Je hoort wel eens van die verhalen dat post enorm veel jaar na dato alsnog bezorgd wordt. Ik vraag me wel eens af hoe dat dan kan. De PTT heet al tijden TPG Post, volgens mij staat er geen sorteercentrum meer op de plek waar ze stonden twintig jaar terug en alle PTT-treinen op de post te verspreiden zijn al tijden terug vervangen door grote trucks met oplegger. Het is me een raadsel hoe zo'n kaart dan bijvoorbeeld dertig jaar na dato alsnog bezorgd kan worden. Circulus wordt ook laat bezorgd, maar da's gezien de titel A Lick On The Tip Of An Envelope Yet To Be Sent niet zo raar misschien. Blijkbaar hebben ze na een jaar of dertig tot veertig eindelijk genoeg postzegels, moed en speeksel verzameld om hun tapes op de post te doen naar een platenmaatschappij. Had Circulus dat dertig jaar geleden gedaan dan waren ze meer dan hip geweest met hun combinatie van jaren zeventig symfo met folk, middeleeuwse melodieën in een oerwoud aan analoge synthesizers en droge drums. Dat dacht ik dus, hè. Maar Circulus is gewoon een stelletje hippies dat sinds eind jaren negentig met hun muziek Engeland onveilig maakt. Anderen stellen er genoegen in om in het weekend hele Middeleeuwse veldslagen na te spelen. Of verschrikkelijk slaapverwekkende middeleeuwse muzak maken zoals mijnheer Blackmore. Circulus niet. Zij slagen er gewapend met ouderwetse fluit en luit in om met eigen nummers te maken die een bewonderenswaardige manier de sfeer van folkrock bands uit de jaren zeventig uitademen maar de tekst op de enveloppe is echt wel pas dit jaar geprint en de zegel is ook van 2005. Net als de muziek.

Mijn waarde collegarecensent Dubbelmono opperde ooit eens dat veel platen eigenlijk al op basis van de hoes te recenseren zijn. Vooral voor de plaatjes die ondertekende krijgt zou dat gelden opperde hij. En ik moet heel eerlijk zeggen: zo af en toe heeft hij gelijk. Want moeilijke muziek, gemaakt door lelijke mannen, wordt vaak uitgebracht op pietepeuterige labeltjes die geen geld hebben voor een handige creatieve jongen. Ook in de categorie Harde Herrie kent men niet veel variëteiten in de hoeskunst. Daarom trok ik, voordat ik Grand Magus' laatste werkje Wolf's Return in de cd-speler gooide, mijn berevelletje vast aan, deed mijn spijkerbanden om en pakte ik mijn battle axe, onderwijl warm draaiend op Manowar's "Battle Hymns". Om vervolgens loos te gaan en te moeten constateren dat "Niks Is Zoas 't Lek" (Lohues, 1997). Grand Magus maakt namelijk geen übermetal, maar lekker makkelijk verteerbare stoner, met hier een randje NWOBHM en daar een randje Black Sabbath. Muzikaal een groot cliché maar het zootje wordt overeind gehouden door de megastrot van JB, van Spiritual Beggars faam, die ergens tussen Peter Steel en Chris Cornell hangt. Als de heren hun podiumclichés ook nog kennen, is dit een heerlijke festival act. En dan doen we lekker met zijn allen onze battle axes om en airguitaren vrolijk mee...

Mijn T-shirt zit onder de vieze zweetplekken. Ik ruik dan ook niet zo lekker. De oorzaak is een rit in een bloedhete auto. Ik verlang onderweg naar ��n fris shirt en ��n (en aansluitend wel meer) biertjes. Als ik bij mijn woning aankom ben ik dan ook gaar en blij tegelijk. Ik zet echter, voordat ik me naar de koelkast spoed, als eerste de nieuwe cd van het Nederlandse Mala Vita op. Een snikhete dag als deze vraagt namelijk om zomerse feestmuziek en hiervoor ben ik bij hen aan het goede adres. Onder het genot van de mix van ska, dub, reggae, rumba en punk open ik het eerste flesje bier. Ik sla hem in een keer achterover en bedenk dat ik op dit moment nog meer behoefte heb aan nog een biertje dan aan een fris shirt. Mani Fiesta is namelijk een live registratie van een concert in het Paard in Den Haag en ik kan me niet voorstellen dat de bezoekers na afloop nog maar een droge draad aan hun lichaam hadden. Stinken moet het. Mala Vita is even kort door de bocht, de Nederlandse Mano Negra, een band die toch alweer een kleine vijftien jaar terug furore maakte. Mala Vita lijkt zich hier echter niet aan te storen, zingt de teksten in diverse Zuid-Europese talen alsof wij Nederlanders dit allemaal wel begrijpen en brengt vooral een swingend geheel dat mij doet verlangen naar een concert van deze tienkoppige (!) band. De cd is dan ook prima geschikt als een lokkertje naar of een fijne herinnering aan een concert.

Mala Vita heeft zojuist een Essent Award gewonnen en valt dus op Lowlands te bewonderen eind augustus

Helaas heb ik nooit het genoegen gehad om AC/DC live te mogen aanschouwen. Het kwam altijd net niet uit qua tijd, plek of financiën. Ik vrees dat deze leemte ook niet meer gevuld gaat worden, want ik zie de heren niet nog een keer deze kant opkomen. Dan moet ik dus maar gaan zoeken naar alternatieven voor deze Aussies om eenzelfde live-kick van te krijgen. Artimus Pyledriver zou hiervoor zomaar eens in aanmerking kunnen komen. Als ik de bio moet geloven heeft Ruyter Suys van Nashville Pussy er een teringhekel aan om na de heren het podium op te gaan omdat de heren zo vernietigend uit kunnen pakken. Dat verbaast me niets, want dat doet Artimus Pyledriver op hun titelloze debuut namelijk ook al. Het 'gezang' dat zanger Dave Slocum zijn strot uit laat komen lijkt af en toe wel eng veel op die van Brian Johnston. Gelukkig doet zijn band geen poging om de rest van AC/DC te kopiëren. Die tappen uit een heel ander (whisky) vaatje. Artimus Pyle was immers de drummer van Lynyrd Skynyrd die omkwam toen het vliegtuig van die band uit de lucht flikkerde. Artimus Pyledriver gaat een stukje verder de hardere kant op dan Lynyrd Skynyrd en neigt af en toe zelfs naar Motörhead-achtige taferelen. Lekkere smerige en ongecompliceerde recht-toe-recht-aan heavy Southern rock. Ik hoop dat ze snel naar Europa komen om hier de boel ook in vuur en vlam te zetten. Als ze dan maar wel hun eigen tourbusje thuislaten, want ze schijnen al meerdere optredens te hebben moeten cancellen doordat die dienst weigerde. Zul je altijd zien dat dat net zal gebeuren als ik ga kijken...

Laura Cantrell is de eerste bij wie ik een opdracht voor John Peel aantrof: 'This record is dedicated to the memory of John Peel'. Er waren al wel drie of vier boeken van of over John Peel aangekondigd, maar - eigenlijk tot mijn verbazing - is Humming By The Flowered Fine de eerste CD waar ik een dergelijke tekst vond. Singer/songwriter/radiomaker (WFMU's Radio Thrift Shop) Laura Cantrell noemt in een in memoriam op haar website John Peel de grootste radiomaker aller tijden en dat zal niet alleen zijn omdat zij ook een radioprogramma presenteert. Ooit riep hij over haar: 'My favourite record of the last ten years and possibly my life is an LP by a New York woman born in Nashville called Laura Cantrell. It's country, and I don't know why I like it, but it has the same sort of effect on me as Roy Orbison had in the '60s.' Of ze werkelijk tot de allergrootsten behoort durf ik niet te zeggen, maar dat ze in de voorhoede staat van de vrouwelijke singer/songwriters (samen met onder meer Lori McKenna, Gillian Welch en Kathleen Edwards) lijkt me duidelijk. De liedjes op haar nieuwste plaat zijn soms puur klassieke country, soms versneden met hedendaagse indie, maar ze snijden allemaal diep in de ziel. En daarvoor hoef je niet uit Texas te komen, of zelfs maar een bebaarde DJ te zijn.

Vorig weekend zat het Nijmeegse Goffertpark bomvol met 45.000 metalheads tijdens Fields of Rock. En dit weekend was het op dezelfde plek de beurt aan het nieuwe Rockin' Park-festival, met dezelfde vier podia. Rockin' Park trekt een compleet ander publiek: ik tel nauwelijks hanekammen of armbanden met spikes. Veel mensen hebben felgekleurde kleding aan. Het meest geziene bandshirt is dat van Nine Inch Nails. Of zou er ook een formatie Gsus optreden? Ik ben op Rockin' Park met Anne. De zon schijnt.

De snelweg is best vol als ik rond twaalf uur de zwoele nacht inrijd. De stad wordt langzaam kleiner in de achteruitkijkspiegel. Ik laat tevens twee jaar werk achter me. De laatste glazen geheven, de laatste adressen uitgewisseld en weer een periode die als een afgerond dossier in de geschiedeniskast verdwijnt. Op naar de toekomst. Die is weer open en ik omarm de kansen die het biedt en verafschuw de onzekerheid die het brengt.

'all things change, never rest, never sure what it's worth fighting for'

De eerste regels van deze Corgan-soloplaat slaan de spijker op zijn kop. Als Pumpkin wist hij zijn muziek ook al op treffende wijze samen te laten vallen met evidente episodes in mijn leven: Siamese Dream bleek indertijd een opmaat voor een prachtige festivalzomer en Mellon Collie bleef mijn hele studententijd relevant. Van de eerste tot de laatste plaat, nergens een echt teken van zwakte in het songwriterschap, al hoeft niet iedereen dat met me eens te zijn. TheFutureEmbrace is dus de eerste echte soloplaat. Na het uiteengaan van de Smashing Pumpkins en het project Zwan (een sterrenelftal zonder echte cohesie) staat Corgan er dus alleen voor. Niet verrassend is dat hiermee het geluid richting SP's Adore schuift. Het dominante drumwerk van Jimmy Chamberlain (die ook met een positieve blik op de toekomst zijn solo-ding doet) is door electronica vervangen en de gitaarlagen waaieren sfeervol uit. Geen kale riffs, wel effectrijke en doeltreffende melodielijnen. Zelfs een cover van de Bee Gees met Robert Smith (Cure) detoneert niet. Met deze plaat ziet de toekomst er dus best goed uit.

'we shared a light that won't go out'

Als ik mijn stad binnenrijd is de CD voor de tweede maal beland in het laatste nummer. Ik denk nog eens na over de goede samenwerking binnen mijn afgeronde dienstverband. Corgan doet dat ook kennelijk, want op de dag van de release van deze CD plaatst hij een advertentie in the Chicago-tribune. Komen the Smashing Pumpkins dan toch terug?

Mijn rechteroor zit dicht. Dat krijg je van al dat douchen tijdens de hittegolf. Of er zit teveel oorsmeer in. Ach, zo meteen ga ik naar Rockin Park ; vandaag is dat wel weer handig. Scheelt weer oordopjes. Binnenkort laat ik het oor bij de huisarts wel even uitspuiten. Stelt niks voor, maar oh wat is het effect fijn. Opeens hoor je je eigen voetstappen weer, je ademhaling. De vogels in de verte. En je weet tenminste zeker dat het 'klopt' wat je hoort. Want bij sommige muziek vraag je je af wat je hoort, wat het doel van de artiest geweest is. Het schijnt dat je de twee cd's van Aphex Twin's Drukqs uit 2001 bijvoorbeeld tegelijk moet draaien, en dat ze elkaar dan aanvullen. Je moet er maar opkomen. Maar het idee achter de bijbehorende onbegrijpelijke songtitels snapt nog altijd niemand. Toen ik deze twee wel heel bijzondere cd's van Mick Harris kreeg vermoedde ik ook onmiddellijk een geheim. Er moet wel een verborgen boodschap zitten in zulke pikduistere klanken, zou je zeggen. Neem nou het typische "Map". Wie vergeet de bass boost aan te zetten, mist de helft van het nummer. Je hoort langzame beats, niet erg dansbaar. Dreigende spookachtige klanken. Maar wat is dat topzware diepe geluid? Is het onze kreunende vorige paus? Het geluid van een school walvissen? Het monster van Loch Ness? Feit is dat het indruk maakt, een beetje zoals het eerste album van LFO; het hypnotiseert, lijkt filmmuziek. Even denk ik dat ik in "The Matrix Revolutions" zit, en dat wasmachines de wereldheerschappij hebben overgenomen. Maar nee; opeens is het over, het blijkt een experiment. De leden van de eerste grindcore-band Napalm Death gingen al eerder voor 'the end of music as you know it' en hun ex-drummer Mick Harris sombert hier opnieuw langs de grenzen van wat muziek is. Dit is een uitdaging voor een DJ: zelfs voor vage feestjes is dit te vaag. Een prestatie.

Sinds hun debuut I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love - dit is niet de laatste lange titel in dit stukje - is My Chemical Romance veelvuldig de hort op geweest. Zo toerden ze door Amerika en Europa in het voorprogramma van onder andere Thrice, Taking Back Sunday en The Used. Als je die drie kent en ze alledrie kunt waarderen dan kun je nu stoppen met lezen en naar de winkel sprinten om blind Three Cheers For Sweet Revenge - dit is wederom niet de laatste lange titel in dit stukje - aan te schaffen. My Chemical Romance vaart namelijk gezellig mee op het schuitje van deze drie. Pop-punk, (scr)e(a)mo en een snufje gothic gooien ze geraffineerd in de mix. Met overal een verschrikkelijk hoog meezinggehalte. Het is een rare gewaarwording: je zit met je koptelefoon op te luisteren in de trein naar dit werkje en je blèrt bijna vanzelf knetterhard mee met - dit is de laatste lange titel in dit stukje - "You Know What They Do To Guys Like Us In Prison" en de andere nummers. Alsof het het laatste luchtige carnavalswerkje is van Pierre Kartner en de hele zaal stomdronken is en bij de eerste tonen het Smurfenlied meezingt, zeg maar. Terwijl de teksten toch vaak alles behalve gezellig zijn. Het wordt bijna pathetisch, zo donker en cynisch zijn de teksten af en toe. De looks, de hooks, de ragfijne productie en de meezingers zullen puristen misschien doen gruwelen, voor hen vrees ik dat My Chemical Romance snel een grote schare fans zal verwerven.

Jack White verbaasde me al eerder met zijn grote voorliefde voor schrijvers van liedjes met wonderschone melodieën in een kristalheldere productie. Zo geeft hij hoog op van de powerpop van Brendan Benson en schijnt hij het nu ook niet onder stoelen of banken te steken dat hij een groot fan is van Peter Wilson. 'Mooi voor Wilson', hoor ik u denken, maar is dat dan ook terecht? Wel ende ja! Zeker ende weten! Deze Ier brengt zijn liedjes uit onder de naam Duke Special, maar had qua gevoel voor harmonieën best zijn eigen achternaam kunnen gebruiken, zodat mensen zouden kunnen denken dat hij familie is van Brian. Of hij had zijn artiesten achternaam kunnen veranderen in Finn of Smith zodat mensen er niet verbaasd over zouden zijn dat hij net zulke geraffineerde liedjes kan schrijven als de broertjes Neil en Tim Finn of weemoedig makend kan zijn als Elliott. En als het echt moet was de familienaam Joel ook nog wel op zijn plaats geweest. Helemaal als hij de rest van de instrumenten verstomt en het aankomt op hem en de piano in "Love is a Series of Scars". Adventures in Gramaphone is dan misschien Duke Specials' debuut, bij sommige van zijn liedjes - bijvoorbeeld de single "Last Night I Nearly Died" - heb ik het idee dat ik ze al jaren ken. En dat ze na al die jaren nog steeds klinken als een liefdevolle streling van je trommelvliezen.

De noumenale wereld is het tegenovergestelde van de fenomenale wereld. De fenomenale wereld is onze eigen, alledaagse werkelijkheid, terwijl de noumenale wereld de impliciete werkelijkheid behelst, de wereld die alleen door buitenzintuiglijke waarnemingen ervaren kan worden. Voorbeelden van noumena zijn Boeddhas Dharma en het Goede van Plato. Indien door meditatie deze andere wereld wordt bereikt, krijgt het bewustzijn toegang tot ongelimiteerde energie. Volgens Kant is het noumenon echter niet te benaderen en met Absense, het tweede volwaardige album van het Finse Noumena, zal de verbinding met deze andere wereld ook niet tot stand worden gebracht. Noumena zoekt het als zovele in de melodieuze death metal hoek, waarbij vooral aansluiting is gezocht bij wat In Flames liet horen op The Jester Race. Op Absence klinken dezelfde dubbel ingespeelde, melodieuze gitaarpartijen en is de grunt lekker diep, maar dit album mist gewoon de nodige originaliteit. Door het eentonige drumwerk ontbreekt het bovendien aan de nodige hoogtepunten. Nergens wordt eens lekker overgeschakeld naar een rollende dubbele bass of een hoger tempo, waardoor dit album rustig voorbij kabbelt, zonder ergens voor een enorme energiestoot te zorgen. Dat is aardig voor een hete zomeravond, waar elke vorm van opwinding al een waterspektakel onder je oksels oplevert. Voor degene die echter op zoek zijn naar het juiste medium om hogere realiteitsniveaus te bereiken, zal er nog even doorgezocht moeten worden.

Ik zie in de spiegel hoe ik probeer te verbloemen dat ik aan het vechten ben tegen de slaap. Toen ik daarnet met mijn hoofd achterover in de spoelbak lag en de heerlijk geurende shampoo met het water precies op temperatuur uit mijn haardos werd gespoeld, was ik volgens mij even een paar seconden weg. In slaap gesukkeld op de downtempo beats van Tosca. Het a-ritmische getik van de knippende schaar kan me nog net wakker houden. Wij noemen onze kapper altijd de loungekapper. Hij had eens van een goede bekende een PC overgenomen met honderden empeedrietjes erop. Alleen maar loungemuziek. Van die zut waar ze de een na de andere verzamelaar met een naam van een hippe strandtent erop hadden vol gezet. Inmiddels klinken er al zes jaar lang dag-in-dag-uit dezelfde deuntjes van volgelingen van de kabbelkoningen Kruder en Dorfmeister uit de PC-boxjes van mijn kapper. Ik zal hem bij een volgend bezoekje eens dit vierde album van Moodorama kado doen. Daar kan hij zich geen buil aan vallen. Bijkomend voordeel is natuurlijk dat ik dan ook eens wat nieuws hoor als ik mezelf een nieuw kleurtje laat aansmeren en vervolgens anderhalf uur in die authentieke kappersstoel met een stapeltje oude jaargangen Quotes moet zien door te brengen. De vleugjes Nu-Jazz en frisse vocalen zorgen er dan wel voor dat ik wakker blijf.

Ik word oud. Ik heb ergens nog een collectie langspeelplaten staan, u weet wel, die schijven van vinyl met een gaatje in het midden uit de tijd dat er nog geen cd's wáren. Affijn, die overstap heb ik zonder problemen gemaakt, maar die naar de dvd blijkt lastiger. Althans, naar de muziek-dvd. De toegevoegde waarde is voor mij maar beperkt en ik heb dus een dvd-speler uit de categorie nog-net-niet-gratis. Mijn cd-speler en toebehoren zijn daarentegen van niveau, om zeker te zijn van goed geluid. Dat helpt helaas niet bij een dvd als Gettysburg van Iced Earth. Naast het gewone stereogeluid dat van mijn crappy dvd-speler moet komen, staan er van dit werkstukje ook nog een 5.1 orkestrale versie en een 5.1 metalversie op. Heel leuk allemaal, maar zonder surround-circus aan je dvd-speler heb je daar helemaal niks aan. Ik heb dus drie geluidsversies ter beschikking, waarvan ik er niet een met een beetje goed geluid kan beluisteren. Nou is het idee om een dvd-versie te maken over de slag van Gettysburg aardig, maar van de beelden hoef je het niet te hebben. Dat zijn voornamelijk historische foto's en kaarten en beelden van de nagespeelde slag bij Gettysburg, voortdurend om beurten in- en uitfadend. Na drie minuten heb je dat echt wel gezien. Verder twee interviews met Iced Earth-opperhoofd Jon Schaffer en een gesprek met een kenner van de slag bij Gettysburg. Muzikaal zit het allemaal best snor. Een soort subdivisie-Savatage, zeg maar. De zang is nèt geen Zak Stevens, de composities nèt geen Oliva/O'Neill, maar echte missers zitten er ook niet tussen. Maar een versie die ik gewoon kan beluisteren zonder hypermodern dvd-circus was me liever geweest. Eén dvd met beelden en één cd met muziek, bijvoorbeeld. Dit is gewoon niet besteed aan een ouwe zak als ik...

Als je als band eerst zo ongeveer heel Europa door getrokken bent met Iron Maiden en vervolgens Amerika onveilig gemaakt hebt met Linkin Park, dan schept dat bij mij verwachtingen. Ik hoop dan op een band die het oude - en wat mij betreft nog steeds geweldige - van Maiden in zich heeft en dat weet te combineren met het hippe van Linkin Park. Funeral For A Friend lost deze verwachting niet geheel in, maar komt een eind. Zo zou hun tweede album Hours een stuk hipper (en beter?) geklonken hebben als ze wat vaker de moderne snufjes van Linkin Park gebruikt zouden hebben dan alleen in het afsluitende nummer. Dat ontbreekt verder. Net zoals het strakke vette geluid van Maiden met strak gitaarwerk en dwingende bas ook (te) weinig voorbij komen. En dat is jammer. Doet Funeral For A Friend dat namelijk wel, zoals in de venijnige single "Streetcar" en in "Monsters" en "The End of Nothing", dan klinkt het me gelijk een stuk beter in de oren. Dan valt het uitstekende gitaarwerk van het gitaristenduo Kris Coombs-Roberts / Darren Smith ook veel meer op. Zanger Matt Davies heeft in ieder geval weinig moeite met de hardere nummers. Maar ook als de nummers niet bol staan van het heldere snelle strakke gitaarwerk en wat meer richting het softere melodieuze emowerk gaan blijft hij fier overeind. Al is zijn stem misschien wel wat weinig onderscheidend ten opzichte van al die vele andere emobandjes. Voor mijn gevoel neemt Funeral te veel en te vaak gas terug op Hours en dat is jammer.

De geur van verbrand rubber op slecht geasfalteerde wegen. Stof dringt door alle deuren en kieren naar binnen. De zon brandt zo hard op de motorkap dat de verf er bijna van afbladdert. Zand zover als het oog reikt. Een enorm cliché, maar zo'n omgeving stel ik mij voor bij het draaien van deze cd van het Duitse Daredevil-label. Woestijnrock van het beste soort, in de volksmond stoner genaamd. Ondanks het feit dat de grote gangmakers van het genre, het legendarische Kyuss, al bijna een decennium uit elkaar zijn en Josh Homme het nu doet met zijn veel commercielere Prehistorische Koninginnen, waart de geest van dit gezelschap zwaar over deze release. De gortdroge riffs, de vintage dof klinkende drums, de ronkende baslijnen, bijna elke band op deze verzamelaar heeft wel iets dat herinnert aan de korte carriere van Kyuss. Al met al staan er 21 songs op deze plaat van allerlei verschillende bands, de een natuurlijk net wat beter dan de andere, maar dat mag de pret niet drukken. Het totale niveau ligt erg hoog. Enkele uitschieters wil ik u niet onthouden: Hermano met ex-Kyuss zanger John Garcia, het geweldige en zware Awesome Machine uit Zweden, de groovy gitaarrock van Nebula, de stonerpunk van Milligram en het betere beukwerk van Dozer. Natuurlijk staan er ook een aantal onbekendere bands op deze verzamelaar, en mijn eerste kennismakingen met Sparzanza, Sergej The Freak en The Chuck Norris Experiment smaken in elk geval naar meer. Met deze cd haalt u een prachtige dwarsdoorsnede in huis van de betere stoffige rock.

In het noorden van het land is Henkus al een redelijk grote naam. Vooral RTV Noord en Rebecca draaiden de single "She's The Girl" veel en de fans van Henkus vroegen het nummer zo vaak aan bij The Box dat het nummer daar zelfs in de top 50 van landelijk meest vertoonde video's belandde. Het is dan ook een liedje dat een extreme radiovriendelijkheid in zich heeft. Dat geldt voor zo ongeveer het hele debuutalbum van Henkus. Ik zou kunnen zeggen dat Jan Henk de Groot en zijn mannen weten wat het grote publiek leuk vindt en daar op People You Know haarfijn op in weten te spelen. Maar dat klinkt nogal cru en doet de liedjes van Henkus toch wel een beetje tekort. Ik kan me eigenlijk ook niet voorstellen dat dat de insteek van de heren is. Maar goed, fijne pop/rockliedjes schrijven kun dus wel aan De Groot over laten. Daarbij valt op dat 'ie lekker losjes allerlei genres vermengt in zijn nummers en dat "She's The Girl" niet eens het beste liedje is van Henkus. De nieuwe single "Turntable" is bijvoorbeeld veel leuker en een heerlijk zonnig powerpopliedje bovendien. "It's About Time", dat lonkt naar van die typische Amerikaans AOR, "Roses, Rubies & Mercedes Car Keys", een funky rocksong met een flinke stoot Mother's Finest, en de ballads zijn ook stuk voor stuk leuker. Al met al heeft Henkus onder productionele hoede van Michiel Hoogenboezem (De Dijk, Lois Lane) met People You Know een prima debuut afgeleverd.

Ik was achttien toen Marthe in mijn leven kwam. Marthe was even oud als ik We waren twee handen op één buik. Ze was een persoon die haar eigen weg zocht. Als iedereen naar rechts ging dan ging zij naar links. Ze was toen al het huis uit en deed geregeld mee aan protestacties in de (uiteraard linkse) vredesbeweging. Ze was zelfs al een paar keer opgepakt. Ze was iemand die ik heel diep van binnen bewonderde. Ik durfde niet wat zij deed. Toch was ik tot over mijn oren verliefd op haar. Ik durfde haar dit echter nooit te zeggen. Ze kreeg een ander vriendje en nadat zij ging studeren verloren we elkaar uit het oog. Het laatste wat ik van haar gezien heb was een interview bijna tien jaar terug. Ze had een leidinggevende functie bij een culturele organisatie en in het interview zei ze dat ze eigenlijk maar één echte grote wens had: Dat was een kind. Dit vond ik een behoorlijke afknapper voor de Marthe die ik bewonderde. Toch ben ik ervan overtuigd dat dit een geweldig kind zou zijn (of al is). Pondertone, het kind van de twee Utrechtse zonen van Captain Beefheart, is ook nageslacht waar de ouders trots op mogen zijn. Hun werpeling Snake & Apacolips is een album met dertien nummers die alle kanten opspringen en hun eigen weg gaan, net zoals mijn Marthe. Alleen het losse etiket op de cd zelf doet wat afbreuk aan deze baby, maar mijn Marthe was tenslotte ook niet de allermooiste. Ik laat me echter nergens meer door afschrikken. Ik heb plotseling vreemde kriebels in mijn buik. (De naam is om privacyredenen gefingeerd.)

Sorry, het is allemaal mijn schuld die hitte. Ik hoop dat je het me vergeven kunt. Het komt namelijk doordat ik de afgelopen dagen de juiste omstandigheden nodig had om een stukje te kunnen schrijven over een tweetal ijzersterke stoner releases die deze week uit komen. Je weet wel hoe dat gaat dan, hè? Je gaat bellen met boven, krijgt een afwijzing, probeert het nog eens en uiteindelijk lukt het je om vier dagen goed heet weer te krijgen om de nieuwe platen van Novadriver en Spiritual Beggars in het juiste daglicht te kunnen plaatsen. Beide bands hebben veel te lang gewacht met het uitbrengen van de opvolgers van respectievelijk Void (2001) en On Fire (2002). Voor Novadriver is het hun tweede album, voor Spiritual Beggars het zesde en het eerste op symfo(!)label Inside Out.En eigenlijk zijn ze beiden even tof. Beide vijftallen zwaaien gezellig naar Black Sabbath . Hierbij doet Novadriver vaak wat Kyuss (het gitaarwerk) en Monster Magnet (de grooves) bij de soep en de Spiritual Beggars haalt het Deep Purple specerijenpotje uit het rekje haalt. Dus je kunt je voorstellen dat ik me op vaderdag - de dag dat een vader mag doen waar hij zin in heeft - prima vermaakt heb. De deur naar buiten open, volume onbeschoft hard en om de vijftig minuten een cd-tje wisselen. Met de blote bast vol in de zon en intussen ook nog flink bier tanken en verder helemaal niets. Het is alleen zo naar dat mijn lijf nog steeds gloeit als de barbecue van de buren van gisterenavond en doet mijn huid pijn bij elke aanraking met kleding. Ik ga maar eens bellen voor slecht weer en een droefsnoeterig plaatje opzetten.

Zijn er nog niet genoeg tributeplaten? CD's die geen mens meer uit de kast haalt en vooral bestaansrecht hebben in de ogen van de samenstellers? Blijkbaar niet, want bij nummer #9,99 van That Dam! zit de CD Retro-Retry Evol, waarop de tien songs van Sonic Youth's Evol integraal gecoverd wordt door even zoveel Nederlandse bands. Alle tien bands hebben er voor gekozen om zo dicht mogelijk bij de blauwdruk te blijven. De centrale gedachte achter dit project zal zijn om te buigen voor een klassieke plaat, zonder dat het eigen ego het origineel om zeep helpt. Maar je kunt ook zeggen: als de tracks al te keurig binnen de lijntjes gekleurd zijn, hebben ze geen meerwaarde. Als het de bedoeling was om de naamsbekendheid van de tien acts onder de grote internationale fanschare van Sonic Youth te vergroten, dan hadden ze beter wat meer van zichzelf kunnen laten zien. Nu hebben we een aardige CD voor een popquiz, maar als de tracklist me niet vertelde dat Pfaff "Green Light" speelt en dat zZz "Bubblegum" voor z'n rekening neemt, had ik geen idee. Toch, eerlijk is eerlijk, de boel luistert wel lekker weg. En ook al heb ik geen idee waarom ze juist voor Evol gekozen hebben en niet voor die andere twee absolute hoogtepunten in het oeuvre van Sonic Youth (Sister of Daydream Nation), ik kan nog wel wat coverplaten gebruiken. Al is het maar voor popquizzen.

Een raar geluid, de auto trekt weg. Ik zie de kinderen in de achteruitkijkspiegel en haar naast me. Een blik op de snelheidsmeter van de auto, 140 kilometer per uur. Overal om me heen zie ik auto's. Ze rijden met een bijna gelijke snelheid als de mijne. Is de controle over het stuur weg? Ik houd het krampachtig vast. Moet ik remmen of alleen het gas loslaten? Zien de auto's om me heen wat er met onze auto gebeurd is? Hoe kom ik van helemaal links naar rechts op de vluchtstrook. Niet in paniek raken! We wisselen blikken uit. Ik had altijd al het idee dat er twee engelen met ons meerijden in het verkeer, nu weet ik het zeker. De snelheid zakt snel. Alsof ik rustig aan het uitsorteren ben stuur ik de Japanner naar rechts. Heb ik nu geremd of gaat het vanzelf? Het lijkt een eeuwigheid te duren om de twee banen te overbruggen die me scheiden van de vluchtstrook. Langzaam komt de auto tot stilstand. Ik zucht een keer en laat het stuur los. Vochtige vingerafdrukken op het stuur. Ik stap uit en bekijk de schade. Dit had veel slechter af kunnen lopen bedenk ik me. Onrustig word ik wakker. Ik zweet. Er parelen nog druppels op mijn voorhoofd. De lakens zijn nat. De droom ijlt nog na. Ik kijk naast me in bed. Het bed is vol, ik vind het deze keer niet erg. Ze zijn er en slapen rustig. Gelukkig maar.

Team Sleep speelt 21-6 in de Melkweg in Amsterdam

Wanneer een band koketteert met het feit dat ze in het voorprogramma van Live hebben gespeeld slaat de scepsis bij mij onmiskenbaar toe. Zonder al te veel in te gaan op de hoofdact, ben ik een beetje bang voor kruisbestuiving. Niet geheel onterecht, zo blijkt. Op Vertigo's debuut-cd Moments of Clarity is het namelijk vooral stevige gitaarrock wat de klok slaat. In de Haagse traditie van The Golden Earring, Kane en vooral het onvolprezen Billy The Kid, worden er aanstekelijke meezingers gecombineerd met meeslepende ballades. De neiging tot bombast die alle aangehaalde bands zeer zeker hebben ontbreekt ook bij Vertigo niet. Het is vanaf het eerste nummer direct duidelijk dat de band mikt op een groot publiek. Eerlijk is eerlijk, de liedjes lenen zich prima voor de massa en met een charismatische zanger die een straffe strot heeft kun je een eind komen. Of dit nu de band is die Nederland weer een beetje op de internationale kaart kan zetten betwijfel ik. De ambitie en pretentie hiertoe is weliswaar zeer duidelijk aanwezig, het is allemaal waarschijnlijk toch te weinig onderscheidend. Een beetje Peppers, een beetje Radiohead, wat Pearl Jam, maar geen uitgesproken Vertigo. Toch twijfel ik er niet over dat er in Nederland in ieder geval een duidelijke markt is, Bon Jovi en Live trekken hier tenslotte ook nog steeds volle zalen (stadions). Zeker geen debuut om je als band voor te schamen, maar er is nog wel het een en ander aan werk te verrichten.

Er was een tijd dat ik heel veel rondhing op Usenet. Ik kwam vooral in nl.muziek. Deze nieuwsgroep waar ik veel tijd doorbracht was een gezellige groep mensen met een breed spectrum aan smaken. Daar voelde ik me, mede door mijn eigen behoorlijk brede smaak, meer dan thuis. Het leuke aan nl.muziek was dat er ook allerlei initiatieven waren om de groep je eigen muzieksmaak op te kunnen dringen. Zo was er meerdere uitwisselprojecten waarbij een deelnemer een compilatie maakte en die ging dan in een half jaar heel Nederland rond. Als het goed is, want er verdwenen nogal eens wat tapes en cd's bij de post. Ik vond het een geweldige manier om nieuwe (en oude) muziek te ontdekken en kocht me arm aan cd's. De ene week zat je te luisteren naar een cd-tje vol met alt.country, die daarna een cd vol gabber in de bus en daarna een heftige rock cd. Op zo'n rockcd herontdekte ik één van de grondleggers van de industrial rock: Killing Joke. De samensteller schotelde me de tracks van Democracy en Pandemonium voor. Toen vroeg ik me af waarom ik na "Love Like Blood" nooit meer wat van ze gehoord had omdat ik dat nummer en de voorgeschotelde tracks geweldig vond. Nu ik naar de geremasterde versies luister van deze twee platen uit 1994 en 1996 vraag ik me af waarom ik ze toen niet gekocht heb. Ik vrees dat het was omdat mijn bankrekening geen bodemloze put bleek te zijn. Gelukkig maar misschien, want de remasters klinken anno 2005 funkelnagelneu en zouden tussen hedendaagse releases in het geheel niet oubollig klinken.

Ik heb in de supermarkt vaak gezocht naar rode Bounty's, met pure chocolade in plaats van melkchocola. Die zijn echt twee keer zo lekker als de blauwe. Maar ze zijn nergens in een grote verpakking te krijgen. Alleen bij tankstations en kiosken. Per stuk. En hetzelfde geldt voor die witte KitKat Chunky's. Ik snap niet waarom die niet gewoon in de supermarkt kunnen liggen. Zelfde fabriek, zelfde prijs, toch? Of verkoopt het niet? Ben ik dan zo'n fijnproever of heeft de gemiddelde Nederlander geen smaak? Nou ja. Des te blijer word ik wanneer ik dan eindelijk eens zo'n grootverpakking tegenkom. Alle tracks van de eerste cd van Alan Braxe, The Upper Cuts, deden al jaar en dag de ronde op vinyl en op de handvol Daft Punk- en Laidback Luke-fanfora op internet. Nu staan ze at last gewoon op een cd bij elkaar. Voor mij echt een blinde aankoop. Kan ik meteen op deze plaats over een van mijn favoriete French Touch-artiesten beginnen. Alan Braxe (echte naam: Alain Quême) maakt de witte KitKat Chunky's van de Franse dansmuziek. Franser kan niet. Onopvallende ronde beats, vaak een relaxt tempo, instrumentaal, véél synths en sterke melodieen. En retro met hoofdletters, soms zo erg dat je bijna niet merkt dat je naar dance luistert. Exact dezelfde sound als Daft Punk's meesterwerk Discovery. Op dat erbij gekwakte rare hiphopnummer van Rec na dan. Deze grootverpakking is eigenlijk iets té groot: radio edits hadden het album beter behapbaar gemaakt. Nu duren de beste nummers telkens zes minuten. Had dat nou niet gedaan, en dan wel "Crystal City" er nog bijgezet. Hè Hè, dat die ontbreekt, zonde! En die gloednieuwe remix van Royksopps nieuwe single had ook erop gemoeten. Maar goed, ik zeur. Blijft er tenminste iets te zoeken over. Er is nog zoveel moois. Ik wil nog albums van Lifelike, Play Paul, Hystereo, Julien Delfaud...

Er valt weinig direct zonlicht in mijn woonkamer. Dit komt door de hoogbouw om mijn appartement heen. Zo kan het gebeuren dat het buiten een dag snikheet is, maar dat het bij mij nog steeds lekker koel is. Het duurt dan een paar dagen voordat de hitte binnen is. Deze hitte gaat er echter ook weer langzaam uit. Zo kan het weer buiten stiekem omslaan zonder dat ik het binnen hoef te merken. Zo ook vandaag; Voor mijn gevoel is het prachtig weer terwijl ik Dignity and Shame van Crooked Fingers opzet. Warm trommelgeroffel en trompetgetetter komt mij tegemoet. Ik glimlach. Het wordt vast een prachtige dag. Ik moet even snel een boodschap in een winkel vlakbij gaan doen en besluit dit maar meteen te gaan doen. Mijn jas laat ik hangen. Bij buitenkomst ben ik verrast. Het is helemaal niet zo'n lekker weer. Er is nog wel een zonnetje, maar er zijn ook grijze wolken te zien en er waait een straffe koude wind. Ik ga weer snel naar binnen om mijn jas te pakken. De vrolijke trompetklanken zijn inmiddels omgeslagen naar wat zwaarder werk. Het weer zal uiteindelijk deze dag niet meer omslaan. De muziek alleen als ik de plaat weer herhaal. Singer-songwriter, alt.country, mariachi, rock, folk, vakwerk, een tekstueel inspirerend liefdesleven, Calexico, Bruce Springsteen, Lou Reed en zelfs Neil Diamond zijn genres, termen en namen die mij door het hoofd schieten. Een verwarrend geheel dat overal en nergens op lijkt en dat o.l.v. Erich Bachmann net als het weer andere wegen zoekt dan ik verwacht. Een gemeende glimlach kan ik niet onderdrukken. Het leven is toch best fijn, ondanks de tegenslagen die wel eens op mijn pad komen.

Crooked Fingers speelt volgende week met Clem Snide en Richard Buckner in het land:
22 juni Amsterdam - Paradiso
24 juni Utrecht - Ekko

Ik heb nooit in de underground black metalscene gezeten en de behoefte gehad om door middel van leren broeken, spikes en kogelriemen mij te onderscheiden van de overige bewoners van deze planeet. Ik verf liever muren dan mijn eigen gezicht. Ik hou ook niet van slechte producties en hoe het voelt om 'true' te zijn, zal ik mij dus wel altijd blijven afvragen. Ik heb mij nimmer een verschoppeling van deze samenleving gevoeld en toch staat er de nodige black metal bij mij in de kast. In plaats van ze in de fik te steken, schop ik namelijk wel graag tegen heilige huisjes en black metal brengt mij, mits goed geproduceerd en voorzien van de nodige agressie, in een stemming om alles figuurlijk af te branden wat me niet aanstaat. Naglfar bezit al jaren de gave om mij in zo'n afbraakstemming te brengen en heeft met Pariah opnieuw een sterke troef in handen. Dit nieuwe album staat wederom vol met hypnotiserende melodieën, razendsnel slagwerk, agressieve vocalen, her en der een piano en heeft bovendien een glasheldere productie meegekregen. Als Paria de Bij zoemt Naglfar om je heen en brengt verlammende steken toe die voor een tijdelijke anafylactische shock zorgen. Ik onderga deze ervaring dan ook het liefst op de bank zittend, met een glas whisky in de hand en met de epinefrine binnen handbereik om alle uitgevallen vitale functies weer op tijd te herstellen.

Heel vaak hoor ik het niet meer, maar Rebelski's nieuwste cd Stickers on Keys was gewoon uitverkocht. Hoe is het mogelijk hè, anno 2005? De lyrische stukken tekst die erover geschreven werden in Engelse bladen zullen hier vast bij geholpen hebben. Bij Twisted Nerve moeten ze aangenaam verrast zijn geweest. Gelukkig is Stickers on Keys nu wel weer leverbaar. Rebelski staat overigens voor Martin Roman Rebelski. Bij iemand die de boekjes die bij cd's zitten uitpluist gaat er nu een lichtje branden en weet dat hij Badly Drawn Boy hielp bij de opnames van zijn Hour of the Bewilderbeast-album. Bovendien speelde (en tourde) Martin ook mee op de twee albums van de Doves. Het handige hieraan voor Rebelski is dat alledrie de fulltime Doves ook hand- en spandiensten verlenen voor zijn album waar multi-instrumentalist Rebelski zelf verder het gros van de instrumenten bespeelt. Alleen aan drums en de schaars aanwezige vocalen waagt hij zich niet. Die honneurs worden in de vier niet-instrumentale nummers waargenomen door Montgolfier Brother Roger Quinley en Beats For Beginners' Mike TV. Rebelski weet in zijn songs op een geraffineerde wijze een combinatie te maken tussen het minimale van Steve Reich en de ambient van Brian Eno. Het zijn echt wel echte songs doordat hij genoeg hint naar bands als Mercury Rev en (een beetje) Doves waardoor het niet te abstract te wordt. Dit maakt Stickers on Keys dromerig, breekbaar en allesbehalve saai. Maar het is ook zo'n album doordat ze je elke draaibeurt details hoort die je eerder niet hoorde waardoor het je steeds meer intrigeert.

Terwijl ik alvast een envelop voorbereid met een 'retourtje afzender' beluister ik nog eenmaal de beoogde muzikale inhoud. Het is het eerste soloalbum van Maria Taylor, de helft van het vrouwelijke droompopduo Azure Ray. Haar stem zou je ook zomaar eens tegen kunnen komen op plaatjes van Bright Eyes, Crooked Fingers en Moby. 11:11 heet haar solodebuut. Ook te lezen als: een lijntje, een lijntje, twee puntjes, een lijntje en nog een lijntje. Wanneer je de titel omdraait staat er nog steeds hetzelfde - een palindroom dus, heb ik vroeger op school geleerd. En dat omschrijft vrij aardig het gevoel wat ik bij beluistering van het folky popplaatje krijg: van welke kant ik het ook benader, ik hoor steeds dezelfde lijntjes en die puntjes blijven daar precies mooi tussen zweven. Meer is het niet voor me. Het klinkt allemaal heel sfeervol maar het weet me nergens echt te raken. Misschien zou het helpen als ik wel warm liep voor Maria's fluisterzachte stemgeluid dat ongetwijfeld ideaal is voor het zingen van slaapliedjes. Niet dat ik ervan in slaap val hoor. Zelfs dat niet. Daar zorgen de hier en daar aanwezige elektronica voor. Die zijn echter ook weer niet van dien aard dat ik er rode koontjes van opwinding door krijg. Ik kom dan ook tot de conclusie dat Maria vooral wil behagen. En dan heeft ze een slechte aan mij, want ik wil liever worden geprikkeld. Hmmm. Misschien moest ik dat dan maar eens opschrijven...

Het verbaasde me na het voor het eerst horen van Arclight dat ik nooit eens verder in de geschiedenis van Silverbullit gedoken ben en overgegaan ben tot de aanschaf van hun titelloze debuut uit 1997. Vooral omdat ik Citizen Bird in 2001 toch wel zoveel gedraaid heb dat het blauwe van die hoes grijs geworden had kunnen zijn. Het is me een raadsel waarom ik er verder niets mee gedaan heb, laat staan gecheckt heb of de band überhaupt nog wel bestond. Zelfs niet toen ik enthousiast was over het toch redelijk vergelijkbare en eveneens Zweedse Soundtrack of Their Lives werd er niets in mij getriggerd. Raar. Het schijnt overigens sowieso een tijdje onduidelijk geweest te zijn of Silverbullit nog wel bestond. Blijkbaar wel, want ruim vier jaar na Citizen Bird hebben ze met Arclight wederom een album afgeleverd - een album dat bovendien verslavend werkt. Ze combineren nog steeds psychedelische jaren sixties rock met een ideale mix van Joy Division en New Order, krautrock uit het Neu!-straatje en de jaren tachtig van Spacemen 3. Dikke vervormde bas, opgefokte gitaren, kille toetsen en dito elektronische beats dus. De elektronica is dominanter dan op Citizen Bird. Over dit alles heen zingt zanger Simon Olsson af en toe ijl en meeslepend, maar vaak ook maniakaal en duister. Het lijkt een sterk verhaal, maar de man werd ooit aangehouden omdat ze dachten dat hij high van de drugs was. Het bleek gewoon de endorfine te zijn die Silverbullit's muziek veroorzaakt had. De uitwerking van Arclight op mij is niet zo sterk, maar ik kan me voorstellen dat het hem na een optreden zo weer gebeurt.

Toen Tony Sly vorig jaar samen met Lagwagon zanger Joey Cape een - zeer sober maar o zo lekker - akoestisch album uitbracht had ik eigenlijk verwacht dat hij voorlopig zijn softe kant wel genoeg ruimte had gegeven. Mijn verwachting voor het nieuwe album van No Use For A Name was dan ook dat er weer eens flink gerockt en gestampt zou worden. Dit vooruitzicht blijkt behoorlijk af te wijken van de werkelijkheid. Op Keep Them Confused is NUFAN liever en toegankelijker dan ooit. Sly heeft nog steeds een van de mooiste stemmen die ik ken en ook de liedjes zijn absoluut niet zwak, maar toch ontbreekt er het nodige aan kracht. Blijkbaar beginnen de jaren te tellen voor de Californische pretpunkers want ze richten zich steeds meer op rustige en meeslepende ballades. In de begintijd, een goede vijftien jaar geleden, fabriceerde NUFAN retesnelle en pakkende punkrock, af en toe aangevuld met een smaakvolle ballad. Inmiddels is het andersom en zijn het juist de up-tempo liedjes die sporadisch aanwezig zijn. Persoonlijk vind ik dit erg teleurstellend. Keep Them Confused is hierdoor overdreven zwaar en melodramatisch aangezet en sommige nummers zijn ronduit saai, een etiket dat ik nog nooit op NUFAN heb hoeven plakken. Natuurlijk is het netto nog steeds bovengemiddeld goed en mag 90% van de punkbandjes hopen ooit deze kwaliteit te halen, het is helaas wel een stukje minder dan gewend en gehoopt. Naar het schijnt komt er nog dit jaar een tweede album/EP uit met restmateriaal. Persoonlijk hoop ik dat deze B-keus mij een stukje vrolijker stemt.

Had Brian Eno een hekel aan zijn eigen stem? Of vond hij vocalen in liedjes überhaupt stom? En misschien eigenlijk liedjes ook maar iets voor het gepeupel? En wat heeft hem doen besluiten om voor het eerst in twintig(!) jaar zijn eigen stem weer prominent aanwezig te doen zijn in zijn muziek? En waarom is hij plotsklaps weer echte liedjes gaan schrijven? Het zijn vragen die door mijn hoofd schieten als ik zit te luisteren naar Eno's nieuwe album Another Day On Earth. Die vragen lijken me logisch, want het kan toch niet zonder reden zijn dat hij in een keer het roer zo drastisch omgegooid heeft en in plaats van uitgesponnen ambient tracks met deze liedjesplaat op de proppen komt? Die overigens geenszins teleurstelt. Bij vlagen doet Eno nu denken aan Peter Gabriel, al vind ik Eno's stem persoonlijk wat minder sterk. Ik merk dan ook dat ik af en toe de neiging krijg om zijn toch vaak vervormde stem weg te denken om me meer te kunnen verdiepen in de fascinerende geluidscollages die hij gemaakt heeft. Want over subliem vastleggen van muziek op band of harde schijf, daar hoef je deze man met zijn waslijst aan magistrale producties natuurlijk weinig uit te leggen. En het schrijven van een song met een kop en een staart is hij duidelijk ook nog niet verleerd. Al is het einde van het afsluitende "Bonebomb" wel heel pardoes. Maar dat is vast en zeker ook een bewustje, zoals alles op Another Day On Earth.

Ik luister slechts heel zelden naar de radio. En als ik dan al luister dan is het 's nachts. For The Record, met Leo Blokhuis en Mart Smeets kan me nog steeds wel bekoren maar van andere dingen val ik slechts in slaap. Maar soms word ik gedwongen om naar de radio te luisteren. Mijn ouders zijn bijvoorbeeld helemaal dol op Sky Radio. Ik haat Sky Radio. Elk uur dezelfde kutnummers achter elkaar, elk uur "Show Me Heaven" van Maria McKee, elk uur hetzelfde bandje. En dat dag in, dag uit. Sterf Sky Radio, ga dood! Maria McKee was voor mij heel lang synoniem met Sky Radio en dat was helemaal niet aardig van mij. Want iedereen heeft recht op zijn jeugdzondes, Maria heeft er twee begaan: "Show Me Heaven" zingen voor die kutfilm en "A Good Heart" voor Feargal Sharkey schrijven. Gelukkig voor Maria heb ik haar jaren geleden al vergeven, anders had ik haar hetzelfde lot willen laten ondergaan als Sky Radio. De reden van mijn vergiffenis? Ergens in 1993 bracht ze al het fantastische You Gotta Sin To Get Saved uit, méér dan briljante alt.country waar menig singer-songwritertje nog steeds zijn inspiratie uit haalt. Maar daarna werd het helaas stil. Ze bracht af en toe nog wel platen uit maar bijzonder werd het niet meer. Maar nu is daar dan opeens Peddlin Dreams. Voor deze plaat heeft Maria heeft besloten terug te keren naar de alt.country. En dat had ze eerder op deze wijze moeten doen want ze levert even één van haar beste cd's af. Ze zingt beter dan ooit, ze heeft een fijn stel muzikanten ingehuurd (leden van haar voormalige band Lone Justice en ook The Jayhawks zaten uit hun neus te peuteren toen Maria belde) en laat me na elke luisterbeurt met kippevel achter. Meer, meer, meer!

Mariah McKee speelt vanavond in Paradiso

Dat Excelsior een goede hand heeft in het in licentie uitbrengen van het betere buitenlandse product hebben we hier al meerdere malen uit de doeken gedaan. Dat die producten niet per sé uit Scandinavië hoeven te komen blijkt wel uit het feit dat hun gevoel voor meer dan goede muziek ze heeft doen besluiten na de tweede Sioen ook het tweede album van Absynthe Minded in Nederland op de markt te brengen. Deze Gentenaren borduren met hun tweede album bedreven verder op de contouren van hun eerste boreling Acquired Taste. Nog steeds lopen de vijf heren langs de randjes van de popmuziek, maar ze doen het - lijkt het - bewuster dan ze het op hun debuut deden. Zo bijt violist Renaud Ghilbert in het openingsnummer "Mary's Hotel" gelijk fel van zich af. Af en toe - bijvoorbeeld in "To The Boredom Dying Slowly" - wordt er zelfs ronduit vuig gerockt. Om vervolgens gas te nemen en in "My Heroics, Part One" - geen spoor van Part Two te bekennen overigens - übercool uit de hoek te komen. Ondertussen bestudeer ik de rare balletstandjes van de figuranten in het boekje en zie dat een van hen me wel doet denken aan de vallende figuur van de The Ideal Crash-hoes van dEUS. Of hier opzet in het spel is durf ik niet te zeggen. Overeenkomsten zijn er in ieder geval genoeg. Ook met DAAU en Beefheart overigens. Al dipt Absynthe Minded hun muziek af en toe behoorlijk diep in de zigeunersaus. Absynthe Minded is meer dan dEUS een lekkere spies voor op de barbecue. Zo één met drie soorten vlees, paprika, ui en kastanjechampignons en knapperig bereid door een vakkundige kok.

Mijn dag begint niet goed. Ik heb me gigantisch verslapen, dus de koffie schiet er al bij in als ik m'n trein nog wil halen voor m'n afspraak in Utrecht. Natúúrlijk vergeet ik op weg naar de trein de krant uit de brievenbus te halen. Gelukkig ben ik nog op tijd voor de trein. Eenmaal op Utrecht Centraal gekomen blijkt het Gemeentelijk Vervoerbedrijf Utrecht te staken. Geen nood, er komt een streekbus langs mijn bestemming. Ja, had je gedacht! Geen stadsvervoer staat er op het bordje achter de voorruit van de streekbus. Er wordt niet gestopt in Utrecht. Ik grom wat en besluit ter plekke dat ik er genoeg van heb en naar huis ga. Terwijl ik op de maat van de muziek door het station stamp, wordt mijn stemming ineens per stap beter. Bij deze muziek is mijn pestbui kansloos. Mike Doughty, voormalig frontman van Soul Coughing heeft voor het eerst sinds het verscheiden van die band een album vol nieuw materiaal afgeleverd. Nog steeds die nasale, wat mechanisch aandoende stem, nog steeds met zoveel ritme in de frasering dat de meeste rappers er jaloers op zouden zijn en nog steeds mooie liedjes met kop en staart met niet altijd even begrijpelijke teksten. Soul Coughings platen stonden bol van de tegendraadse samples, maar die ontbreken hier vrijwel volledig. De sound is wat warmer en organischer en toch een logisch vervolg op Soul Coughing. Elk refreintje blijft onmiddellijk hangen en doet mij stiekem meehuppelen op het ritme. Pestbui of niet.

"They brought cheese!"
Voor het podium van de bovenzaal in Paradiso, de plek waar we met de tourmanager van Out Hud hebben afgesproken, staat een enorme mensenmassa gebiologeerd te staren naar de dynamische podiumprestatie van The Arcade Fire. "Eh... Kevin?", murmel ik voor me uit, maar het verwachte effect blijft uit. Er zit niets anders op dan te bellen: eerder die dag had ik namelijk vol trots mijn eerste Kevin in mijn telefoon gezet. "Downstairs, on stage! Front right!", was de essentie van het telefoontje en alles dat ik nodig had om een paar minuten later voor het eerst de handen te schudden met een Kevin. In de benedenzaal is de volledige bezetting van Out Hud dan bezig met de soundcheck en Kevin vraagt celliste Molly en zangeres Phyllis om ons te ontvangen in hun spectaculair onopgeruimde kleedkamer.

Turin Brakes wordt vaak vergeleken met bands als Coldplay en Travis, maar die vergelijking gaat niet op. Het is inderdaad ook een band die niet hoeft te schreeuwen om gehoord te worden, maar in de kwaliteit van hun composities zijn ze toch fundamenteel anders. Minder instant herkenbaar en minder grote gebaren dan Coldplay, en veel minder neuzelig dan Travis op hun laatste album. Wat Turin Brakes misschien wel een beetje mist is de ironie die bij Travis, waar ze zeer overtuigend voor openden in de Melkweg een paar jaar geleden, altijd net om de hoek staat te wachten. Wat Turin Brakes wel heeft is prachtige melodieën, die je na een paar luisterbeurten onder de huid kruipen en je zachtgolvend mee laten drijven. Want dat is het bedrieglijke aan Turin Brakes: bescheiden, te gemakkelijk over het hoofd te zien. Ook zijn ze minder 'Brits' dan voornoemde bands. Het veelvuldig gebruik van steel en slide guitar verraadt Amerikaanse invloeden. Die invloeden zijn nu meer aanwezig dan op de vorige CD, Ether song, mijn favoriete album van 2003. Jack in a box heeft vooralsnog geen plaats in mijn jaarlijstje veroverd. Misschien toch iets te Amerikaans naar mijn smaak? Iets te weinig echte uitschieters? Een nummer met de instant appeal van "Pain Killer" staat niet op deze CD. Al komt "Red Moon" wel in de buurt. Toch zal ik waarschijnlijk over een paar weken deze plaat niet meer uit mijn systeem kunnen bannen, want ze hebben naast de prachtige liedjes nog een troefkaart die niemand ze af kan nemen: ik ben verliefd. Yep, smoor, blind en tot over mijn oren. Verliefd op het stemgeluid van Olly Knights. Dat is natuurlijk heel persoonlijk, en zal de twijfelende lezer niet over de streep trekken. Maar voor mij is het in ieder geval een reden om Jack in a box niet te snel terzijde te schuiven en de magie van de liedjes rustig hun werk te laten doen.

Voetbalanalisten doen altijd hun uiterste best om hun objectiviteit te bewijzen middels hun voorkeur voor clubs. Zelden zul je ze horen bekennen dat ze voor Ajax of Feyenoord zijn, nee de grote geesten van de voetbalwereld hebben hun hart verkocht aan clubs als Sparta, AFC en Heracles. In de muziekwereld is dat niet veel anders. Menig bandje claimt zijn inspiratie te putten uit een of ander obscure legende uit het (verre) verleden. En een van die legendes is het Amerikaanse Crain. Eind jaren '80, begin jaren '90, bedienden zij een zeer selecte groep van hardcore liefhebbers. Als een soort mosterd voor de maaltijd bleek de wereld nog niet geheel klaar voor hun punk-grunge en dus werden van de debuutplaat (vinyl uiteraard), Speed, niet meer dan duizend exemplaren geperst. Toch wordt de band heden ten dage opvallend vaak aangehaald als inspiratiebron en grondlegger van het genre. Net zoals er in Nederland tienduizenden mensen rondlopen die beweren dat ze bij het roemruchte concert van Nirvana in Paradiso waren, is ook Speed opgeblazen tot mythische proporties. Gelukkig voor al die mensen die het al die tijd met een cassettebandje moesten doen is het album nu, dertien jaar later, alsnog in een grote(re) oplage en geheel digitaal verkrijgbaar. Maar stelt u er zich niet al te veel van voor. De door Steve Albini geproduceerde plaat is voor die tijd ongetwijfeld erg revolutionair geweest maar komt nu eerder over als een ietwat overbodige Fugazi/Minor Thread-kloon. Iets minder chaotisch en vals, maar ook beduidend minder aanstekelijk. De keiharde werkelijkheid van het heden achterhaalt hier onherroepelijk de romantisering van het verleden.

Live was Pain of Salvation erg goed. Dat weet ik, omdat ze tot mijn grote verbazing zomaar ineens in de Hedon geprogrammeerd stonden. De Zweden lieten een verpletterende indruk achter met een retestrak concert. Degene die de meeste indruk op mij maakte was Daniel Gildenlöw, de zanger van het gezelschap. Charmant, welbespraakt, wereldstrot en indrukwekkend muzikant. Het vorig jaar uitgebrachte ambitieuze en briljante Be leek meer een soloalbum van hem dan een bandplaat. Hier en daar werd zelfs gesuggereerd dat hij het beter onder eigen naam uit had kunnen brengen. Alsof hij die prestatie ooit helemaal in zijn uppie had kunnen neerzetten. Gezien zijn grote talent misschien wel, maar op de Be live-dvd die er nu ligt blijkt dat het echt wel een teamprestatie is waarbij opgemerkt kan worden dat Gildenlöw hier inderdaad de absolute blikvanger is. Het grappige is dat de opnames van de dvd al plaatshadden voordat de cd uitgebracht werd. De aanwezigen bij de show wisten dus niet eens wat ze gingen zien. Het moet verrassend en overrompelend voor ze geweest zijn. Dat is het nu voor mij ook - en ik heb Be aardig bestudeerd ondertussen - als ik Gildenlöw wit afgeschminkt en steeds van kostuum wisselend de nummers zie zingen. De aparte opstelling van de bandleden en het Orchestra of Eternity op het podium die elk op een eigen platform staan maakt dat de camerashots steeds weer verrassend zijn. De uitvoering blijft eng dicht bij de cd-versie en ik twijfel of ik dat een manco vind of dat ik er een beetje stil van moet worden uit bewondering...

Bandjes die een lekker retrogeluid kunnen neerzetten, alsof het rechtstreeks uit de late jaren zestig of het begin van de jaren zeventig komt, zijn vrijwel zonder uitzondering uit Engeland afkomstig. Da's eigenlijk ook niet zo vreemd, want als ze ergens in het verleden leven, is het daar wel. Bij het allereerste nummer van The Yards gaat de klok onmiddellijk veertig jaar terug en jawel: ze komen uit Engeland. Chris Helme, voormalig zanger van The Seahorses, voelt zich daar merkbaar goed bij, net als de vier andere heren in deze band. Overigens komt er verderop aanmerkelijk meer Britpopperigs naar voren. Nou heb ik eigenlijk bar weinig met Britpop, maar de Radioheadassociaties die ik bij Helme's zang en de opbouw van sommige nummers heb bevallen me wel. Je moet alleen niet al in een dip zitten, want dan gaat het na deze grotendeels sombere nummers niet goed met je aflopen. Er zitten een paar lekkere uptemponummers bij ("The Devil Is Alive And well In D.C."), maar het merendeel is midtempo of langzaam en door Helme's zang worden het dan al snel geen vrolijke deuntjes. De nummers zitten prima in elkaar, met zoals gezegd associaties met Radiohead, en met de Beatles, maar dat is bijna vanzelfsprekend als je "retro" en "Engeland" in een recensie gebruikt. De perfecte productie heeft het geheel een warme sound gegeven, met Chris Farrell's gitaar lekker ver naar voren gemixt, zodat de kwaliteit van de sound allesbehalve in de jaren zestig is blijven hangen. Ik denk dat de heren van Oasis blij geweest zouden zijn met deze nummers voor hun nieuwe album. Jammer voor hen, The Yards hadden daar andere plannen mee.

Eén goed liedje, en ik heb echt goed gezocht. Meer dan dat kan ik niet vinden op All Is Fit For Tonight, de veelbejubelde debuutplaat van het Amsterdamse Skip the Rush. Het is nu juist dat liedje - "Elephant Song" - dat mij nieuwsgierig maakte en aanzette tot het beluisteren van het complete album. Een goed gevoel voor het kiezen van de juiste single kan de jongens dus niet ontzegd worden. Op dat ene nummer laat de band horen dat ze weldegelijk iets in huis hebben: een zeer aanstekelijk refreintje, een lekkere dynamiek en een professionele productie. Jammer genoeg blijven de rest van de liedjes hier ver bij achter. Zanger Jaap Warmenhoven doet zo ontzettend zijn best om een eigen en uniek stemgeluid te laten horen dat hij veelvuldig verward raakt in piepend gefreak dat eerder lach- dan indrukwekkend is. Het is jammer dat hij hiermee zo'n zware stempel op de muziek drukt want ritmisch en technisch is het allemaal prima in orde. Juist op de momenten dat hij eindelijk eens niet forceert en 'gewoon normaal' doet, hoor je de potentie. Een gezonde dosis pretentie en ambitie kan nooit kwaad maar Skip the Rush wil te veel in één keer. De nummers worden bomvol met ideeën gestopt en en passant moet er ook nog eens plaats geruimd worden voor intellectuele diepgang in de teksten. De voorbeelden zijn duidelijk - Placebo, At The Drive-In, Incubus - maar worden eerder grofweg nagespeeld dan dat er sprake is van een inspiratiebron. Een schakeltje terug en een duidelijkere keuze zouden geen kwaad kunnen. Deze plaat lijkt mij teveel op een single met elf B-kantjes.

Het dreigde voor mij zo'n 'vroeger-was-alles-beter'-band te worden. Misschien was Dream Theater dat eigenlijk al sinds het moment dat Kevin Moore de band verliet. Met zijn opvolgers en hun albums werd ik nooit echt vriendjes. Ik had Dream Theater al opgegeven. Maar ziedaar, tot mijn eigen verbazing vind ik hun nieuwe album Octavarium zowaar goed. Wat vooral opvalt is dat er meer lucht in de nummers zit en de algemene toonzetting meer ingetogen is en opvallende rol voor toetsenist Jordan Rudess. Ik heb niet continu het gevoel dat er een bataljon arpeggio's, hamersolo's, fills, roffels en andere ellende me om de hoek staat op te wachten om me genadeloos neer te sabelen. Octavarium opent redelijk rustig met "Roots of All Evil" - om daarna natuurlijk wel het gas open te draaien en goed te hakken, maar het benauwt me niet. Daarna volgt een ballad die maar net in de schaduw hoeft te staan van "Surrounded" en "Space-Dye Vest". Ik ben dan al bijna van mijn stoel gelazerd van verbazing. Hebben ze het licht gezien? Snel verder! "These Wall", "Walk Beside Me", "Panick Attack" en "Never Enough" - ik denk even 'Hè, Muse?' bij die laatste! - prima in balans allemaal. Hier en daar lekker hard, maar ik grijp nog steeds niet naar de ibuprofen, laat staan de uitknop. Nog meer verbazing dus. Ook in de afsluitende twee lange (11 en 24 minuten) tracks erger ik me nergens aan het spierballenvertoon van de heren. Het blijft tenslotte wel progmetal en wat mij betreft kunnen ze hun plek op de troon weer innemen. Maak ik vast een buiging.

Even was ik bang dat door het stoppen van het Silent Minority-label er weer een aantal Nederlandse veelbelovende acts (Blues Brother Castro, Vladimir) zou stagneren in hun ontwikkeling. Gelukkig is één van de oprichters van Silent Minority, Ard Boer, gelijk weer een nieuw label gestart onder de noemer RaRa-records. Waar het eerste wapenfeit van Silent Minority een toffe verzamelaar was, heeft RaRa al andere releases gedaan - onder andere Vladimir's The Notion Express en de re-release van de Ro-Robot EP - voordat de eerste verzamelaar er is. De titel Subbacultcha! is, behalve een nummer van de Pixies, ook de naam waaronder Blues Brother Castro's Leon Caren gebundeld onbekendere acts presenteert in de kleinere clubs van Nederland. Het zijn overigens niet allemaal Nederlandse bands, de post-rockers van A Red Season Shade zijn Frans en Meanwhiles is Amerikaans, en ook niet per sé kleine acts. Woost leverde eerder dit jaar met Colour My Skin een sterk debuutalbum af en Alamo Race Track dreigt zelfs door te breken in Frankrijk waar hun album binnenkort verschijnt. Gelukkig zijn de onbekendere acts niet minder leuk, maar dat wisten we deels al want, Spider Rico, Jimmy Barrock, Sweet Assembler, Ro-Robot kregen hier al eerder een veer in de bips gestoken. Voeg daarbij de lekkere rammelrock van ET Explore Me, The Ik-Jan Cremers' toffe lo-fi trash, Norma Jean/Seedling vrucht Hospital Bombers, vuilnisman Ottoboy en je weet: diegene wie zegt dat Nederland geen leuke bandjes kent moet nodig eens wat aan zijn oren en ogen laten doen, want zit er mijlenver naast. Dat bewijst deze verzamelaar maar weer eens.

'Eenmaal het verrassingstoetje', praat de juffrouw van de bediening mij na, terwijl ze mijn bestelling noteert. Als er even later een grote stellage met allerlei toetjes volgt loopt me het water in de mond. Ik zie een ruime sortering aan smaken ijs en pudding, vers fruit, slagroom en wat noten. Als mijn tafelgenoot ook zijn bestelling heeft ontvangen begin ik te eten. 'Lekker', zeg ik en begin smakelijk te eten. De toetjes zijn verrukkelijk. Het enthousiasme neemt echter langzaam wel wat af. Het is namelijk een beetje een rare combinatie van zoet, zuur, zout en bitter. Zo is het ook wel bij The Sunlandic Twins van het Amerikaanse Of Montreal. Het is een bonte kakofonie van lofi, electro, koortjes, orkestrale gedeelten, hier en daar wat invloeden uit de jaren '60, '70 en '80, maar ook met onverwachte wendingen en bovenal melodieuze vrolijke liedjes. Allemaal ingrediënten die mij normaal doen juichen, maar na het beluisteren van het hele album vraag ik me af waar ik naar geluisterd heb. Er blijft te weinig hangen. 'Heeft het gesmaakt?' vraagt de juffrouw vriendelijk. 'Ja hoor,' antwoord ik. "De volgende keer bestel ik echter wel alleen ijs of pudding. Deze combinatie was net iets té. Vertel dat maar niet aan de kok. Hij heeft zijn best gedaan.'

Zoals wel meer bands in de progressive metal/rock hoek gebruikt ook Shadow Gallery de traditie om het vijfde album volgens de Romeinse nummering, de V in hun titel te verwerken: Room V (denk aan Spock's Beard - V en Symphony X - V: The New Mythology Suite). De vijfde langspeler van Shadow Gallery is met recht een langspeler te noemen. Ze gebruiken ruim 75 minuten om een nieuwe aflevering van hun vervolgverhaal te vertellen. Room V gaat namelijk verder waar het alweer uit 1998 daterende Tyranny gebleven was. Met "Act III" en "Act IV" worden twee acts van zeven hoofdstukken toegevoegd aan de veertien die al in "Act I" en "Act II" waren beschreven op Tyranny. Ditmaal wordt weer gebruik gemaakt van de aangename diensten van zangeres Laura Jaeger, die een mooi duet met Shadow Gallery's zanger Mike Baker ten gehore brengt. Daarnaast is er de medewerking van Arjen Lucassen, die in de vorm van een gitaarsolo een wederdienst verschaft voor Mike's werk op The Human Equation. De aangename sound op dit album is een mengelmoes van stijlen met een duidelijke en stevige ondergrond van de progressive rock. Met her en der invloeden uit de echte heavy metal en power metal, dit gecombineerd met klassieke-, atmospherische- en ook folktrekjes. Met pas hun vijfde echte album in dertien jaar tijd is Shadow Gallery zeker geen massaproductiebedrijf dat elk jaar steevast wat uit moet brengen. Nee, ze zijn een band die zorgvuldig omgaat met het proces van nummers schrijven, opnemen en produceren. En dat is gelukkig goed te horen. Een nominatie voor mijn jaarlijstje heeft 'ie vast op zak.

De openingsklanken van de nieuwe CD van The White Stripes doen alles om te verrassen: een eenzame piano en de stem van Jack White in "I'm Lonely (But I Ain't That Lonely Yet)". Het is bijna alsof Rod Stewart je kamer binnenkraakt met een pianoballade. Het opgefokte bluesduo dat met hun broer en zus-act de wereld (weer) lieten kennismaken met de schoonheid van basale blues en rock 'n' roll heeft wederom z'n arsenaal aan kunsten uitgebreid. Alle 13 goed deze keer: "Blue Orchid" is een met falsetto gezongen pastiche op "Kiss", in het psychedelische "The Nurse" is een marimba het leidende instrument en "Little Ghost" is een bezopen kampvuurmeezinger. Meg White doet een poging om te zingen ("Passive Manipulation") en de akoestische gitaar komt vaker tevoorschijn dan ooit. Staan er daarnaast geen heftige elementaire blueskrakers op? Jawel, "The Denial Twist" en "Instinct Blues" klinken smerig en gruizig alsof ze gemaakt zijn in de tijd dat The White Stripes nog een echtpaar waren. Blijven veel bands - zeker in dit genre - uit veiligheid hetzelfde truukje herhalen, The White Stripes gaan verder en breder. Met Get Behind Me Satan hebben Jack en Meg White de wereld definitief laten weten dat ze meer dan een kunstje verstaan en dat Elephant wat dat betreft geen eenmalige excercitie was. Get Behind Me Satan is een klassiek geval van jaarlijstjesvoer. En terecht.

Onder de titel Punk-O-Rama brengt Epitaph al een flinke tijd verzamelaars op de markt die - mede door de zeer schappelijke prijs die zo rond die van een EP of een Cd-single ligt - altijd weer goed zijn voor hoge verkoopcijfers. Dat is ook wel terecht, want naast het feit dat de Punk-O-Rama's een goede kennismaking zijn voor mensen die eens willen snuffelen aan de (on)bekende acts die Epitaph en haar sub-labels in hun stal hebben, staat er altijd ook een flinke stapel nog niet uitgebrachte tracks op van bekendere acts. Op Punk-O-Rama 10 staan nu bijvoorbeeld onuitgebrachte tracks van de punkers van Bad Religion, Pulley en The Offspring - een oudje uit 1992, opgenomen tijdens de Ignition-sessions - , lastig(er) te verkrijgen tracks van NOFX en Rancid en een voorproefje van de nieuwe Dropkick Murphys. De grap van deze Punk-O-Rama is dat de punkers die blind deze verzamelaar aanschaffen ook eens nummers van de niet-punkacts van Epitaph voorgeschoteld krijgen. Zo is er een kek voorproefje van de nieuwe Duitse aanwinst Robocop Kraus. Deze heren zouden in 2005 wel eens door kunnen breken met hun album They Think They Are The Robocop Kraus, dat in het najaar zal verschijnen. Verder krijgen ze ook hiphoptracks van Sage Francis en The Coup en de kitschrock van Moneybrother voorgeschoteld. Het is wederom een verzamelaar waar je best even zoet mee bent. Bovendien krijg je naast 28 tracks er grateloos een dvd bij met 24 videoclips bij die ook goed is voor flink wat kijkplezier, wat wil je nog meer?

We gaven maar liefst vijf exemplaren van Punk-O-Rama 10weg. Sorry, je bent te laat.

Het is voor weinig punkbandjes weggelegd om drie keer het volle vertrouwen van een platenlabel te krijgen. Dit geldt in het bijzonder wanneer de eerste twee platen nu niet direct gillend goede verkoopcijfers hadden en de verwachte doorbraak uitgebleven is. Toch kreeg Alkaline Trio de kans om het tegenvallende Good Mourning te overtreffen met een nieuwe plaat. En dat hebben ze voortvarend aangepakt. Allereerst hebben ze de meneer achter de knoppen een flinke draai om zijn oren gegeven en een andere producer aangetrokken, die duidelijk meer verstand van zaken heeft. Op Crimson is het hoogst irritante doffe geluid vervangen voor een lekker vet klinkende productie. Daarnaast zijn ze er deze keer eens rustig voor gaan zitten en hebben ze net zolang gewacht totdat er ook daadwerkelijk dertien ijzersterke liedjes op tape stonden. Geen afwisselende kwaliteit en geen vullertjes dus, iets waar eerder werk nog wel eens last van had. De elementen die de band zo uniek en bijzonder maken zijn verder uitgediept en meer op de voorgrond geplaatst. Het is zowel qua melodie als qua teksten één heerlijk groot melodramatisch bombast en de - op het gehoor - lieve liedjes zijn meer macaber dan ooit. Ik vind het formidabel hoe iemand zonder gene over de meest gruwelijke geweldvormen ('Down on my knees but not to pray, Hit so hard across the skull it buckled my legs') kan zingen en ik toch glimlachend meeneurie en zing alsof het vrolijke liefdesliedjes betreft. Crimson voldoet met gemak aan alle verwachtingen en is een subliem en volwassen vervolmaking van het trio.

(In de auto pt.14)
'Wat is dit nou weer voor ranzige tekst joh?'
'Herken je het niet dan? Het nummer was een hele grote hit namelijk. Wel in een hele andere uitvoering natuurlijk.'
'Haha, nu ze bij het refrein zijn hoor ik het. Het is "Me So Horny".'
'Ja, maar dit is niet de 2 Live Crew natuurlijk. Dit is Richard Cheese met zijn vriendjes Bobby Ricotta, Gordon Brie en Buddy Gouda. Samen maakten ze al meer van dit soort platen met lounge uitvoeringen van bekende nummers.'
'Wat een namen, heel serieus zal het ook wel niet bedoeld zijn allemaal?'
'Ach het plaatje heet Aperitif for Destruction, dat zegt het al natuurlijk.'
'Dit nummer is toch van Guns N' Roses?'
'Ja, dat is "Welcome to the Jungle". Ik moest ook een paar keer naar het hoesje grijpen toen ik voor het eerst luisterde. Zo meteen komt "Man in the Box" van Alice in Chains, die herkende ik echt niet. En dan komt zo ook nog een duet tussen Richard Cheese en Stephen Hawkins die "The Girl is Mine" doen.'
(...)
'Haha, deze uitvoering van "Enter Sandman" is echt geweldig zeg.'
'Wacht maar tot je de mambo-versie van "Sunday Bloody Sunday" hoort met zijn Broken bottles under nino's feet.'
'Deze? Neuh, dit vind ik niet zo bijzonder, dan vind ik de versie van "We Are The World" een stuk leuker. Zingt hij nu echt Keep Michael Jackson away from your children?'
'Dat zingt 'ie volgens mij wel. Nu ik het weer hoor vind ik "Me So Horny" toch het leukst.'
'Ja die was erg grappig, maar de rest is ook best knap gedaan en vooral ook grappig.'

Volgens mij heeft iedereen dat wel: een paar afgetrapte ouwe schoenen waar je, ondanks dat ze er al jaren niet meer uitzien, toch geen afstand van kunt doen. Suede - de band, niet de leersoort - was voor mij zo'n paar. Glanzend aangeschaft, maar na een paar fikse stappen vooruit brak er al een hak af. De vervangende hak liep toch een stuk minder lekker, en langzamerhand kwam het gevoel dat we ook elke keer hetzelfde rondje liepen met elkaar. Met pijn in het hart - we hadden toch heel Europa afgewandeld - gingen de schoenen in een doos naar de kelder. Totdat er ineens een nieuw, sterk gelijkend paar onder de naam The Tears in de winkel stond. Voorzichtig heb ik ze aangepast, bang voor een teleurstelling maar het valt mee! Butler weeft als vanouds verfijnde gitaartapijtjes, en Anderson rijmelt er weer lustig overheen. Hij toont zich zelfs maatschappelijk betrokken in misschien wel het mooiste nummer van de plaat "Brave New Century". Verder blijft het thematisch grotendeels bij het oude. Beschrijvingen van liefde in de grote stad, maar minder op de zelfkant gericht dan voorheen, minder zwarte romantiek. Volwassener misschien? Muzikaal zeker. De arrangementen zijn melodieuzer en orchestraler. Toch overheersen typische Anderson/Butler ballades. In die zin is de keuze voor "Refugees" als eerste single wel begrijpelijk. Het is een zwakke "Trash" mark 2, maar tenminste uptempo. De jubelglam van "Lovers" had wat mij betreft een betere keuze geweest. Here Come The Tears bevat echter ook een paar echte prachtnummers die zowaar kippevel vooroorzaken, zoals "The Ghost of You", over het verlies van een geliefde. Toch is het niet genoeg die weggestopte schoenen te doen vergeten. Het is zelfs de vraag hoe lang het nieuwe paar bij elkaar blijft. Nee, ze zijn niet hip, ze zijn niet origineel, niet verbeterd, maar allemachtig, wat zitten ze toch vertrouwd lekker!

Het verrassendste aan het tweede album van Audioslave is dat er überhaupt een tweede album gekomen is. Wie had verwacht dat de supergroep met drie ex-leden van Rage Against The Machine en één van Soundgarden uit zou groeien tot meer dan een interessant eenmalige clash? Ik niet in ieder geval. Verder valt er wat mij betreft dus weinig schokkends te melden over de Out Of Exile. Natuurlijk wordt er goed gemusiceerd en natuurlijk zingt Cornell de sterren van de hemel. Had je anders verwacht? Ik niet. Maar ruim tien jaar geleden stond ik, overrompeld door Badmotorfinger, keihard (en vals) meeblèrend voor de televisie terwijl Soundgarden "Jesus Christ Pose" speelde op Pinkpop. Twee jaar later sprong ik door mijn studentenkamer op het debuut van Rage Against The Machine. En nu gebeurt er niets. Audioslave mist helaas nog steeds de magie van deze twee bands, maar misschien moet ik het verleden laten voor wat het is en niet verwachten dat Audioslave minstens gelijk aan de som der delen zou moeten zijn, laat staan meer? En concluderen dat Audioslave veel meer als een echte band klinkt op Out of Exile? Dat de nummers over de gehele linie wat ingetogener zijn dan het eerste album en meer neigen richting de soloplaat van Chris Cornell, maar op de juiste momenten - gelukkig - toch die eigenwijze touch krijgen door het gitaarwerk van Tom Morello en uit de bocht gieren? Ik weet het eigenlijk niet. Wat ik wel weet is dat ik de hele tijd het woord consolideren door mijn kop zoemt en laat ik dat nou een vervelend woord vinden.

Los van het gezondheidsargument is er nog een hele goede reden om niet te roken: de centjes. Wanneer mijn kettingrokende vrienden over de vloer komen verbazen ze zich steeds weer over mijn omvangrijke cd-verzameling. "Waar haal je toch het geld vandaan om al die dingen aan te schaffen?". Heel simpel, ik heb daar zo mijn eigen potje voor. Rekent u even mee? Een pakje peuken kost tegenwoordig een eurootje of vier, er wordt toch al snel een pakje per dag doorheen gejaagd, dus per maand is dat zo'n 120 euro. Bij de huidige cd-prijs praten we dan over een cd-tje of zeven à acht per maand. Ja, dat is niet voor de poes. Nadeel hiervan is wel dat ik soms iets te snel de beurs trek en daardoor toch te veel middelmatigheid in mijn bezit heb. In de jaren negentig kocht ik dozijnen met voor elkaar inwisselbare punkplaatjes, die nu al jaren staan te verstoffen in de kast. Niets mis mee, maar als je er één hebt gehoord ken je ze meteen allemaal. Ik vrees dat One Louder van Venerea tot een zelfde lot is voorbestemd. Niet dat de plaat slecht is hoor, alles is best in orde, goede productie, leuke liedjes, maar meer ook niet. Het zoveelste Scandinavische clubje stoere skaters dat goed heeft geluisterd naar Millencolin, Bad Religion en Pennywise. Opgelicht zult u, de potentiële koper, zich niet voelen maar meer dan een eenmalige draaibeurt is niet te verwachten. Venerea gaat fijn in de kast bij de V en wie weet zien we elkaar over een aantal jaar nog weer eens terug. Ik zou er bijna eens gek van gaan doen en een sigaretje opsteken...

Mijn broertje en mijn zusje vinden mijn muzieksmaak maar niks. Hij luistert veel klassiek en daar weet hij meer van dan ik en mijn zusje luistert wat er zoal in haar leven voorbij komt. Soms kan ik haar met een liedje mijnerzijds verblijden, maar meestal komt het uit de kroeg en "Komt ie dan" was de eindexamenhit van alle zesdeklassers. Ja, ze is nog jong, dus het komt vast nog goed. Mijn muziek wordt, zeker als die iets te blij is of met iets te veel synthesizers geproduceerd is, vrijwel altijd bestempeld als Jennekemuziek. Blijkbaar heb ik een voor hen herkenbare voorkeur. Er is maar één ander lid van de familie die een sticker opgeplakt zou kunnen krijgen en dat is mijn vader. Zijn voorkeur is iets minder uitgesproken - hoewel ik meestal wel weet wat ik hem cadeau moet doen -, maar het is heel duidelijk dat zijn basis in de jaren zestig ligt. The Doors, The Kinks, The Beatles, Jimi Hendrix... hij luisterde er allemaal naar en speelde het na in zijn bandje The Knucklehead Society. Toch is het genre Papamuziek nog niet in onze hoofden opgekomen. Hij is niet blijven hangen en luistert nu ook graag naar Supergrass en Nick Cave. Als dat niet het geval was geweest, dan had ik hem The Blue Van zeker cadeau gedaan voor zijn verjaardag. 't Liefst op LP, omdat zelfs de hoes van "The Art of Rolling" aan de sixties herinnert. Dan zou het net zijn of ik even terug was gegaan in de tijd en dan waren we heel even net zo oud. Dan zou 2005 nog lang niet bestaan.

In het boek Simulacron-3 gebeuren vreemde dingen. De hoofdpersoon neemt gebeurtenissen waar die daarna door alle andere getuigen domweg vergeten blijken te zijn. Zelfs complete huizen verdwijnen in het niets wanneer hij zich even omdraait. Ik zal de clou niet verklappen, maar in het boek van Daniel F. Galouye - en in de film die ervan gemaakt is, The thirteenth floor - blijkt er iemand aan de touwtjes van die wereld te trekken. Robert Plant heeft daar een mooie term voor bedacht: een Mighty Rearranger. Of misschien bedoelde hij daar zichzelf mee, want hij heeft een buitengewoon fraai album afgeleverd. Het is voor de hand liggend om het meteen te vergelijken met Led Zeppelin, maar dat vind ik eerlijk gezegd een beetje flauwekul. Natuurlijk zijn er volop vergelijkingen te trekken, maar Plant was nu eenmaal ook een belangrijk onderdeel in die band. In zijn solocarriére hoor je dus logischerwijs Led Zeppelin-dingetjes terug. Die carriére werd echter ook getekend door allerlei uitstapjes in het gebruik van electronische instrumenten die niet altijd even gelukkig uitpakten. Hij lijkt nu op deze plaat de juiste balans gevonden te hebben tussen electronica en exotische instrumenten als de bendia en de tehardant. In twaalf songs weet Plant met zijn band The Strange Sensation een sfeer op te roepen die tegelijkertijd heel vertrouwd en heel ongewoon is. Klanken uit de jaren-zeventig-rock worden verbonden met moderne electronische klanken èn met klanken uit andere delen van de wereld. Aan deze plaat is geen moment bedacht of onecht, je hoort alleen passie en overgave. Alle bandjes die zo intens proberen het authentieke gevoel in hun muziek te krijgen hebben weer iets om hun tanden op stuk te bijten. Zò aan de touwtjes trekken vereist een groot muzikant...

Ik weet niet of ik me moet generen voor het niet kennen van Steve Thorne. Ik denk dat hij voor de meeste liefhebbers van symfo een grote onbekende is en ik denk dat zij evenzo aangenaam verrast zullen zijn door het debuutalbum Emotional Creatures (Part One) van deze Brit. Bij bands was Thorne blijkbaar geen compleet onbekende, want de gastenlijst op Emotional Creatures (Part One) is nogal indrukwekkend. Zo heeft Thorne Geoff Downes (Asia) weten te strikken voor koel Hammondwerk in "Last Line", speelt Tony Levin (King Crimson) een nummer mee op zijn Stick en een op bas en Nick D'Virgilio (Spock's Beard) laat zijn geraffineerde drumwerk op meerdere nummers horen. Daarnaast duikt er in elk nummer wel een IQ-lid op, alleen Peter Nicholls laat verstek gaan. Dus Thorne zingt zelf alleen maar? Nope, Thorne zingt inderdaad zelf en doet af en toe best denken aan Nicholls. Dat is echter niet het enige dat hij in zijn mars heeft, want op de rest van het album bespeelt hij ook veel instrumenten. Alleen de drums laat hij ongemoeid, hoewel hij ook nog graag mag prutsen met percussie. Qua muziek vist Thorne het grootste deel van de tijd uit de vijver waar Arena, Jadis en IQ ook zitten - al is het instrumentale "Every Second Counts" erg op Rush leest geschoeid - en Thorne doet dat als eenling met wat hulp eigenlijk geheel niet onaardig. Wat zeg ik, eigenlijk doet hij het verdomd goed en vind ik dit album leuker dan de laatste Arena en niet ook niet onderdoen voor de laatste trits van IQ.

Ik ben niet gek op autorijden. Dat leer je wel af als je maanden lang in de maandagochtendfiles van Maastricht naar Hoogezand rijdt en door de vrijdagmiddagfiles weer terug. Dus, hoewel ik een auto heb, reis ik lange afstanden het liefst met de trein. Maar als ik dan toch met de auto moet, dan het liefst 's avonds, als het donker is. Eventjes in mijn eigen wereld, met mijn favoriete sympho knetterhard op. Jarenlang was dat Alive on Planet Earth (uit 1999) van The Flower Kings en dan vooral de tweede cd. Opvolger Space Revolver (2000) was daarna niet uit mijn cd-speler te slaan. Maar terwijl ik nu naar Kaipa's Mind Revolutions luister, realiseer ik me dat daarna geen cd van The Flower Kings de cd-speler van mijn auto heeft gehaald. Space Revolver was de eerste plaat op Inside Out en het hek was ineens van de dam. Roine Stolt verscheen met/in het ene na het andere project, de productie werd verdrievoudigd. En geen enkele cd is echt slecht, maar toch... Zo ook Mind Revolutions. Ik weet wel, Kaipa is het kindje van Hans Lundin, maar Stolt heeft wederom een dikke vinger in de compositorische pap. En dus klinkt Mind Revolutions als een plaat The Flower Kings. En dat is jammer. Want we hadden al meerdere platen van The Flower Kings. En die cd's zijn beter. Het project is daarmee niet mislukt, want het is nog steeds beter dan veel symphowerk dat uitkomt, maar toch, ik zal dit niet draaien als ik in de auto zit. Daarvoor is Mind Revolutions te cliché, ik zou bijna zeggen te gemakkelijk afgeraffeld. Dan pak ik toch de liveversie van "The Flower King". Toen Roine voor mijn gevoel nog tijd nam voor zijn composities...

Oranje is weer in. Nee, ik heb het niet over dat suffe voetbal, maar over de kleur. Deze is namelijk weer in de mode. Eerder was dit al het geval halverwege de jaren zeventig, maar hierna belanden alle producten in deze kleur op de rommelmarkt. Oranje is echter bezig met een comeback. Het is dan ook niet vreemd dat retro op muzikaal gebied ook weer helemaal kan, neem bijvoorbeeld Headshoppe. Mocht je deze fijne band nog niet kennen dan komt hier hopelijk snel verandering in. All Manner of Thinges heeft namelijk net hun debuutalbum uitgebracht. Het is een Britse zevenkoppige band die klinkt alsof ze het wiel opnieuw hebben uitgevonden. Muzikale referenties naar bands van nu gaan naar The Zutons, Coral en een snufje Blur. Voor de ouderen onder u zijn er overeenkomsten te vinden met Kevin Ayers, Syd Barrett, Love en the Kinks. Headshoppe brengt op dit mini-album zes nummers die zich kunnen meten met de grote namen die ik net noemde. De arrangementen klinken door de prachtige productie van Edwyn Collins - hopelijk gezien zijn gezondheidstoestand niet zijn laatste - helder en smaakvol. Soms is het net een rockband, ander momenten een akoestisch orkestje, dan is er een uitstapje naar de jazz met name door gebruik van de trompet, dan is er weer een Moog- of een keyboardpartij die er toe doet en dan de fijne vocalen van Dave Cushway. Ik kan dus niet anders dan erg enthousiast zijn over dit spektakel. Wat mij betreft wordt Headshoppe helemaal de mode.

Ja! Er is er weer een! Een Britse gitaarband. En ik moet zeggen, het lijkt allemaal wel weer ergens op, maar echt eerder gehoord heb ik het niet. De jongens van Maxïmo Park komen uit het Newcastle en hebben misschien nog het meeste weg van The Futureheads, al is de grootste overeenkomst misschien wel het accent; The Futureheads komen immers uit een dorpje aan zee - "The coast is always changing" -, twintig kilometer verderop. Maxïmo Park - dat trema intrigeert me! - valt bij eerste beluistering al op en dat moet met kwaliteit te maken hebben. A certain trigger telt dertien liedjes waartussen geen slechte staan. Kort, krachtig, puntig, energiek. Een droge maar doordringende bas - die ik wel eens 'zo'n Engelse bas' noem -, onrustige, maar vlammende gitaren, een zeer goed passend orgel en haastige vierkwartsmaat drums. Och, eigenlijk kennen we het wel, maar de zang van Paul Smith is charmant, niet in de laatste plaats door zijn accent, en de teksten zijn zeer de moeite waard. Onweerstaanbaar direct - 'I sleep with my hands across my chest and I dream of you with someone else' - en enorm universeel - 'Thinking clearly never came as easy as it did for you' - en dat maakt ze sterk. Warp Records, bekend van Autechre en Aphex Twin, maar ook van "Babies" en "Razzmatazz" van Pulp, heeft er goed aan gedaan Maxïmo Park zo snel mogelijk te laten tekenen. Met A Certain Trigger bewijst Maxïmo Park niet zomaar een nieuwe Franz Ferdinand of Kaiser Chiefs te zijn en steekt de band zijn kop ver boven het maaiveld uit.