Morgen heb je vast nog wel even tijd. Het hoeft niet lang te duren, echt niet. Ik bedoel, hoe lang duurt het kopen van een cd? Oh, je wilde de stad niet meer in? Druk? Hmm, ja, maar bij de platenboeren zou het best eens mee kunnen vallen. Een kerstcd ja. Nee, niet met echte kerstliedjes, maar met liedjes die klinken als kerst. En smaken als kerst. En ruiken als een kerstboom. Er zitten belletjes in. En de meeste liedjes blijven zo in je hoofd zitten dat je ze opeens vanzelf meezingt. Weet je, soms laat Jens woorden op elkaar rijmen die een native speaker helemaal niet op elkaar zou laten rijmen en dat is grappig. Je kunt bijna alles onmiddellijk verstaan. Hoe het kan dat een cd geen kerstcd is en dat ik 'm toch aanraad als kerstcd? Omdat je natuurlijk tot in den treure bent doodgegooid met al die kerstliedjes en je toch iets van sfeer wil. Jens schrijft zulke leuke liedjes dat je alleen maar van hem en zijn liedjes kunt houden! Jens is de troubadour uit Zweden, de vrijgezel op zoek naar een beetje liefde, de onhandige jongen die het eigenlijk alleen maar goed wil doen, de bard die weet hoe hij een origineel liedje moet schrijven, de muzikant die te traditionele structuren aan zijn laars lapt, maar ondertussen stevig verankerd ligt in een singer-songwritertraditie, die aangevoerd wordt door, ja, misschien zelfs door Morrissey. Wonderschoon, deze verzameling ep's, rarities en nooit uitgebrachte liedjes. Kopen dus en draaien voor het kerstdiner. Nee, laat je niet afschrikken door de lelijke voorkant van Oh You're So Silent, Jens. Discrepanties tussen buiten- en binnenkant heb je vast vaker moeten overwinnen.

Het is weer vleermuisjestijd. Hoewel, het Finse Soul Relic is wel erg braafjes en voor gothicmetalbegrippen ook erg commercieel. Dat komt door de melodiëen, maar ook door zanger Tommy Suomala. Op sommige momenten hoor je wat zanglijnen á la Geoff Tate, maar vaker krijg je het idee dat je naar een hobbyprojectje van Tony Hadley (ex-Spandau Ballet) zit te luisteren! Wellicht hebben ze inspiratie opgedaan bij de landgenoten van HIM, dat immers ook een soort gothic pop maakt. Soulrelic is wel een graadje steviger, maar door de composities en vooral Suomala's stem wil het maar geen echte metal worden. Er zullen vast liefhebbers voor zijn, maar ik blijf het geen combinatie vinden.

Bij Divinefire klopt de benaming metal een stuk beter. Vanaf het allereerste nummer knallen ze er stevig vandoor. Jammer genoeg is oprichter/gitarist/zanger/drummer Jani Stefanovich erg gecharmeerd van dubbele basdrums, en wel zóveel dat het halve album op mitrailleursnelheid gedrumd wordt. Daar wordt het allemaal niet afwisselender van. Alleen Stefanovich' stem steekt duidelijk boven de middelmaat uit. Voor de live-optredens hebben ze een gitarist aangetrokken waarvan ze zeggen dat hij een gitaarstijl heeft á la John Petrucci, Michael Romeo, Yngwie Malmsteen en Steve Vai - bescheidenheid is vaker geen sterk punt van Divinefire. Het is voor hem te hopen dat dat wel meevalt, want anders zal hij zich stierlijk vervelen tijdens live-optredens. Stefanovich' gitaarpartijen zijn helemaal niet slecht, maar veel van hetzelfde en vooral precies zoals je bij het genre verwacht. Zelfs een heel spannend intro ("Cryptic Passages") krijg geen spannend vervolg. Behalve de verrassende Queen-cover "The show must go on"(!), powerballad "United as One" en enkele Malmsteensiaanse stukjes her en der is het nogal voorspelbare gothic metal. Dat is niet erg, maar iets meer bescheidenheid zou ze sieren...

Heeft u uw jaarlijst van 2005 reeds opgesteld? Nee? Dan wordt dat hoog tijd. 2006 staat immers al te popelen om ons weer te overstelpen met releases zodat we aan het einde van dat jaar onze lijstjes weer naar hartelust kunnen vullen. Her en der zullen er weer mensen-met-meningen over elkaar heen vallen in verhitte discussies over de zin of onzin van deze lijstjes. Ik vind het slechts een onschuldig tijdverdrijf voor muziekofielen. Ook ik maak ieder jaar braaf mijn lijstje. Altijd maar een algemeen lijstje. Zo maak ik er bijvoorbeeld geen met mijn meest favoriete eigen beheer EP van Nederlandse bodem. Nu heb ik er eerlijk gezegd niet zo heel erg veel gehoord maar boven aan dat lijstje zou ongetwijfeld deze release van Swelter staan. Swelter is de doorstart van Lampshade. En dan heb ik het dus niet over het Deense Lampshade en gelukkig behoort die verwarring tot het verleden. Waarom zou ik juist deze EP zo hoog inschalen? Dat heeft het Zwolse kwartet in de eerste plaats te danken aan de sterke opener "Still Not Won". Een fraaie radiovriendelijke popsong met een sterke melodielijn en een glansrol voor de prettig in het gehoor liggende stem van zanger Bart Drost. De vijf nummers op de EP zitten ergens halverwege de ideale schoonzonen rock van Excelsior-acts als Johan en de toegankelijke grote gebaren muziek van 3fm-lieverdjes als A Balladeer. Hoewel de soms wat té voorspelbare muziek mij nog niet over de gehele linie kan overtuigen, komt Swelter in ieder geval op het stapeltje 'veelbelovend' terecht.

Het zal in 1995 geweest zijn dat ik voor het eerst kennismaakte met de Clevo-hardcore sound, een loodzware variant op de Amerikaanse hardcore die het vooral zoekt in slopende megariffs, lagere tempo's en grof geschreeuw. Hardcore waarin de geest van Black Sabbath als het ware wat doorschemert. In dat jaar zag ik Integrity en Ringworm namelijk, twee bands uit Cleveland die toen toevallig in de buurt waren (in Het Bolwerk, om precies te zijn). Dat was wel even andere koek dan dat uptempo hardcore-gebeuren dat ik tot dan toe had gezien en gehoord. Massieve monsterriffs en toch hardcore. Het Belgische Rise And Fall is ook zo'n band. Debuutlangspeler Into Oblivion (er zat nog een EP voor) beukt en ploegt je hele huiskamer om met een krap half uurtje punkmetal, zoals de heren het zelf noemen. Met gitaarriffs als zaagmachines, hier en daar afgewisseld door een sferisch akkoordje, intens geschreeuw en vette moshparts is het dan ook heerlijk stampen op deze plaat. En dankzij de grofkorrelige mix van Converge's Kurt Ballou zit het geluidstechnisch ook nog eens perfect in elkaar. Niet verbazend dus dat ze voor Amerika getekend hebben bij het toonaangevende Deathwish Records, het label van Converge en aanverwanten. Zo, bent u ook weer even bij. Eindconclusie: prima beukplaat van een band die wel eens verder kan komen dan alleen het thuisland.

State-X New Forms brengt nieuwe muziek. In deze tweede editie van het festival vallen namen als Pere Ubu en Jan Jelinek op vrijdag en The Locust en Broken Social Scene op zaterdag het meest op. Onbevangen betreden we de ruimtes van het festival en dat zijn er best veel. De grote en kleine zaal van Het Paard. Het café, waar je via een sluiproute moet komen.

Het naastgelegen, tot verblijfplaats der experimentele laptopartiesten omgevormde jazzcafé met beneden- en bovenzaal. Voordat we dat allemaal hebben uitgevonden en eerst nog eens de verkeerde kant op zijn gestuurd door een van de vele securitymannetjes kunnen we beginnen aan het volle programma van State-X New Forms. Startpunt is de grote zaal.

Mijn voornaamste herinnering aan Magnumoptredens was zanger Bob Catley's glazenwassersact. De man stond vroeger voortdurend met zijn vrije hand te zwaaien en leek daardoor op een op het podium verdwaalde glazenwasser. Op de nieuwe live-dvd Livin' The Dream is te zien dat Catley een ruimer repertoire aan bewegingen gekregen heeft en nu ongeveer per lettergreep een gebaar heeft. Gelukkig is Magnum een band die zijn muziek serieus neemt, maar zichzelf wat minder, en maakt een van de engineers in een interview op de 2e dvd een grap over Catley's gebaartjes. Muzikaal is er echter niets op deze dvd aan te merken. In het eerder dit jaar opgenomen concert werd een mooie selectie uit hun dertigjarige carrière gespeeld en de complete On a Storyteller's Night, misschien wel te omschrijven als Magnum's Misplaced Childhood. Magnum is op het podium misschien niet de meest dynamische band, maar je kunt niet anders dan bewondering hebben voor het feit dat ze dwars tegen alle modes in hun licht symfonische poppy hardrock zijn blijven spelen. En goed ook. Magnum is een soort ambachtelijke hardrock: wars van modes, maar goed gespeeld en altijd in goede composities van de hand van gitarist Tony Clarkin. De eerste dvd bevat een geïnspireerd optreden, bijna twee uur lang en zonder geleuter tussendoor, met een redelijke, rustige cameravoering zodat je niet wordt afgeleid van het optreden zelf. De tweede dvd is volgepropt met video's, interviews, reportages en is daarmee een leuke aanvulling. Deze dvd is dan ook een absolute aanrader.

Zo subtiel en etherisch als de titel van deze EP suggereert, is de muziek van The Big Huge bepaald niet. Drew Nelson is de voorman van dit combo en ongetwijfeld een grote fan van de fieldrecordings van Alan Lomax et al. De liedjes op A Woven Page of Silver Light lijken opgenomen te zijn met een oude bandrecorder op veranda's, in schuren en leegstaande huizen. Het vehikel van Drew Nelson maakt ook nog eens gebruik van oude instrumenten: naast banjo en accordeon hoor je een ukelele, glockenspiel en andere folk-instrumenten. Dat geeft de liedjes niet alleen een prettig ouderwets geluid, maar laat ook meteen zien in welke traditie ze staan. Naast oude en bijna vergeten helden als Leadbelly en anoniemere bronnen die op de Lomax-platen te horen zijn, roept A Wove Page of Silver Light ook het werk van Will Oldham in zijn Palace-tijd op en de Britse folksongs van iemand als Alasdair Roberts. Voeg daarbij het gegeven dat de naam The Big Huge van een oude plaat (Wee Tam & The Big Huge van über-folkies The Incredible String Band komt, en je weet waar Drew Nelson naar luistert. Een plaat voor de fans van Devandra Banhart en Bright Eyes.

Als je af zou moeten gaan op de voorkant van deze plaat, dan verwacht je bijna erotisch getinte liedjes. Voorop prijken namelijk een soort gehoornde fallussen op heuvels, terwijl de titel LoveKraft is. Doet trouwens ook wel wat aan een kruisigingsscene denken. Ook de tracklisting kun je dubbelzinnig uitleggen: zo zijn daar titels als "Atomic Lust", "The Horn" en "Ohio Heat". Maar zo nauw moeten die jongens van Super Furry Animals niet uitgelegd worden, het gaat juist over zaken als nucleaire dreiging, ongewenste zwangerschap, evolutie, over alles eigenlijk. Het geluid is voller dan ooit op dit alweer 7e album en deze keer is niet alleen Gruff Rhys verantwoordelijk voor de zang. Alle bandleden doen mee, en niet onverdienstelijk; juist die veelvoud aan zang maakt deze plaat namelijk tot een harmonieus geheel. Hier en daar doet het zelfs wel wat Beach Boys-achtig aan. De plaat wordt elders al aangehaald tot het beste tot nu toe, maar dat zal dan niet op de uitschieters slaan, die staan er niet op wat mij betreft. Net zoals je ook een Pink Floydplaat als geheel wilt horen, zou je ook deze laatste Super Furries wel een conceptalbum kunnen noemen. Misschien niet qua onderwerpen, meer qua muziek. En om op de eerste zin terug te komen: erotisch is het dus niet. Maar wel leuk.

Eigenlijk is het volgens mij een enorme droefsnoet, Dylan Metrano, de grote man achter het kleine Tiger Saw. Zo iemand die als hij alleen op tournee is steeds langzamer gitaar gaat spelen en steeds kermender, tegen het valse aan, gaat zingen naarmate de tour vordert. Ik kan me zo voorstellen dat een concert van hem nogal wisselend kan zijn in kwaliteit. Heb je geluk dan is het geniaal, als je pech hebt kijk je naar een traag aan je voorbijtrekkend gebeuren waar je bijna bij weg zou lopen. Toch doe je dat niet, omdat je ook wel hoort dat de man 'iets' heeft en de stemming misschien zo weer om kan slaan. Op zijn nieuwe plaat Sing! heeft Dylan het geluk dat hij hulp krijgt van heel veel vriendjes in zijn liedjes. Zo speelt Jason Anderson een moppie mee op bas en drum en gitaar. En zijn er ook nog vriendjes uit Mt. Eerie en Little Wings die hulp bieden. Ook niet allemaal echte vrolijkerds, maar als ze samen met Dylan gaan zingen en spelen wordt het een bijna folky indie variant met het pastorale van The Polyphonic Spree in zich. Voor het openings- en titelnummer, net als later "Postcards & Letters", geldt dit sterk. Die laatste heeft overigens wel een heel onzeker, maar daardoor wel charmant koortje. Verderop op Sing! zingen veelvuldig dames mee, en hun stemmen gaan goed samen met die van Metrano. Nu kan ik, door de tweede zanglijn, glimlachen wanneer Dylan zichzelf toezingt in "O Dylan". Had hij alle zangpartijen zelf voor zijn rekening genomen, dan weet ik vrij zeker dat ik heel erg treurig zou zijn geworden van Sing! Dat blijft nu gelukkig uit.

Je hebt bands die je vooral live moet bekijken en waarvoor de cd's enkel smoesjes zijn om zo snel mogelijk weer on the road te komen. Je hebt ook bands die je alleen op schijf moet beluisteren en vooral niet in het echt wilt zien. Het wordt pas echt interessant wanneer een groep beide zaken kan combineren en dat schijnt Smoke Blow aardig te lukken. Ik geef het eerlijk toe, zelf heb ik ze nog niet op een podium mogen bekijken maar als ik alle verhalen een beetje mag geloven moet dat een prima ervaring zijn. Een stel beschilderde debielen die zichzelf betitelen als "Hohepriesters des Schweinerock", dat kan niet anders dan top zijn. Op de nieuwste cd Dark Angel is het in ieder geval voornamelijk over-de-toppe kitsch wat de klok slaat. Weliswaar te scharen onder het kopje "punkrock", maar dan wel de freaky variant daarvan. Ze hebben duidelijk de meeste inspiratie opgedaan bij de grondleggers van de monsterpunk, The Misfits, maar ook bij die ander groep met totaal geschifte Amerikanen, The Dwarves. Net als deze twee bands grossiert Smoke Blow in harde punkliedjes met macabere teksten en duistere boodschappen, gecombineerd met heerlijke catchy refreintjes en meezingbare melodieen. Smakeloos, soms wanstaltig, maar altijd weer genieten geblazen. Zo goed als de aangehaalde voorbeelden is het nog nét niet, maar dan nog is het van een grote klasse. Dit is nu al het zoveelste goede punkproduct dat dit jaar bij onze oosterburen vandaan komt, het lijkt potverdikkie wel iets structuurlijks te worden...

De meeste verzamelaars zijn verschrikkelijk. Ik weet niet hoeveel DJ's er nog Oorgasm-samplers met zich meezeulen, maar het is praktisch altijd verspilde moeite: er staan toch altijd maar twee of drie goede nummers op en of je die nou draait? Bovendien zijn verzamelaars een crime om naar te luisteren, door alle verschillende stijlen en de wisselvallige kwaliteit. Toch? Nou, niet altijd dus, want deze is super. In dit geval besloten de programmeurs van de Popclub-avond van een tent in Munchen om hun 27 favoriete lieve indie-liedjes op een cd te laten zetten. En dat levert dus een hele fijne verzamelaar op, met bijdragen van de Decemberists, Koufax, Quit Your Dayjob en 24 onbekende nieuwe lievelingsbandjes. De cd staat vol met een onuitputtelijke voorraad huppelrefreintjes, orgeltjes, grappige zangeressen en lekkere lo-fi gitaartwiedeltjes die tien keer zo stoer zijn als alles wat Pete Doherty ooit op deze wereld gezet heeft. Wapper met je handen en kraai van plezier, dat idee. Zo word ik helemaal vrolijk van het opzettelijke bananenfrans van Phonoboy ("Ce soir! Ce soir on va voir! Quand ce soir! Ce soir je boire!"), doen de Jessica Fletchers een vrouwelijke imitatie van Smash Mouth in de vorm van een fruitig soesje en is er als ultieme foute feestkitsch "Popcorn" van het volslagen onbekende High Tide. Heel essentieel is het allemaal niet, maar er staat ook geen enkel nietlief liedje op. Over verzamelaars is er dus weer een vooroordeel uit de wereld.

Een strak vormgegeven kartonnen cd-doosje ligt voor me op tafel. Het is van een mij onbekende groep of artiest of rapper of dj met de naam DeLaVega. Wat voor soort muziek zal het zijn? Even gok ik op iets in de dance-hoek, maar bij het openen van het hoesje zie ik vier mensen die deze associatie niet ondersteunen. Ik heb ook het vermoeden dat we met Nederlanders te maken hebben en bijvoorbeeld geen Amerikanen. Om een eind aan het gegis te maken, besluit ik het plaatje gewoon maar es op te zetten (ik weet het, een genie huist in mij. Hoe kom je erop?!). Het blijkt om niet onprettig klinkende, knap gearrangeerde en mooi geproduceerde popmuziek te gaan, met hier en daar een licht funky, soulvol en elektronisch sausje. Ondertussen weet ik via het boekje dat het om een Belgische band gaat, bestaande uit drie mannelijke muzikanten en een zangeres die tot mijn spijt de minste schakel in het geheel vormt. Ze heeft geen slechte stem en meent het hoorbaar erg goed, maar ergens tussen haar niet helemaal accentloze Engels en de paar momenten dat ze half rappend uit de hoek komt zoals op het stevige "Beats Me", haak ik een beetje af. En alsof de band mijn mening deelt, komen er in de loop van de cd ook een aantal instrumentale nummers voorbij waarop goed te horen is dat het muzikaal gezien zeker en vast klopt als een bus.

"Wat een klereherrie," aldus de woorden van mijn nietsontziende vader. Daar ben je als The Maharajas mooi klaar mee. Normaal gesproken had ik de muziek van de Zweedse garagerockers nooit opgezet tijdens zijn aanwezigheid, maar tijdens de schilderactiviteiten in onze nieuwe woning wil een mens wel eens wat anders dan Arrow Classic Rock. Het resultaat van deze mening is dat ik het weer recht kan breien. Het valt in mijn oren namelijk best mee. Oké, The Maharajas, rocken rechtstreeks op hun doel af met hun sixties deuntjes door een orgeltje, de drum, spetterend gitaarwerk en een stem met een rauw randje. De productie is echter wat aan de brave kant en maken dat het eigenlijk ook voor de mindere ruigpoten onder ons best verteerbaar is. The Maharajas doen verder wel aan hun Zweedse collega's van Mando Diao denken en die zijn toch ook redelijk in hun missie geslaagd. De cd bestrijkt net een kleine 33 minuten. Deze ouderwetse lengte met een sterke selectie maakt dat ik ze de programmeurs van de festivals het komend seizoen aanraad zonder ze zelfs live gezien te hebben. The Maharajas lijken me alleen maar verder te kunnen groeien. Ook moet er wel een culthit met bijvoorbeeld I'm cracking up inzitten die over een aantal jaren dan op Arrow Classic Rock gedraaid kan worden. Misschien komen ze dan zonder opmerking van mijn vader zijn zware selectie voorbij.

Het is maar raar. Bekijk ik het hoesje titelloze nieuwe cd van Omar Rodriguez-Lopez (van Mars Volta- / At The Drive-In-faam) en zie ik op de achterkant staan: "Een ode aan Ed van der Elsken", "Regenbogen stelen van prostituees", "Jacob van Lennepkade", "Vondelpark bij Nacht" en "Spookrijden op het fietspad. Dat lijkt verdacht veel op Nederlands, vind je ook niet? Het zal toch niet zo zijn dat die rare snuiter van een Rodriguez-Lopez gewoon een Nederlander is? Wat doe je dan? Gelijk luisteren natuurlijk. Zul je altijd zien dat er geen woord Nederlands wordt gezongen op deze cd. Ook geen Engels overigens. Het heeft de heer Rodriguez-Lopez behaagd een geheel instrumentale plaat op te nemen. Dat deed hij wel in Nederland. In Amsterdam om precies te zijn en wel ergens halverwege dit jaar. Dus daar zal hij, vast en zeker onder invloed van vele pretsigaretten, de inspiratie voor de songtitels wel vandaan komen. Samen met zes maatjes gaat Rodriguez helemaal los op deze plaat op een soort van Bitches Brew-manier, maar dan zonder de nadruk op het toetsenwerk. Wel anders los dus dan de manier die we kennen van The Mars Volta. Je wordt hier niet overdonderd door avant-gardistische priegelrock, maar door avant-gardistische jazz met een romig latinsausje. Ik zou bijna zeggen dat het klinkt als Carlos Santana die wat pilletjes geslikt heeft en nu, op gezweept door heel veel piepknor koper blaaswerk, eindelijk het wel aandurft om ons te laten horen wat hij in zijn mars heeft. Hopelijk eindigt Rodriguez nooit als Santana, één lick spelend op zijn gitaar en daar op terend tot aan zijn pensioen. Maar wie deze plaat gehoord heeft weet zeker dat Rodriguez niet alleen een uitermate boeiende gitarist én sitarist is, maar voorlopig nog vol inspiratie en aspiraties zit.

Een recensie over een album van Duffhu�s schrijven zonder The Gathering te noemen is best lastig. Zo, dan is dat in ieder geval alvast gebeurd. Verder heeft de muziek van de man die ooit op hun album Almost a Dance een moppie meezong namelijk bar weinig met sferische metal te maken. Duffhu�s maakt bluesy sombermansmuziek. Met veel zwart in de teksten en zo nu en dan een slidegitaartje om de slepende melancholie te ondersteunen. Zijn stem is rauw en donker. En da's mooi, want dat past precies bij deze herfstachtige muziek. Het plaatje is dus eigenlijk helemaal compleet. Maar toch heb ik moeite met Harem van a tot z te beluisteren. Dat komt vooral omdat de Engelse teksten bij mij een beetje een babelfish-gevoel opwekken. Hoewel ze verder gelukkig taalkundig wel lijken te kloppen, klinkt het allemaal nogal letterlijk vertaald uit het Nederlands. Of ligt het misschien aan het feit dat de uitspraak bedolven is onder het steenkolengruis? Toch jammer, want voor de rest is er in muzikaal opzicht weinig op aan te merken. Dat doet me een beetje denken aan dat ene bandje uit Oss die hun prachtige sferische metal soms om zeep helpen met dat houterige Engels. Een recensie over een album van Duffhu�s schrijven zonder The Gathering te noemen is best lastig...

Je hebt twee soorten gestoorde muziek. De eerste soort laat je met kromme tenen zitten, stoot af en geeft een gevoel dat de makers misschien toch maar eens therapie moeten gaan zoeken. De andere soort geeft je gekke kriebels, trekt op een vreemde manier aan en laat je van de ene gekkigheid in de andere vallen. Sommige labels specialiseren zich in dit soort aparte uitingen van de geest. Three One G is er zo eentje en deze maand brengt dit avantgarde-hardcore label twee platen uit. Die van Get Hustle kan ik kort over zijn: die vallen in de eerstgenoemde krommetenen-categorie. Een hysterica achter een orgel begeleid door twee ongeleide projectielen als ritmesectie. Stuurloze net-niet-liedjes, onmogelijke overgangen en bizar gekir wat dan door moet gaan voor zang. Alsof de Doors die meid van Vive La Fete aan de LSD hebben gezet. Onmogelijke muziek in de vervelendste zin van het woord.

Daar tegenover staat dan gelukkig weer Head Wound City. Een hobbyband bestaande uit een tweetal epileptici van The Locust, twee Blood Brothers en Nick Zinner van The Yeah Yeah Yeah's. Spastische thrashcore op het scherpst van de snede. Gelukkig wat minder gestoord dan The Locust, en met een feel die teruggrijpt naar de skatepunk en thrashcore van begin jaren tachtig. Zeven knetterende songs vol met bizarre stops, over the top gekrijs en start-stop riffjes. En dat allemaal in iets minder dan tien minuten. Da's inderdaad kort. Maar wel heftig. En vooral lekker.

'Papa, wanneer komt dat jongetje nu op het podium?' Junior zeurt. Hij wil wat anders zien dan de dvd van U2, maar ik had wel lol gehad in het bekijken van dat kreng en wilde deze nog wel voor de zoveelste keer zien. Bassie & Adriaan kwam me op deze miezerige dag ondertussen wel de strot uit. Daarom had ik hem gezegd dat er straks een jongetje op het podium getrokken zou worden door die rare meneer met zijn zonnebril op. Toen het na een paar nummers nog niet gebeurd was werd Junior ongeduldig en stelde me de vraag zo ongeveer om de minuut. Tot het ook daadwerkelijk gebeurde: 'Kijk papa, kijk!' Springend stond hij voor de TV. Alsof hij zo het podium op wilde springen. Je zit er dan ook lekker bovenop bij deze registratie van Hamish Hamilton. Hij deed ook de beide geweldige Peter Gabriel-dvd's en die waren een lust voor het oog. Dat geldt ook voor Vertigo 2005 - Live from Chicago. Het enige dat Hamilton van mij had mogen doen is er iets meer beelden van het gepreek van wereldverbeteraar Bono uit weglaten. Nu gaat dit me verderop in de set toch wel een beetje irriteren. Ik had eerlijk gezegd ook niet verwacht dat ik me nog eens zo met U2 zou vermaken. Oorzaak hiervan is deels te vinden in het feit dat er veel oude nummers verwerkt zitten in de set van Vertigo. Zo komen er naast geheide krakers "Pride" en "Sunday Bloody Sunday" bijvoorbeeld ook nog drie nummers van Boy voorbij. Ik krijg vellenkip als Cry / The Electric Co door het Chicago United Center schalt. De keer hiervoor dat het gebeurde is zeker vijftien jaar geleden. Toen luisterde ik October ergens in Zuid-Frankrijk in een tentje. Dat ik dat nog weer zou krijgen van U2 had ik niet verwacht.

Of ze een keer met me uit zou willen, vraag ik me al een paar dagen af. Ze weet het zelf nog niet, maar misschien wil ze dat wel. Ik weet namelijk wat de dingen zijn we samen zullen doen. Eerst moeten we samen uit eten. Ergens in een eetcafeetje in de Amsterdamse Pijp waar niemand haar zal herkennen. Wat zou ze willen eten? Waar houdt ze van? Wat vindt ze vies? Ik hou niet van spruitjes. Ik denk dat zij ook niet van spruitjes houdt. Laten we geen spruitjes eten. En niks met knoflook. Later, als de koffie op is en de uitbater ons naar buiten dirigeert en als we pijn hebben van de harde houten stoelen gaan we dansen. Ik hou niet van dansen dus misschien houdt zij ook wel niet van dansen. Maar als ze wel van dansen houdt wil ik het wel eens proberen. Hoe lang zou ze eigenlijk zijn? Op mijn televisiescherm ziet ze er best lang uit. Misschien moet ik haar vooraf even bellen en vragen of ze geen hoge hakken aan wil trekken. Anders zie ik er zo klein uit, dan zullen de mensen naar ons wijzen en lachen en grinniken om die kleine man met die prachtige lange vrouw. We dansen en we dansen en het hele café zal naar ons kijken en als we uitgedanst zijn kunnen we het hebben over hoeveel kinderen ze eigenlijk wil hebben. Maar misschien ook wel niet en loop ik te hard van stapel, dat doe ik soms: te hard van stapel lopen. Straks schrik ik haar nog af, mijn muze. Ik zal haar thuisbrengen. Niet met een taxi, nee, arm in arm zullen we langs de grachten zwalken tot ze thuis is. We zullen praten en ik zal het met haar hebben over haar nieuwe DVD, Au Suivant. Als we even rusten op het bankje langs de gracht zal ik me wel weer afvragen wat ik ook al weer wilde weten. Wat de vragen waren die ik haar wilde stellen. Wil je nog een keer met me uit? Zullen we samen op skivakantie gaan? Want ik weet immers hoe haar dagen er uit zien, ik zag haar DVD al drieënzeventig keer. Ik heb haar zien lopen, door de gangen van Carré. Ik heb haar zien inzingen, in de kelder van het Concertgebouw. Ik heb haar zien giechelen toen ze DJ Tiesto zag staan. Ik weet hoe ze loopt, hoe ze lacht, hoe zenuwachtig ze kan zijn voor een optreden. Wat haar zenuwtrekjes zijn. En dankzij haar weet ik nu wat al die Franse chansonniers eigenlijk zongen. Want de ondertiteling op haar nieuwe cd, dat is echt een uitvinding. Maar wat nou als ze in levende lijve net zo intens is als op het podium? Wat dan? Ik kan zo stil zijn, zo intens stil. Misschien, als ze niet wil lopen, neem ik haar mee naar Schiphol. Dat is haar lievelingsplek, weet ik nu. Het toeval wil dat dat ook mijn lievelingsplek is. De belofte van weggaan en thuiskomen, dat zal het zijn. Laten we het daar anders over hebben. Want misschien houdt ze gewoon van al die lampjes? Ik wil weten hoe ze ruikt. Ik wil weten hoe ze ís. Maar misschien moet ik nog maar een keer naar de DVD kijken. Misschien moet ik nog maar een keer naar de prachtige cd luisteren. Want ik ben al tweeëndertig. Ik heb een buikje. Daar houdt ze vast niet van.

Eerder dit jaar werden we verblijd met de langverwachte reissues van Miami en The Las Vegas Story, de twee absolute hoogtepunten uit het oeuvre van The Gun Club. Naast deze twee platen van de buitencategorie nam Jeffrey Lee Pierce, al dan niet met zijn Gun Club, veel meer belangwekkends op dat nodig aan de vergetelheid ontrukt moest worden. Gene Temesy, grote man achter de Gun Club-fanclub heeft samen met een andere fan, Willem Venema (ex-Mojo, nu concertorganisator The Alternative), voor Flow Records een serie van negen CD's samengesteld waarop alles wat er nog op de plank lag verzameld is. Dat zijn niet alleen de reguliere platen, maar ook out-takes, live-opnames en singles. De reeks gaat in een tijdsbestek van anderhalf jaar verschijnen, van november dit jaar tot februari 2007. De twee eerste CD's liggen nu in de winkel. Lucky Jim is een Gun Club-plaat uit de jaren negentig, toen ze eigenlijk als een verdwenen legende golden en Jeffrey Lee Pierce al een solo-carrière opgezet had. Uit die solo-periode stamt Wildweed, een plaat waarop briljante tracks als "Sex Killer", het hemeltergend mooie "From Temptation to You" en "Love and Desperation" terug te vinden zijn. Onder de bonustracks staat ook de 12" 'midnight mix' van dit laatste nummer, dat prachtig zou passen op een dansavond waar je Franz Ferdinand wilt mixen met jaren tachtig punkfunk.

Lucky Jim is een plaat die klinkt alsof Jeffrey Lee Pierce zijn demonen eindelijk de baas is, min of meer tot zijn eigen spijt. Want de furieuze gekte van Las Vegas Story ligt bijna tien jaar achter hem en het zijn nu voornamelijk zijn liefdesleven, reizen en drankprobleem waar hij zich mee bezig houdt. En dat hoor je - als ik een beetje mag psychologiseren - terug in de melancholie van Lucky Jim. De dertien (!) bonustracks staan op een extra CD en zijn live-opnames en overblijfsels van de opnamesessies voor deze plaat. Tot 2007 komen onder veel meer Pierce's samenwerking met Cypress Grove en Gun Club-klassiekers als Danse Kalinda Boom en Mother Juno opnieuw uit. Naast dit negendelige monument dat Willem Venema et al voor de legendarische Jeffrey Lee Pierce en zijn Gun Club op heeft gericht, hoort wat mij betreft dan ook een klein monumentje voor Willem Venema en Flow Records. En minimaal een grotere recensie dan we op File Under gewend zijn.

Dat er uit de grappige maar in muzikaal opzicht inktzwarte wereld van de televisie-talentenjachten bijna (bijna!) nooit talent opborrelt waar je iets aan hebt, als mens, heeft volgens mij weinig te maken met de deelnemers zelf. Girls Aloud komt namelijk voort uit zo'n show en is dankzij hun productieteam Xenomania bepaald geen collectie Borissen. Elk goed liedje van Girls Aloud is altijd volledig overstelpt met originaliteit, pit en vaart, waardoor een halve minuut meer voldoening kan geven dan, laten we zeggen, de volledige verzameling oeuvres van elke singer/songwriter die ooit geleefd heeft. Om er wat hoogtepunten uit te vissen: "Swinging London Town" stapelt gitaarrif op gitaarrif op gitaarrif om halverwege even de tijd te nemen om te lunchen: je kunt de bestekgeluiden ontwaren. "Biology" is zo'n ongelooflijk goed popliedje dat het "Hung Up" en "Push The Button" bij hun achterhoofden pakt en ze vol overgave met de tanden tegen elkaar slaat. En voor de heterojongens is er ook een liedje: "Racy Lacey" gaat over een dame met 'a phd with her legs apart'. Overal op Chemistry slaan de teksten op een doortrapte manier steeds precies helemaal nergens op, zoals 'Like a cannonball, got what I wanted' of 'If we party any more we'll start a fire of pure desire'. Chemistry is fantastisch, maar hou er wel even rekening mee dat ik bij het doen van die uitspraak elke vorm van ballad op het album grondig negeer.

Het is een van de laatste keren dat ik op het station in Amersfoort zit. Het is koud. De wind tocht guur langs mijn hoofd. Ik denk aan het huis verderop iets in de stad. Als het aan mij lag was ik er vorige maand al naartoe vertrokken. Dan had ik nu nog wel in bed kunnen liggen, maar zonder keuken en badkamer een huis betrekken is ook zoiets. Hoe heb ik dit in godsnaam ruim zes jaar volgehouden vraag ik me af. Elke werkdag weer bijna een half uur op dit ellendige station zitten. Het zal de muziek geweest zijn, denk ik. Nu ook weer. Buiten vriest het dan misschien, op mijn koptelefoon schijnt echt wel de zon. Hugo Chastanet zingt liedjes in het Frans. Een beetje rare liedjes, maar wel vrolijke liedjes. Dat moet ook wel met een album dat vrij vertaald 'de nacht van het wippen' heet. Mijn Frans is niet heel erg geweldig, maar de teksten lezen voor mijn gevoel bijna als de sprookjes die ik elke avond voorlees aan mijn kinderen voor het slapen gaan. Maar wel duisterder. Dat is bijna raar in combinatie met de muzikale invloeden die Hugo haalt bij uit onder andere Sufjan Stevens en Beach Boys. De vederlichte bijna lieve stem van hem versterkt dit rare effect ook nog eens als je het tekstboekje in de hand neemt en meeleest. Voeg daarbij de fijn uitgekiende arrangementen van zijn nummers waarbij zijn band onder andere de trombone van stal haalt en je snapt dat zo'n zit van een half uur op een kil station veel minder een straf is dan het lijkt. Behalve als de display van je diskman 'lo batt' aangeeft...

In mijn hoofd schemert het. Het is er grijs en druk. Mijn hoofd denkt aan alles wat het nog moet doen. En denken. En het denkt, maar is het grijs. Verstoord. Ik heb een kater. Ik zit achter de computer en doe het ene, terwijl het andere misschien wel meer prioriteit heeft. Moet ik dan misschien het andere doen. Als ik maar iets doe, denk ik. Grijs. Het blijft grijs. Het is verschrikkelijk onrustig. Als er enen en nullen in mijn hoofd zouden zitten, dan zouden ze klinken zoals Anima Motrix van KK. Null, denk ik, terwijl ik af en toe omkijk naar mijn cd-speler of ie niet blijft hangen. Maar nee, dat hoort zo, zie ik aan de wegtikkende seconden. Als ik dan een tijdje niet omkijk en wel heel lang hetzelfde hoor, blijkt ie wel te hangen. Op 4.00 minuten. Anima Motrix staat vol geluid: samples, loops, drones, ruis en dat alles vol effecten. Haperen, stotteren, verkeerd om, spelen met linkerkanaal en rechterkanaal en echoën. Nerveus, ritmisch, ijl, abstract en minimalistisch. Alle tracks - die geen namen hebben, maar slechts een duur - zijn aan elkaar gemixt tot een album van bijna 43 minuten. De Japanse KK. Null, van oorsprong gitarist, maar sinds 1993 solo en al 35 titels op zijn naam, speelt met geluid, heeft ideeën, is boeiend, maar tegelijkertijd niet zo toegankelijk. KK. Null beweegt zich op de grenzen van muziek. Mijn hoofd zit vol soundscapes, maar ik wil nu weer een liedje horen.

Er was eens een eenzame prins met lang haar. Zoals dat wel vaker met prinsen gaat, was zijn vader de koning. En koningen zijn eigenwijze, dominante klootzakken die boos worden als iets ze niet zint. "Met jouw haar ben je toch niet representatief!" brulde de koning. "De prinsessen van onze buurlanden zien je niet staan! Ze vinden je een bedelaar!" De prins haalde zijn schouders op. "Dat zullen we nog wel eens zien!", zei hij, en hij besloot een feestje te organiseren. Hij nodigde honderd prinsessen uit en boekte er ook nog de band Korn bij, want hij was ondanks alle zure recensies nog altijd fan. En zo gebeurde het. Het paleis werd volgehangen met lichtjes, de kok maakte een feestmaal, de prinsessen kwamen aan in hun grote limo's en het feest begon. Het was best leuk. Veel prinsessen kenden elkaar al en sommigen vonden zijn lange haar best romantisch. Alleen de muziek was geen succes. Vijftig prinsessen sprongen meteen uit het raam, tien klommen hysterisch in de kanten gordijnen en in de paniek scheet er eentje spontaan het hele tafelkleed onder. Verder vond iedereen, inclusief de prins, het eigenlijk maar niks. Boos rende hij het podium op en pakte de zanger bij diens strot. "Wat is dit voor saaie puinhoop? Jullie waren toch Korn, of niet soms? Is dit een parodie ofzo? Ik heb jullie altijd verdedigd, maar dit lijkt wel Marilyn Manson!" "Nou eh...", stamelde Jonathan Davis, "we spelen ons nieuwe, zevende album. Ik had niet zoveel inspiratie, maar de helft is echt best okee hoor. Je moet het alleen wat vaker horen..." Maar de prins was ziedend. "Weet je wat we doen?", snauwde hij. "We hebben allebei lang haar, we zijn allebei klootzakken en we hebben allebei behoefte aan iets nieuws. Dus jij wordt prins en ik zanger!"
(wordt vervolgd)

Collega Zeke was niet erg blij met het tweede album van The Mars Volta, Frances the Mute. Hij gebruikte zelfs de term "irritant afwijkend gedrag". Maar dat irritant afwijkende gedrag staat wel in mijn jaarlijstje over 2005. Frances The Mute vind ik namelijk een spannende reis door een landschap van geluiden. Minder jachtig en daardoor ook beter dan het debuut De-loused in the comatorium. Het nieuwe live-album Scab Dates zal ongetwijfeld even uiteenlopende reacties oproepen. Een lang intro van band, een lang uittro van band en tussendoor twee lange nummers van De-loused at the comatorium ("Take The Veil Cerpin Taxt" en "Cicatriz"), een van de van de EP Tremulant en twee nieuwe soundscapes. Hè? Niets van Frances the Mute!? Nope, helemaal niets. En toch zal deze live-cd vooral mensen plezieren die "Frances The Mute" goed vonden. Ook deze live-cd is namelijk volgepropt met soundscapes en is maar de helft van de tijd als "songmateriaal" te omschrijven. En de uitvoeringen? De zijn gewoon prima. Juist de muziek van The Mars Volta ontaardt al heel snel in chaos als het slordig gespeeld wordt. Dat gebeurt op deze live-cd geen moment, en dat wil wat zeggen. Tegelijkertijd is er weinig sprake van contact met het publiek en lijkt er daardoor ook geen echte chemie te ontstaan. The Mars Volta staan hun ding te doen op het podium en het publiek is daar bijna toevallig bij, lijkt het wel. Scab Dates is uiteindelijk precies wat je zou kunnen verwachten van een The Mars Volta-cd: geen boodschap aan verwachtingen, zware kost, maar magistraal gespeeld.

Soms is het achter de schermen van File Under een ware koehandel. Recensenten krijgen plaatjes in hun mik geschoven waar je soms verdacht weinig mee kunt. Deze platen worden dan doorgeschoven naar de hoogste bieder. Of het dichtstbijzijnde slachtoffer. Als de muziek neigt naar moeilijk en de mannen op de hoesfoto zijn lelijk, dan ben ik meestal het haasje. Maar ook als de mannen lelijk zijn en de muziek is niet moeilijk, krijg ik soms cd's aangereikt die een ander niet gerecenseerd krijg. Bor bijvoorbeeld, kon niet uit de voeten met de nieuwe Stereo MC's, Paradise. En toen hij hoorde dat ik zojuist de Stereo MC's live gezien had in Tivoli, was een uitwisseling z gebeurd. Dus zit ik nu met een Stereo MC's-cd, die al een tijdje uit is, maar waar ik ook niet zoveel van weet te zeggen. Behalve dat het het een eeeh... Stereo MC's-plaat is. Met echt gespeelde hiphopbeats, goede achtergrondzangeressen en een lelijke magere man die eroverheen rapt. U kent het concept vast van hun hit Connected. Live was het een feestje, maar op cd ontgaat me de urgentie een beetje. Niet dat het slecht is, maar het is een leuk kunstje en de plaat mist een echte knaller. De echte fans zullen de plaat al hebben en de geïnteresseerden houden het op de doorbraakplaat Connected. En gaan ze live zien. Want daar gingen zelfs bij deze ouwe symphorockert de voetjes van de vloer...

Ik wilde eigenlijk een serie verhalen schrijven over mijn tripjes in het mooie oktober van dit jaar. Voor mijn verhaal over de Ardennen was ik op zoek naar een Belgische band. Liefst zo'n cd waar je niets mee kunt en dan gewoon een beetje lifeloggen en schijnbaar je avonturen koppelen aan de betreffende plaat. Maar dat trucje is hier al vaak genoeg uitgevoerd en de CD die ik op heb staan verdient een andere behandeling. Is-ie zo goed dan? Nee! Het liefst zo ik gewoon willen verwijzen naar en recensie van Simple Plan. Natuurlijk moeten daar wat nuances op worden aangebracht. De heren van Janez Detd. zijn qua teksten misschien iets serieuzer ingesteld, maar eerlijk gezegd blijft daarvan niets hangen. Na 15 keer luisteren blijft er nog steeds niet hangen en bedenk ik me alleen maar dat wanneer Killing me misschien een Nederlandstalige plaat was geweest deze nog een toegevoegde waarde had gehad. Ok ok, her en der vermijden ze de punkclichés door wat extra lagen toe te voegen of een ballad, maar daarmee verzanden ze alleen maar in andere clichés... Mocht het nog niet duidelijk zijn, ik heb hier dus niets mee. Ik had liever iets over mijn veel te lange mountainbike tocht door de Ardennen willen schijven waar ik een poging deed tot Killing myself, maar het mocht niet zo zijn.

Soms is het beter om niet terug te gaan naar een plek waaraan je goede herinneringen koestert. Voor een tweede maal proberen die ene fantastische avond te herleven, loopt meestal uit op een teleurstelling. En dat terwijl je het zo zorgvuldig gepland had. Alle elementen om hetzelfde succes te garanderen zijn er: dezelfde plek, dezelfde mensen, dezelfde wijn, dezelfde muziek maar de magie ontbreekt. Acetylene betekent voor The Walkabouts een terugkeer naar het rauwe geluid van New West Motel en Setting The Woods On Fire. "Oh joepie!" dacht ik eerst nog. Aan die twee platen koester ik immers zeer goede herinneringen. En alle elementen zijn er weer: het stevige gitaarwerk, de duistere lading, de ingehouden agressie, het contrast tussen de stemmen van Chris van Carla - welke ik overigens prefereer - en de referenties aan Neil Young-op-dreef. Maar toch blijkt helaas de magie te ontbreken. Het frustrerende is dat de muziek nergens echt slecht is, wat deze plaat dus zo'n typisch twijfelgeval maakt. Daarom gaf ik 'm nog wat extra tijd om in te kunnen zinken. Iedere luisterbeurt werd mijn frustratie echter alleen maar groter en groter. Het zijn The Walkabouts, het klinkt als The Walkabouts maar het raakt mij nergens zoals The Walkabouts dat altijd deden. Ik denk dat ik Setting The Woods On Fire maar weer eens ga opzetten.

Buzzville is een label dat zich specialiseert in rulle rock. Om iedereen eens kennis te laten maken met de grote hoeveelheid bands en labels waar zij iets mee doen hebben ze nu hun eerste verzamelaar in elkaar gestoken. Een fijne plaat met in totaal 35 tracks. Ik stel mij dan meteen voor hoe de releaseparty van deze plaat eruit zou zien. In mijn hoofd speelt deze zich af in een ranzig motel gesitueert ergens aan de rand van een stoffig Amerikaans slaapstadje. Buiten staan een paar Harley's gebroederlijk naast een Dodge en een handvol bandbusjes geparkeerd. Binnen is het groot feest. Keiharde rock, stoner en andersoortige rauwe herrie vult de ruimte. Ongeveer 150 ongewassen mannen en een enkele vrouw (die zangeres van Dirtyblood) doen zich tegoed aan de grote partijen bier en sterke drank. Op het podium staat een backline welke door de bands gebruikt wordt om af toe te jammen. De Belgische afvaardiging (El Guapo Stuntteam en Hulk) staat aan de korte kant van de bar te pilsen met de mannen van Peter Pan Speedrock. The Quill keuvelt gezellig met Allhelluja en Honcho. Sparzanza heeft eigengestookte Whiskey meegenomen en deelt deze vrolijk uit. Da's niks voor de Speedfreaks. Die hebben net met Gonzales een lijntje weggewerkt in de wc's. Jonkies als Cabron, Mr. Mama, Monkey3 en vele andere minder bekenden laten zich niet kennen tussen gerenommeerde zuipers als PPS en gaan er dubbel zo hard voor. De eerste lampen gaan al naar beneden. Overal wordt gezopen en geschreeuwd, tot in de late uurtjes wordt er doorgefeest. En natuurlijk eindigt de avond in een flinke vechtpartij. Gezellig avondje zou dat dus worden. Met deze cd zelf als ideale achtergrondmuziek. Raaaawk!

Ik las ergens in 2002 een lyrische recensie over een cd (Songs of Leaving) van een voor mij onbekende Belgische act (Nona Mez). In die tijd luisterde ik meer naar de Belgen dan tegenwoordig. Daarom probeerde ik de cd te vinden om hem eens te beluisteren, maar de platenboer waar ik dat wilde doen schudde zijn hoofd nadat ik de naam en titel genoemd had en hij deze ingeklopt had in zijn computer. Geen Songs of Leaving te vinden. Mokkend ging ik naar huis en sloot het boek Nona Mez. Dan maar andere cd's kopen en luisteren. Een maandje terug hoorde ik bij iemand thuis alsnog zijn debuutplaat en was onder de indruk van de schoonheid van deze plaat. Maar ondertussen is Nona Mez al toe aan zijn derde plaat en deze is in ieder geval wél te traceren in de winkels. Ten Digit Binary, het label waarop Nona Mez zijn platen uitbrengt, heeft nu een distributiedeal met Munich Records. Gezien de 'Viva Munich'-kreet in het boekje van Out of Touch is Nona Mez hier zelf ook behoorlijk mee in zijn nopjes. De kaalheid van Songs of Leaving heeft Nona Mez verruild voor een breder geluid. Out of Touch doet me bij vlagen, bijvoorbeeld in "Right Here Today", denken aan sommige albums van Freedy Johnston. Zonder de klagende stem van Freedy natuurlijk, maar met de zalvende stem van Leuvenaar Geert Maris die schuil gaat achter de naam Nona Mez. Met ex-muzikanten uit Zornik en Zita Swoon om zich heen te hebben verzameld lijkt Nona Mez ondertussen overigens wel een band en geen persoon. Ach ja, Nona Mez kon voor mijn gevoel zowel voor een persoon als een band staan. Toch maar eens kijken of die eerste twee cd's nu ook eenvoudiger te verkrijgen zijn, deze nieuwe moedigt me aan mijn collectie te complementeren.

Vier broekies uit Noorwegen die op hun debuut EP een enorme bak teringherrie weten te maken. Dat dekt zo ongeveer de lading voor wat betreft Jeroan Drive. De vijf nummers worden in een minuut of twaalf gepropt en zijn daardoor nogal gehaast en afgeraffeld. Geen enkel liedje heeft een uitgebalanceerd begin en het einde volgt zo mogelijk nog abrupter. Alsof er vooral heel veel moeite is gedaan om deze band zo snel mogelijk - in plaats van zo goed mogelijk - te lanceren. Het typisch Scandinavische hardcoregeluid is weldegelijk te horen maar echt pakkende liedjes kan ik niet bespeuren. Mij iets te veel gefreak dat weliswaar gepassioneerd gebracht wordt maar mijns inzien is Deathrow Industry nog teveel een leuk idee dat slecht wordt uitgewerkt.

Nee, doet u mij dan maar de Amerikaanse Dead Hearts en hun mini-cd No Love, No Hope. De liedjes zijn hier zo mogelijk nog korter van duur maar het verschil met Jeroan Drive is dat dit in dit geval geen enkel probleem is. Een gemiddelde van anderhalve minuut per nummer is voldoende wanneer je bedenkt dat er in die tijd net zoveel ram-riffs uitgeperst worden als de gemiddelde metalband in vijf minuten doet. Tel daarbij de vrij melodieuze zang en gitaarlijntjes op en je hebt een puike EP. Mijn enige wens is dat de komende langspeler ook daadwerkelijk wat langer speelt en er dus gewoon een stuk of twintig liedjes op gezet worden. Da's wel zo prettig voor mijn repeat-knop!

Ik dacht dat ik met mijn baan waar ik bijna continu zit, starend naar een computerscherm, wel wat gewend was. Dat uitzitten van de drie dvd's, die The Who uitbrengt in deze feestmaand, dat zou voor mij geen probleem vormen. Dat viel me toch een beetje tegen. Deze drie dvd's uitzitten betekent namelijk viereneenhalf uur zitvlees kweken en eigenlijk ben je er dan nog niet, want de versie waarin de band de dvd's van commentaar voorziet wil je eigenlijk ook nog zien. Net als de drie uur aan extra's. Die geven namelijk goed inzicht in het hele gebeuren bij de rockopera's Quadrophenia en Tommy, maar storen wel als je alleen maar deze versie ziet. Een lange zit dus. Wel eentje die de moeite waard is, maar ik zou wel aanbevelen om het niet zoals ik in tweemaal aan een ruk door te doen. Voor je het weet is de dag voorbij en is het ver na middennacht. De drie dvd's betreffen overigens geen recente opnames. De Quadrophenia-show is gefilmd tijdens de tour door Amerika in 1996/1997, Tommy is de registratie van het 25-jarige jubileum optreden dat Daltrey, Townshend, Entwhistle en vele gasten (o.a. Elton John, Phil Collins doen mee) deden in Los Angeles in 1989. De derde dvd is een ratatouille aan hits gemaakt tijdens enkele shows in Amerika. Zelf vond ik de Quadrophenia-dvd het leukste om te kijken. Dit was eigenlijk ook de eerste keer dat The Who de show kon brengen zoals ze dat altijd al wilden. Dus met uitgebreide band achter de drie heren en gastrollen van Billy Idol als Ace Face en P.J. Proby als The Godfather. Tussen de nummers worden steeds de stukjes film met Alex Langdon als de Mod Jimmy vertoond. Gelukkig op de dvd wel fullscreen en niet door middel van een shot vanuit de zaal. Het levert een energieke show op van een memorabele lp. En de andere twee dvd's doen hier niet veel voor onder.

Het is mijn eerste kennismaking met Noorwegen. Ik ben er op fietsvakantie. Het is een zomerse zaterdag in 2004. Aan het eind van de middag komen we op de camping aan. We hadden deze dag veel moesten zoeken naar de weg. De plek van aankomst lijkt aantrekkelijk: een kleine camping met pub. Wat wil een mens nog meer? Na het gebruikelijke bijkomen moest de tent opgezet worden met op onze hoofden de zon. Op de achtergrond hadden de zonnig klinkende liedjes van Lotar kunnen spelen. Op onze achtergrond waren vogelgeluiden, wegverkeer en kwetterende Noren. Lotar weet op deze EP met louter Noorse teksten de prachtige natuur van Noorwegen te vertalen in melodieuze singer-songwriternummers à la Travis die hier een EP lang blijven boeien. Waar de liedjes echt over gaan blijft raden. Mijn Noors is niet meer wat het nooit geweest is. Na het opzetten van de tent begint het te regenen. De kookceremonie vindt plaats in de nabijgelegen overdekte keuken en daar buiten onder een smal afdak. Na het eten zijn we er klaar voor. De pub moet bezocht gaan worden. Deze blijkt echter om 17.00 uur al dichtgegaan te zijn. Het is zaterdagavond in Noorwegen. We gaan onder een zwaar bewolkte hemel in het kleine plaatsje nog tevergeefs op zoek naar een andere plek waar het gebeurt. De wind neemt toe, het begint weer te regenen. Terugkijkend op deze dag zou hier The Beautiful People kunnen wonen met hun zware doemklanken à la Brian Eno op de platen van David Bowie in zijn Berlijntijd, de vrolijkheid van Joy Division hier doorheen mengend en een Depeche Mode -sfeer die het ook al niet feestelijker maakt. Toch is het alleszins verteerbaar. Met de bergen met bomen om ons heen, een kleine knusse camping waar we slapen, keren we terug naar mijn tent. Het enige dat rest is nog het lezen van een boek. Na een hoofdstuk sluit ik mijn ogen om te dromen over lekkere grote glazen vol bier. Van het bestaan van Lotar en The Beautiful People had ik toen nog geen weet.

Googlen op een Franse band levert op de eerste vindpagina over het algemeen voornamelijk Franstalige treffers op. Veel Franse bands, die ook nog eens in het Frans zingen, is hetzelfde lot beschoren: wereldberoemd in Frankrijk, maar over de grens vaak onbekend en daardoor onbeduidend. Dat Louise Attaque in het thuisland niet geheel onbelangrijk is, wist ik doordat een vriend met Franse roots bij het zien van deze cd verbaasd uitriep: 'Hee, hebben ze een nieuwe cd?' En ik zei ja, me onbewust van de status die de band geniet. Hoe groot die status precies is, weet ik niet, maar wel weet ik dat À plus tard crocodile een aardig album is. Gaetan Roussel, de zanger, heeft een diepe, gekleurde stem en weet het Frans zo overtuigd te brengen dat zingen in een andere taal vrijwel onvoorstelbaar is. Dat komt natuurlijk ook door de muziek, die ook gekleurd is door een mediterraan tintje dat ik typisch Frans zou willen noemen. Zangerige zigeunerviolen, akoestische gitaren die aan straatmuzikanten doen denken en orgelgeluiden die een willekeurige Franse film van een leuke soundtrack zouden voorzien. À plus tard crocodile is de beste cd die je meeneemt als je een herinnering aan een leuke vakantie in Frankrijk. Kopen doe je 'm alleen als je een optimistische Francofiel bent. Dat het grapje uit de titel van het album wordt uitgelegd door een liedje de oorspronkelijke Engelse titel te geven vind ik jammer. Of zouden die Fransen zo eigengereid zijn dat ze het Engelse "See you later alligator" niet eens herkennen?

Je ligt lekker in je vers verschoonde bed te slapen en droomt van rozengeur en maneschijn als je plotseling de voordeur open hoort gaan. Vervolgens wordt de halve deurpost eruit geramd omdat iemand de deur met een rotgang dicht gooit en je hoort harde bonkende stappen op de trap. Ja, het is weer zo ver, je schatje is thuis van een avondje optreden, het is gedaan met de rust. Wanneer haar demonische gezicht een straaltje maanlicht opvangt weet je weer waarom je zoveel van haar houdt. Ze kopt eerst nog even drie bakkies thee met honing achterover en slurpt een paar flinke dropstaven naar binnen, voordat ze de zwarte make-up verwijdert en onder de douche stapt. Opgelucht, omdat ze met de nieuwe liedjes van de laatste cd haar complete strot eruit kan blaffen, maar toch ook een beetje neerslachtig. Haar rol is dit keer wel heel erg marginaal, nu gitarist/liedjesschrijver Mick Murphy werkelijkwaar álles in zijn uppie heeft geregeld. Maar ze mag niet klagen: de fans zijn tevreden en de kassa moet tenslotte ook rinkelen. Toch is het wel een beetje jammer dat ze langzaam maar zeker niet meer de ster van de band is. Eerlijk is eerlijk, hij heeft haar wel geleerd dat af en toe een beetje gas terugnemen verkwikkend kan werken en soms probeert ze nu zelfs een mopje te zingen in plaats van heel hard schreeuwen. Dat doet de muziek trouwens helemaal geen kwaad. Ze glijdt in haar bloemetjesnachtjapon en kruipt tegen je aan, vlak voordat ze in slaap valt mompelt ze nog iets tegen je: 'Lief, vergeet je morgen niet mijn zwarte blouse in de wasmachine te stoppen?'

In 1997 was het grappig dat drie veel te jonge broertjes samen besmettelijk vrolijke popliedjes maakten. Nog grappiger was het om te zien hoe mensen erop reageerden: Middle of Nowhere werd massaal verkocht en verguisd. Je hoeft "MMMBop" nog altijd maar even te neuriën of het zit de hele dag in je hoofd. Je krijgt er mensen helemaal mee over de rooie. In maart dit jaar ontdekte ik in de uitverkoopbakken van de Music Store Eindhoven dat er zelfs een kerstplaat van Hanson bestaat. For God's sake, een kerstplaat! Van Hanson! Met sneeuw en kleurige lichtjes op de cover! Afgeprijsd naar 1 hele euro! Het perfecte verschrikkelijke kado! Volledig in de slappe lach kwam ik het prul aan de kassa afrekenen. Het gezicht van de verkoper was die ene euro al meer dan waard. Kostelijk! De arme vent wist niet hoe hij het had. Ik vraag me af wat-ie van me vond. De cd zelf was eigenlijk helemaal niet grappig, maar goed.

Hanson's meest recente prestatie is hun tweede live-album. Oke, en het tweede kind van de 22-jarige Taylor. Qua liedjes heb ik weinig gemist sinds 1997; de nieuwe liedjes op Live & Electric zijn in orde, maar ik heb er weinig mee. De lange haren zijn eraf: Hanson wil serieus genomen worden. Dat begint al met opener "Optimistic", een Radiohead-cover. Je moet maar durven. Later komt ook nog een U2-cover langs. Niet slecht ofzo, wel raar. Raar zijn ook de nu zware stemmen in "Where's the Love" en het magnum opus "I Will Come To You", hier nogal sober uitgevoerd. De groep is gegroeid. Natuurlijk, het blijft een ont-zet-ten-de boyband en dit live-album wordt pijnlijk mismaakt door het meidengegil tussendoor, maar Hanson kan wel strak funken, en dat maakt Live & Electric best een lekkere plaat. Niet magistraal, maar Hanson luisteren is tenminste geen straf. Dat is al heel wat. De bijbehorende DVD is met 32 minuten wel karig. Drie clips, twee live-nummers, wat extra's, en dat is het dan.

Oude Britse rockers gaan nooit met pensioen. Eric Burdon, aanvoerder van The Animals, in elk geval niet. In januari verschijnt een nieuw studioalbum, nu is er alvast een live-cd, Athens Traffic Live. Een live-bluescd, dat kan bijna niet fout gaan, zou je denken. Nou, think again. Burdon neemt hiermee min of meer afscheid van zijn huidige band, want het studioalbum gaat verschijnen met een nieuwe incarnatie van The Animals. Luisterend naar deze live-cd moet je echter concluderen dat juist Burdon de zwakke schakel was in deze formatie. De man is een allesbehalve fenomenale zanger, maar dat hoeft in de blues geen groot probleem te zijn. Totdat je songs uitkiest die ver boven je macht liggen. Op het laatste studio-album My Secret Life merkte je dat nog niet, op dit live-album is dat andere koek. De manier waarop hij zich vertilt aan "Factory girl" is werkelijk tenenkrommend. De band is meer dan adequaat, maar Burdon's vertolking laat weinig te genieten over. De nummers die wel geschikt zijn voor Burdon's stem maken nog wat goed, maar lang niet alles.

Dan heeft Chris Spedding het beter aangepakt. Okee, het is een studioalbum, maar hij doet ook vooral wat hij het beste kan: gitaarspelen. Als producer en sessiemuzikant heeft hij de meest uiteenlopende dingen gedaan, onder andere bij de Sex Pistols, bij het popliedjes-in-foute-pakjes-bandje The Wombles en recentelijk bij Katie Melua. Op dit solo-album variëren zijn songs van bluesy poprock á la Chris Rea - met eenzelfde hese stem - tot Ry Cooder-achtige ontspannen blues met slidegitaar en wat jazz. Het is dan ook geen verrassing dat het een zeer ontspannen plaatje geworden is. Overigens slaat het songmateriaal soms door naar een wel heel kitscherig soort blueshoempa, zoals in "Last Date". Meestentijds haalt het materiaal - deels geschreven door Spedding zelf, deels covers, zoals Captain Beefheart's "Click Clack" - een ruime voldoende, evenals de uitvoeringen. Een eclatant verkoopsucces zal deze plaat niet worden, maar vooral als Spedding zijn slidegitaar inzet wordt het zeer aangenaam verpozen.

In de zomer trokken we meestal naar Frankrijk. Van tevoren een plekje reserveren voor de tenten en de sleurhut die we meenamen deden we niet. Hooguit bepaalden we de streek waar we met het hele gezin naar toe zouden trekken. Het maakte dat we eigenlijk nooit op exorbitante campings kwamen. Daar moet je namelijk voor reserveren en aansluiten bij Jan de Hollander met zijn kinderen die naar de disco willen en de hele dag vermaakt worden. Des te ouder ik werd des te minder behoefte kreeg ik ook nog eens aan luxe op vakantie. Meestal schijnt dat precies andersom te zijn. Ik vond en vind het nog steeds mooi om er gewoon op uit te trekken met een rugzak, tent en een brandertje en maar te zien waar het schip strandt. Dat levert veel meer avontuur op dat ik leuker vind dan dronken hangen rond zo'n hotel aan willekeurig welke kust.

Het Spaanse bandje Camping kiest hier ook voor. Ze vertrokken voor hun avontuurlijke sonische trip die uiteindelijke resulteerde in Dancing Days. En lieten debuutalbum Photo Finish achter zich. Dat stak degelijk in elkaar, maar het was wel een beetje netjes. Avontuur en nieuwe paden verkennen, dat wilden ze. Kiezen voor een potentieel avontuurlijk pad is natuurlijk nog geen garantie voor een smakelijke avontuur. In het geval van Dancing Days wel. Dit album is zo'n stap vooruit ten opzichte van Photo Finish dat het voor iemand met korte beentjes een sprong is. Nu nog alleen Mogwai en Explosions in the Sky als voornaamste referentiepunten noemen zou ze veel, heel veel tekort doen. Flarden hip-hop, verknipt spoken word, monotone zang in combinatie met cello's en beats, en nog veel meer interessants hebben ze opgepikt tijdens hun reis op weg naar Dancing Days. En het resultaat is er naar. Op Dancing Days blijkt maar weer eens dat ver weg van de platgetreden paden meestal de écht mooiste plekjes liggen.

Camping overtuigt ook graag live, en wel op:
7 december - Paradiso, Amsterdam (met Schwarz(sp) en Mist(nl))
8 december - Indie Music Festival, Gent
9 december - Mains d'Oeuvres, Parijs (met Schwarz(sp) en Mist(nl))

Door voor "Vheissu" als titel van hun vierde officiele release te kiezen geeft Thrice aan niet vies te zijn van een beetje symboliek. Deze codenaam is rechtstreeks overgenomen uit Thomas Pynchon's meesterwerk "V." en het is dan ook niet vreemd dat dit boek volledig verweven is met de cd. Een goed toepasselijke titel ook, wanneer je weet dat Vheissu staat voor "Vesuvius", dat geinige vulkaantje in de buurt van Napels dat in het verleden nog wel eens van zich deed spreken. Dit is niet alleen van toepassing op de nogal vurige en licht ontvlambare muziek van Thrice maar heeft ook verdergaande betekenis. Vergilius beweerde namelijk dat je via een deurtje in de vulkaan toegang zou hebben tot een onmetelijk netwerk van ondergrondse tunnels die daar op onverklaarbare wijze terecht zijn gekomen. Dat Thrice dit deurtje heeft gevonden zou ik niet willen zeggen, maar ze zijn er wel nadrukkelijk naar op zoek. Er worden nieuwe wegen betreden en het vertrouwde pad van de post-hardcore (bleh, wat een nare term) wordt bijna niet meer gevolgd. Er is veel meer ruimte voor dynamiek gemaakt en de nummers worden zeer goed opgebouwd. De symboliek in de teksten en de aanwezigheid van veel foefjes en dubbele bodems (check die morsecode maar eens) is een leuke bijkomstigheid maar zeker niet nodig om de boel op de rails te houden. Over deze plaat hebben een aantal mensen goed nagedacht en dat hoor je er aan alle kanten vanaf. Zeggen dat dit een muzikale Da Vinci code is zou eigenlijk alleen maar beledigend zijn, maar ik mag hopen dat deze sympathieke band met vergelijkbare verkoopcijfers wordt beloond.

'New Orleans is sinking and I don't wanna swim.' Ik was vast niet de enige persoon bij wie dit liedje van The Tragically Hip door zijn hoofd schoot bij de aanblik van de verwoestende krachten van de orkaan Katrina. New Orleans was nog net niet van de kaart gevaagd, maar het scheelde weinig. Het is niet verbazingwekkend dat er juist voor deze tragedie een benefietalbum met te titel Our New Orleans verschijnt. En al helemaal niet dat alle bijdragen ingespeeld worden door mensen uit de stad zelf. New Orleans heeft immers een beroemde muziekscene. Het is zeker niet: New Orleans had immers een beroemde muziekscene. Wat er ook gebeurt deze scene krijg je met geen mogelijkheid kapot. Dat blijkt ook wel door de treffende woorden van Kevin Harris van The Dirty Dozen Brass Band het: New Orleans dat zit in je. Veel van de artiesten die bijdragen aan deze cd zijn zelf direct ofwel indirect getroffen door de ramp. Allen Toussaint bijvoorbeeld, die vreest dat zijn hele hebben en houden is weggespoeld. Of het verhaal van de hierboven genoemde Harris die in onzekerheid leefde over het hoe en het waar van zijn vader en broer. Volgens mij is dit juist door de directe betrokkenheid van veel van de artiesten zo'n prachtig benefietalbum geworden. Vaak worden de gebeurtenissen mooi - voor zover dat woord hier gepast is - beschreven in de liedjes. In "Back Water Blues" zingt Irma Thomas in ware Delta-bluestraditie: 'Well, it rained five days and the skies turned dark at night'. Je voelt de ellende van die dagen over je heen komen. Het is maar goed dat Katrina & The Waves sinds 1999 niet meer bestaan. Zij hadden zich vast knap ongemakkelijk gevoeld.

Ik kan niet zo goed tegen hiphop: vroeger luisterde ik het best vaak, maar toen kwam Eminem en woog de creativiteit binnen het genre wat mij betreft niet meer op tegen de weerzinwekkende mansdoenerij van de rappers en de veel te kleine bikini's van de video ho's. De enige hiphopperts die ik nu nog echt heel erg leuk vind zijn Missy Elliott, MF Doom (of één van zijn achtendertig aliassen) en de Teriyaki Boyz. Eén van deze vijf Japanse jongens (Nigo) is het brein achter A Bathing Ape, een Japans kledingmerk dat zichzelf ten doel stelt zo exclusief mogelijk te zijn en daardoor heel veel rijkelui onder zijn aanhang kan scharen. Dat is de directe reden voor de grote namen die op Beef or Chicken als producers fungeren. Daft Punk (die naar verluidt hun medewerking verleenden omdat Nigo een speciale schoen voor ze ontwierp) levert de single "HeartBreaker", die sterk lijkt op hun eigen "Human After All", maar die door het ge-oooooh en -aaaaah veel en veel en veel leuker is. Dan the Automator (van Gorillaz) komt met "Celebrity Death Match", een vrolijk vehikel voor diverse dierengeluidimitaties, een versgebakken appelkruimeltaart van een baslijn en aan het einde een neurietoernooi. Verder zijn er nog bijdragen van onder anderen Just Blaze, The Neptunes en DJ Shadow, maar de vreemde vocale uitstapjes van de Teriyaki Boyz zelf zijn het belangrijkste ingrediënt hier. Daarbij is rap veel leuker als je er niks van verstaat.

Het was een grauwe dinsdagmiddag. Ik keek uit mijn raam en zag mensen lopen, fietsen, met de Winterjassen alweer aan en sjaals om. Het miezerde een beetje. Ik zette de kachel maar wat hoger. Ik was natuurlijk weer veel te laat uit mijn nest gekomen, ik had de avond ervoor weer een late dienst gehad. Gelukkig was ik vrij op deze doorsnee doordeweekse dag. Eerst maar even een bak koffie. Mail checken. Niks te doen. Hmm, ik moest nog een stukje schrijven over die Samavayo plaat. Van die zware rock, net niet stoner, tikkie alternatief, beetje zoals Godsmack en wat Soundgarden. Ik had al een paar keer tevergeefs geprobeerd hem helemaal tot het einde te luisteren, maar iedere keer was ik al voor de helft afgehaakt. Deze keer zou het lukken. Na het derde nummer begon mijn hand echter alweer richting mijn muis te gaan. Ik dwong mezelf verder te luisteren. Weer twee dreinende dikke rocksongs met saaie zang en zonder enige spanning verder begon ik weer richting mijn platenkast te staren. Gaat dit nog lang duren, vroeg ik mij af. Want rocken is prima, maar een beetje verrassing wil ik graag wel. Nog drie nummers. Ik keek naar buiten. Grauw, miezerig. Een doorsnee dag. Net als deze plaat dacht ik. Tijdens het laatste nummer had ik er genoeg van en drukte op stop. Ik stond op en liep snel naar mijn platenkast. Nee, ik zou mijn dag niet verder laten verpesten door saaie doorsnee.

Zonder Mike Varney had mijn leven er heel wat anders uitgezien. Nou ja, anders geklonken in elk geval. In 1980 stichtte hij het metallabel Shrapnel, dat de eerste lichting van gitaarhalsracers een kans gaf, zoals Yngwie J. Malmsteen, Marty Friedman (ex-Megadeth) en Paul Gilbert. In 1991 kwam daar een tweede label bij, Blues Bureau International, dat zich richtte op bluesrock. Varney hielp zo onder andere Glenn Hughes en Craig Erickson aan een (nieuwe) start en organiseerde een viertal formidabele tributeplaten. Inmiddels houdt hij zich met een derde label ook bezig met jazz en fusion, maar ook Blues Bureau International draait nog op volle toeren. De nieuwste aanwinst is de Stoney Curtis Band, een klassieke driemans bluesrockformatie. Stoney Curtis is zanger en gitarist extraordinaire en de componist van wat hij zelf omschrijft als psychedelische bluesrock. Dat psychedelische blijft toch vooral beperkt tot strategisch geplaatste echo, de hoofdmoot is klassieke bluesrock, waar je soms Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan in hoort, soms Jeff Healey en soms de hele bluesrockgeschiedenis. Daarmee is ook het enige nadeel aan deze cd genoemd: het krijgt nergens een eigen gezicht. Verder is alleen lof op zijn plaats. Het gitaarwerk met veel wah-wah is soulvol, bassist Colby Smith neemt meer ruimte dan in het genre gebruikelijk is en vormt met drummer Charles Glover II een degelijke ritmesectie en tot slot is de productie van Mike Varney helemaal af. Wanneer Curtis iets meer eigen identiteit weet te ontwikkelen komt het helemaal goed. Voorlopig hebben we in elk geval een heerlijke cd.

De Stoney Curtis Band speelt vanavond 1 december in P60 in Amstelveen, op 8 december in Koster in Groningen en op 11 december in Wilhelmina, Eindhoven. Gaat dat zien!