Als ik het voor het zeggen had dan zat Aimee elke avond op de rand van mijn bed. Ze zou een slaapliedje zingen. En als ik ’s ochtends wakker werd dan was ze er nog. Ze zou een ochtendliedje voor me zingen. Er zou een dampende kop koffie op mijn …
Twee keer per week onderga ik een zware beproeving: mijn reis van Zeist naar Groningen. Alles draait daarbij om de aansluiting bus-trein die in Amersfoort plaats vindt. Welke sadist de speling tussen die twee op slechts vijf minuten heeft gezet weet ik niet, maar ik bied bij deze aan om …
Van cowboys en een elfje Ze wist niet dat we zouden komen. En op de foto wilde ze liever niet. Ze vond zichzelf sweaty en haar haar zat niet goed. Helaas hadden we geen spiegel bij ons om haar van het tegendeel te overtuigen. Een gevoelige dame? Wellicht, maar we …
“Ik houd van rammende gitaren, een muur van geluid, het liefst de stereo op 10 en beuk de ramen eruit, het mag ook subtiele jazz zijn, een goed stuk klassiek, Shostakovich of Keith Jarrett, het is allemaal muziek” Een pluim voor Zwerfhond! De band uit Nijmegen maakt zelf droge leuke …
Veiligheid. Ook zo’n issue. Voelen we ons nog wel veilig? Gewoon op straat. Of in de rij voor de kassa van uw lokale supermarkt met een goedgevulde winkelwagen vol kerstboodschappen. In het openbaar vervoer tussen de studenten en hun veel te grote weekendtassen. Gedurende een gebedsdienst in de kerk of …
De schrik slaat me om het hart als ik op de site van Misunderstood lees dat de bandleden zich Nerve, Junkie, ADHD en Jerk noemen. Vervolgens zie ik erg krakkemikkige en soms wel erg opschepperige teksten verschijnen. Dan weet je al bijna hoe laat het is voordat je de cd …
“Ik speel niet meer in voorprogramma’s, daar doe ik niet aan!”, riep Anouk in een gesprek met MTV. Ik werd meteen overmand door een gevoel van medelijden toen ze daarna verkondigde dat hubbie: “The Anonymous” alias The Postman in haar voorprogramma staat. Misschien is het wel handig dat hij erbij …
Als ik zeg dat ik fietsvakanties doe en graag primitief kampeer kijken mensen vaak vreemd op. Als ik zeg dat ik dat het liefst in heuvelachtig tot bergachtig gebied doe en het liefst mijn eigen bagage meezeul kijkt men mij fronsend aan. Je ziet ze denken, die is niet wijs. …
Zo eens in de tien jaar is er een artiest die een plaat maakt die zó goed is, zó sterk en zó inventief dat je denkt: de rest van de wereld moet maar stoppen met plaatjes maken. Want dit, dit verbeter je nooit meer. Ik wist dat ik zo’n plaat …
Ik speel drums in een bandje. En erg goed zijn we (nog) niet. Ik in ieder geval (nog) niet. Ik zou ook liever in een metal bandje spelen, maar mijn grijze massa is (nog) niet in staat om op een hoog en snel niveau de juiste synapsen naar mijn spieren …
Ik heb er wel bewondering voor, voor mensen als Guy Manning. Hij mag graag muziek maken en dan het liefst sympho. Daar is geen droog brood in te verdienen, tenzij je Roine Stolt of Neal Morse heet. Maar de Mannings van deze wereld kunnen er amper mee zitten. Stug maken …
Ik had beloofd wat vaker bio’s te lezen. Dat doe ik nu vaker dus, maar niet te vaak hoor. Toevallig viel mijn oog op de bio die meegeleverd werd bij A Once And Future Thing, de cd van Pubert Brown-Fridge Occurrence. En toen voelde ik me dom. Er stond ‘Names …
Heel toevallig raakte ik een tijdje geleden in een café in gesprek met een jongen die bij de fijnste platenwinkel van Nijmegen werkt. Het zal u weinig verrassen dat dit gesprek over muziek ging. Na een tijdje veerde hij op en riep daarbij enthousiast: ‘The Futureheads! Jij moet naar The …
Muzikaal gesproken ben ik een kind van de jaren 90. Dat was het decennium dat ik me met muziek bezig begon te houden. Ik heb de jaren 80 nooit muzikaal gevolgd en voor de jaren 70 ben ik te laat geboren (en heb ik later veel van moeten inhalen). Zodra …
We zaten in de kroeg. Nog steeds een beetje katerig lazen we ons krantje. De Volkskrant. Gelukkig wel gewoon beschikbaar daar in Engeland. We hadden voor de afwisseling er namelijk maar eens voor gekozen om met een groepje oud jaar buiten de landsgrenzen te vieren. Toen ik mijn eerste lager …
Mijn absolute gitaarheld Frank Marino is een typisch voorbeeld van een musician’s musician: het grote publiek kent ‘m niet, maar bij zijn collega’s oogst hij volop bewondering. Die onbekendheid bij het publiek is deels het gevolg van zijn volstrekte onwil om muzikale concessies te doen, deels door net niet dat …
Als ik hun bio moet geloven, dan willen de heren van Haterush de energie van powermetal combineren met het melodieuze van de jaren ’80 metal. Of ze dat gelukt is dat bepalen wij natuurlijk. Hun debuutalbum bevat twaalf reguliere nummers, maar raar genoeg staat er ook gelijk een bonustrack op. …
Raar eigenlijk, dat Buddy Miller zijn bekendheid vooral ontleent aan zijn jarenlange positie als sidekick van Emmylou Harris. Als solo-artiest (en samen met zijn vrouw Julie Miller) heeft hij intussen zes albums opgenomen, waarvan Universal United House of Prayer de nieuwste is. Buddy Miller stak zijn christendom nooit onder stoelen …
Het regent pijpenstelen. Mijn tuin is net een moeras. Ik zit met een virus binnen. Wil eigenlijk wel even naar buiten, maar het weer is er niet na. Ik ben wat down en loop wat te mopperen. Het is duidelijk niet mijn week. Maar wat kunnen cd’s dan gemeen zijn. …
Ik moet Saddle Creek nog betrappen op hun eerste slechte release. Het rare is dat ik de band die bovenaan staat in de hiërarchie van dit label uit Ohoma, Bright Eyes dus, eigenlijk het minst leuk vind. Daar sta ik wel redelijk alleen in, maar dat zal me worst zijn. …
Het leven van een recensent gaat niet over rozen. Zo wordt hij of zij soms gedwongen te luisteren naar cd’s waar hij of zij helemaal geen zin in heeft. Of gewoon niet voor in de stemming is. En dan krijg je, naast een rare recensie, ook rare conclusies. Zo schreef …
CD’s van ‘indiebands met zangeressen die je op een ingetogen manier in je oor fluisteren’ vormen de laatste tijd een groeiende stapel op mijn bureau. Een zelfgekozen tegenreactie tegen de aanhoudende gotische within-forever-evanonsens-meuk waarmee je om de oren wordt geslagen? Nu heb ik het sowieso niet op galmende of schreeuwende …
(in de auto pt. 7) “Wil jij even een cd in de cd-speler drukken?” “Dat wil ik best, als het maar niet te hard is. Ik barst van de poppijn en de paracetamol helpt nog niet bepaald.” “Ik kan amper wakker blijven, ik had eigenlijk Club Diana gewild. Daar blijf …
Ooit kwam ik via een simpel maar doeltreffend postje bij Low in aanraking met Chevelle. En het duurde niet lang voordat ik verslingerd raakte aan het toenmalige meest recente album Wonder What’s Next. Natuurlijk leek het allemaal wel erg veel op Tool en (vooral) A Perfect Circle maar er zijn …
