Eigenlijk lees ik nooit bio’s, ik bewaar ze raar genoeg altijd wel. Raar, want reclame folders schuif ik meestal zo door richting oud papier. Kletspraat is het. Een band zal nooit zeggen dat ze een slechte plaat gemaakt hebben. Waarom ik die van Oak wel las? Toeval. Geen idee. Ik …
I’ve seen the future of countrymusic, and she’s called Loretta Lynn, grapte iemand na het horen van Van Lear Rose, Loretta Lynn’s 60ste (schat ik) LP. Al vraag je een dame niet naar haar leeftijd, ik heb toch even gezocht. 1935 vond ik als geboortejaar en dan is de conclusie …
Vakantie (dag 5) En dan komt er toch een moment, dat ik het thuisfront ga missen. Het is ook wel een beetje raar om zo voor het eerst een hele week weg te zijn zonder je gezin. Stil vooral ook. Het gebrabbel van de kleinste, het geklets van de grootste …
Dit stukje is bedoeld voor ruige pubers en ander gemeen tuig. Ik heb namelijk een gruwelijke hekel aan de trendvolgers die stoer denken te zijn met Korn, Limp Bizkit of hoe die ellendige bands ook mogen heten. Alsof er nooit iets als Fugazi, Deftones of At-the-drive-in heeft bestaan. Nu is …
Als ik tegenwoordig het woord “polyphonisch” hoor dan denk ik altijd aan mijn telefoon. Die snapt dat wel, dat polyfonisch en doet dagelijks zijn imitatie van een oude bakelieten telefoon met verve. Meestal word ik daar erg vrolijk van. Dat geldt ook voor de Polyphonic Spree. Die besloten dat ze …
Het is zo’n fijn cliché onder artiesten. Net als een nieuwe plaat uit is dan mogen ze graag van de daken schreeuwen dat dit absoluut hun beste album tot nu toe is. Gevolgd nog door een hele riedel standaard (on)zinnen. Om dan vervolgens bij het volgende album dat hetzelfde verhaaltje …
Ash is altijd een vreemde eend in de Britpop/-rock-scene geweest. Met wat mierzoete hitjes en fijne catchy popsongs hebben ze de hype toch weten te overleven. Ze bestaan nu alweer een dikke 10 jaar. Ash begon ooit als metalband en met Meltdown is het de drie Noord-Ierse knullen, eeehhh sorry …
D’r is geen stad in Nederland te vinden met zo’n hoge dichtheid aan winnaars van de Grote Prijs van Nederland als Kampen. Voordat – amper een half jaar nadat ze opgericht waren – Zober de Grote Prijs won in 2001 won ging La Lupa ze daarin voor in 1995. La …
“Assembler is niet meer van deze tijd hoor!”, grapte de lolbroek via ICQ toen hij zag dat ik Sweet Assembler aan het draaien was. “Live schijnt het nog beter te zijn”, grapte een ander. De lolbroek herzag zijn mening als de wiederweerga toe ik hem 0.1 liet horen. De ander …
Ik geef het je te doen. Eerst maak je een plaat die Yankee Hotel Foxtrot heet en algemeen erkend wordt als een heus juweel. Vervolgens moet je, je bent artiest of niet, de studio in en moet je een nieuwe plaat maken. Want zo gaan die dingen. En dus maak …
Aimee Mann heeft een zusje. En eigenlijk heet dat zusje Erin, maar iedereen noemt haar Eddy. Daarom heeft Erin maar een band op gericht die A Girl Called Eddy heet. Die naam is een knipoog naar A Girl Called Dusty een album van Dusty Springfield. Niet geheel toevallig één van …
Het is niet louter het grote werk dat de klok slaat op File Under. Ook voor de “kruimels” zijn wij niet te beroerd en daarom worden ook singletjes opgepakt. Echte singletjes. Van zwarte schijfjes van lekker dik vinyl. Zoals de G.T.T.B.M.F.E.P. van het Utrechtse El Zombie. Navraag naar dat bandje …
De afgelopen jaren deden de zogenaamde Knuffelrock-cd’s het goed. Het credo: Lekker klef doen op de (vrij) veilige muziek Het mag duidelijk zijn, ik heb ze niet aangeschaft. Ik hou niet van veilig. De eerste reactie op de cd van Barb Waters lag dan ook in dezelfde lijn: Wat een …
Will Oldham, Smog, Mark Kozelek, Nick Drake. Zo hebben we de dingen waar je aan moet denken bij Adrian Crowley gelijk gehad en kunnen we nu gaan treurwilgen. Crowley klinkt namelijk zo verschrikkelijk weemoedig dat de lampen hier plotsklaps aanspringen omdat de zon zich verschuilt achter de wolken en er …
Voor ik start moet ik eerst wat bekennen: Happiness etc. is het eerste album dat ik hoor van de Belgische band COEM (Coin Operated Entertainment Machine). Hun vorige werk was naar wat ik lees erg experimenteel en moeilijk toegankelijk. Dit derde album Happiness etc. heeft zeker nog wel een experimenteel …
Vakantie (dag 4) Optimaal voorbereid was ik niet op de echte Ronde van Tim Krabbé. Een tweede kind, nog steeds veel reizen van huis naar werk, veel tijd om te trainen bleef er niet over. Ik was dan ook blij dat er niet gekozen was voor een prestatietocht dit jaar, …
Elastica bracht het in tien jaar tijd niet verder dan twee albums en ligt al een tijdje op zijn gat. Bar weinig eigenlijk. Veel minder albums ook dan de band waar Justine Frischmann eerst deel van uitmaakte: Suede (Brett Anderson is Frischmanns ex). Bij Frischmann in de band zat Donna …
Zeg eens eerlijk, hoe vaak heb je NYC Ghost & Flowers gedraaid? En A Thousand Leaves of Murray Street? En als je dat vergelijkt met de keren dat je Daydream Nation opzette? Of met bonzend hart luisterde naar Evol of Sister? Er worden zonder enige twijfel beroerdere platen gemaakt. Maar …
In huize Brighter Hell weet je zo wanneer het tijd wordt op te krassen. Schalt The Wake van IQ door de kamer dan is dat een niet zo stille hint om eens huiswaarts te keren. En dat wil je dan eigenlijk ook wel. De zang van Peter Nicholls op die …
In feite staat of valt een goede punkband met de zanger en de herkenbare melodieën. De écht goede nummers zijn volledig te ontleden in een eenvoudig gitaarslagje en een pakkende zanglijn. Neem nu twee toppers in het genre: No Use For A Name en Lagwagon. Beiden staan ze al jarenlang …
Vakantie (dag 3, rustdag) “Je moet de kleine beetjes helpen”, zei Johan Cruijff. Zo is het, en niet anders. Dus wat doe je op een rustdag? Dan zorg je dat je het weer een klein beetje helpt zodat het een stralende dag wordt. Dat is een eitje met Rodrigo Y …
Twee Noren die vaak vergeleken worden met Simon and Garfunkel. Als u na het lezen van de vorige regel meteen naar de winkel gerend zou zijn om hun nieuwe cd te kopen dan was u vast geen lezer van File Under. File Under lezers willen geen bandjes horen die net …
Hopelijk zit er nu in Denemarken een Tragically Hip-fan zich voor zijn kop te rammen bij het luisteren naar In Between Evolution. Hij zal tot in de eeuwigheid herinnerd worden aan het missen van het concert dat The Tragically Hip gaf in Kopenhagen bij het horen van “One Night In …
Moet ik ze nou profiteurs van de muren die retro-bandjes als the Strokes en White Stripes geslecht hebben noemen, of trouwe erfgenamen van de oude Rhythm & Blues helden? Ik twijfel, maar zet zelf mijn geld toch op de laatste, waarbij de Chimney Brothers hopelijk profiteren van het eerste. De …
In 1999 bracht het Canadese The Almighty Trigger Happy het knappe I Hate Us uit. In kleine kring werd dit gezien als een plotselinge opleving van de al jaren ingedutte punkscene in Canada. Helaas knalde de band vlak daarna uit elkaar en dus was het genot van korte duur. Totdat …
