Zo, The Flower Kings en Pain of Salvation, de twee grote hedendaagse symfo-namen uit Zweden, kunnen wat mij betreft mogen wat mij betreft wel een beetje gaan inschikken. Dan kan er mooi een derde grote naam aan het rijtje toegevoegd worden: Carptree. Het zal wel weer de wens zijn die de vader is van de gedachte, maar deze tweemans formatie bestaande uit Niclas Flinck en Carl Westholm solliciteert met de derde cd Man Made Machine toch tamelijk serieus naar een plek naast de voornoemde bands. Waar recent een band als Pineapple Thief lonkte naar een plaatsje ergens tussen namen als Radiohead en Muse, moet Carptree daar niet echt veel van hebben. Gewoon lekker old school symfo in een nieuw jasje. Mijmeringen over Genesis, Pink Floyd, Marillion en IQ, die krijg ik van Man Made Machine. En geen nare. Dat komt ook doordat ze niet verzanden in ellenlange solo's of tot vervelends toe uitgesponnen instrumentale passages, die blijven me gelukkig bespaard. Door de nummers grotendeels binnen de zes minuten te houden lukt het de twee ook om continu te boeien. Met dank ook aan de warme, een tikkie prikkelende stem van Flinck die ergens tussen Fish en Peter Gabriel in ligt. Dat scheelt allicht. Bovendien heeft Carl Westholm met het No Future Orchestra - eigenlijk gewoon allemaal individuele muzikanten, die hij om beurten meenam de studio in, vandaar ook No Future Orchestra - een solide basis gelegd waarop het aangenaam vertoeven is als zanger. Als ik niet beter wist zou gewoon denken dat hier een (h)echte band speelt.

"Leraar? Ikke? Blegh, nee!" riep ik altijd heel hard. Jaren later was ik plots trainer en stond ik pardoes les te geven. En eerlijk is eerlijk: ik was er helemaal niet slecht in. Ik wist niet altijd alles, maar door dat toe te geven en met inzet en handigheid training te geven kreeg ik toch een redelijke reputatie als trainer. Er is één nadeel aan een goede reputatie: je kunt 'm ook kwijtraken. Dat gebeurde bijna met de meesters van de AOR, Journey, dat na het vertrek van zanger Steve Perry nogal in het slop raakte. Raised on Radio werd wisselend ontvangen en opvolger Arrival verging het al niet beter. Toen bij dat laatste album de verstandhouding met de platenmaatschappij ook beroerd bleek, zag het er dan ook slecht uit. Maar ziedaar, plots is Journey weer helemaal terug. Er zijn nieuwe platendeals bij kleinere maatschappijen en, wat belangrijker is, ze hebben er weer plezier in. Dat is goed te horen op het nieuwe album Generations. Alle vijf de bandleden zingen (!) op dit album, met drummer Deen Castronovo als aangename verrassing, en de plaat wordt niet geteisterd door een teveel aan ballads. Oudgediende Kevin Elson, die destijds Journey's succesvolste albums produceerde, heeft de sound heel clean gehouden en heeft er vooral weer een echt rockgeluid van gemaakt. Van het stevige "Faith in the Heartland" en de fraaie mid-tempo song "A Better Life" tot de Schon & Hammer-rocker "In Self-Defense" spat het plezier er vanaf. Journey is terug en laat meteen zien hoe het moet!

Ik lig op mijn rug in de duinen. Het lange helmgras danst om mij heen. Het is donker. Aardedonker. Een astronoom heeft op de radio voor vannacht een meteorenregen voorspeld. Daar wacht ik nu op. Helaas is het nogal bewolkt. Ik kan zelfs de Grote Beer niet ontdekken. Of toch wel? Alle sterrenbeelden kunnen herkennen was ooit een kinderwens. Ik zoek op de tast naar de repeat-knop van de discman in mijn rugzak. Ik voel de schelpen die we vanmiddag hebben verzameld. Zelfs zo'n grote waarin je het geluid van de golven mee naar huis kan nemen. Maar dan zonder het geroep van de meeuwen. Ze vliegen laag over ons heen. Zouden ze misschien aanvoelen dat er een storm op komst is? Weten ze van de aanstaande meteorenregen? En weten ze dan misschien of ik alleen als een échte ster valt een wens mag doen? Onvervulde wensen maken de mooiste dromen. Zonder verlangen is er geen noodzaak meer. Ik wil dromen. Aandachtig luister ik naar de stem die me de weg wijst. 'If I took you darling / To the caverns of my heart / Would you light the lamp dear?' Ik sluit mijn ogen en ik zie een regen van fonkelende sterren aan een heldere hemel. Ik zie de Grote Beer. Als ik me niet vergis herken ik daar zelfs de Kleine. Orion, Andromeda, Vliegende Vis... Ik herken ze allemaal.

Nog altijd staat Hotel California prominent vooraan in mijn kast. De plaat waarmee de Eagles mijn hart en eigenlijk de hele wereld veroverden. Zelf zag ik in 1977 en 1996 concerten van de band. Afgezien van de klasse muziek was het een gezapige bedoening met te weinig verschil tussen studio en podium. Ook speelden ze speelden mijn favoriete nummer "The Last Resort" niet. Dat werd later gecompenseerd door een prachtige versie op de dvd Hell Freezes Over. Waar deze het vooral moest hebben van de intieme sfeer, wordt er op de nieuwe dvd Farewell Tour 1 vaker een echt feestje gebouwd. Grappig is dat Randy Meisner's meesterwerk "Take It To The Limit" vertolkt wordt zonder Meisner zelf, die na Hotel California uit de Eagles stapte. De nieuwe nummers zijn nogal wisselend van kwaliteit. "One Day At A Time" geeft me het idee van het Eurovisiesongfestival, het andere, "No More Cloudy Days", is wel weer lekker! Dvd 2 begint ruig en pas dan valt me op dat er toch wel wat veranderd is sinds 1996. De lichtshow met videobeelden zijn indrukwekkend. Het absolute hoogtepunt blijft "Hotel California", met een intro van de koperssectie, maar ook verbluffend gitaarspel aan het slot. Ook het slot is erg sterk met "Take It Easy" en "Desperado", de traditionele afsluiter, met het nog altijd prachtige stemgeluid van Don Henley. Toch voegt deze DVD niet veel toe aan eerdere uitgaven, het blijft natuurlijk heerlijke muziek en het plezier van de bandleden is opvallend. Ondertussen wacht ik al 26 jaar op een nieuw studioalbum, maar de titel van deze DVD doet vermoeden dat het bij meerdere Farewell Tour-DVD's zal blijven. Stiekem hoop ik toch dat ze nog eens verrassend uit de hoek komen, en anders is er gelukkig nog genoeg oud werk af te spelen.

Naast optreden en het schrijven van liedjes heeft het spelen in een bandje nog wat bijkomende voordelen: je doet een hoop leuke muziek op. Je speelt met andere bands, komt muzikanten tegen in oefenruimtes, struint over festivals. Of je krijgt cd's in handen van onbekende bands. Zo plofte vorig jaar al een drie nummers tellende cd van het Friese Shady Lane op mijn deurmat. Voor een demo-cd heeft deze een bijzonder degelijk geluid waaruit met name de speelvaardigheid van de muzikanten opvallend was. Met een stemgeluid dat mij deed denken aan een kruisbestuiving tussen de zanger Maynard James Keenan van Tool en Daniel Johns (o.a. Silverchair) eiste zanger-gitarist Remy Tjassing gelijk een hoofdrol voor zich op. Nu een jaar later duw ik de tweede demo in de cd-speler en ben benieuwd naar de ontwikkeling van de band. Helaas is de band linksaf gegaan waar ikzelf op rechtsaf had gehoopt. Gelijk al het eerste nummer is zo direct op Tool geïnspireerd dat er geen ontsnappen mogelijk is. Stembuigingen en zanglijnen blijven zeer dicht bij die van Maynard. Gelukkig blijft het overige materiaal van deze ep verder weg van het Grote Voorbeeld en wordt er bovendien behoorlijk stevig doorgerockt. De nummers zijn echter wel lastig te doorgronden en vragen enkele luisterbeurten. Holy Ground is derhalve niet helemaal geslaagd, maar laat een band horen die hard op zoek is naar haar eigen geluid. En wie hard zoekt zal uiteindelijk ook vinden, laat dat maar aan Friezen over.

Langzaam gleden we door het Duitse landschap met naast ons soms een weiland, dan weer bomen, soms een koe, dan weer een paard of een ooievaar, en hier en daar sloten met riet. En niets telde meer. Er was alleen nog een einddoel dat eigenlijk helemaal niet belangrijk was en onder ons een zand-, grind- of fietspad, een echte weg met gevaarlijke auto's of een wegdek vol gaten. Niets deerde ons. We gingen gestaag verder. Het geluk steeg, de doelen in het leven werden primair. Bij thuiskomst is het fijne gevoel van de fietsvakantie snel weg: wekkers, werk en andere verplichtingen. Zo gaat dat. Er is echter weer muziek om de rust terug te brengen. Door The Unseen Guest bijvoorbeeld. Het duo kwam bij elkaar tijdens een reis door Zuid-India van de Ier Declan Murray, niet per fiets, wel met een gitaar. Deze levert een ontmoeting op met Amith Narayan. Na een jamsessie nodigt deze de Ier later uit om samen een plaat op te nemen. The Unseen Guest wordt een feit. Ze leveren een plaat af waarop de songs voorbij glijden en het geluk in kleine zaken zit: tekstueel, maar ook muzikaal. Out There is een album dat de sfeer uitademt van het werk van wijlen Nick Drake. Zo intens, zo mooi en dan nog een prachtig scala aan instrumenten zoals de veena, tablas, ghada en edakka. Instrumenten die nergens op de voorgrond treden, maar er zijn alsof het niet anders kan ter ondersteuning van vocalen, gitaar, mandoline en bongo's. Met tranen in mijn ogen luister ik naar dit moois en denk weer aan dat landschap deze zomer zoals er over de wereld zoveel mooie landschappen zijn.

Lieve Alanis,
Heb je mijn vorige brief nooit gekregen? Ik vrees het. Aan het slot schreef ik toen dat ik blij was dat je vrede had met jezelf, en afgerekend had met iedereen uit je verleden. Maar dat ik hoopte dat dat geen negatieve uitwerking zou hebben op je volgende plaat. Ik verslikte me dan ook in mijn koffie toen ik het bericht las dat je nieuwe album een integrale akoestische versie van je succesvolle debuutalbum Jagged Little Pill zou worden. Ik hoopte dat het een grap was, maar hij ligt hier nu echt voor me. En - ik vind dat ik eerlijk moet zijn tegen je - ik moest bijna huilen om het resultaat. Je geeft zelf in interviews aan dat de nummers, doordat je ze al tien jaar met je meedraagt, meer diepgang hebben gekregen. Ik hoor het niet. Thuis noemen we het al grappend een meisjes-in-bloemenjurkjes-cd. Die kunnen zich vast helemaal vinden in je woorden en zij zullen je doelgroep wel zijn. Ik kan niet wennen aan het ontbreken van de elektrische gitaren in het door mij toch al nooit echt geapprecieerde "You Oughta Know". De bite van de originelen is gewoon weggemoffeld. Sorry dat ik het moet zeggen, maar ik vind Jagged Little Pill Acoustic bijna in zijn geheel een ronduit vervelende plaat. Een uitzondering wil ik maken voor "Head Over Feet", maar dan denk ik de gitaren weg zodat ik alleen de piano hoor. Ik wens je veel wijsheid toe bij het maken van een volgende plaat, die hopelijk gewoon weer een vervolg wordt op So-Called Chaos. Dit is drie keer niets wat mij betreft.

Mzzl,

Storm

Als kind had ik al nooit een beroep dat ik graag wilde worden. Toen ik bijna klaar was met het VWO wist ik nog steeds niet welke opleiding ik wilde volgen. Ik wist eigenlijk alleen wel wat ik absoluut niet wilde gaan studeren: rechten. Stephen Pedersen dacht daar heel anders over. Hij wilde juist wel rechten gaan studeren, maar aan de andere kant wilde hij ook graag rocker worden. Rechten won het in eerste instantie van de muziek. Hij verliet Omaha en - toch niet het minste bandje - Cursive om aan Duke University School of Law te studeren. Maar zoals wel vaker kroop het rockbloed waar het niet gaan kan en voordat Pedersen goed en wel zijn diploma behaald had, zat hij al weer in een band, het een kort leven beschoren The White Octave. Eenmaal student af en terug en werkend in Omaha begon hij met wat oude maten Criteria. Hun eerste plaat En Garde - nooit gehoord overigens - deed niets, maar When We Break dat verschijnt via Omaha's huislabel Saddle Creek verdient een beter lot. Criteria doet het met emo uit het straatje Taking Back Sunday/Open Hand die natuurlijk deels ook aan Cursive herinnert. Als ze grooven ("Draped In The Blood") doet Criterea denken aan King's-X, als ze meer melancholiek uit de hoek komen aan Sunny Day Real Estate, en als het ritme goed strak aangetrokken wordt ("Self Help") zelfs aan Tool. Laat dat nu juist een drietal favorieten bij mij uit de cd-kast zijn. Mij hoor je begrijpelijkerwijs niet klagen...

Het was muf ontwaken in de tent; de zon stond er fel op, en ik had al twee dagen Lowlands achter de rug. Gelukkig was ik niet de enige die brak was. Er stonden lange rijen voor het badhuis, dus met wat vrienden deden we de deo-douche. "Niet schoon, wel fris!" Een Lowbode-bezorger kwam langs ("De laatste nieuwtjes! Alles over hoe je je haar moet doen!") en er ontstonden discussies over de in de Daily Paradise aangekondigde politie-alcoholcontroles op maandag. We ontbeten, haalden koffie, en sukkelden het festivalterrein op.[PP]

Eens in de zoveel tijd maak ik met twee vrienden een grote stad onveilig. Dit in een kader van een eeuwige afscheidstournee van een van die vrienden die de Grote Stad achter zich liet en terugkeerde naar een veilige Twentse Moederschoot. Typisch gevalletje van buitensporig offeren aan Bachus en de meeste van die avonden eindigen dan ook is een toestand die hoogst inadequaat als vaag te omschrijven. Zo bleek ik de dag na de Amsterdamse Avond, waar we onverwacht London Calling bezochten, in het bezit te zijn van debuut-cd van The Stands, All Years Leaving. En daar waar de rest van de optredens in een alcoholische mist weggezonken waren, stond me het optreden van The Stands me nog helder voor ogen. Want hoewel geplaagd door de nodige technische perikelen gaven ze een gloedvol concert waaruit bleek dat een bandje uit Liverpool ook goed de weg weet aan de Amerikaanse Westcoast. En dat is exact de plek waar The Stands tweede werkje Horse Fabulous ook vertrekt. Maar men heeft de blik nu op het oosten gericht en dat maakt dat Horse Fabulous een prettige mengeling van (Amerikaanse) roots stijlen heeft. Beetje Dylan, beetje Band, beetje Beach Boys, beetje Byrds en vooral veel Stands . Je moet er alleen even wat moeite voor doen voor Horse Fabulous dat allemaal loslaat. De plaat is minder makkelijk en minder toegankelijk dan debuut All Years Leaving. Maar dat maakt'em niet slechter. Integendeel zelfs. Dit moesten ze daarom maar weer eens live komen brengen. Maar dan zonder technische problemen. Dan zal ik wat minder drinken dan de vorige keer...

Björn Lodin is een volhouder. Zijn band Baltimoore bestaat sinds 1987 en is in die jaren een doorgangshuis van vooral Zweedse muzikanten geweest. Weliswaar was hij ook voor solo-projecten getekend door zijn eerste platenmaatschappij, maar eigenlijk wilde Lodin een échte band. Dat liep wat anders dan gepland. In de tussentijd heeft Lodin wel zeven Baltimoore-cd's uitgebracht met medewerking van bijvoorbeeld Ian Haughland (Europe) en Brazen Abbot's Nikolo Kotzev in zijn bad hair periode. Zijn stijl is niet zo heel veel veranderd: het is stevig in de blues gewortelde hardrock. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want Lodin is gezegend met een hese, rauwe stem waar je echt geen lieflijke deuntjes mee kunt zingen. Niet voor niets was hij ooit bij Krokus in beeld als opvolger van Marc Storace. Recentelijk heeft lijkt hij eindelijk een band voor langere duur te hebben en is er voor het eerst sinds 1994 (!) weer een live-optreden gedaan met Baltimoore. Misschien dat daarmee Baltimoore wat kan stijgen in de hardrockrangen. Aan Fanatical zal het niet liggen, want het is goede bluesy hardrock die je hier hoort. Daardoor, én door Lodin's rauwe strot, heeft het wel iets weg van Slash's Snakepit. Tuurlijk, Slash hebben ze niet in huis, maar op deze cd wordt het gitaarwerk prima vervuld door Mankan Sedenberg en de inmiddels weer vertrokken Stefan Bergströrm (ex-Skintrade). Ook de solo's zijn meer dan adequaat te noemen. Misschien had hier en daar het tempo net iets hoger kunnen liggen, maar al met al is dit gewoon een prima bluesy hardrockplaat zoals ze niet vaak genoeg gemaakt worden.

Het was tijdens het eigenlijke optreden al één en al hosanna, maar in de toegift na hun winst stond het hele publiek te dansen op de banken. Uitgewoond staat de band met zijn tienen op een rij. De koppen glimmen van trots en van het zweet dat van hun kop gutst. Die vermoeidheid is niet zo raar ook, want dit intergalactische songfestival is een ware slijtageslag. Waar je bij het Eurovisiesongfestival je ding moet doen met één liedje, spelen de acts bij dit wereldvreemde gebeuren een hele set voordat ze beoordeeld worden door de jury. Gezien de kosten van dit elke vijf jaar plaatsvindende evenement is dat ook wel logisch. Het zou ook zijn lullig als je vanaf Mars of Bijk komt om maar één nummertje van drie minuten te spelen en weer moet terugvliegen of teruggebeamd wordt. De OctavePussY-clan speelde bij voorbaat al een gewonnen wedstrijd. Het is natuurlijk algemeen bekend dat aliens gek zijn op (P-)funk. George Clinton is niet voor niets een van hen. Slim als ze zijn heeft OPY speciaal voor dit optreden de hulp ingeroepen van een paar van zijn P-Funk All Stars en hulptroepen van die andere op aarde levende alien James Brown. Niet dat OPY die hulp van buitenaardsen per se nodig heeft, hun funk in mengelmoes met andere aardse stijlen staat zo ook wel als een huis. Maar in deze intergalactische aangelegenheid is het toegestaan, dus waarom niet. Het resultaat was er ook naar. Waar de andere buitenaardse acts lage cijfers scoorden, scoorde OPY maar liefst een zeven. Voor aardse begrippen al aardig, maar voor deze competitie is het extraordinair.

De overwinning van OPY wordt aanstaande zaterdag 27 augustus gevierd in Nighttown Theater vanaf 21:00 uur

Het geluid van een mammoet die een omlaag gestemde zessnarige bas bespeelt tijdens een aardbeving van 7.5 op de schaal van Richter. Zo klinkt Revelations. Of nee, het geluid van een stapvoets voorbijrijdende vrachtwagencombinatie die versterkt wordt over een opgeblazen basversterker met daartussen een ouderwets fuzz-bakje. U begrijpt, Lazarus Blackstar zoekt het in het laag. En het sublaag, als het even kan. Het is een beetje onduidelijk of ze nu meerdere bassisten hebben of niet, de bio op de site is daar niet echt duidelijk over, maar het zou mij niets verbazen. Ik heb zelden zo'n forse bassound gehoord. Indrukwekkend is nog de voorzichtigste omschrijving. Net als de zang, de ene oerschreeuw duurt nog langer dan de andere, en dat de hele plaat door. Ik ben niet zo heel erg thuis in het sludge-genre, maar wat deze Britten hier neerzetten is behoorlijk imposant. De tempo's liggen laag, de riffs slepen en wringen, de ritmesectie ploegt door tot het bittere eind en dat levert een in en in zwarte, smerige überdoom sound op. Benauwend en apocalyptisch. En meteen een mooie binnenkomer in het genre. Voor Revelations is enig uithoudingsvermogen dan ook wel een vereiste en deze is dus misschien wel niet aan te raden voor beginners. Maar de ervaren doom- en sludgeliefhebbers onder ons kunnen weer even vooruit met deze massieve plaat.

Mijn Lowlands-vrijdag begon met een vrolijk maar rommelig potje The Polyphonic Spree. Op het podium stonden 23 blauwe jurken te zingen en te springen. Ondanks het matige geluid kon de Spree het publiek wel bekoren. Erg grappig waren ook de cameramensen, die omringd door dansende bandleden van gekkigheid echt niet meer wisten wat ze moesten filmen. Al bij deze aftrap van Lowlands staat aardig wat publiek uitzinnig mee te dansen.[SH]

Op het moment dat ik Quit +/or Fight van Holopaw met een sierlijke boog in mijn cd-speler laat belanden begint het buiten te sneeuwen. Ik wrijf met mijn knuistjes in mijn ogen. Het is augustus, het is net iets meer dan twintig graden en toch dwarrelen buiten de sneeuwvlokken naar beneden. Ze bedekken de mensen die op het terras hier voor de deur een biertje drinken en nu in stille verwondering naar boven staren. Er is geen wolkje aan de lucht, maar toch komt de sneeuw nu met bakken naar beneden. Terwijl ik verrast naar buiten staar klinkt er een melancholische stem door mijn huiskamer. Hij doet zijn donkere en duistere beklag over de wereld om ons heen. Er ligt een heel pak sneeuw nu. Mensen lopen buiten huiverend over straat, ik zie iemand met een slee. Deuren en ramen worden gesloten , ik gooi een blok hout in de open haard en steek hem aan. Terwijl het haardvuur knettert en jij tegen me aankruipt op het elandenvel hier in de kamer zie ik de beelden voor me langstrekken. Beelden van bevroren meren en witte bomen. Buiten vriest het nu dat het kraakt, de ijspegels hangen aan de dakrand. Binnen klinken gelaagde liedjes, steel gitaren en prachtige melodieën. Dan is de cd afgelopen en verdwijnt de kou en sneeuw. Ik open de deuren en de ramen, het vuur in de haard dooft snel. Maar als je goed luistert hoor je de belletjes alweer tinkelen. Snel, dan doe ik het raam weer dicht en drukken nog een keer op play.

Het eerste dat ik zondagavond deed bij thuiskomst van het Lowlands-festival was onder de douche springen om er fris geurend onder vandaan te komen. Nu waren er in Biddinghuizen luchten die gruwelijker dan mijn lichaamsgeuren waren, zoals de urinelucht en zweetlucht van sommige bezoekers. Als ik de volgende ochtend mijn rugzak met smerige spullen leegpak blijk ik ook niet geheel onschuldig te zijn. Stinken hoort kennelijk bij festivals. Stinken doen het trio The Real Losers ook. Niet dat ze op Lowlands stonden. Nee, zij spelen bij mij thuis. In een half uur raggen de Engels garagerockers hun nieuwe album Music for Funsters er doorheen. Vijftien nummers die van voor naar achteren totaal knallen waaronder een cover van het nummer "Mongoloid" van Devo. De productie is rauw en er is weinig aan gedaan om het prettig te laten klinken. Gelukkig maar, want dit soort muziek hoort te stinken. Net zoals de kwaliteit van de songs, want onze verliezers doen stinkend hun best en leveren een parel af in dit genre. Liefhebbers van The Stooges, The Sonics of The Dirtbombs zouden zeker moeten luisteren. Mijn was gaat de wasmachine in, maar The Real Losers zijn een blijvende herinneringen aan Lowlands 2005. Een geslaagd festival echter wel zonder deze stinkers.

Afgelopen zondag zag ik een man getooid met een trommel halsbrekende toeren uithalen in de lichtmasten van Lowlands. Ongezekerd. Ik dacht: 'Jij bent gek, hopelijk niet Bob Forrest-gek.' De man bleek een van de leden van Arcade Fire te zijn. De begeleidende muziek kwam me al niet bekend voor. Ik heb namelijk Funeral van deze überhippe Canadezen nog nooit gehoord. Als ik de presentator van Lowlands op tv moet geloven mis ik heel wat. Ik weet dat nog niet zo zeker. Maar ik heb wel Bell Orchestre gehoord. Wie zeg je? Bell Orchestre! En laten daar nou leden van Arcade Fire in meespelen! Sterker nog deze cd werd tegelijkertijd opgenomen met Funeral. Onder andere multi-instrumentalist Richard Parry en Pietro Amato en violiste Sarah Neufeld spelen mee. Voordat je nu als een dolle horzel naar de winkel rent om Recording A Tape The Colour Of The Light te kopen zou ik toch even verder lezen. Bell Orchestre is namelijk een raar genootschap, een wild kamerorkest eigenlijk. Recording... telt elf instrumentale tracks die doorspekt zijn met zeer diverse invloeden. Zo zijn de eerste twee ingetogen tracks van Rachel's-achtige schoonheid, waarna in het "Les Lumieres"-tweeluik gekte met folkinvloeden gecombineerd wordt. Hoorns, met staccato repeterende vioolpartijen. Deze combinatie, die ze her en der uitbreiden met cello, speelt sowieso een grote rol op Recording... Het is een combinatie die mij wel bevalt op deze betoverend mooie plaat, die van mij best een graantje mee mag pikken van het succes van Arcade Fire.

Duitsers en country, kan dat goed gaan? En Duitsers en country en humor? Het is erg verleidelijk om cliché's uit de kast te gaan halen bij het bespreken van Bum Steer van D(eutsch) M(ark) Bob & Country Jem (Finer). De twee in Hamburg wonende maar oorspronkelijk uit Louisiana en Groot-Brittannië afkomstige muzikanten/beeldend kunstenaars hebben elkaar gevonden in een tweemans band die zich vooral toelegt op grappen als "Who put the cunt in cuntrey" en "Lou short for loser" (nu ja, dat is eigenlijk wel geinig). Van de humor moeten ze het dus niet hebben en van hun muzikale techniek ook niet. Met hun muzikale kennis en bagage zit het wel snor, want ze zetten breed in: van redneck-garagerock (opener "Bar-B-Q Bob"), dronken cajun ("Too late for tequila") en polka ("Pachinko") tot een harmonicablues ("Girlfriend stole my alien"). Daarnaast heeft Jem Finer nog een achtergrond in The Pogues, dus stiekem zitten de liedjes prima - maar vaak net te weinig verrassend - in elkaar. De kwaliteit van de opnames (categorie: bandrecorder in oude schuur) past vreemd genoeg wel bij de primitieve teneur van de liedjes. In de kroeg klinkt het allemaal ongetwijfeld briljant, maar zoals dat gaat is een grap meestal alleen bij eerste beluistering grappig. Zouden ze daarom niet genoemd worden op de website van hun platenlabel?

In monoloog met Stereo MC Nick Hallam
Het voelt weer fris, een nieuw tijdperk is voor ons aangebroken. Onze deal met Island, die behoorlijke verstikkend was, kwam ten einde. En we kregen een nieuw management. Maar we hebben het allemaal ten positieve gekeerd. Het voelt weer zoals in het begin.

Onze carrière heeft ups and downs gekend, soms brachten we tijden lang geen platen uit. Maar zo gaat het leven en is het leven. En ik denk dat het leven onderdeel moet uitmaken van wat je het liefst doet. In de muziek bestaat geen geregisseerde carrière. Mensen uit de platenindustrie zouden dat wel willen, maar zo werkt het gewoonweg niet. Je raakt verzeild in situaties. Sommige platen zullen minder zijn, andere zich echt onderscheiden. Maar dat is de lol ervan, nu zien we dat goed in.

Ik ben van de shufflegeneratie en schaam me er niet voor. De muziekjes die ik bezit, álle muziekjes die ik bezit, luister ik het liefst zo door elkaar mogelijk. Het opvallendste gevolg daarvan is dat het criterium waar een album voor mij aan moet voldoen om hem in zijn geheel te gaan beluisteren niet de mate is waarin ik van de muziekjes die erop staan hou, maar de mate waarin het geheel niet één slijmerige blob van eenbeetjehetzelfdeklinkende muziek is. (Dat is overigens de exacte slogan van de eerdergenoemde shufflegeneratie waartoe ik behoor, een slogan die op vele spandoeken pronkt tijdens onze tweemaandelijkse bijeenkomsten.) Where's Black Ben van Need New Body kan ik met gemak in één keer luisteren omdat de onvoorspelbaarheid en geïmproviseerd aandoende aanpak ervan het een redelijk belachelijk gevarieerd album maakt. Een liedje dat klinkt als de registratie van iemand die in dronken staat Dolly Parton karaookt gaat over in een monotone gameboy-melodie die weer overgaat in een banjosolo van iemand waarvan het niet uit te sluiten is dat hij of zij in brand staat. Sommige van de vele onnavolgbare geluidsorgies die dit album kent zijn wel ontzéttend lelijk (denk "strijkijzer boven een kattestaart met de vingers op rec/play"-lelijk), maar eenbeetjehetzelfdeklinkende muziek is het nergens, en ik spreek voor al mijn generatiegenoten als ik zeg dat dat best een prestatie is.

Mooi is dat. Een album beginnen als Pink Floyd en mij het ergste doen vrezen voor wat nog komen gaat. Maar dan na een minuutje of twee worden langzaam de registers opengetrokken, buigt de lijn van Pink Floyd af naar Hawkwind-achtige taferelen. En dan even daarna in hetzelfde (titel)nummer wordt er ook nog even gebuurt bij Sabbath. Insider doet het en stelt me daarmee gerust. Want wie zit er nu te wachten op een tweederangs Pink Floyd-kloon uit Italië? Ik niet in ieder geval, dat riekt me veel te snel naar pastiche. Het blijft dus gelukkig uit. Een groot deel van de nummers van deze Italianen trekt loom aan je voorbij. Tja, spacerock hè? En in de ruimte lijkt alles een stap langzamer te gaan. Dus ook de nummers van Simple Water Drops lijken traag te gaan. Want terwijl de basis van slag- en basgitaar redelijk traag aan je voorbij komt, trekken er toch twee met grote regelmaat flink de afterburners open: gitarist Marco Ranalli en drummer Grecorio Angelucci. Daar overheen en onderdoor wordt zanger Eugenio Mucci heen en weer getrokken door het galmapparaat dat Ranalli in zijn eigenhandig gebouwde studio heeft staan. Hierdoor en door de manier van zingen van Mucci moet ik af en toe een beetje aan Iron Maiden's Bruce Dickinson denken, maar hij mist wel diens power. Al met al is deze tweede plaat van Insider niet de meest originele plaat, maar leggen ze wel een degelijke partij spacerock op de mat.

In 2002 heeft ene Daniel J al eens een plaat uitgebracht, maar het lijkt me sterk dat we het hier over dezelfde hebben. Die uit 2002 zong romantische liederen met pianobegeleiding, deze Daniel J is de nieuwe Dweezil Zappa. Ga maar na: hij is slechts achttien jaar oud, multi-instrumentalist en hij komt uit een gezin waar muziek gegeten en gedronken wordt. Waar Dweezil als broekie al meespeelde op platen van zijn vader, speelt hier vader Jaroslav Jakubovic een moppie saxofoon op de plaat van zoonlief. Maar ook muzikaal zijn de overeenkomsten enorm. Losing Time lijkt namelijk als twee druppels water op het solowerk van Dweezil en dat met de band Z. Veel verschillende stijlen, die met bakken vol virtuositeit tegelijk over je worden uitgestort. De zang is - alweer net als bij Dweezil - weer een heel ander verhaal, want die is juist vrij poppy en vaak in gedubbelde koortjes. Zelfs de productie is vrijwel identiek: van de rauwe gitaren en de ver naar voren gemixte zang tot het voor Dweezil Zappa zo typische drumwerk met harde klappen op de snaredrum. Geen wonder dat Dream Theater-toetsenist Jordan Rudess onder de indruk was van deze Daniel J en graag een stukje meespeelde op dit album. Op zijn achttiende kan hij al meer dan de meeste muzikanten ooit in hun hele carrière zullen kunnen. Het nadeel daarvan is dat hij soms alles lijkt te willen tonen wat hij kan, waardoor de songs nog wel een fragmentarisch worden. Dweezil is daar nooit echt van losgekomen. Hopelijk gaat dat Deze Daniel J wel lukken. Hoe dan ook heeft hij een indrukwekkend album afgeleverd.

Tot mijn grote verbazing stond Battles afgelopen juli op 5 Days Off. Ik snapte dat niet. In mijn (beperkte) wereld is 5 Days Off een dancefestival. Niet zoals Dance Valley of zo. Nee dance, maar dan wel net iets moeilijker. Dat blijkt ook wel uit namen als LCD Soundsystem, Underworld en zo die op de line-up stonden. En Battles dus. Waarom ik het niet snapte? Nou, omdat er op Battles volgens mij totaal niet te dansen valt. Daar is de rock die de groep rond gitarist Ian Williams (Don Caballero) en John Stanier (Helmet/Tomahawk) maakt veel te experimenteel en ingewikkeld voor. Dat hun muziek niet eenvoudig te verteren is snappen de heren zelf ook wel. Het is niet voor niets dat ze tot nu toe alleen maar drie ep's uitbrachten. Meer valt bijna niet te behapstukken. Ze geven hun tracks titels als "B+T", "IPT-2", "UW", "SZ2", "TRAS3". Viersterrencryptogrammen. Het is geen jazz, het is geen math-rock, het is geen indie-rock, het is geen avant-garde. fascinerende en adembenemende neo-prog is het wat dit technisch zeer goed onderlegde viertal (één drummer, drie gitaristen) maakt. Maar dan niet neo-prog zoals ze die in Engeland maken. Ik weet gewoon niet hoe ik het anders moet noemen. In Nederland kwam eerst EP C uit en vervolgens B EP. In Amerika was het andersom. Dat lijkt me ook de juiste volgorde, want voor mijn gevoel is EP C het logische en wat meer gestructureerd vervolg op B EP waarvan ik het publiek graag zou hebben zien dansen op het afsluitende "DANCE". Dat moet een zot gezicht zijn geweest.

Vergeef mij Heer, want ik heb gezondigd. Al zo'n twee maanden heb ik de cd Orgia Daemonicum van uw dienaren Thou Art Lord in mijn bezit en al die tijd heb ik er niet naar omgekeken. Slechts één keer had ik er naar geluisterd en ik begreep er helemaal niets van. Mijn geest was vertroebeld door het moderne digitale tijdperk. Ik geloofde alleen nog maar in Pro Tools, triggers en glasheldere producties. Ik was de tijd dat Uw eerste gezanten met beperkte middelen ten strijde trokken om Uw woord te verkondigen uit het oog verloren. Tot een week geleden, want plotseling lag hij daar weer. De onderste van een stapel die ik per ongeluk omstootte. De wellustige maagden op de hoestekening lonkten naar me. Duistere machten grepen me bij de keel en ik kon niets anders doen dan mij opnieuw overgeven aan de oergeluiden van uw meest trouwe aanhangers. Na meerdere luisterbeurten ging het licht uit en werd het donker om mij heen. De simpele doch uiterst effectieve analoge death- en black metalklanken misten hun uitwerking niet. Spoedig waande ik mij terug in de tijd. De tijd dat uw oudgedienden als Venom, Slayer en Morbid Angel aan hun missie begonnen. De tijd dat het nog ergens om ging. Die tijd herleeft weer even met de duivelse werkjes van Thou Art Lord. Hun naam zal worden geheiligd! Vergeef mij mijn schuld Heer, leid mij in bekoring en bekeer mij tot het kwade.

Op de tv zie ik Mick Jagger en Keith Richards. In Twee Vandaag zelfs. Het zou verboden moeten worden. Mick Jagger zingt. Valser en lelijker dan ooit tevoren. Denkt dat'ie nog steeds vijfentwintig is. Keith Richards praat. Of iets wat daarop lijkt. Hij komt nauwelijks uit zijn woorden. Na het eerste uitgesproken woord moet hij denken over het tweede en is het eerste al weer vergeten. Ja, ze komen wel naar Amsterdam, want dat is het Europese hoofdkwartier van de Stones. Zoiets brabbelt hij volgens de ondertiteling. Een nieuw album zelfs. Ik denk aan pensioen. En aan 22 Pistepirkko. Een rare sprong, ik geef het toe. Maar toch. Op het nieuwe album van deze Finnen Drops & Kicks staat zo'n nummer dat de Stones maar wat graag zouden maken. Het is de single "Rat King". Die zou niet misstaan op de setlist van een Arena-concert. Wat ik zie op de tv stemt me treurig en ik zet nog maar eens Drops & Kicks op. Dat is namelijk een fijn, divers album. Al ruim twintig jaar gaan ze mee, die Pistepirkko's. Die bagage hoor je terug op Drops & Kicks. Op een positieve manier. Na flirts met elektronica en hiphopritmes op de laatste platen is Drops & Kicks anders. Straightforward punk ("Not So Good At School"), dromerige pop ("Mr. Twister"), rhythm & blues ("I Got Burned") en natuurlijk hun avant-garde roots komen langs en ik geniet er nog eens van.

´s-Avonds check ik nog snel even mijn mail. Een nieuwsbrief van Mist. Ze kondigen, bijna vol trots, aan dat ze in het voorprogramma spelen van 22 Pistepirkko. In de bovenzaal van Paradiso. Da's andere koek dan de Arena. Betere koek ook. En een betere band. Deze speelt vast niet alleen maar greatest hits die klinken als het anagram van dat woord. Deze spelen nummers van hun nieuwste plaat omdat ze er goed genoeg voor zijn.

1 september staan Mist en 22 Pistepirkko in de bovenzaal van Paradiso
2 september speelt 22 Pistepirkko met Cool Genius in Hedon. En daarna nog op de volgende plekken:
03-09 Luik, Sound Station
04-09 Utrecht, Ekko
26-09 Rotterdam, Rotown
12-10 Groningen, Vera
13-10 Tilburg, 013
14-10 Brussel, Botanique

Ik las onlangs in mijn lokale krant dat de zomer van 2005 waarschijnlijk in de geschiedenisboeken zal worden bijgeschreven als de zomer die geen zomer was. En dat zou niet alleen aan het weer liggen. Deze zomer mist alles wat een zomer een succesvolle zomer maakt. Geen zomerhitje, geen rage, geen hype en geen tot de verbeelding van velen sprekend sportevenement - hoewel de atletiekbond het daarover niet met mij eens zal zijn. Zelfs de wespen laten het dit jaar afweten. En toch voel ik mezelf zomerser dan ooit. Het ziet er namelijk naar uit dat 2005 een uiterst vruchtbaar popjaartje gaat worden. Misschien niet voor iedereen; smaken verschillen. Mij zul je echter niet snel horen klagen. Voor een geslaagde zomer heb ik geen hitje, rage of WK nodig. Geef mij maar een puike zomerplaat. Zo werd mijn honger een naar perfecte popplaatjes reeds gestild door Robyn en kijk ik reikhalzend uit naar de nieuwe Nada Surf die in september zal verschijnen. Tot die tijd zal ik me prima kunnen vermaken met de stuiterende college radiorock van Troubled Hubble. Hun muziek vertoeft in hetzelfde vaarwater als het eerdergenoemde Nada Surf en doet ook regelmatig denken aan Idlewild of een energiek REM. Met "14000 Things to Be Happy About" gaat Troubled Hubble meteen vliegend van start en dendert met slechts enkele adempauzes door tot aan de finish. Misschien is het allemaal een beetje eenvormig maar een kniesoor die daar op let. Het is immers zomer. Althans voor mij wel.

Mijn oren spitsen zich. Ik dacht al eerder iemand te horen zingen, maar toen ik beter luisterde hoorde ik dat het een geit was. Nu hoor ik weer gezang. Het is een rare weerbarstige doorleefde stem. Beetje Waits-achtig. Ik loop de kant op van het geluid. Inderdaad, bij het oude huis iets verderop rechts zit iemand met een gitaar. En verdomd, er staan ook geiten. Ik loop op de man en zijn dieren af. Ik zie een gegroefd gelaat en een gekromde rug. Hij houdt zijn hoofd scheef op een rare manier. Zijn oor ligt bijna op zijn gitaar. Is dat nou een grafsteen achter zijn rug? Het lijkt wel of de geiten met hem meezingen met de man. En het lijkt niet alleen zo, het is ook zo! Hij begint zonder dat ik hem wat vraag tegen me te praten. Misschien zag hij de fascinatie voor dit rare tafereel in mijn ogen. Maar ik sta ook wel ongeneerd dichtbij hem aan te gapen. Hij zegt dat het de datum van zijn overlijden is die op de grafsteen staat. Er staat 51 november 2525 op de steen zie ik. Dan zegt hij me dat zijn liedjes vooral over de dood gaan, dat hij gefascineerd is door de dood, maar geen idee heeft waar deze fascinatie vandaan komt. Hij laat me een album zien dat hij opgenomen heeft. We're All Gonna Die heet het. Hij lacht er schamper bij. Deze man is gek denk ik, maar ik koop het album toch van hem en loop verder.

In de tijd dat ik het nog leuk vond om obscure punkplaatjes op vinyl te kopen heb ik ooit een langspeler van een hele snelle band steevast op het verkeerde aantal toeren gedraaid. Het is mij nooit opgevallen dat ik alles stukken langzamer afspeelde dan de bedoeling was. Pas toen ik jaren later de CD aanschafte kwam ik er achter al die tijd naar een totaal ander album geluisterd te hebben. Erg gênant natuurlijk en reden om die platenspeler maar eens op zolder te zetten. Een zelfde gevoel bekruipt mij wanneer ik Day Late, Dollar Short aanzet. Ik heb toch niet op een verkeerd knopje gedrukt ofzo? De tonen die uit mijn boxen brommen zijn zo ontzettend laag dat er wel een mechanisch mankement moet zijn. Maar nee, dit is echt zoals het hoort te klinken. De plaat biedt plaats aan zeldzame en onuitgegeven nummers van Thrones, het soloproject van beroepsfreak Joe Preston (Earth, The Melvins, Sun 0))) ). Mensen die deze man kennen en kunnen waarderen zullen ongetwijfeld smullen van deze fraai vormgegeven en propvolle verzamelaar. Afwisselend tussen tergend loom, duister en hysterisch is Thrones met geen enkele muziekvorm te vergelijken. Soms zijn de experimentele klanken ronduit onuitstaanbaar, dan weer is er zowaar een echt liedje te ontwaren tussen al het industrieel gefreak. Desalniettemin blijft de plaat 19 nummers lang intrigeren en nieuwsgierig maken naar wat er nog meer voor een variatie op het menu staat. Thrones is te complex om te kunnen spreken in gradaties van goed of slecht en ik pretendeer dat dan ook zeker niet. Het is een fascinerende luisterervaring waar je wel of geen behoefte aan kunt hebben. Ik heb daar soms wel oren naar. Ongeveer eens per jaar.

'Alleen als ik een grof salaris verdien wil ik in een pak met stropdas', is een legendarische uitspraak van een kleine vijftien jaar geleden door ondergetekende. Alle kansen op zo'n baan heb ik laten liggen en het kostuum is er dus nog steeds niet gekomen. Toch zie ik ze wel om mij heen: mannetjes in pakken met stropdas, een glas rode wijn in hun ene hand en een dampende stinksigaar in de andere. Ook dit soort mensen, waar ik overigens verder geen waardeoordeel over heb, houden van muziek. Nette muziek in mijn beleving, zoals jazz. Dit was de eerste associatie die ik kreeg bij het draaien van de debuutplaat van het Belgisch Nederlanse zestal The Harmony Two Tones. Na de eerste jazztonen verandert het album echter in een bluesplaat. Wel een nette waarbij het gebruikmaken van een saxofoon en harmonica opvalt. Tussendoor worden er nog voorzichtige stappen gezet richting de soul met o.a. een cover van Percy Mayfield. De productie is sterk, ondanks dat gepoogd wordt de sfeer uit de jaren '40, '50 en '60 op te roepen. Het geheel blijft netjes binnen de lijnen, zodat de man met sigaar niet afgeschrikt wordt. Wat wel blijft is een plaat van musici die kunnen spelen. Alleen mis ik de bezieling, maar mensen met andere carrièrevooruitzichten of een pak konden hier wel eens heel anders over denken.

Tuurlijk, een gitarist die een plaat uitbrengt onder de naam Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E flat minor, Op. 1 zou je eigenlijk meteen een jas met te lange mouwen moeten geven en in een met rubber beklede kamer zetten. En toch, ik blijf een zwak hebben voor deze rare Zweud. Niemand etaleert schaamteloos zoveel gitaargeweld als hij, maar dat hij een zeldzaam getalenteerd gitarist is kan niemand ontkennen. Slechts weinigen slagen er in om in razendsnelle solo's de individuele nootjes zó fraai af te ronden als hij en de man heeft met zijn allereerste cd Rising Force vrijwel in zijn eentje een compleet nieuwe metalstijl op de kaart gezet: de neo-klassieke metal. Zeker, Ritchie Blackmore en Jimi Hendrix zijn goed terug te horen in zijn gitaarspel en dat geeft hij ook volmondig toe. Maar als zelfs de zelden complimenteuze Blackmore je onomwonden prijst doe je toch iets goed. Okee, zijn songs zijn nog wel eens een vehikel voor de solo's. Dat zal ook nooit helemaal verdwijnen, maar met alweer een geheel Zweedse ritmesectie en een echte powerzanger (Doogie White, o.a. ex-Rainbow, overigens in de inlay als Dougie vermeld) lijkt hij het songschrijven de laatste jaren toch beter onder de knie te krijgen. En het zingen ook trouwens, want in twee nummers doet Malmsteen zelf de leadzang, waarvan in één op zwaar Hendrixiaanse wijze en lang niet onverdienstelijk. Voor wie Malmsteen altijd al over the top vond zal dat zo blijven, in 's mans oeuvre is dit een van de betere werkjes.

Ze werden zomaar pardoes voor de leeuwen geworpen door de programmeur van Glastonbury. Michael Eavis had een demo gehoord van The Subways en hoorde dat het wel snor zat. Sindsdien gaat het snel voor gitarist/zanger Billy, (helaas) zijn vriendin bassiste/zangeres Mary-Charlotte en drummer Josh. Glastonbury zetten ze met groot gemak naar hun hand en ook op London Calling in Amsterdam maakte het trio indruk met hun liedjes die de ene keer neigen naar de britpop van Oasis en de andere keer het tergende van Nirvana in zich hebben, soms zelfs beide in één liedje. 'Pfff, dat is zooo jaren negentig' hoor ik je denken? Nou, fuck it. Het zal me aan mijn reet roesten of het zooo jaren negentig is. Als het gebeurt met de overtuiging waarmee deze drie het doen dan maakt het mij geen biet uit. En de titel Young For Eternity moeten de criticasters dan maar eens in hun oren knopen. Geinig is dat veel liedjes overduidelijk over het bandpaar gaan. Het is bijna vertederend hoe schaamteloos Billy zijn liefde betuigt voor zijn bassende vriendinnetje in "Rock'n'Roll Queen". Of zingt over hoe zij thee voor hem zet in "Mary" en dat ze het fijn hebben samen (in "With You"). Die Billy heeft het in zich om straks een goede echtscheidingsplaat te schrijven. Maar niks zoetsappigs aan hoor, ze rocken gewoon straf door, waarbij wat mij betreft vooral Charlotte - tja, een zwak voor bassende vrouwen dat heb je of dat heb je niet, hè - de show steelt. Dat doet ze vast ook op Lowlands, komende vrijdag.

Bijna had ik deze plaat afgedaan als zenuwachtig arty-farty getetter. Maar het bleek een klassiek geval van de juiste plaat op het verkeerde moment te zijn. De Canadese Veda Hille maakt namelijk eigenlijk helemaal geen liedjes - en u weet wellicht dat ik een liedjesman ben - maar kleine kunststukjes. Vaak niet langer dan een minuutje of twee, drie. Daar zit 'm precies ook de kracht in. Waarom een couplet of refrein nog een keer herhalen als de essentie al na één keer duidelijk is? Aan de andere kant stopt ze zo nu en dan haar muziekstukjes helemaal propvol met pianoriedels, viooltjes, hobo, tuba, koortjes of andere tierelantijnen. Ze is daarnaast overduidelijk niet vies van theatrale uitspattingen. Ik kan me bijvoorbeeld goed voorstellen dat ze Brecht en Weill tot haar voornaamste inspiratoren rekent. Daarmee vraagt ze dus wel het nodige van de luisteraar maar de doorzetter wordt dan ook rijkelijk voor de getoonde inzet beloond. Gelukkig is Veda gezegend met een zeer aangenaam, expressief stemgeluid dat me in de verte doet denken aan een jonge Natalie Merchant (toen ze nog een van de 10.000 Maniacs was). Return Of The Kildeer, eigenlijk haar elfde maar het debuut aan deze kant van de grote plas, blijkt dan ook na gewenning behoorlijk wat juweeltjes te herbergen. Haar eigenzinnige interpretatie van "Frank Mills" (wat menigeen zal kennen van The Lemonheads) uit de musical Hair bijvoorbeeld. En het magistrale "Oh, The Endless Fog!" is misschien zelfs een van de allermooiste dingen die ik dit jaar zal horen.

Het duurde elf edities voordat ik mijn Lowlandsdebuut maakte. Er was altijd wel een smoes om niet te gaan. Vorig jaar had ik geen smoes meer. De kaartjes werden me in de schoot geworpen door Grolsch. Ik win nooit wat groots bij prijsvragen, deze twee kaarten waren de uitzondering op de regel. En Lowlands was leuk. Erg leuk zelfs. Het enige dat me tegenviel was dat ik geen Grote Ontdekkingen deed. Of dat kwam doordat ik te weinig Lowlandsroutine had om ze te vinden of doordat de line-up zich er niet voor leende, ik weet het niet. Dit jaar ga ik weer niet, maar voor wie wel gaat valt er zeker wel wat te ontdekken. Neem nou bijvoorbeeld de knotsgekke Zweden van Quit Your Dayjob. Ze veroverden begin dit jaar al enkele Nederlandse harten bij het optreden op Eurosonic en de paar gigs in kleine zaaltjes die ze deden. Nu staan ze pats-boem op Lowlands. Met in hun bagage tot de maandag na Lowlands slechts een ep-tje. Op die maandag verschijnt het doldrieste Sweden We Got A Problem. Hierop doen songtitels als "Banzai Butterfly", "Sperms Are Germs", "Pissing On A Panda" en "She-Male Godzilla" het ergste vermoeden. En het ergste is waar. Quit Your Dayjob is leuk. Ze klinken ongeveer als Devo met verkeerde pilletjes op die Cramps-covers spelen en daar dan nog wat ingrediënten van Clash-nazaat Big Audio Dynamite tussen moffelen om de trip nog completer te maken. Behoorlijk fucked-up dus. En heel leuk.

Op Lowlands speelt Quit Your Day Job zondag 21 augustus om 14:45 in de Charlie

De afgelopen vijf weken ben ik bezig geweest met routineus voeden, luiers verschonen en het in slaap wiegen van mijn jongste spruit. Gebroken nachten maken je tolerantieniveau aanzienlijk lager en tel daarbij op het af en toe bittere geluid van een kleine huilende koter en een soort haat-liefde-verhouding is geboren. Waarbij natuurlijk de liefde overheerst. Een beetje vreemde parallel met Alpine Static Kinski's tweede Sub Pop-release, maar ook zij zadelen me op met uiteenlopende gedachten. Deze CD, die de afgelopen periode in mijn autoradio woonde, liet me aanvankelijk het volume flink opschroeven maar even later ook resoluut de 'uitknop' indrukken. Schoonheid en irritatie tegelijk. De instrumentale rock doet soms denken aan de Nederlandse band 35007, maar dan zonder ruimtereis. Aan stonerrock met een indie-geluid. Of aan krautrock en grunge tegelijk. Repetitie en dynamiek: de grenzen worden opgezocht en soms duiken de Kinki's er vol enthousiasme overheen, zoals in het overbodige einde van openingsnummer "Hot Stenographer". Echter de Slint-achtige schoonheid van het slotnummer ("Wake Nusa") maakt veel goed. De drie jongens en het ene meisje van Kinski hebben een instrumentaal groeibriljantje afgeleverd die mij nog steeds aangenaam laat dolen in het niemandsland tussen haat en liefde. Waarbij natuurlijk de liefde overheerst.

Een muziekstudio is eigenlijk een soort Improbability Drive. Je stopt er wat mensen in, gooit er wat instrumenten achteraan en doet snel de deur dicht, en na een tijdje komt er iets raars uit. (Waarschijnlijk denken muzikanten hetzelfde over schrijfkamers van muziekrecensenten.) De Amerikaan Franz Buchholtz is vast niet in de studio gaan zitten om een ontzettende elektronica-behangplaat te maken, maar het is hem toch gelukt. En voordat je stopt met lezen: ik ben er best blij mee. Over de paar onnavolgbare vullers wil ik het niet hebben. Franz' project Signaldrift is vooral leuk omdat het een zoekplaatje is; waar lijkt het nummer op? Loop een kamer binnen waar Signaldrift opstaat en je slaat meteen aan het puzzelen. Of, wanneer dat je niet interesseert, steek je er een joint bij op. Maar ik ging dus puzzelen. "Little Girl In The Woods", wat mij betreft de uitschieter, is sprookjesachtig en doet denken aan de versplinterde piano-emo van Matt Elliott. "Lake" heeft dezelfde xylofoons als Minotaur Shock, "Giallo" past op Etienne de Crecy's Tempovision, "Aurora" is een soort "Sombre Detune" light en "Missed But Hopeful" heeft dat gitaartje uit New Order's "Crystal". Signaldrift levert geen liedjes, maar pakkend materiaal voor een filmsoundtrack, de ene keer stads en bijna luguber, de andere keer wijds en dromerig. Voor filmmakers zal deze goed geproduceerde plaat een uitkomst zijn.

Je bent al dik 24 jaar boekhouder en op je werk worden plannen gesmeed voor een feestelijk jubileum. Je vraagt je alleen nog af wat daar feestelijk aan is, 25 jaar boekhouder zijn. Nog steeds staan debet en credit aan dezelfde kant, nog steeds werk je voor middenstanders die de helft van de tijd opgeleukte cijfers nodig hebben voor de bank. Je hebt een vrouw waar de lol inmiddels ook wel een beetje vanaf is, twee kinderen die een smak geld kosten maar gelukkig het huis al uit zijn en je rijdt al acht jaar in dezelfde Opel. Eens in het jaar heb je een verzetje bij de plaatselijke braderie met je jazz- en bluesbandje. Leuke pakkies aan, al moeten die wel elk jaar weer wat ruimer gemaakt worden, strooien hoedjes en spelen maar voor de deur van de winkel van de drummer, die een gunstig gelegen boekhandel heeft. Nee, je verdient er helemaal niks mee, maar na afloop duik je met je bandje een kroeg in en rol je er 's ochtends vroeg pas uit. Dit is de enige keer in het jaar dat je vrouw er niet over zal zeuren. De vrouwen van de anderen ook niet trouwens. Nou ja, de gitarist is gescheiden en de drummer is nooit getrouwd. Gek ook eigenlijk, die hele hoek homoliteratuur in z'n boekhandel. Maar ach, eens in het jaar speel je een dag lang weer wat traditionals en een enkel eigen nummer. Vier weken stevig oefenen, meer hoeft niet. De rest van het jaar heb je er ook niet zo'n zin meer in. Uiteindelijk is het cafébezoek inmiddels het belangrijkste onderdeel geworden. Ach, nog vijftien jaar, dan kun je met pensioen. Lekker vissen.

Op 10-jarige leeftijd was ik al wars van trends en hip doen. Ik dronk ranja, terwijl cola en sinas in waren. Ik ging mijn eigen weg die weinig populariteit opleverde. Ik blijk niet alleen geweest te zijn, want ook de jongens van Oranje Sunshine hebben een psychedelisch ranja-verleden. Gezellig met elkaar buitenspelen en dan bij mamma een slokje achteroverslaan. En als het regende dan werd er stiekem naar de platen van pappa luisteren: Blue Cheer, Led Zeppelin, Rory Gallagher en Cream. Met op de schoot al die boeken en tijdschriften over Amerikaanse rocklegendes waar pappa ook zo van hield. De klasgenoten mochten dit uiteraard niet weten. Het mooiste cadeau was een gitaar, orgel of drumstel van pa en ma. Zij begrepen het. Het was wel h ard oefenen om de instrumenten onder de knie te krijgen, maar na jaren bloed, zweet, tranen en ranja was het tijd voor verdere stappen in het land van seks, drugs en rock 'n' roll. Seks en de meisjes waren echter bij mamma uit den boze, de drugs was de ranja en rock 'n' roll kwam uit de collectie van pappa. Toch werd er een label gevonden en zo is er dan deze cd -release van Homo Erectus met bonustracks van de reeds in 2001 verschenen lp die ooit baanbrekend zou zijn geweest. Nu is het muziek voor grijze mannen die jeugdherinneringen willen ophalen, voor rockers van nu die wars zijn van trends en hip doen of voor hen die de nieuwste sensatie niet willen missen. Live schijnt het namelijk behoorlijk heftig aan toe te gaan.

Volgens mij wonen er in Canada alleen maar zachtaardige, vredelievende mensen. Ik kan er natuurlijk helemaal naast zitten maar volgens mij is het niet echt ver van de waarheid vandaan. Het kan toch geen toeval zijn dat de Cowboy Junkies er ook vandaan komen. Als zij bijvoorbeeld een ouderwetse protestplaat in elkaar draaien dan wordt dat geen schreeuwerig manifest op een oorverdovend geluidsniveau. Zo doet een Canadees dat niet. Die zoekt met zorg degelijk songmateriaal van oa Dylan, Springsteen en Lennon uit, voegt er eventueel nog een handjevol traditionals of een orgineeltje aan toe en legt deze dan voortkabbelend als een bergbeekje op fluisterniveau vast. En het eindresultaat noem je dan een statement over 'war, violence, fear, greed, ignorance and loss'. Geen vuist op tafel maar meer een vermanend vingertje. En hoe mooi Margo Timmins dan ook mag zingen en hoe behaaglijk het tapijtje dat haar kompanen daaronder leggen ook is: het klinkt mij gewoon niet echt overtuigend in de oren. Exemplarisch is de afsluiter, een slappe cover van U2's "One". Verbouwd volgens de beproefde Cowboy Junkies methode, waarbij men in plaats van de muren omver te beuken met een sloophamer ze liever voorziet van een extra behangetje. Met bloemetjesmotief.

Er zijn meerdere paden die een band kan bewandelen op weg naar de zo gewilde doorbraak. In dit stukje neem ik u aan de hand langs twee veelgebruikte opties. Een band kan zijn pijlen volledig richten op het livecircuit en een demo maken met als voornaamste doel het regelen van optredens. In deze categorie vinden we het Haarlemse Splendid 69, dat op hun mini-EP Explosive Punk Sweat n Roll drie karige liedjes heeft gezet en met wat huisvlijt een niet geheel onooglijk voorkantje in elkaar heeft geflatst. Een leuk bandje voor op de middelbare school en om op te treden op de plaatselijke veemarkt, maar niet voor in mijn cd-speler. Nee, dan de tweede categorie. Die maken, net als Try Drowning met A Different Kind Of Winter er echt werk van. Met professionele productie en schitterende vormgeving voel je je als luisteraar tenminste serieus genomen. Hier is geïnvesteerd in een fraaie toekomst en dat mag best wat duiten kosten. De onnodige remix van het openingsnummer daargelaten, zijn alle nummers van een hoog niveau en maken deze EP daardoor tot een heuse belofte, in het kielzog van Face Tomorrow. Voor mijn part treden deze jongen helemaal niet op en blijven ze gewoon dit soort werkjes maken. Eerst maar eens bewijzen dat het muzikaal allemaal in orde is en daarna pas het land in om mensen met hun neus op de muziek te drukken, zo hoor het!

Knet-ter-gek! Ja, ze weten hier wel wel waar ze dit soort geflipte rariteiten kwijt kunnen. Nou proberen ze mij het gesticht in te jagen met deze nieuwe Locust-plaat. Alleen de dwangbuis ontbreekt nog. Mijn arme cd-rom speler, die tegelijk mijn enige cd-speler is, kon het schijfje dan ook maar amper aan sloeg van pure schrik een paar keer vast. Het is dan ook knap om te horen hoeveel herrie men in nullen en enen kan verwerken. De laser sloeg gewoon op tilt. In iets meer dan tien minuten is Safety Second, Body Lastal voorbij en heb je twee nummers, onderverdeeld over elk vijf delen, achter de kiezen. Dan ben je wel aan een biertje toe. The Locust is het muzikale equivalent van groep opgefokte wiskundigen op een hoge dosis speed die een spastische vorm van grindcore spelen. Met een orgeltje. Sinds The Dillinger Escape Plan's Calculating Infinity is er een enorme beweging aan extreem technische hardcore-orkestjes opgestaan, en ik denk dat The Locust zich daar ook prima in thuis voelt. Een tikkie meer grind misschien, maar minstens zo van de hak op de tak. Om heerlijk knettergek van te worden. Uitermate geschikt voor als u na vijftien bakken goed sterke koffie nog zin heeft om te dansen.

Als de dingen niet zo gaan als ze moeten gaan wil ik gillen. Met mijn wangen wapperen als een paard en heel hard brullen dat "Ich ein Pferd bin". Schreeuwend over straat rennen met mijn tong uit mijn mond. De dingen gaan niet zoals ze moeten gaan en toch gil ik niet. Ik wapper niet met mijn wangen als een paard. Ik schreeuw niet en ren niet over straat. In plaats daarvan heb ik me opgesloten in mijn huis met Black Sheep Boy van Okkervil River in de cd-speler. De muziek loeit hard door mijn huis, de telefoon rinkelt, de buren bonken op de deur en buiten stort de regen naar beneden. Ik zit met mijn armen om mijn benen onder mijn bureau. Ik besta niet meer, ik ben niet hier. Als ik nu een plaat had willen maken, dan had ik het gedaan op de manier waarop Will Sheff dat deed met zijn band Okkervil River. Hij zingt hysterisch, hij klinkt compleet geschift. Hij gilt, hij brult en schreeuwt. En hij zingt. Prachtig gekweld. Ik wilde dat ik zo gekweld kon klinken. Hij overzingt zichzelf, overzingt de muziek en het is prachtig. Soms houdt hij even in, alsof hij bedacht heeft dat het zo niet kan, dat zingen. Dan neemt hij een aanloop, briest hij wat en schraapt hij met zijn hoeven door het zand en klinkt hij weer net zo fijn hysterisch en geschift als twee nummers geleden. Ik vind het prima, ik hum mee met de liedjes, daar onder mijn bureau. Als de cd bijna klaar is en bezig is met het laatste nummer bedenk ik me dat dit een meesterlijke cd is met "A Glow" als wonderschone afsluiter. Kom, ik kruip onder mijn bureau vandaan en ik druk nog een keer op play. Zo erg is het nu allemaal ook weer niet.

Eén van de prettigste dingen van Lowlands is dat het allemaal niet al te vroeg begint. Pas rond een uur of één of twee 's middags moet de kater verdwenen zijn en de stramheid uit je botten weg zijn, zodat je alle tijd hebt om koffie te halen en eventueel de douches en de toiletten te inspecteren. Wat dat laatste aangaat, heeft Dubbel Mono een goede tip: zorg dat je als één van de eersten op het terrein bent en loop dan door naar de achterste toiletten. Die zijn op dat moment nog redelijk schoon. Al teruglopend kun je dan direct koffie en een broodje halen, zonder dat je op de camping eindeloos lang in de rij hebt hoeven staan.

Als klein kind droomde ik van ruimtereizen. Ik zal vast niet de enige zijn geweest. Geïnspireerd door de talloze sci-fi's die ik toen keek, bouwde ik mijn kamer regelmatig om tot een ruimtestation. Gelukkig ben ik daar niet te veel in blijven hangen en de kans is dan ook nul komma nul dat je mij in een rubberen Klingon-outfit op een of andereconventie tegen zal komen. Toch wordt mijn naam nog steeds regelmatig in verband gebracht met de ruimtevaart. Bijna letterlijk zelfs. Ik moest natuurlijk zelf ook even met mijn ogen knipperen toen ik paar jaar terug in de krant las dat André Kuipers een ruimtetripje zou gaan maken. Mijn naamgenoot dus (op een j in de achternaam na). Liever hij dan ik hoor. Want eerlijk gezegd lijkt me astronaut een oersaaie, routineuze baan. Een ellenlange trip door het luchtledige. Okay, met een beetje geluk mag je misschien wat uitstekende voegselresten tussen de hitteschilden van je ruimteveer verwijderen. Verder is er in de ruimte vooral heel erg veel niks. Geluid kan zich door zo'n vacuüm niet eens verplaatsen. Er heerst een oorverdovende stilte. Slaapverwekkend gewoon. In die zin is de benaming Space-Rock voor de instrumentaaltjes van het Duitse Zone Six dan ook de enige juiste.

Een zure Radioheadfan die "my milkshake brings all the boys to the yard, and they're like, it's better than yours" onder de douche zingt, dat is iets van deze tijd. De enorme groei van het fenomeen filesharing in de afgelopen jaren heeft het wereldverbeterende gevolg gehad dat geen enkele muziekliefhebber meer binnen zijn eigen hokje hoeft te blijven kijken. Als je iemand "ik denk niet in hokjes" hoort zeggen, dan heb je tegenwoordig niet per se meer met een pretentieuze leugenaar te maken. Dankzij filesharing kan iedereen eindelijk écht elk willekeurig muziekgenre een kans geven, en dit is precies de reden voor het succes van M.I.A., een artieste die gezien het ergens-tussen-serieuze-en-kauwgomballen-muziek-in-kaliber van haar muziek in een ander muzikaal klimaat een veel kleiner publiek aan zich zou hebben kunnen binden. M.I.A. is een Londense met Srilankaanse achtergrond wier debuutalbum uitelkaar spat van de tropische kleurrijkheid. Arular bevat dancehall, baile funk en misschien zelfs grime maar wat het zo aimabel toegankelijk maakt voor mensen die niks hebben met dancehall, baile funk en misschien zelfs grime is dat dit album om één of andere magische reden toch alleen maar vrolijke popliedjes bevat. Zo slaat de essentie van de overgekookte trompetten en frisse baile funk-percussie op het door M.I.A.'s fuckpuppet Diplo geproduceerde "Bucky Done Gone" je als een temperamentvolle Braziliaanse slingeraap in het gezicht. Die en de andere muzikale mijlpalen op Arular ("10 Dollar", "Galang" en "Sunshowers") doen met gemak je laatste Radiohead-cd je collectie uit trillen.

Het moet haast wel dat iemand in Amerika een jaar of wat geleden bedacht heeft dat het cool is om met zo'n overdreven jankerig toontje over stevige punkpop heen te zingen. Er wordt daar momenteel namelijk veel geld mee verdient. De grootste uitwassen van dit idee bestoken momenteel de hitlijsten en er staan nog horden te dringen in de rij. Gelukkig is er altijd een uitzondering op de regel en in dit geval heet die uitzondering A Day At The Fair. Op The Rocking Chair Years is het recept meer dan bekend. Pakkende liedjes met melodramatische en 'zeurderige' zanglijntjes, alles lekker radiovriendelijk en toegankelijk voor de massa. Waar dit gegeven mij bij vergelijkbare bands (noem ze maar weer op: Simple Plan, Good Charlotte) enorm tegen de borst stuit, weet Day At The Fair mij gaandeweg de veertien liedjes steeds meer voor zich te winnen. Hier zit meer achter dan omzichtig verpakte commercie. Tijdloze puberproblemen worden kundig onder woorden gebracht en zelfs de onvermijdelijke ballade is op zijn plaats. Het is ongelofelijk maar waar, maar ook de over-de-top violen hebben een toegevoegde waarde. The Rocking Chair Years is zo'n potentieel blijvertje dat bij de ene luisteraar een heerlijke herinnering oproept en bij de andere perfect aan kan sluiten op de dagelijkse beslommeringen. Een plaat voor jong en (niet te) oud dus en het bewijs dat er ook heus ruimte is voor dit soort bands. Ze moeten alleen wel even het niveau van A Day At The Fair halen, iets wat voor velen niet is weggelegd.

Komkommertijd. Tijd om dingen op een rij te zetten. Onder andere de platen van het afgelopen half jaar. Ik heb alsnog My Chemical Romance, dredg en The Features ontdekt. Bij al dat heerlijks steekt de promo van Thunderlip wat eenvormig af, maar de felheid is in elk geval dezelfde. Rawr! Hun slogan luidt 'we put the cock back in rock' en inderdaad, deze Amerikaanse bikerband doet aan groots oud jatwerk. De band startte ooit met het oefenen van Iron Maiden-riffs, dankt zijn naam aan de film Rocky III en heeft een paar meestergitaristen die zich uitleven in snelle solo's. Thunderlip schaamt zich nergens voor: op dit debuut ontbreken vrouwenjachtnummers als "Leather Forever" of bij voorbaat klassieke intro's als die van "Skeletons Tonight" niet. De band zou een concurrent voor The Darkness kunnen zijn, ware het niet dat Thunderlip geen ironie toont bovenop de rockclichés, een jakkerend tempo verkiest boven liedjes en dat zanger Chuck (nee, niet Chad) Krueger naar hartelust erop los krijst. Maar bij het pakkende "One Horned Helmets" (officieel heet het "Viking Love Song") moet ik weer aan The Living End denken. Slechts één keer neemt de band gas terug, in het vuige slotnummer "Dead Horse Blues", waarvan ik me voorstel dat het is opgenomen in het decor van Muppets Tonight! terwijl de groente meeneuriet. Ook absoluut niet origineel, maar dan toch wel verdomd goed gedaan.

Ik heb het niet zo op hobbyprojectjes. Ze komen op mij toch al snel over als bijzaak en vooral leuk voor de muzikanten en minder voor de luisteraar. De eerste plaat The Transplants kon me dus aanvankelijk ook gestolen worden. De band is het theekransje van Rancid-mannen Tim Armstrong en Matt Freeman, samen met Blink 182's Travis Barker (ook bekend van het wanstaltige "Meet The Barkers") en rapper Rob Aston. Toch heb ik het ding ooit aangeschaft - in de uitverkoop weliswaar, maar toch - en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik hem nog steeds bovengemiddeld vaak draai. Eigenlijk zelfs vaker dan andere platen die ik veel beter vind. Ik weet niet wat het is, maar de combinatie van afgeraffelde punkriffjes en clichématige raps doen mijn tenen krommen terwijl het mij op onverklaarbare wijze toch blijft boeien. Op Haunted Cities is het weer precies hetzelfde verhaal. Freeman heeft inmiddels helaas af moeten haken met longkanker en dit heeft een duidelijk effect gehad op het geluid. Hele stukken bevatten simpelweg geen basgitaar en dat is op zijn minst opvallend. De (punk)muziek van Rancid leunt namelijk vol op Freeman's geniale basriedels en ook van rapmuziek kan nu niet gezegd worden dat een pompende bass niet gewenst is. En desondanks komen ze er nog mee weg ook. Weer met een album waar ik mij enorm aan erger en waarvan ik geen enkel goed nummer kan noemen. Maar toch... ik heb het ding ondertussen alweer bijna stuk gedraaid en ik zet hem gewoon nog een keertje op. Er is namelijk iets verslavends aan en ik krijg mijn vinger er maar niet op... Dat maakt Haunted Cities misschien stiekem, heel erg stiekem, een tergend goede plaat. Of niet natuurlijk.

Toen ik net ontdekte dat herrie soms ook muziek kon zijn, vond ik muzikale herrie een van de beste uitvindingen van de eeuw. Kakofonieën van gekke geluiden vond ik waanzinnig en van zo veel mogelijk elektronica en nog geen tien jaar bestaande instrumenten verwerken in 'liedjes' werd ik wild. En toen ik een jaar regelmatig naar gekke-geluidenmuziek had geluisterd vond ik het weer welletjes. Een beetje irritant zelfs. Toch zal ik deze voorkeur niet snel verloochenen. Nice Nice maakt gekke-geluidenmuziek en heeft met Yesss! een cd afgeleverd die ik een tijd geleden waarschijnlijk geweldig had gevonden vanwege de inventiviteit, creativiteit en het urenlange luisterplezier omdat elk geluidje gehoord moet worden. Nu daarentegen word ik een beetje moedeloos van deze cd. De liedjes zijn geen liedjes maar golven van geluid en begin en eind lijken soms willekeurig. Vol met loops, loopjes, onverwachte beats, gekraak en gepiep, overdreven experimenten en zelfs in het genre een beetje wereldvreemd. Waar het Nice Nice naar eigen zeggen niet aan ontbreekt is echter een gezonde dosis positiviteit, waardoor ik er ook wel weer om kan lachen. Zelf kondigen ze Yesss! weinig bescheiden aan als potentiële zomersoundtrack, maar misschien is het maar goed ook dat de zomer alweer bijna voorbij is: ik hoor onwaarschijnlijk veel in Yesss!, maar niet iets wat mijn zomer zou kunnen kleuren. Misschien is het beter te wachten op de winterplaat van Nice Nice. Als die er al ooit komt.

Toen ik nog jong, snel, wild, onbenullig en knap was, nu ben ik alleen nog maar knap, toen was het hip om Nederlandstalige muziek te maken. Doe Maar zette de trend, direct op de huid gezeten door Toontje Lager en Het Goede Doel. Onder de dertigers heden ten dage is deze stroming nog steeds populair en in navolging van Engeland, waar jonge bandjes en masse doen alsof de Bom weer kan vallen, springen nu ook de eerste Nederlanders op de jaren tachtig-trein. Martin Groenewold is er eentje van en hij wordt geholpen door niet de minsten. Toontje Lager's tekstschrijver Bert Hermelink heeft het album Dingen te doen namelijk bij elkaar gepend en geproduceerd. En wat krijg je dan? Inderdaad, een Toontje Lager-album. Ook al omdat Groenewolds stem wel iets weg heeft van die van Erik Mesie. Het is een bijzonder sympathieke poging, maar het raakt echter geen enkele snaar (meer) bij mij. Het is opwarmen van materiaal dat in de jaren tachtig bijzonder hip was. Zelfs de synthesizers van Toontje Lager lijken te zijn gebruikt. Nostalgici, Sky Radio-luisteraars en Veldhuis & Kemper- meisjes kunnen zich geen buil vallen aan dit album, maar ik hou het maar op artiesten als Manuel. Want voor je het weet komt Toontje Lager zelf nog echt weer bij mekaar...

Trots wordt in de bio geroepen dat Delphian geen baljurken en aanverwante zaken nodig heeft. Dat kan wel kloppen, maar het label progressive metal dat ze zelf gebruiken is een tikkie misleidend. Delphian is wel degelijk een gothic-metalband met zangeres, maar dan op basis van de muziek. Dat is niet erg, maar zég het dan ook gewoon. Om de een of andere reden vindt Delphian het nodig zich ertegen af te zetten, terwijl ze er zelf toch echt ook onder vallen. De zangeres van Delphian heet Aniek Janssen. Haar gedragen, klassiek aandoende zang domineert dit album. Een beetje teveel naar mijn gevoel, want zodra de zang begint zijn alle overige instrumenten alleen nog begeleiding. Elke subtiele instrumentatie is plots verdwenen en wat rest zijn staccato gitaarpartijen of gedragen akkoorden, al naar gelang wat beter past bij de zang. Die zang is prima, maar eerlijk gezegd begint het me halverwege het album tegen te staan. Deels omdat de zanglijnen nogal op elkaar beginnen te lijken, deels omdat ik zelf domweg weinig met dergelijke zang op heb. Ik heb niets tegen krachtige vrouwenstemmen, integendeel, maar zo'n voortdurende kopstem werkt me op m'n zenuwen. Maar ook met dat in m'n achterhoofd - mijn voorkeur zegt immers niets over kwaliteit - moet ik constateren dat het songmateriaal nogal voorspelbaar en vlak is. De goede productie helpt dan niet meer. Bij langere instrumentale stukken wordt het spannender, dat is een teken aan de wand. Dit is een band met potentie, maar iets meer wisselwerking tussen instrumentatie en zang zou een stuk schelen.

Supergeslaagd vond ik het Live In The Living-gebeuren in Huize Storm. Het leuke was dat ik zelf artiesten voor mocht dragen die ik graag zou willen zien spelen in mijn woonkamer. Helaas maar twee. Dus viel de keuze op jeugdheld André Manuel en het bevriende Lawn. Beiden zegden toe en met Mist erbij was het programma vol. Voor Erik Vandenberge was dat een beetje spijtig. Hij was namelijk mijn derde keuze geweest. Ik was meer dan gecharmeerd van zijn vorige album Tent & Oily Smoke en verwachtte dat hij het erg goed zou doen in onze woonkamer. Of buiten op het bankje met zijn akoestische gitaar en mondharmonica. Net als thuis bij zijn caravan. Ik word stiekem toch wel een beetje jaloers als ik denk aan de tijd die hij daar gehad heeft. Heerlijk lijkt het me om 's morgens niets anders te horen dan een kraaiende haan, tjirpende vogels en een loeiende koe en daarbij alleen je eigen stem en gitaar. Die caravan bewoont hij nu niet meer, als ik het openingsnummer "Closet Blues" moet geloven. Ik hoop maar niet dat hij nu gelukkig wordt in een rijtjeshuis ergens in Middelburg of zo, want ik kan me zo voorstellen dat hij dan wel eens de blues zou kunnen verliezen. En nooit meer zulke prachtige folky blues zou kunnen maken als hij nu doet op Sleeping In The Closet. Het is dan misschien wel meer van hetzelfde schoons als ook op Tent & Oily Smoke te vinden was, maar als het gebeurt zoals Vandenberge dat doet op Sleeping In The Closet, dan maakt dat geen pest uit.

Het Enfant Terrible J.G. Thirlwell is terug met een episch aandoend bombastisch album. Deze Australiër houdt wel van een potje overdrijven. Foetus dreigt, gromt, brult en zingt daarna net zo makkelijk een zoetig stukje. Kakofonie alom, soms schizofreen doorwerkende tingeltangels, harpen, maar plots is daar dan weer een harmonische lijn die je op het rechte pad sleurt... Om je niet op je gemak te stellen wordt hier en daar een gitaar ingezet als een kettingzaag met als doel om je compleet murw te spelen. Wel iets om live te zien dit, denk ik. Waar collega's als Iggy Pop, Nick Cave en Bowie het in de loop der jaren allemaal wat rustiger aan zijn gaan doen en meer mainstream zijn gaan werken (en dus ook nog even een wat breder publiek hebben weten aan te boren) gaat J.G. Thirlwell door waar hij drie jaar geleden was opgehouden. De afwisseling tussen dan eens hard en overstelpend, en dan weer muisstil fluisterend werk maakt dit album boeiend, maar je moet wel tegen een beetje concept (in dit geval "Love") kunnen. Het heeft bijna geen zin om nummers los te bekijken, alles is met elkaar verbonden. De zang van Jennifer Charles tenslotte, voegt een mooi lichtpuntje toe aan dit gesmolten en verwrongen landschap van synthesizers, duistere orkestrale uithalen en maniakale muzikale lijnen. Voor de echte fan een must, een ander zal het wel een paar keer moeten horen voor er lijn in komt.

Het getreuzel tijdens de tien kilometer fietsen naar de middelbare school vond ik altijd verschrikkelijk. Altijd dat gezeur over wie er voorop moest fietsen om de rest uit de wind te houden, ik haatte het. En vooral ook: waarom zou je 's morgens 45 minuten over dat stuk doen als het ook in 25 minuten kan? Of korter. Zeker de laatste jaren van mijn middelbare-schoolcarrière fietste ik dus maar alleen naar de Boeskoolstad. En was altijd op tijd. Voordeel daarvan was dat ik langer kon slapen en dat ik rustig met de walkman op wakker kon worden. Het was misschien wel een jaar lang dat ik 's morgens wakker werd met Bossanova van The Pixies en het geblèr van Frank Black. Raar genoeg had ik er geen behoefte aan de reünieconcerten te bezoeken. Liever luister ik nog eens de cd's 's morgens in de trein om wakker te worden. De soloreleases van Frank Black luister ik echter zelden want die vind ik niet zo goed. Bij zijn nieuwste, Honeycomb, moest ik min of meer wel. Eerst geloofde ik bijna niet dat wat ik luisterde ook daadwerkelijk Frank Black was. Maar hij was het echt. Samen met een stel Nashville-legendes nam Black in een paar dagen Honeycomb op. Aangestuurd door deze groovende ritmemachine klinkt Frank Black twangy en mellow en hij zoekt zijn heil in een soort van countrysoul. Ik vind het een aangename, positieve verrassing ten opzichte van vorige releases van hem, solo en met de Catholics.

Mad Sin is een trio uit Berlijn dat de afgelopen 17 jaar binnen een vrij beperkte kring een bijna mythische status heeft verworven. Ooit begonnen als totale leken op muzikaal gebied - ze bespeelden hun instrumenten pas vier weken - heeft hun unieke combinatie van rockabilly en rampetamprock zich steeds verder uitgekristalliseerd. Inmiddels wordt er dan ook echt uitgekeken naar een nieuw album, iets wat wel eens ander is geweest. In de eerste vijf jaar van het bestaan van de band was het namelijk vooral speelplezier en jeugdig enthousiasme wat het totale gebrek aan vernuft moest verdoezelen. Eind jaren '80/begin jaren '90 zullen ze daar waarschijnlijk ook nog best mee weggekomen zijn maar de tijden veranderen nu eenmaal. Het verbaast mij dan ook nogal dat juist het materiaal dat in de periode '88-'93 is uitgebracht wordt verzameld op Young, Dumb & Snotty. Een serieuze verzamelaar had namelijk juist van die tijdspanne slechts twee of drie nummertjes meegepikt om daarna toch vooral door te snellen naar het latere - en betere - werk. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat hier nu een publiek voor is, wetende dat de fans waarschijnlijk alle originele platen allang in hun bezit hebben en het voor nieuwe belangstellenden nu niet echt een prettig welkom is. Tip aan het label: breng gewoon een normale en alles omvattende "best of" uit en frummel dit rare ding ergens ver weg in het archief. Dan doen we net alsof het niet gebeurd is.