Met The Blue Notebooks en Songs From Before heeft Max Richter twee van de mooiste neoklassieke albums de jaren '00 gemaakt - en om dat feit kracht bij te zetten bracht hij vorig jaar 24 Postcards in Full Colour, met 24 neoklassieke miniatuurtjes die zo als ringtone zouden kunnen fungeren (en ook daadwerkelijk doen, want ik heb een track al een half jaar op mijn werkmobieltje staan). Wat vaak vergeten wordt is dat ergens begin jaren '00 de goede man debuteerde met Memoryhouse. Inmiddels allang uit print want uitgebracht op een klein label. En dat is jammer want ook Memoryhouse is werkelijk wonderschoon. Gelukkig dat zijn huidige label Fat Cat dat ook jammer vond, en daarom is er nu deze zeer welkome heruitgave. Muzikaal is het wel verschillend van zijn latere werk: tegenwoordig is het vaak klein, ingehouden, alleen een piano en cello, soms aangevuld met een tikkende typemachine of een voorgedragen gedicht ergens op de achtergrond; op Memoryhouse schuwt Richter het grote gebaar nog niet. Hier hoor je behalve de eenzame piano ook hele orkesten, sopranen en grootse dramatiek. Geen probleem dat het af en toe dan wat veel richting Arvo Pärt gaat; de plots opduikende moderniteiten als een ritmebox halen het geluid direct het heden weer in. Conclusie: iedereen die ook maar een greintje affiniteit voelt met hedendaags klassiek, gaat direct Memoryhouse aanschaffen.

Een van de verrassingen van het afgelopen Bospop-festival was voor mij Simon McBride. Ier en bluesgitarist, dus het programmaboekje kwam prompt aanzetten met Rory Gallagher en Gary Moore. Met Rory Gallagher heeft McBride echter niet zoveel gemeen. Met Gary Moore wel enigszins, maar ik hoor er toch vooral Joe Bonamassa in. Dat heeft uiteraard alles te maken met zijn stijl van spelen, maar zeker ook het feit dat McBride een echte zangstem heeft. Op opener "Down To The River" klinkt hij ook qua stem als Bonamassa, maar op "Standing Still" heeft zijn stem aanvankelijk het gruizige van Chris Rea. Rich Man Falling mag dan wel zijn debuut zijn, hij heeft al zijn sporen verdiend als gitarist voor onder anderen TM Stevens, Slash en Steve Lukather. Waarom die bij McBride uitkwamen is bij beluistering geen vraag meer. McBride is zo'n gitarist waarbij het gewoon aan lijkt te komen waaien. Ruige riffs, ingetogen stukken, McBride weet moeiteloos variatie en dynamiek aan te brengen, met als uitschieters de momenten waarop McBride de slide erbij pakt, zoals op "Devil Woman". McBride's eigen songs kloppen als een bus, al mag het soms wel iets meer afwijken van Het Grote Bluesboek. Puike songs en puik gitaarwerk maken dat dit album in elk geval dik genieten is. Nu nog iets meer lef bij de composities en McBride zou zomaar eens de Ierse tegenhanger van Joe Bonamassa kunnen worden.

Vanmiddag waren Junior en ik samen een beetje aan het rommelen op zolder. Zoals altijd speelt de iTunes-speler dan rustig door met nog te bespreken muziek. Ik vraag Junior dan wel eens wat hij van de muziek vindt die opstaat, maar dit keer begon hij er uit zich zelf over. 'Ik vind die mooie muziek, papa', zei hij. De playlist was aangekomen bij Cam Penner's album Trouble & Mercy. Ik vroeg hem waarom hij dat vond, maar daar wist hij zo 123 geen antwoord op. Dat is ook last om aan te geven voor zo'n klein mannetje, maar ik denk wel dat ik weet hoe het komt. Al van jongs af aan heeft hij een enorme voorliefde voor het voorlezen van verhalen. Zelfs nu hij ondertussen acht is, vindt hij dat nog steeds de enige juiste afsluiter van de dag. Daarom vindt hij Penner vast en zeker goed. De muziek van Penner is dan misschien zonder opsmuk (het grootste deel is het slechts een man met zijn gitaar), je krijgt wel het idee dat er iemand je boeiende verhalen zit te vertellen verpakt in liedjes. Observaties (van vooral leed, vanzelfsprekend) die hij opgedaan heeft tijdens zijn zwerftochten sinds het verlaten van zijn ouderlijk huis. De Canadese singer-songwriter doet dat met minimale middelen (al is er wel een fraaie pedal steel her en der zoals in "Once A Soldier") uitermate doeltreffend. De elf liedjes op Trouble & Mercy laveren tussen folk, blues en country en zijn dan misschien niet wereldschokkend, ze nodigen wel uit geboeid naar te luisteren.

Soms hoor je vanaf de eerste tonen van een liedje dat het allemaal klopt. Dit is op het tweede album van Thomas Function, In The Valley Of Sickness, ook het geval. Na de druk op de play-knop zet een uit de garage afkomstig tweedehands rammelgitaar de toon, gevolgd door kartonnendozendrums en een ouwelullenorgel. Na een halve minuut horen we zanger Josh Macero met zijn hoog geknepen, net valse stem. Het is het begin van een Liedje zoals alle Liedjes zouden moeten zijn en zo staan er op dit album twaalf van die ambachtelijke exemplaren. Liedjes met kop en staart maken is zo moeilijk nog niet, maar deze kennen stuk voor stuk een refrein waar mijn oren aangenaam van gaan tintelen. En kom daar nog maar eens om. Thomas Function maakt protopunkrock in de breedste zin van het woord. Country & bluesrock met een gestoord randje, maar ook hoor ik een warme liefde voor Britse sixties R&B ritmes en seventies new wave van de eerste orde zoals Television en The Only Ones. Direct, opwindend en zonder opsmuk. Gestopt zodra het klopt, punt uit en klaar. Wie het afgelopen jaar gecharmeerd was van The Strange Boys, Jay Reatard en recentelijk nog Girls, weet nu meer dan genoeg.

Het Zweedse Siena Root is stevig in de jaren 70 blijven steken. Kleding, haardracht, vormgeving van de hoezen, alles klopt. En de muziek natuurlijk ook. Psychedelische flowerpower-rock zoals het tegenwoordig nog maar zelden gemaakt wordt. Alles puur analoog opgenomen natuurlijk, dat spreekt voor zich. Hun vierde cd Different Realities bevat twee nummers met elk een speelduur van ruim 25 minuten. "We" laat hier en daar wat zang horen, maar die vind ik zelf zo belabberd klinken dat ze dat wat mij betreft ook weg hadden kunnen laten. Muzikaal is het psychedelica troef, als een reis terug in de tijd toen het nog leek dat muziek de wereld kan veranderen. Het volledig instrumentale "The road to Agartha" gooit het over een compleet andere boeg, door de luisteraar onder te dompelen in een zee van oosterse klanken, compleet met sitar, Indiase trommeltje en belletjes, en, kom, hoe heet dat, nou ja, zo'n Arabische fluitefluit. Tegen het eind van de compositie mengt Siena Root deze klanken met westerse psychedelica, en zelden heb ik zo'n mooi voorbeeld van muzikale integratie mogen horen. Het klinkt nergens bedacht of geforceerd, en het bewijst eer aan zowel de Oosterse als de Westerse muziek. Hulde! Laat Geert Wilders het maar niet horen…

Storm
I Kissed Charles - This Is Not Romantic

Ewie
The Unthanks - Here's The Tender Coming

Ludo
William Fitzsimmons - The Sparrow And The Crow

Gr.R.
Jawbox - For your own special sweetheart

Ramon
A Place To Bury Strangers - Exploding Head & Spiritualized - Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space (2009 SuperDeluxe Edition)

Prikkie
Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures

Stonehead
Ramses Shaffy - Zonder bagage

DubbelMono
VA - Psychedelic States: Mississippi in the 60s

'Huh, is dit een nummer van American Soldier?' is mijn eerste gedachte als ik de zanger hoor invallen. Maar nee, het blijkt geen Queensrÿche te zijn, maar "Pain" van Shadow Gallery, met de nieuwe zanger Brian Ashland. De oorspronkelijke zanger Mike Baker overleed onverwacht in oktober 2008, maar binnen twee weken maakten ze bekend door te gaan met het album waar ze op dat moment mee werkten. Aanvankelijk met gastvocalisten, maar uiteindelijk liepen ze Brian Ashland tegen het lijf en heeft hij het album ingezongen. En terecht, want hij is een bijzonder veelzijdig zanger. Helder, rauw, dreigend, uitbundig, hij kan het allemaal. Qua stijl lijkt hij zo nu en dan bijzonder veel op Queensrÿche's Geoff Tate zoals gezegd, maar vaker doet hij me denken aan Zak Stevens (Circle II Circle, Savatage). Het is een ondankbare taak om een zo bepalende zanger als Mike Baker op te volgen in zulke dramatische omstandigheden, maar Ashland slaagt met glans. Digital Ghosts is voor de verandering geen conceptalbum, maar de dood van Baker is wel op het hele album terug te vinden in sfeer en teksten. Zoals altijd zijn de songs geen hapslikweg-werk, maar zitten er niettemin beresterke hooks in waardoor elk nummer meteen blijft hangen. Opener "With Honor" is wat dat betreft een staalkaart van wat er verder te horen is: Dream Theater-metal, traag opgebouwde progstukken, en harmonieuze achtergrondzang waar je kippenvel van krijgt. Het koor achter het refrein in "With Honor" heeft voor mij een iets te hoog kerstgehalte, maar de harmoniërende zanglijnen zijn prachtig. Er zijn ook nog gastvocalisten te horen. Zo wordt "Venom" gezongen door niet alleen bassist Carl Cadden-James, maar ook Suspyre-zanger Clay Barton, en "Strong" door Primal Fear's Ralf Scheepers. "With Honor" en "Strong" zijn mijn favorieten, maar dit is een album dat pas zijn volle bloei bereikt als je het in zijn geheel beluistert.

Zo eenvoudig kan het opnemen van een album dus zijn. Neem met minimale elektronische middelen twaalf nummers op, stuur ze naar een bevriende zangeres in Londen en wacht geduldig bij de brievenbus op het ingezongen resultaat. Het zit er dik in dat multi-instrumentalist Fred Landini dolgelukkig was met wat Eglantine Gouzy had toegevoegd aan zijn knullig aandoende melodietjes. Gouzy haalt echt alles uit de kast om de minimalistische electro van Landini een zomers en sprankelend laagje te geven. Soms zingt ze gewoon mooi, soms zet ze kinderstemmetjes op, soms overdrijft ze haar Franse accent en op andere momenten lacht ze de luisteraar vrolijk toe. Het levert een charmante en aanstekelijke plaat op die ergens tussen Stereolab en Nouvelle Vague blijft steken. Vooral de groove en het refreintje van het titelnummer zijn ronduit onweerstaanbaar. Alleen de cover van het overbekende "Police & Thieves" had achterwege mogen blijven, dat doet Nouvelle Vague simpelweg beter. Ook klinkt het hele album nogal dunnetjes. Het knalt nergens en de Casioklanken gaan op den duur een beetje op de zenuwen werken. Toch neemt het niet weg dat het een album is met een origineel geluid waar volgens mij zelfs de grootste zuurpruim vrolijk van zal worden.

Eén van de belangrijkste redenen om Rhett Miller en zijn muziek een warm hart toe te dragen is zijn gevoel voor humor. Bij The Old ‘97s, zijn reguliere broodwinning, kan ik nooit het gevoel van me afzetten dat ze hun tong immer ferm in cheek houden, hoezeer hun vakmanschap me ook van die gedachte af probeert te houden. Op Rhett Miller's soloplaten ligt de humor veel meer aan de oppervlakte. In de opener van zijn nieuwe, gelijknamige plaat "Nobody Says I Love You Anymore" zingt hij meteen al 'God give me strength / and a good length / of rope'. In "Another Girlfriend" vertelt hij een dame dat hij echt niets met haar wil beginnen: 'The last thing I need is another girlfriend / Two's enough for me / Two's enough and you would make three.' Het hoesje gezien? Niet alleen in zijn vrolijke nonchalance begint Rhett Miller steeds meer op Evan Dando te lijken. In een nummer als "If It's Not Love" klinkt hij zowaar als The Lemonheads. En net als bij The Lemonheads en de vorige soloplaten van Rhett Miller luistert ook deze vierde cd weer lekker weg. Het enige echte zwaktebod is "Caroline", een flauw liedje dat op z'n best een pastiche is op jaren zeventig pop. Buiten dat blijft de enige klacht dat zijn maatjes in The Old ‘97s het heilige vuur hoger op weten te stoken dan Miller in zijn eentje kan. Wellicht is het gewoon aardig dat hij wederom zijn beste songs voor zijn band bewaart. Of misschien is hij in zijn eentje gewoon een bravere en rustigere jongen.

Primaire kleuren: niks geen moeilijke combinaties, alleen de drie die de basis vormen, rood, geel en blauw. En zo is het hoesje van Primary Colours dan ook vormgegeven, met exact die drie kleuren. Net zo primair is de muziek van Eddy Current Suppression Ring. Alleen de basale akkoorden. Niks moeilijk doen. Gitaar, bas, drums en een zanger. Rock ‘n' roll zoals het ooit is uitgevonden en later vervolmaakt is door de klassieke punkrockhelden. The Stooges voor het ruigere ramwerk, The Fall voor het sneren. Hun thuisbasis is Australië, de ideale plek om deze muziekvorm te bewaren. Afgelegen genoeg om niet teveel beïnvloed te worden door de gekkigheid die in Europa en de VS de pure drie akkoorden deed verwateren. Ongeveer zoals de dinosauriërs van Jurrasic Park op een afgelegen plek konden overleven. Maar - en daar weet Jeff Goldblum alles van - ze blijven gevaarlijk. Het enige probleem is dat er altijd weer vervolgen moeten komen: Jurrasic Park 1, 2, 3 en 4. Dat is de reden waarom Primary Colours niet de volledige twee cd's blijft boeien. Je kunt maar één keer echt knallen en als dat langer dan pak ‘m beet 45 minuten duurt, moet je wel hele goeie liedjes schrijven wil je de aandacht vast houden. En dan blijkt Eddy Current Suppression Ring toch niet de brille van hun grote helden te hebben.

Er wordt wel eens beweerd dat je aan kinderen kunt merken dat er storm op komst is: ze zijn dan heel druk. Volgens mij geldt dit ook voor volwassenen, want een aantal collegae waren op de dag dat ik dit schrijf behoorlijk hyper. En jawel, de eerste herfststorm was vandaag een feit. Ikzelf was ook onrustig, maar of dit nou aan de storm lag, aan de cd Invisible Girl van The King Khan & BBQ Show die ik op de heenweg in de auto draaide of aan allebei, daar ben ik nog niet uit. Feit was wel dat ik beide handen stevig aan het stuur moest houden op de terugweg. King Khan heb je in meerdere smaken. Er is er eentje met The (Sensational) Shrines, die onlangs nog in ons land waren, en sixtiessoulgaragerock maken. En er is er een met de BBQ Show oftewel Mark Sultan die wat minder soul kent, al was het maar omdat het met z'n tweeën toch anders muziek maken is dan met pak 'm beet zijn tienen. The King Khan & BBQ Show maakt gebruik van drums, gitaar, twee personen zang en incidenteel nog een orgel. Invisible Girl bevat twaalf liedjes die allemaal to-the-point zijn, zoals dat hoort bij garagerock. Absolute uitschieter is wat mij betreft "Animal Party" waar ik in ieder geval zelfs om moest lachen. Zo melig is deze track. Als ik nog even met wat namen strooi dan zou ik de muziek die ze maken ergens plaatsen tussen The Righteous Brothers, Chuck Berry en The Ramones. Ik had dit jaar nog maar weinig rauwe garagerockplaten met sixties-invloeden gehoord die ik echt 'lekker' vind. The King Khan & BBQ Show heeft hier met Invisible Girl gelukkig op de valreep nog wat aan gedaan.

De vorige keer dat het hier over Atlas Sound ging werd Deerhunter (door ondergetekende) de hele recensie niet genoemd. Dat ging toen nog, voor Bradford James Cox met het prima Microcastle doorbrak. Atlas Sound is een intiem soloproject, dat op Let The Blind Lead Those Who See But Cannot Feel resulteerde in een duister album waarop flink wat jeugdtrauma's werden verwerkt. Zo klonk het althans. Het nieuwe Logos voelt veel meer als een zij-project aan. De toon is aanmerkelijk lichter, niet zo vreemd eigenlijk nu zijn carrière van de grond is gekomen. Dit album staat vol folky gefröbel met een fikse psychedelische touch. "Walkabout" illustreert de meer achteloze aanpak prima, Panda Bear van de Animal Collective zingt zonnig mee en zelfs zonder zijn bijdrage had het nummer als zijn eigen band geklonken. Een imitatie-tussendoortje. "Attic Lights" is de meest geslaagde symbiose van Atlas Sound oude en nieuwe stijl. Alsof Cox zijn vroegere melodieën heeft afgestoft en er dit keer wel een popliedje van heeft proberen te maken, terwijl de zo beklemmende uitzichtloosheid toch net niet helemaal verdwenen is. In baslijnen was de man altijd al goed, hier bewezen in het acht minuten lang doordreinende "Quick Canal". En dat bedoel ik volstrekt niet negatief, zo hoort het gewoon in gruizige shoegaze. De mysterieus om niet te zeggen maf zingende Laetitia Sadier is de ster van dat kleine epos, met een vocaal die zelfs iets religieus heeft. Zo mist Logos wellicht de persoonlijke touch, maar met een beetje hulp van Cox vrienden is de plaat toch bijna zo geslaagd. Een ding moet me nog wel van het hart, Cox staat zowel op de voor- als achterkant halfnaakt afgebeeld en met zijn bizarre lijf neigt dat toch naar een ouderwetse kermisattractie. Koketteren met freakdom, in feite een equivalent van het uitbuiten van een nep maar wel ontzettend sexy zangeresje, heeft de talentvolle muzikant echt niet nodig.

Terwijl het debuutalbum Hysterics nog niet zo gek lang geleden in Nederland verscheen, is de Rolo Tomassi al druk bezig met een tweede album. Onlangs liet de band via een bericht op Twitter weten dat ze in Los Angeles zijn begonnen met het opnemen van de opvolger.

In Engeland werd Hysterics al eerder uitgebracht en daar heeft de band inmiddels een aardige reputatie opgebouwd. Met strakke en heftige liveshows heeft de band flinke aandacht weten te trekken en het vijftal werd opgepikt door grote muziekbladen als NME.

Afgelopen zomer was de band in Nederland voor een aantal (festival)optredens. Op een kleine groep liefhebbers na, lijkt het Nederlandse publiek nog niet helemaal klaar te zijn voor de sonische aanvallen van deze jonge band uit Leeds. Wellicht dat daar met het tweede album verandering in komt.

Het was een tijdje stil rond Norah Jones. Ik vond dat wel jammer, ik heb namelijk nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik al sinds de eerste kennismaking met haar een zwak voor haar heb. Hoofdoorzaak van de stilte was overigens niet omdat ze feest aan het vieren was van het geld dat ze verdiend had met de verkoop van haar eerste drie platen, maar de breuk met haar vriendje Lee Alexander. Het zou me niet verbazen dat deze breuk er ook voor gezorgd heeft dat de breuk met haar vriendje (die bassist was in haar begeleidingsband) met zich meebracht dat de nieuwe plaat van Jones een ander geluid laat horen. Niet schokkend anders natuurlijk, die heerlijke stem is bijvoorbeeld echt niet veranderd, maar Jones verkent wel degelijk nieuwe voor haar onontgonnen wegen waarin Alexander er af en toe nog flink van langs krijgt. Die nieuwe wegen maken dat de liedjes net wat spannender klinken dan die op haar drie voorgangers. Ik wil het niet per sé dapper noemen, maar het was voor haar zo gemakkelijk geweest om rustig door te kabbelen. De veranderingen kunnen voor een deel op het conto geschreven worden van haar co-schrijvers. Will Sheff (Okkervil River) en Ryan Adams schreven beiden een liedje met Norah en Jesse Harris (die "Don't Know Why" schreef) keert ook weer terug. Alexander mis je geen moment als co-writer. Bovendien zorgen mensen als Smokey Hormel en Marc Ribot (beiden gitarist uit de stal van Tom Waits) voor een net iets ruwere touch aan enkele tracks. Natuurlijk staan er niet te versmaden (vind ik dan hè) zoete liedjes op The Fall, maar zo'n (bijna) indie liedje als "Stuck" had Jones hiervoor echt nog niet opgenomen.

Menomena heb ik altijd al een zwaar onderschatte band gevonden. Misschien komt het door het ontbreken van hits, of misschien door het experimentele karakter van de muziek, maar hun publiek is hier in Nederland helaas niet zo groot. En terwijl het rond Menomena al veel te lang stil is, is er nu Ramona Falls, een soloproject van Menomena-lid Brent Knopf. Of nou ja, soloproject... hij nodigde half Portland uit om mee te musiceren: Janet Weiss van Sleater-Kinney bijvoorbeeld, en leden van The Helio Sequence. Misschien is het daarom dat Intuit vooral heel ‘vol' klinkt. Bijna elk nummer is dichtgesmeerd met instrumenten. Vaak beginnen zijn liedjes rustig, om daarna uit te monden in een kakofonie van geluiden. Niet lelijk overigens: Knopf verstaat de kunst om de luisteraar te raken, omdat de emotie van zijn muziek afspat. Al is dat dan weer vooral duidelijk te horen in het basale laatste nummer, "Diamond Shovel". Knopf's breekbare stem over een fraaie akoestische gitaar, veel mooier wordt het niet. Hoewel Ramona Falls met bijna geen enkele andere band te vergelijken is, komt iemand als Sufjan Stevens misschien het dichtst in de buurt, gekruist met Menomena zelf. Daarmee is het vooral een fraaie cd voor liefhebbers van melodieus experiment. Maar voor hun is er dan ook werkelijk een hoop te ontdekken!

Af en toe word ik gek van hoe snel de tijd me links en rechts inhaalt. Het voelt nog maar als gisteren dat ik innerlijk juichend Emily Jane White toevoegde als voorprogramma aan het concert van William Fitzsimmons in Doornroosje. Ik had me dan ook heilig voorgenomen die twee samen te bekijken. Maar voordat ik met de ogen kon knipperen was het al 1 december en mijn agenda voor gisteren en de weken ervoor zo volgeplempt dat ik het idee had dat ik mezelf inhaalde. Het resulteerde erin dat ik, kien op het op juiste momenten (lees: rond concerten) plaatsen van recensies, de lezers hier vergat te tippen om niet alleen voor Fitzsimmons af te reizen naar Nijmegen maar om op tijd te zijn om ook het voorprogramma mee te pikken. White's nieuwe album Victorian America overtroeft namelijk in bijna alles haar vorige album Dark Undercoat uit 2007 dat in 2008 hier verscheen. Vooral het inzetten van een minder sober instrumentarium doet haar meer deugd dat ik had kunnen vermoeden op basis van het bijna alleen met gitaar en cello al prachtige Dark Undercoat. De arrangementen zijn nog steeds niet lyrisch en uitbundig, maar ze vullen de lichthese stem van White aan. Ze trekt wat meer de kant van Laura Veirs op, maar doet me qua stem in bijvoorbeeld "Frozen Heart" en "Red Dress" zelfs wat aan Sinead O'Connor denken. Wat wel bijzonder is aan White is dat ze in tegenstelling tot veel andere singer-songwriters het ook lukt om liedjes van zes, zeven minuten zoals "Stairs", "The Ravens" en het tikkie bluesy, en vooral tegendraadse "Red Dress" te boeien. Echt dondersjammer dat het voor mij onmogelijk was erbij te zijn om de liedjes live vertolkt te horen worden. Maar deze cd is een mooi doekje voor het bloeden.

's Ochtends had ik online al het tafeltje gezien waar ik 's middags de band zou gaan interviewen. De Silversun Pickups maken enthousiast gebruik van Twitter om een tourdagboek bij te houden en fotograferen werkelijk alles. Inclusief een schattig rond tafeltje op een terrasje achter de Melkweg dus.

Het is een bijzonder stel dat er tegenover me zit aan het tafeltje. Zanger Brian Aubert is een klein mannetje met een keurig baardje, bassiste Nikki Monniger is lang en gewoontjes, en bebaarde toetsenist Joe Lester lijkt zo uit de Fleet Foxes gestapt. Alleen drummer Christopher Guanlao heeft wel iets stoers, maar krijgt helaas geen woord tussen het enthousiaste geklets van Aubert.

Een van de protagonisten in de roman Boogaloo on 2nd Avenue van Mark Kurlansky heeft zicht to doel gesteld om de boogaloo-gekte die rond 1967 New York in z'n greep hield, te reanimeren. Het waren vooral de Puerto Ricanen en Cubanen die zich bezighielden met dit bastaardkind van mambo, soul, jazz en rhythm & blues. Platenlabel Vampisoul probeert nu al drie afleveringen te laten horen dat de Bugalú-craze niet alleen de East-Village op stelten zetten, maar ook schitterde in bijvoorbeeld Peru. Want een gekte was het: alsof het uit de bocht laten vliegen van schetterend koper de gewoonste zaak van de wereld is, laten de achtentwintig nummers op deze cd horen wat voor feest het midden jaren zestig in Peru kon zijn. Als je dus het gevoel krijgt dat die panfluiten die de winkelstraten teisteren het enige is dat Zuid- en Midden-Amerika muzikaal te bieden heeft, heb je hier het bewijs van het tegendeel. Orkesten als Pedro Miguel y sus Maracaibos, Maria Allison y su Combo, Silvestre Montez y sus Guantanameros en Bossa 70 laten zich horen alsof ze in de vooravond in de lobby's van dure orkesten beschaafde mambo's spelen, maar 's nachts het zwetende en drinkende uitgaansvolk in extase proberen te brengen. Waarbij naast al het klinkende koper zo nu en dan prachtige hoofdrollen voor gitaar te horen zijn, bijvoorbeeld bij de eerder genoemde Pedro Miguel y sus Maracaibos in zijn "Almendra".

Hallo zeg! Opener "Love Sensation" begint met een bak elektronica zoals die sinds de hoogtijdagen van Def Leppard niet meer door een rockband is gebruikt. Dat die associatie niet toevallig is, blijkt uit de rest van het nummer. De drums met noisegates en echo, de gitaarlijntjes (uiteraard met echo), de koortjes (inderdaad, met echo), het had zo van een Def Leppard-album kunnen komen. Time Elevation zou zelfs een heel behoorlijk Def Leppard-album kunnen zijn, ware het niet dat er geen Britten in Grand Design zitten maar Zweden. Aanstichter is zanger/producer Pelle Saether, die een stapel eighties-songs had liggen. Goede songs, uitgevoerd door goede muzikanten, laat me daar duidelijk over zijn. De gelijkenissen liggen mij er iets té dik bovenop, maar als Def Leppard helemaal je ding is, hoef je alleen je ogen dicht te doen.

Iets origineler is Grimmstine. Nou ja, ze staan net zo stevig in de jaren tachtig hoor, maar het klinkt in elk geval niet als een kopie van een band uit die tijd. De naam van de band is samensgesteld uit die van de heren Steve Grimmett (Grim Reaper, Steve Grimmett Band) en gitarist Steve Stine, die tot op heden als voornaamste bezigheid in een coverband speelde. Dit album kwam overigens vorig jaar al uit, maar Metal Heaven pikte het op voor Europa. Muzikaal gaat het van AOR naar progrock naar metal, wat voor Grimmett een tikkie buiten zijn comfort zone is. Of leek, want hij brengt het er prima vanaf, ook bij de songs waar hij niet de sirene uithangt. Dat de 39-jarige Stine niet eerder door een band opgepikt is verbaast me, want hij weet zowel in ritmepartijen als in solo's te overtuigen. De ritmesectie van bassist Hat en drummer Dave Johnson zet een krachtige basis neer, Stine zorgt voor goede riffs en Grimmett zingt de pannen van het dak. Dan kan ik gaan zeuren dat de stijlen nergens vernieuwend zijn en dat het geen enorme kaskraker zal worden, maar met een degelijke, gevarieerde plaat die tot het einde de moeite waard blijft doe je goed mee in de subtop. Dan is het toch jammer dat de hoes zo'n dertien-in-een-dozijngeval is.

La Roux is het Britse electropop synth duo dat bestaat uit zangeres Elly Jackson en synthspeler, producer en schrijver Ben Langmaid. Mode is La Roux' tweede liefde en ze besluiten een modeshow te organiseren.

Meer Vodafone 360 Heroes vind je hier